Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

François Truffaut - Φρανσουά Τρυφώ


François Truffaut (1965).jpg
François Truffaut (1965)

Γέννηση      6 Φεβρουαρίου 1932
Παρίσι
Θάνατος      21 Οκτωβρίου 1984
Νεϊγί-συρ-Σεν
Αιτία θανάτου       Εγκεφαλικός όγκος
Υπηκοότητα          Γαλλία
Ιδιότητα      σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, σεναριογράφος, ηθοποιός ταινιών, παραγωγός ταινιών, κριτικός κινηματογράφου, ηθοποιός και συγγραφέας
Σύζυγος      Μαντλέν Μοργκενστέρν (29 Οκτωβρίου 1957 – 1965)
Τέκνα          Éva Truffaut
Βραβεύσεις  Cannes Best Director Award (1959), Bodil Award for Best Non-American Film (1959), Bodil Award for Best Non-American Film (1962), Bodil Award for Best Non-American Film (1964), Louis Delluc Prize (1968), National Board of Review Award for Best Foreign Language Film (1970), National Board of Review Award for Best Director (1970), New York Film Critics Circle Award for Best Film (1973), National Society of Film Critics Award for Best Director (1973), Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (1973), New York Film Critics Circle Award for Best Director (1973), Βραβείo BAFTA καλύτερης ταινίας (1974), βραβείο BAFTA καλύτερου σκηνοθέτη (1974), National Board of Review Award for Best Foreign Language Film (1975), César Award for Best Writing (1981), Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ταινίας (1981), βραβείο Σεζάρ καλύτερου σκηνοθέτη (1981) και David Luchino Visconti (1981)

Ιστοσελίδα   Επίσημη ιστοσελίδα


Ο Φρανσουά Τρυφώ (François Roland Truffaut, 6 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Οκτωβρίου 1984) ήταν Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.

Με τη βοήθεια του θεωρητικού του κινηματογράφου Αντρέ Μπαζέν, άρχισε να γράφει κριτικές στο περιοδικό Cahiers du cinema, με το οποίο, μαζί άλλους συναδέλφους του, άνοιξαν τον δρόμο για το νέο κύμα και το μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του Les Mistons (1958), και θέμα την σεξουαλική αφύπνιση μιας ομάδας νεαρών, έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, Τα 400 χτυπήματα (Les Quatres Cents Coups, 1959), μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως τον κατ' εξοχήν ηγέτη του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (nouvelle vague).

Ακολούθησαν οι ταινίες Πυροβολείτε τον Πιανίστα (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών, Απολαύστε το κορμί μου (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, Φαρενάιτ 451 (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τρυφώ γύρισε στην Αγγλία, Η νύφη φορούσε μαύρα (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ, ταινίες που επέβαλαν τον Τρυφώ ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.

Πολιτικές απόψεις

Ο Τριφό δεν εξέφραζε ποτέ πολιτικές απόψεις μέσα από τις ταινίες του. Ακόμα και την περίοδο του Μάη του '68 ο Τρυφώ απέρριψε τον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο και συνέχισε με το ξεκάθαρα δικό του στυλ. Σε μία συνέντευξή του το 1980 στο περιοδικό ''Cahiers du Cinema'' αναφέρει χαρακτηριστικά για τις πεποιθήσεις του τα εξής: "Πολιτικά οι ιδέες μου με οδηγούν προς την αριστερά. Αυτό όμως δεν εκφράζεται στις ταινίες μου, ίσως επειδή μου φαίνεται ότι βάζουν πολύ αίσθημα στην πολιτική, ενώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να είναι κανείς στην αριστερά επειδή αυτό είναι συμπαθητικό και της μόδας, αλλά επειδή είναι πιο δίκαιο. Το σλόγκαν <<όλα είναι πολιτική>> δεν μ' αρέσει γιατί, αν όλα είναι πολιτική, τίποτα δεν είναι πολιτική".

Φιλμογραφία

Ως σκηνοθέτης

Έτος  Μεταφρασμένος τίτλος   Αυθεντικός τίτλος  Σημειώσεις
1955  Μια επίσκεψη       Une Visite  
1957  Les Mistons Les Mistons
1958  Une Histoire d'eau Σκηνοθεσία σε συνεργασία με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ
1959  Τα 400 χτυπήματα         Les Quatre cents coups    Βραβείο Bodil Καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1960).
Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Καννών (1959).
Υποψήφιο για βραβείο Όσκαρ «Πρωτότυπου σεναρίου» (1959).
1960  Πυροβολήστε τον πιανίστα       Tirez sur le pianiste        
1962  Ζυλ και Τζιμ         Jules et Jim 
1962  Antoine et Colette  Antoine et Colette 
Ταινία μικρού μήκους.
1964  Τρυφερό Δέρμα      La Peau douce      
1965  Φάρεναϊτ 451        Fahrenheit 451      Στην αγγλική γλώσσα
1968  Η νύφη φορούσε μαύρα   La Mariée était en noir   
1968  Κλεμμένα φιλιά    Baisers volés         
1969  Η σειρήνα του Μισσισσιπή       La Sirène du Mississippi 
1970  Ένα Αγρίμι στην Πόλη   L'Enfant sauvage 
1970  Παράνομο κρεβάτι Domicile conjugal 
1971  Δυο Κορίτσια από την Αγγλία  Les Deux anglaises et le continent     
1972  Ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα Une belle fille comme moi
1973  Αμερικανική Νύχτα       La Nuit américaine         Βραβείο Όσκαρ «Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας».
1975  Η Ιστορία της Αντέλ Ουγκό     L'Histoire d'Adèle H.      
1976  Το Χαρτζιλίκι        L'Argent de poche 
1977  Ο άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες  L'Homme qui aimait les femmes
1978  Το Πράσινο δωμάτιο       La Chambre verte  
1979  Η αγάπη το βάζει στα πόδια     L'Amour en fuite  
1980  Το τελευταίο Μετρό        Le Dernier métro    Απέσπασε δέκα Βραβεία Σεζάρ, μεταξύ αυτών τα βραβεία: καλύτερης
ταινίας, καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου, καλύτερου A' γυναικείου
ρόλου, καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερης μουσικής επένδυσης, καλύτερου σεναρίου και καλύτερου ήχου.
1981  Η Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας       La Femme d'à côté
1983  Οπωσδήποτε την Κυριακή        Vivement dimanche!  
     
