Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Δημήτρης Μυταράς



 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

               ============================================

Δημήτρης Μυταράς

Δύο ποιήματα του γνωστού ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά και μια συzήτηση μαζί του όπου μας αποκαλύπτει την αγάπη του για ... την ποίηση.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Δημήτρη Μυταρά ως έναν από τους πλέον καταξιωμένους ζωγράφους της εποχής μας και καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν την αγάπη του για την ποίηση κάτι που προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε σε μια φιλική συζήτηση μαζί του. Αντί προλόγου δημοσιεύουμε δύο ποιήματα από τη συλλογή του “Η ΝΥΧΤΑ”, Εκδόσεις Ένα & Αίθουσα Τέχνης Ζέρβας, Πάτρα 2005.



          ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ                                         ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

      Είμαστε τεντωμένες                             Απόψε η θάλασσα έβγαλε
      χορδές στον αέρα.                               σάπια φύκια
     Τραγουδάμε το παράφωνο                    και όστρακα όχι σπάνια
     τραγούδι των ανέμων.                          φαγωμένα στις άκρες
                                                                 κόκαλα από σουπιές
                                                                 και παλιά ξύλα.
                                                                 Απόψε η θάλασσα έβγαλε
                                                                 ένα ψόφιο ψάρι
                                                                 χωρίς μάτια.


Ο Λουκιανός σε επίγραμμά του αναφέρει :

“Ζωγραφική εστί σιγώσα ποίησης, ποίησης δε, φθεγγομένη ζωγραφία”

Ποια είναι η γνώμη σας ;


Κοιτάξτε, και η μουσική και η ποίηση και η ζωγραφική και ο χορός και το θέατρο είναι το ίδιο πράγμα. Απλώς έχει άλλη γραφή, άλλη γραμματική. Δηλαδή στη ζωγραφική υπάρχουν τρία χρώματα, όλα όσα βλέπουμε είναι τρία : το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε, αυτά κάνουν τους συνδυασμούς όλων. Στη μουσική υπάρχει η οκτάβα π.χ., στο χορό μια σειρά από βηματισμούς. Επομένως αλλάζει η γραμματική. Επάνω στο θέμα της “γραμματικής” κάνω ένα βιβλίο τώρα το οποίο συγκεντρώνει την πείρα που έχω από την Σχολή Καλών Τεχνών. Επί  35 χρόνια είχα 50-80 μαθητές κάθε χρονιά και βελτίωνα συνέχεια τον τρόπο του να μεταδίδω μερικές γνώσεις.  Διαπίστωσα ότι το μόνο που διδάσκεται σ' όλα αυτά είναι η γραμματική.
Όπως τη διδάσκεται κάποιος στο σχολείο κι έπειτα ο ένας γίνεται ας πούμε δύτης κ ι ο άλλος έμπορος.
Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση, αλλά μπορεί και οι δύο να το έχουν αυτό. Επομένως αυτό που γράφει ο Λουκιανός είναι μια ποιητική έκφραση από μόνη της η ίδια, κατά βάθος είναι το ίδιο πράγμα.
Ρώτησαν μάλιστα κάποια φορά τον Καλομοίρη τι είναι η μουσική και απάντησε : “Ποίηση είναι. Όπως κάνεις ένα ποίημα, απλώς το διατυπώνεις διαφορετικά”.
Επομένως όλα αυτά το ίδιο είναι, ανθρώπινη έκφραση, κι ο καθένας έχει ένα ταλέντο ιδιόμορφο να καλύπτει το ένα ή το άλλο ανάλογα.


Εσείς ασχολείστε και με ποίηση. Από πότε γράφετε και τι είναι για σας η ποίηση ;


  Κανείς δεν ξέρει. Κοιτάξτε, κάπου έγραφα ότι από τη στιγμή που ξέρεις τι είναι η ζωγραφική και τι ποίηση, τελείωσες.


Χάνεται η μαγεία;

  Τελείωσες !  Δηλαδή, κανείς δεν ξέρει. Εξ' άλλου το μυστικό αυτό είναι, ότι δεν ξέρεις τι είναι αυτό το πράγμα και μένει ανοικτό μονίμως. Γι' αυτό αλλιώς γράφει ο Ελύτης, αλλιώς ο Παπαδόπουλος  κι αλλιώς γράφω εγώ. Επομένως είναι κάτι που δεν έχει τρόπο να το διατυπώσεις.
Λέει ο Μπράκε : “Να αρκείσαι στην ανακάλυψη και να αποφεύγεις την εξήγηση”. Αυτοί που κάθονται και εξηγούν τα έργα τους κάνουν λάθος μεγάλο. Ένα έργο είναι πολυδιάστατο κι ο καθένας βλέπει μέσα σ' αυτό ό, τι θέλει. Ο καθένας βλέπει τη φάτσα του στην ουσία, ένας καθρέφτης είναι.

Σαν αναγνώστες προβάλλουμε πράγματα δικά μας στο έργο;

  Ναι, προβάλλεις τον εαυτό σου μέσα εκεί, γι' αυτό όποιος μπορεί και καλύπτει περισσότερα είδωλα, αυτός θεωρείται και καλύτερος, πιάνει ας πούμε περισσότερα πράγματα.

Στην ποιητική συλλογή σας που έχει τίτλο  “Η Νύχτα” , η λέξη νύχτα με διάφορες μορφές εμφανίζεται συχνά στα ποιήματα. Εκτός από κυριολεξία και ενδεχόμενα και σαν χρόνο έμπνευσης, συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο για σας η νύχτα ;

  Η νύχτα για μένα, είναι κάτι πολύ μυστηριώδες, το σκοτάδι - το μαύρο δηλαδή -  είναι μυστηριώδες και το οποίο με εκφράζει, όπως με εκφράζει το κίτρινο. Αλλά δεν μπορώ να ερμηνεύσω γιατί γίνεται αυτό. Δεν μπορώ να το ερμηνεύσω.

Μια ιδιαίτερη έλξη θα λέγαμε…


  Προς τα εκεί με πάει, εγώ δεν είμαι επαγγελματίας, δεν μπορεί να είσαι επαγγελματίας καλλιτέχνης, είναι οξύμωρο. Ειδικά στην ποίηση. Βέβαια εγώ δεν λέω ότι είμαι ποιητής, δεν λέω τίποτε, ούτε μ' ενδιαφέρει καν. 
Τα γράφω και τα μοιράζω κιόλας. Όποιος θέλει παίρνει, τα έχω εκεί σ' ένα κουτί και συνέχεια γράφω και μου δίνει πολύ μεγάλη ευχαρίστηση.
Για να γράψεις ένα ποίημα χρειάζεται πολύ μεγάλη συγκρότηση, θέλει ικανότητα έκφρασης μεγάλη, ισορροπία, πολλά πράγματα. Θα συνιστούσα δηλαδή σε όλους, άσχετα αν τα δημοσιεύουν, αν είναι διάσημοι ή μη δεν έχει σημασία αυτό, συνιστώ σε όλους να γράφουν ποιήματα διότι εκτονώνονται εσωτερικά, άσχετα αν είναι καλά ή όχι.

Ποιους θα λέγατε ότι είναι οι αγαπημένοι σας ποιητές;  Ο Καρυωτάκης είναι μέσα σ' αυτούς;

Ναι, ναι ! Όχι επειδή είναι ο μεγαλύτερος..

O καθένας έχει κάποιους αγαπημένους για προσωπικούς λόγους.

Δεν ξέρω, εγώ δεν είμαι ειδικός, απλώς ο Καρυωτάκης είναι ένας πάρα πολύ καλός ποιητής, με ακουμπάει πάρα πολύ, δηλαδή βρίσκω ότι υπάρχουν τέσσερα ποιήματα μέσα στη συλλογή του, ειδικά στα ελεγεία και σάτιρες  υπάρχουν 3-4 ποιήματα.. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή ότι ένας άνθρωπος έζησε το '25 κυρίως, πέθανε το '32-'34 ακόμη βγαίνει και συζητιέται και διαβάζεται και συγκινεί.