Ως σεναριογράφος

Έτος  Μεταφρασμένος τίτλος   Αυθεντικός τίτλος  Σημειώσεις
1960  Με Κομμένη την Ανάσα À bout de souffle   Σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ
1988            La Petite voleuse   Σε σκηνοθεσία Κλωντ Μίλερ
1995            Belle Époque         Σειρά επεισοδίων, σε συνεργασία με τον Jean Gruault.
Σκηνοθεσία του Gavin Millar.

Ως ηθοποιός

Έτος  Μεταφρασμένος τίτλος   Ρόλος Σημειώσεις

1977  Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου   Επιστήμονας         Σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ

==================================


Ο  «αιώνιος έφηβος» Φρανσουά Τρυφώ

Γιώργος Ρούσσος

Αποτέλεσμα εικόνας για francois truffaut photos

Φρανσουά Τρυφώ, ο σπουδαίος Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.

«Το Σινεμά του αύριο δε θα γίνει από υπαλλήλους της κάμερας, αλλά από καλλιτέχνες για τους οποίους το γύρισμα θα είναι μια περιπέτεια εκπληκτική και παθιασμένη... Το σινεμά του αύριο, θα είναι μία ερωτική πράξη» Φρανσουά Τρυφώ



Ο Φρανσουά Τρυφώ γεννιέται στις 6 Φεβρουαρίου του 1932. Από νωρίς εκδηλώνει την αγάπη του για την 7η Τέχνη. Με τη βοήθεια του θεωρητικού του κινηματογράφου Αντρέ Μπαζέν, άρχισε να γράφει κριτικές στο θρυλικό περιοδικό Cahiers du cinéma.

Εκεί και μαζί με άλλους συναδέλφους του άνοιξαν τον δρόμο για το νέο κύμα και το μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του Les Mistons (1958) και θέμα την σεξουαλική αφύπνιση μιας ομάδας νεαρών, έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, "Τα 400 χτυπήματα" (Les Quatres Cents Coups, 1959).

Μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον σημαντικούς εκφραστές του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (nouvelle vague).



Ακολούθησαν οι ταινίες "Πυροβολείτε τον Πιανίστα" (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών, "Απολαύστε το κορμί μου" (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, "Φαρενάιτ 451" (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τρυφώ γύρισε στην Αγγλία, "Η νύφη φορούσε μαύρα" (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ. Ταινίες που επέβαλαν τον Τρυφώ ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.

H θητεία του στο περιοδικό στο Cahiers Du Cinéma, του προσέφερε το πιο σημαντικό στοιχείο, την κινηματογραφοφιλία. Όχι τόσο ως ένας εκλεκτικός θεατής ή ένας ψυχρός κριτής, αλλά κυρίως ως ένας εραστής ενός κινηματογράφου χωρίς όρια και σύνορα.

Για τον Τρυφώ η κινηματογραφική αίθουσα είναι ο τόπος όπου τα προσωπικά φαντάσματα ενσαρκώνονται, όπου ασκείται μια παραμυθία για τις οδύνες και λύπες του βίου.

Ο Τρυφώ ως σκηνοθέτης επέλεξε έναν δρόμο που περισσότερο δοξάζει αυτές τις τελετουργίες της κινηματογραφικής αίθουσας και λιγότερο τη στοχαστική φύση του κινηματογράφου, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο σινεμά του έτερου κορυφαίου του νέου κύματος, του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.



Το ιδιαίτερο ύφος του Φρανσουά Τρυφώ δεν δυναστεύει την αφήγηση, δεν της επιβάλλεται, αλλά αντίθετα αφήνει χώρο για να κινηθούν και να αναπνεύσουν τα φιλμικά πρόσωπα. Καθώς η αφήγηση παραμένει ένας ακρογωνιαίος λίθος της μυθοπλασίας, ο κινηματογραφικός φακός παρακολουθεί τα πρόσωπα με καθαρό βλέμμα, απαλλαγμένο από τις όποιες πολιτικές ή ψυχαναλυτικές παρεμβολές που ταλανίζουν το έργο άλλων σκηνοθετών της εποχής.

Μαγεμένος από την τελετουργία της σκοτεινής αίθουσας ο Τρυφώ εμμένει πεισματικά προσκολλημένος, σ' όλες τις ταινίες του, στην απόλαυση της αφήγησης. Αναζητά την γοητεία των προσώπων, επικεντρώνεται στις εντάσεις του διαλόγου, προσαρμόζει το κινηματογραφικό κάδρο στις διαστάσεις του ανθρώπινου προσώπου. Αυτά είναι και κάποια από τα στοιχεία που προσδιορίζουν την μαγεία των κινηματογραφικών του εικόνων.




Βρισκόμαστε στο τέλος της δεκαετίας του ’50, όταν ο Φρανσουά Τρυφώ, μας παραδίδει την πρώτη του ταινία, ο λόγος για τα αριστουργηματικά «Τετρακόσια Χτυπήματα» (Les Quatre Cents Coups).

Η πρώτη αυτή ταινία του François Truffaut, διαθέτει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ουσιαστικά στα «Τετρακόσια Χτυπήματα» παρακολουθούμε ένα νεαρό αγόρι που μέσα από τις συνεχείς συγκρούσεις με το περιβάλλον του, προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο των μεγάλων.

Εγκαινιάζεται λοιπόν εδώ ένας νέος ήρωας, ο Antoine Doinel, το κινηματογραφικό alter ego του σκηνοθέτη, που μαζί του θα ταξιδέψουμε σε ακόμα τέσσερις ταινίες του και που υποδύεται με επιτυχία, ο χαρισματικός Jean-Pierre Léaud.

Αναφερόμαστε βέβαια στις ταινίες: L’ Amour à Vingt Ans (Ο Έρωτας στα Είκοσι, 1962), Baisers Volés (Κλεμμένα Φιλιά, 1968), Domicile Conjugal (Παράνομο Κρεβάτι, 1970) και L’ Amour en Fuite (Η Αγάπη το Βάζει στα Πόδια, 1979).

Τα 400 χτυπήματα / Les quatre cents coups (Γαλλία, 1959)



Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών απέναντί του και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών του στο σχολείο, προκαλεί στον Αντουάν μια μόνιμη τάση φυγής και απόδρασης από το καταπιεστικό σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον.

Έτσι, μετά από πολλές περιπέτειες, ανάμεσα στις οποίες και ο εγκλεισμός του στο αναμορφωτήριο, κατορθώνει να φτάσει στην ελευθερία της θάλασσας, που είναι και το κρυφό του όνειρο.

"Tα 400 χτυπήματα", είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φρανσουά Τρυφώ και μία από τις πρώτες της nouvelle vague. Αφηγείται την ιστορία ενός ευαίσθητου και ευάλωτου παιδιού, που ζει και μεγαλώνει σε έναν στενόμυαλο, μικρόψυχο και εν τέλει εχθρικό κόσμο.



Στο υπέδαφος της ταινίας υπάρχει έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο, καθώς πολλές από τις περιπέτειες του μικρού Αντουάν (έξοχα ερμηνευμένος από τον Ζαν-Πιερ Λεό – alter ego του σκηνοθέτη) είναι προσωπικά βιώματα του Τρυφώ, ο οποίος πράγματι, σε αυτήν την ηλικία κατέληξε στο αναμορφωτήριο, από όπου τον έσωσε ο σπoυδαίος θεωρητικός και συνιδρυτής των Cahiers du Cinéma, Αντρέ Μπαζέν, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η ταινία.

Ο συνοδοιπόρος και για χρόνια φίλος, του Τρυφώ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είχε γράψει: «Τα 400 χτυπήματα είναι το πιο περήφανο, το πιο πεισματάρικο, το πιο ξεροκέφαλο, με άλλα λόγια, το πιο ελεύθερο φιλμ του κόσμου». Η ταινία, απέσπασε το Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών το 1959.

Φαρενάιτ 451 / Fahrenheit 451 (Γαλλία - Αγγλία, 1966)


Σε έναν κόσμο απροσδιόριστο χωροχρονικά, στο εγγύς μέλλον, ο πυροσβέστης Μόνταγκ βάζει φωτιά αντί να τη σβήνει. Καίει τα βιβλία (ο τίτλος αφορά την απαιτούμενη θερμοκρασία καύσης), γιατί στην εν λόγω κοινωνία απαγορεύεται η ανάγνωση και η κατοχή βιβλίων.

Κάποια μέρα όμως, γοητευμένος από αυτό που καταστρέφει, υποκύπτει και ο ίδιος στη μαγεία της ανάγνωσης και όταν τον ανακαλύπτουν αναγκάζεται να καταφύγει στα δάση, όπου ζουν οι παράνομοι βιβλιόφιλοι, έχοντας μάθει τα αγαπημένα τους βιβλία απέξω, για να μπορέσουν έτσι να τα διασώσουν και να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές.

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ρέυ Μπράντμπερυ, η ταινία αυτή είναι η πρώτη έγχρωμη του Φρανσουά Τρυφώ και ταυτόχρονα η πρώτη του μεγάλη παραγωγή και σε αγγλική ομιλούσα. Το θέμα της είναι η αγάπη για τα βιβλία, η εξαφάνιση των οποίων σημαίνει τον αφανισμό της ιστορικής μνήμης, την απουσία κάθε μελλοντικού χρονικού ορίζοντα και το βάλτωμα της κοινωνίας σε ένα αιώνιο παρόν-κόλαση, όπου τα πάντα θα είναι ομοιόμορφα και απολύτως ελεγχόμενα, αφού κανείς δεν θα θυμάται τίποτα.

Έξυπνα, ο Τρυφώ αποκλείει τα εφέ της επιστημονικής φαντασίας, αποφεύγει τις συμβάσεις και τους κοινούς τόπους του είδους και κάνει μια ταινία με πολιτική θέση, στην οποία αρκεί η ανάγνωση του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ από τον πυρομανή-πυροσβέστη Μόνταγκ, για να γκρεμιστεί ένας ζοφερός κόσμος. Έξοχη και πανέμορφη η Τζούλι Κρίστι στον διπλό της ρόλο.

Το τελευταίο μετρό / Le dernier métro, (Γαλλία, 1980)



Παρίσι, Φθινόπωρο 1942. Στο θέατρο της Μονμάρτης προσλαμβάνεται ως πρωταγωνιστής ο Μπερνάρ Γκρανζέ και αρχίζουν οι πρόβες ενός καινούριου έργου με τίτλο «Οι εξαφανισμένοι». Η Μαριόν, διάσημη ηθοποιός του γαλλικού μπουλβάρ, διευθύνει μόνη της το θέατρο του Εβραίου συζύγου της Λούκα Στάινερ, ο οποίος είναι εξαφανισμένος για τις αρχές Κατοχής.

Στην πραγματικότητα όμως, είναι κρυμμένος στο υπόγειο του θεάτρου, δίνοντας από κει τις σκηνοθετικές οδηγίες για το ανέβασμα των παραστάσεων, οι οποίες τελειώνουν πριν περάσει το τελευταίο μετρό. Η εμφάνιση του νέου και προικισμένου ηθοποιού Μπερνάρ, αναστατώνει συναισθηματικά την Μαριόν και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες.

Το πολυβραβευμένο με 10 Σεζάρ (τα γαλλικά Όσκαρ) “Τελευταίο Μετρό”, είναι μαζί με την “Αμερικανική νύχτα”, η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία του Φρανσουά Τρυφώ. Δεν πρόκειται για μια ταινία για την εποχή της Κατοχής στη Γαλλία (παρόλο που υπάρχουν άμεσες αναφορές, ακόμα και σε υπαρκτά πρόσωπα εκείνης της περιόδου, όπως ο αντισημίτης θεατρικός κριτικός Νταξιά), αλλά για την πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στο θέατρο και τη ζωή.

Οι ίντριγκες της θεατρικής σκηνής και των παρασκηνίων γίνονται μια μεταφορά της πραγματικής ζωής, το σκηνικό ενός παιχνιδιού όπου διαπλέκεται η μικρή και η μεγάλη Ιστορία, η παρουσία με την απουσία, το κρυφό με το φανερό και φυσικά ο έρωτας, που στήνει τον αόρατο συναισθηματικό ιστό της ταινίας.

Έχοντας στο κεντρικό πρωταγωνιστικό δίδυμο τους Κατρίν Ντενέβ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αλλά και τη θαυμάσια, «πνιγμένη» φωτογραφία του σπουδαίου Νέστορ Άλμεντρος, η ταινία αποτελεί μία από τις κορυφαίες δημιουργίες του Τρυφώ.

Οπωσδήποτε την Κυριακή / Vivement Dimanche! (Γαλλία, 1983)



Ο Ζυλιέν, κτηματομεσίτης στο επάγγελμα, είναι ο βασικός ύποπτος για το φόνο της γυναίκας του Μαρί-Κριστίν και του εραστή της Ζακ. Η πρώην γραμματέας του Μπαρμπαρά, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του, τον κρύβει στο υπόγειο του γραφείου του και αρχίζει τις έρευνες για να βρει τον πραγματικό δολοφόνο και να αποδείξει την αθωότητά του.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς σκοτώνονται μια ταμίας κινηματογράφου και ο μάνατζερ ενός οίκου ανοχής, που έχει σαν βιτρίνα ένα νυχτερινό κέντρο. Τελικά, η Μπαρμπαρά στήνοντας ένα επικίνδυνο παιχνίδι, με την βοήθεια του Λαμπλάς, ντετέκτιβ παλαιάς σχολής, αλλά και του επιθεωρητή Σαντελί, καταφέρνει να ανακαλύψει τον ένοχο.

Στο κύκνειο άσμα του ο Φρανσουά Τρυφώ, μέγας γνώστης και θαυμαστής του φιλμ νουάρ, αποδίδει με μεγάλη αφηγηματική άνεση, σινεφίλ διάθεση και ειρωνικό βλέμμα το ύφος και το πνεύμα ενός κινηματογραφικού είδους, την μεγάλη αξία του οποίου ανέδειξαν οι δημιουργοί της nouvelle vague, ως κινηματογραφικοί κριτικοί στα Cahiers du Cinéma. Έξοχη η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Νέστορ Άλμεντρος, συμβάλλει τα μέγιστα στην νουάρ ατμόσφαιρα της ταινίας και θαυμάσιοι στους κεντρικούς ρόλους η Φανί Αρντάν και ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν.

Ο Φρανσουά Τρυφώ έφυγε από τη ζωή και πέρασε στην ιστορία στις 21 Οκτωβρίου του 1984. Υπήρξε ένας από τους βασικούς υπεύθυνους τόσο για τον τρόπο που βλέπουμε, όσο και για τον τρόπο που γράφουμε για το σινεμά. Ο «αιώνιος έφηβος» της 7ης Τέχνης, μπορεί να μην βρίσκεται πια μαζί μας, αλλά όντας ένας σκηνοθέτης που βιώνει διαρκώς και με έντονο τρόπο την κατάληξη της κινηματογραφικής πράξης, θα ταξιδεύει μαζί μας για πάντα μέσα από τις τελετουργίες και τη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας...


=============================================

Δύο-Τρία πράγματα που ξέρει γι'αυτούς...

Για την πολυτάραχη σχέση Γκοντάρ-Τριφό μιλά ο σκηνοθέτης Εμμανουέλ Λοράν
«Κανένας δεν θα σε κατηγορήσει ότι είσαι ψεύτης. Εγώ θα το κάνω» λέει σε σημείωμά του ο Γκοντάρ στον Τριφό, εξοργισμένος μετά από προβολή της ταινίας «Αμερικανική Νύχτα»


Αθήνα

Μία φιλία που μετατρέπεται σε διαμάχη. Δύο σπουδαίοι σκηνοθέτες που «σφράγισαν» τη μοίρα του γαλλικού σινεμά, δύο πρωτεργάτες της λεγόμενης Νουβέλ Βαγκ, του γαλλικού κινηματογραφικού «νέου κύματος». Την πολυτάραχη σχέση των Φρανσουά Τριφό και Ζαν-Λυκ Γκοντάρ -που από συνεργάτες και φίλοι οδηγήθηκαν σε πλήρη ρήξη- παρουσιάζει ο Εμμανουέλ Λοράν στο ντοκιμαντέρ του Δύο-Τρία Πράγματα που Ξέρω γι'Αυτούς. «Το να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε Γκοντάρ ή Τριφό είναι σαν να προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα σε Μπιτλς και Ρόλινγκ Στόουνς, ανάμεσα σε Coca Cola και Pepsi» δηλώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του στο in.gr.

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την κοινή πορεία των Τριφό και Γκοντάρ από τα Cahier du Cinema στη δημιουργία ταινιών και στον ενθουσιασμό της Νουβέλ Βαγκ. Μέχρι τα γεγονότα του Μάη του '68, οπότε ο Γκοντάρ αποφασίζει να διαφοροποιηθεί και να ταχθεί υπέρ της στρατευμένης τέχνης. Την ίδια ώρα, ο Τριφό συνεχίζει να κάνει το σινεμά που έκανε πάντοτε. Η σύγκρουσή τους θα είναι αναπόφευκτη...

Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Εμανουέλ Λοράν, βρέθηκε στην Αθήνα για την προβολή της ταινίας στο 12ο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και μίλησε στο in.gr για δύο μεγάλους σκηνοθέτες και ένα διάσημο κινηματογραφικό κίνημα.

«Αρχικά σκεφτόμασταν με τον Αντουάν Ντε Μπεκ (τον σεναριογράφο του ντοκιμαντέρ) να κάνουμε μια ταινία γενικά για τη Νουβέλ Βαγκ. Αλλά διαπιστώσαμε ότι έχουν γίνει πολλές ταινίες με αυτό το θέμα. Οπότε επιλέξαμε να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για τη σχέση του Φρανσουά Τριφό με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Θέλαμε να φτιάξουμε μια ιστορία ανθρώπινη που να μην απευθύνεται αποκλειστικά σε σινεφίλ. Ένα ανθρώπινο δράμα».

«Προσωπικά, με αγγίζει περισσότερο ο Τριφό, αλλά ο Γκοντάρ μου έμαθε καλύτερα τη δουλειά μου, ειδικά όσον αφορά το μοντάζ».

«Το να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε Γκοντάρ ή Τριφό είναι σαν να προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα σε Μπίτλς και Rolling Stones, ανάμεσα σε Coca Cola και Pepsi».

«Πιστεύω ότι ο Γκοντάρ δεν είδε την ταινία. Το ντοκιμαντέρ πρωτοπαρουσιάστηκε σε ένα Φεστιβάλ στην Ελβετία που ήταν πέντε χιλιόμετρα από το σπίτι του Γκοντάρ αλλά δεν πήγε να το παρακολουθήσει. Ίσως να μην την είδε γιατί ο Γκοντάρ που παρουσιάζουμε στην ταινία είναι λίγο σκληρός, ένας χαρακτήρας που δεν συμπαθείς εύκολα, ενώ αναφέρονται και πράγματα για την οικογένειά του που δεν είναι κολακευτικά. Όταν ο Αντουάν Ντε Μπεκ μου είπε ότι γράφει βιογραφία του Γκοντάρ τον ρώτησα αν τον έχει συναντήσει. "Όχι, όχι, εννοείται πως όχι" μου είπε. "Το να δουλέψω μαζί του θα ήταν σαν να σκότωνα το έργο μου" είχε προσθέσει».

«Ο ρόλος του Ζαν Πιέρ Λεό είναι πολύ πολύ σημαντικός. Γιατί είναι αυτός που ενσαρκώνει τη διαμάχη μεταξύ των δύο σκηνοθετών. Ενώ υπήρξε δημιούργημα και alter ego του Τριφό και στις ταινίες τους τον διακρίνει μια παιδικότητα, ενηλικιώνεται ουσιαστικά μέσα από τις ταινίες του Γκοντάρ. Eίναι φανερό και το δράμα αυτού του ανθρώπου που ακόμα και σήμερα υποφέρει από τη διαμάχη των δύο κινηματογραφικών πατεράδων του».

«Για το ντοκιμαντέρ βασίστηκα στην έρευνα του Αντουάν Ντε Μπεκ, ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο για τον Τριφό, ενώ ετοιμάζει τη βιογραφία του Γκοντάρ, αλλά έψαξα και σε αρχεία στο Βέλγιο, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία. Δεν θέλαμε να βασιστούμε σε προσωπικές μαρτυρίες, αλλά σε αρχεία εκείνης της εποχής. Τα αποσπάσματα από τις ταινίες των δύο σκηνοθετών είναι εύκολο να βρεθούν, αλλά αυτό στοιχίζει».

«Ως σκηνοθέτης που έκανα μια ταινία για δύο άλλους σκηνοθέτες έμαθα πολλά. Ο Τριφό και ο Γκοντάρ είναι σαν δύο ζωγράφοι που απεικονίζουν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο τοπίο. Όταν ο Τριφό κάνει το "Ζιλ και Ζιμ", ο Γκοντάρ κάνει το "Une Femme est Une Femme", όταν ο ένας κάνει το "Πυροβολήστε τον Πιανίστα" ο άλλος κάνει το "Vivre Sa Vie". Ο τρόπος που γίνεται η ταινία, το μοντάζ, το γιατί έγινε έτσι, το αν εγώ θα το έκανα έτσι, αυτά ήταν ερωτήματα που μου έμαθαν πολλά».

«Οι αγαπημένες μου ταινίες είναι: από τον Γκοντάρ ο "Τρελός Πιερό" και η "Περιφρόνηση", με την τελευταία να δείχνει και την αγάπη του για τον κινηματογράφο, ενώ από τον Τριφό μου αρέσει το "L’ Enfant Sauvage" και κυρίως οι "Δύο Αγγλίδες", ταινία την οποία μόνταρε ξανά προς το τέλος της ζωής του, επειδή δεν του άρεσε το αποτέλεσμα».

Λίγα λόγια για την ταινία

Έτος 1950. Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είναι μόλις 20 χρονών και ο Τριφό δύο χρόνια μικρότερός του. Η αγάπη τους για τη μεγάλη οθόνη θα τους φέρει κοντά. Συχνάζουν στις ίδιες κινηματογραφικές λέσχες, γράφουν για τα ίδια περιοδικά (για το Cahiers du cinema και για το Arts) και ονειρεύονται να κάνουν ταινίες.

Το 1959 ο Τριφό θριαμβεύει στο Φεστιβάλ των Καννών με την ταινία του Τα 400 χτυπήματα, ενώ βοηθά τον Γκοντάρ να περάσει πίσω από την κάμερα, προσφέροντάς του το σενάριο για το Με κομμένη την ανάσα.

Πιστεύω ότι ο Γκοντάρ δεν είδε την ταινία. Το ντοκιμαντέρ πρωτοπαρουσιάστηκε σε ένα Φεστιβάλ στην Ελβετία που ήταν πέντε χιλιόμετρα από το σπίτι του Γκοντάρ, αλλά δεν πήγε να το παρακολουθήσει Κοντά στα γεγονότα του Μάη του 1968, το σκηνικό αλλάζει. Ο Γκοντάρ παίρνει θέση υπέρ της επανάστασης και του στρατευμένου κινηματογράφου, ενώ ο Τριφό εξακολουθεί να γυρίζει τις ταινίες του όπως παλιά, συναντώντας την οργή του παλιού του φίλου.

Ανάμεσα στους δύο σκηνοθέτες βρίσκεται ο Ζαν-Πιέρ Λεό, πρωταγωνιστής και των δύο που αισθάνεται διχασμένος ανάμεσα στους δύο κινηματογραφικούς μέντορές του.

Οι δύο άνδρες έχουν χαρακτηριστεί ως οι «Τζον Λένον και Πολ ΜακΚάρντεϊ» του γαλλικού νέου κύματος, δεδομένης της πορείας της σχέσης τους και των μουσικών τους επιλογών μετά τη διάσπαση των Beetles.

Είναι μετά την προβολή του Αμερικανική Νύχτα που ο Γκοντάρ εξοργισμένος κατηγορεί τον Τριφό ότι είναι «ψεύτης». «Λες ότι το σινεμά είναι μεγάλα τρένα που περνούν μέσα στη νύχτα. Αλλά ποιος επιβιβάζεται σε αυτά τα τρένα; Σε ποια θέση κάθεται; Και ποιος οδηγεί το τρένο με τον κατάσκοπο του αφεντικού πάνω από τον ώμο του; [...] Και αν δεν μιλάς για το τρένο Trans Europe, ίσως να είναι ένα τρένο επαρχιακό ή ίσως το τρένο για το (στρατόπεδο συγκέντρωσης) Νταχάου στο Μόναχο».

Η απάντηση του Τριφό είναι σκληρή. Λέει: «Σε δύσκολες εποχές ο καλλιτέχνης διστάζει. Μπαίνει σε πειρασμό να εγκαταλείψει την τέχνη του και να την καθυποτάξει σε μια ιδέα. Γίνεται έτσι προπαγανδιστής. Σε τέτοιες εποχές σκέφτομαι τον Ματίς. Πέρασε από τρεις πολέμους ανέγγιχτος. Πολύ νέος για τον πόλεμο του 1870, πολύ γέρος για εκείνον του 1914, πατριάρχης το 1940. Πέθανε έχοντας ολοκληρώσει το έργο του: τα ψάρια του, τις γυναίκες, τα λουλούδια, τα τοπία από τα παράθυρα. [...] Η Τέχνη για την Τέχνη; Όχι. Η Τέχνη για την ομορφιά, η τέχνη για τους άλλους, η τέχνη που παρηγορεί».

Το ντοκιμαντέρ του Εμμανουέλ Λοράν είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καταγραφή όχι μόνο της σχέσης του Τριφό με τον Γκοντάρ, αλλά και της περιρρέουσας κινηματογραφικής ατμόσφαιρας. Των Cahier du cinema, της «αναγέννησης» του γαλλικού κινηματογράφου, της Νουβέλ Βαγκ. Βασισμένο εξ ολοκλήρου σε αρχειακό υλικό και αποσπάσματα ταινιών, το Δύο Τρία Πράγματα που ξέρω γι'αυτούς μπορεί να μην περιέχει συνεντεύξεις, αλλά είναι πλούσιο σε πληροφορία.


Αγγελική Στελλάκη

================================

ΠΗΓΕΣ

Φρανσουά Τρυφώ - Βικιπαίδεια



                      The 400 Blows / Les Quatre Cents Coups (1959) - Trailer


                               THE WOMAN NEXT DOOR Trailer

                                            JULES & JIM TRAILER

                           The Last Metro / Le Dernier Métro (1980) - Trailer

                                vivement dimanche ! Trailer

                                               Fahrenheit 451 1966


Αποτέλεσμα εικόνας για francois truffaut photos

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

A Star Is Born

Αποτέλεσμα εικόνας για a star is born 1976 movie poster

A Star Is Born (1976 film)

Directed by  Frank Pierson
Produced by Jon Peters
Barbra Streisand
Written by   Frank Pierson
William A. Wellman
Robert Carson
John Gregory Dunne
Joan Didion
Starring       Barbra Streisand
Kris Kristofferson
Gary Busey
Music by     Kenny Ascher
Rupert Holmes
Roger Kellaway
Kenny Loggins
Leon Russell
Paul Williams
Barbra Streisand
Cinematography Robert Surtees
Production
company
First Artists
Distributed by Warner Bros.
Release date
December 8, 1976
Running time
140 minutes
Country       United States
Language     English
Budget        $6 million
Box office    $80 million

A Star Is Born is a 1976 American musical drama film telling the story of a young woman, played by Barbra Streisand, who enters show business, and meets and falls in love with an established male star, played by Kris Kristofferson, only to find her career ascending while his goes into decline. It is a remake of two earlier versions – the 1937 version was a drama starring Janet Gaynor and Fredric March, and the 1954 version was a musical starring Judy Garland and James Mason. It will be remade for a third time in 2018 starring Stefani Germanotta and Bradley Cooper.

Plot

Esther Hoffman, an aspiring singer-songwriter, meets John Norman Howard, a famous, successful and self-destructive singer/songwriter rock star, whom, after a series of coincidental meetings, she finally starts dating. Believing in her talent, John gives her a helping hand and her career begins to eclipse his.

Writer and director Frank Pierson, in his New West magazine article "My Battles With Barbra and Jon" summarized it thusly:

"An actress is a little more than a woman, an actor a little less than a man (Oscar Wilde) ... The woman in our story is ambitious to become a star, but it is not necessary: it can make her happier and richer, but she could give it all away and not be a better or worse person. With stardom she is only a little more than a woman. For the man, his career is his defense against a self-destructive part of himself that has led him into outrageous bursts of drunkenness, drugs, love affairs, fights and adventures that have made him a legend. His career is also what gives him his sense of who he is. Without it, he is lost and confused; his demons eat him alive. That's why he is a little less than a man. And it is not that her success galls him, or that she wins over him; the tragedy is that all her love is not enough to keep alive a man who has lost what he measures his manhood with; his career."

And so the conclusion is measured by the theme. He takes his life in the mistaken belief that he will then not drag her down with him.

Cast

Barbra Streisand as Esther Hoffman
Kris Kristofferson as John Norman Howard
Gary Busey as Bobbie Ritchie
Paul Mazursky as Brian Wexler
Joanne Linville as Freddie Lowenstein
Oliver Clark as Gary Danziger
Venetta Fields as One (of the Oreos)
Clydie King as Two (of the Oreos)
Sally Kirkland as Photographer
Marta Heflin as Quentin
Rita Coolidge as Herself
Tony Orlando as Himself
M. G. Kelly as DJ Bebe Jesus
Uncle Rudy as Mo
Susan Richardson as Groupie (uncredited)
Robert Englund as Marty (uncredited)
Maidie Norman as Justice of the Peace (uncredited)
Martin Erlichman as Manager (uncredited)
Production[edit]
Directed by Frank Pierson, the film updates the original story and screenplay of William A. Wellman and Robert Carson with additional contributions by Pierson, John Gregory Dunne and Joan Didion. It also features Gary Busey and Sally Kirkland. Venetta Fields and Clydie King perform as Streisand's backing vocalists "The Oreos". Kristofferson's then wife Rita Coolidge and Tony Orlando appear briefly as themselves.

The earlier films had portrayed the behind-the-scenes world of Hollywood film making. However, this version adapted the story to the music business. For example, the 1937 and 1954 films each portrayed the lead female character winning an Academy Award, while the 1976 version depicted the heroine winning a Grammy Award instead.

A Star Is Born was co-produced by Streisand and her then-partner Jon Peters for Barwood Films and Warner Brothers with Peters as the main producer and Streisand as executive producer. Among the actors considered for the male lead were Neil Diamond and Marlon Brando. Both Streisand and Peters wanted Elvis Presley for the role: they met with Elvis and discussed the film, and he was interested in taking on the part, thinking it would revive his film career. Elvis' manager, Colonel Tom Parker, insisted that Elvis have top billing and asked for a substantial sum of money for the role, even though he had not had an acting role since 1969, and people were unsure of what kind of box office draw he would be, which effectively ended Elvis's involvement with the project. Parker also did not want to have Elvis portrayed as having a show business career that was in decline. This in fact was far from the truth, with Elvis playing to packed auditoriums wherever he toured in the States. Diamond, who knew Streisand and had attended high school with her at Erasmus Hall High School in Brooklyn, was also very seriously considered but had to decline due to his extensive concert commitments, and Kristofferson later got the part of John Norman Howard.

The film cost around $6 million to produce. Its soundtrack album was also an international success reaching number 1 in many countries and selling nearly 15 million copies worldwide. It featured the ballad "Evergreen (Love Theme from A Star Is Born)", which became one of the biggest hits of Streisand's career, spending three weeks at number one in the United States, and peaking at number three in the United Kingdom. The filming locations included many in Arizona such as downtown Tucson, Tucson Community Center, Sonoita and Tempe.

Streisand's character's (Esther Hoffman Howard) clothing was straight out of Streisand's own closet. The actual credit reads: Miss Streisand's clothes from... her closet.

The film was choreographed by David Winters of West Side Story fame, who worked closely with Streisand to perfect the movie's dancing sequences.

Reception

The film grossed $80 million at the U.S box office,making it the 3rd highest grossing picture of 1976.

Critical reception

A Star Is Born maintains a 31% "Rotten" rating on Rotten Tomatoes based on 16 reviews. Roger Ebert gave the film two and 1/2 stars. Paul Mavis, reviewing Warner's 2006 disc release of A Star is Born for DVD Talk, wrote, "There is something of value in A Star is Born--one thing--and that's Kris Kristofferson's amazingly adept, heartfelt performance as the doomed rock star, self-destructing despite the love of an up-and-coming singer (Streisand). There's not a wrong note in his performance. Unfortunately, the remainder of A Star is Born is an unmitigated disaster that has the megalomaniac fingerprints of Barbra Streisand and her hairdresser/producer boyfriend, Jon Peters, all over it."

Awards and honors

The film won the Academy Award for Best Original Song for "Evergreen" with the award shared by its songwriters, Streisand and Paul Williams, and was also nominated in the categories of Best Cinematography (Robert Surtees), Best Sound (Robert Knudson, Dan Wallin, Robert Glass and Tom Overton) and Original Song Score (Roger Kellaway).

It won five Golden Globe Awards for Best Motion Picture – Musical or Comedy, Best Actress – Motion Picture Musical or Comedy (Streisand), Best Actor – Motion Picture Musical or Comedy (Kristofferson), Best Original Score (Paul Williams and Kenny Ascher) and Best Original Song, (Streisand and Williams for "Evergreen"). The film's music score and theme song also won ASCAP Film and Television Music Awards for Most Performed Feature Film Standards and nominated BAFTA Awards for Anthony Asquith Award for Film Music and Best Sound Track, Grammy Award for Best Album of Original Score written for a Motion Picture or Television Special

In the two previous versions, Gaynor and Garland were each depicted on screen as winning an Oscar, yet neither won for their film in real life (though Gaynor won an Oscar before, as did Streisand). In this film, Streisand is instead depicted as winning a Grammy, and in real life the film's song "Evergreen" won her both a Grammy (for Song of the Year) and an Oscar.

According to at least one Streisand biography[vague], unhappy with a few of Frank Pierson's scenes, Streisand later directed them herself (a claim also made for 1979's The Main Event), adding to the rumors that she and Pierson clashed constantly during production.

The film is recognized by American Film Institute in these lists:

2004: AFI's 100 Years...100 Songs:
"Evergreen (Love Theme from A Star Is Born)" – #16

Remakes

A Star Is Born, was the second remake of 1937 film. The film was remade in Bollywood as Aashiqui 2 in 2013. Warner Bros. announced they had plans to finance another remake. In March 2015 it was announced that Bradley Cooper would be starring, directing, and co-produce the remake. In August 2016 it was announced singer-actress Lady Gaga would be starring and composing new music for the remake. In November 2016 it was announced that the film will be released on September 28, 2018.[12]

Home media

In 2006, the Region 1 DVD was released in North America in Dolby Digital 5.1 sound with extras including a full length commentary by Barbra Streisand, 16 minutes of never before seen and additional footage and the original wardrobe test. In 2007 the Region 2 DVD with the same extras was released in Germany. In 2008 the Region 4 DVD was released in Australia, the content of which appears to be the same as the Region 1 edition. The DVD has yet to be released in any other region.

Warner Bros. released the film worldwide on the Blu-ray format on February 6, 2013.

Soundtrack

Main article: A Star Is Born (soundtrack)

The soundtrack album to the film was released by Columbia Records in 1976.

=======================================

ΠΗΓΗ

A Star Is Born (1976 film) - Wikipedia




                                         A star is born - Evergreen


           Kris Kristofferson - Watch closely now (soundtrack - A star is born, 1976)

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

La Vita è Bella - Η Ζωή Είναι Ωραία


Η Ζωή Είναι Ωραία

Life is beautiful ver1.jpg

Σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι
Παραγωγή  Miramax Films
Σενάριο       Ρομπέρτο Μπενίνι
Βιντσέζο Τσέραμι
Πρωταγωνιστές    Ρομπέρτο Μπενίνι
Νικολέτα Μπράσκι
Τζιόρτζιο Κανταρίνι
Τζιουστίνο Ντουράνο
Μουσική     Νικόλα Πιοβάνι
Φωτογραφία         Τονίνο Ντέλι Κόλι
Μοντάζ       Simona Paggi
Εταιρεία παραγωγής      Melampo Cinematografica και Cecchi Gori Group
Διάρκεια      116 λεπτά




Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να επιστρατεύσει όλη του τη φαντασία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.

Ο τίτλος προέρχεται από τη φράση του Λέοντα Τρότσκι. Εξόριστος στο Μεξικό, γνωρίζοντας ότι θα δολοφονηθεί από ανθρώπους του Στάλιν, είδε τη σύζυγό του στον κήπο και έγραψε ότι "η ζωή είναι ωραία".


Ο αριθμός που έχει ο Benigni στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ο ίδιος με αυτόν της στολής του Charlie Chaplin στον Μεγάλο Δικτάτορα.

Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 20 Δεκεμβρίου 1997 στην Ιταλία και στις 23 Οκτωβρίου 1998 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 229,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, και κέρδισε τρία στις κατηγορίες Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Μπενίνι και Καλύτερης Μουσικής.



Πλοκή

Ο Γκουίντο, ένας Ιταλός εβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας για να πιάσει δουλειά ως σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του θείου του. Ο Γκουίντο είναι αστείος και χαρισματικός, ειδικά όταν γνωρίζει μια δασκάλα, τη Ντόρα. Η Ντόρα, όμως, προέρχεται από μια πλούσια, αριστοκρατική, μη εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα της θέλει να καλοπαντρευτεί, αλλά η Ντόρα ερωτεύεται τον Γκουίντο και τη μέρα του γάμου της, κλέβονται.


Περνούν αρκετά χρόνια και τώρα το ζευγάρι έχει ένα γιο, τον Τζιοζέ. Η Ντόρα και η μητέρα της έχουν αποξενωθεί εξαιτίας του γάμου της με τον Γκουίντο αλλά οι σχέσεις τους καλυτερεύουν λίγο πριν τα τέταρτα γενέθλια του εγγονού της.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις έχει ξεσπάσει. Ο Γκουίντο, μαζί με το θείο του και το γιο του αναγκάζονται να επιβιβαστούν σε ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Ντόρα -αν και ιταλικής καταγωγής και συνεπώς άμοιρη των δεινών που περιμένουν τους εβραίους- δεν μπορεί να αποχωριστεί τους άντρες της ζωής της, ζητάει να πάει μαζί τους και μπαίνει στο τρένο οικειοθελώς, αλλά στην συνέχεια χωρίζονται. Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει το γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Έτσι, τον πείθει ότι το στρατόπεδο είναι απλά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Του λέει αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει.

Ο Γκουίντο τον πείθει ότι οι φύλακες του στρατοπέδου είναι κακοί γιατί θέλουν κι αυτοί να κερδίσουν το τανκ και έτσι όλα τα άλλα παιδιά κρύβονται για να κερδίσουν το παιχνίδι. Όταν ο Τζιοζέ δε θέλει να παίξει άλλο και ζητά να επιστρέψει σπίτι, του λέει ότι είναι λίγους πόντους πριν τη νίκη. Παρά το γεγονός ότι είναι περιτριγυρισμένος από μιζέρια, αρρώστια και θάνατο, ο Τζιοζέ δεν αμφιβάλλει καθόλου για τα λεγόμενα του πατέρα του, χάρη στην πειστική του ερμηνεία και τη δική του αθωότητα.


Η ιστορία του Γκουίντο κρατάει μέχρι το τέλος, όταν μέσα στο χάος που προκάλεσε η αμερικανική εισβολή, λέει στο γιο του να μείνει μέσα σε ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι, πείθοντάς τον ότι αυτό είναι το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού. Ο Γκουίντο, ενώ προσπαθεί να βρει τη Ντόρα, συλλαμβάνεται και πυροβολείται από έναν φύλακα, αλλά όχι πριν κάνει το γιο του να γελάσει για τελευταία φορά, παριστάνοντας τον Ναζί φύλακα.

Ο Τζιοζέ καταφέρνει να επιζήσει και νομίζει ότι νίκησε το παιχνίδι όταν ένα αμερικανικό τανκ φτάνει και απελευθερώνει το στρατόπεδο. Βρίσκει τη μητέρα του, μη γνωρίζοντας ότι ο πατέρας του έχει πεθάνει. Χρόνια αργότερα, συνειδητοποιεί τη θυσία του πατέρα του, που του έσωσε τη ζωή.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες

Ρομπέρτο Μπενίνι στο ρόλο του Γκουίντο
Νικολέτα Μπράσκι στο ρόλο της Ντόρα
Τζιόρτζιο Κανταρίνι στο ρόλο του Τζιοζέ
Τζιουστίνο Ντουράνο στο ρόλο του Ελιζέο
Αμερίγκο Φοντάνι στο ρόλο του Ροντόλφο
Σέρτζιο Μπαστρίκ στο ρόλο του Φερούτσιο
Μαρίσα Παρέδες στο ρόλο της μητέρας της Ντόρα
Χορστ Μπούχολτς στο ρόλο του γιατρού Λέσινγκ


Box οffice

Στις ΗΠΑ η ταινία Η Ζωή Είναι Ωραία έκανε πρεμιέρα με 2,3 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 57,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 171,6 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 229,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

Αποτέλεσμα εικόνας για η ζωη ειναι ωραια ταινια

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Όσκαρ         Καλύτερη Ταινία            Υποψηφιότητα      
Σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι Υποψηφιότητα      
Πρωτότυπο Σενάριο       Ρομπέρτο Μπενίνι & Βιντσέζο Τσέραμι       Υποψηφιότητα      
Α' Ανδρικού Ρόλου          Ρομπέρτο Μπενίνι Νίκη  
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία  Νίκη  
Μουσική     Νικόλα Πιοβάνι    Νίκη  
Μοντάζ       Σιμόνα Πάγκι       υποψηφιότητα      
Φεστιβάλ Καννών Χρυσός Φοίνικας             υποψηφιότητα      
Βραβείο Επιτροπής  Νίκη  Screen Actors Guild Awards      Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο  Ρομπέρτο Μπενίνι      Νίκη 
Καλύτερη Ερμηνεία από Καστ           υποψηφιότητα     
BAFTA       Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία   υποψηφιότητα      
Α' Ανδρικού Ρόλου          Ρομπέρτο Μπενίνι νίκη   
Πρωτότυπο Σενάριο       Ρομπέρτο Μπενίνι & Βιντσέζο Τσέραμι   υποψηφιότητα


Η βράβευση του Μπενίνι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου αποτελεί τη δεύτερη βράβευση στην ιστορία του θεσμού κατά την οποία ένας ηθοποιός κερδίζει το βραβείο σκηνοθετώντας τον εαυτό του. Ο προηγούμενος ήταν ο Λόρενς Ολίβιε στην ταινία Άμλετ (Hamlet) το 1948. Επίσης, είναι η δεύτερη φορά που το βραβείο κερδίζει ρόλος ερμηνευμένος αποκλειστικά στα ιταλικά. Η προηγούμενη νικήτρια ήταν η Σοφία Λόρεν για την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara) το 1960.


===============================================

ΠΗΓΕΣ

Η Ζωή Είναι Ωραία - Βικιπαίδεια







Αποτέλεσμα εικόνας για η ζωη ειναι ωραια ταινια