Μου έκανε εντύπωση το ποιήμά σας  “Eυαισθησία” γιατί έχει κοινά στοιχεία με το ποίημα του Καρυωτάκη  που λέει : “Τεντωμένες χορδές στον αέρα…

Κιθάρες ξεχαρβαλωμένες, λέει…

Έχετε δίκιο. “Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες / κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει / 

στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει / στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες”


  Ναι, ναι !  O Καρυωτάκης μου αρέσει πάρα πολύ.

Εκλεκτική συγγένεια ;

  Είναι ψυχοσύνθεση παρόμοια. Δεν μπορώ να πω για άλλον πολύ πολύ. Αυτός μ' αρέσει γιατί είναι καίριος, μπαμ λέει αυτό που θέλει και το λέει με πολύ δύναμη. Είναι και πικραμένος πολύ και πεισιθάνατος πολύ, μ' αρέσει, δεν έχει εξηγήσεις.

Σίγουρα ! Να επανέλθω και πάλι στα μοτίβα των ποιημάτων σας κι ένα από αυτά είναι η θάλασσα. Μιλήστε μας για τη θάλασσα, τη σχέση σας με τη θάλασσα στην ποίηση και στη ζωγραφική, τι ενέργεια έχει η θάλασσα για σας ;

Ίσως η θάλασσα ήταν το λίκνο το δικό μου λιγάκι. Έζησα μέσα στη θάλασσα, η Χαλκίδα είναι μέσα στη θάλασσα. Ήμουν χωμένος μέσα στη θάλασσα. Κολυμπούσα από 6 ετών, βουτιές στην παραλία, γνώριζα τον βυθό πιο καλά απ' τη στεριά. Επομένως ξέρω και πως είναι η θάλασσα από μέσα. Δηλαδή ο κόσμος βλέπει μια επιφάνεια τεράστια, αλλά ξέρεις τι υπάρχει κι από κάτω ;  Ήμουν ψαροτουφεκάς, έχω βάρκες, πράγματα κ.λ.π. Είχα πάθος μ' αυτά όλα, σας έχω δείξει τη συλλογή κοχυλιών που έχω ;

Ξέρω, μία απ' τις μεγαλύτερες.

Θα σας την δείξω. Η θάλασσα είναι, πώς να σας πω… όπως είναι το έμβρυο μέσα στην κοιλιά της μάνας του, το υγρό αυτό. Μέσα εκεί έτσι είναι και ο άνθρωπος, είναι το φυσικό του περιβάλλον. Γι' αυτό έχω γράψει πολλά ποιήματα. Κοιτάξτε, δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής όπως σας λέω, μ' αρέσει πάρα πολύ να γράφω κι έχω και πολλά ανέκδοτα. Θα ξαναβγάλω πάλι το βιβλίο με τα ποιήματα σε βελτιωμένη έκδοση και θα έχει όλ' αυτά μέσα. Μου είναι πολύ ευχάριστο, εκτονώνομαι με την ποίηση και μετά τα χώνω εκεί. Αλλά εκεί τα βρήκαν και τα δημοσίευσαν.


Τα περισσότερα ποιήματά σας είναι ολιγόστιχα, έχετε κάποια προτίμηση στις λιτές φόρμες ;


Μ' αρέσει. Τα χάικου π.χ. που είναι μικρά αλλά πολύ έντονα.

Τι λειτουργεί σαν ερέθισμα δημιουργίας για τον ποιητή Μυταρά και τι για τον ζωγράφο ;  Και πως το ερέθισμα μετασχηματίζεται σε τέχνη στην κάθε περίπτωση ;


Είναι διπλή ας το πούμε έτσι διάθεση. Ήθελα πάρα πολύ να κάνω και μουσική, αλλά δεν ξέρω να γράψω, δεν ξέρω τις νότες. Ο γιός μου είναι μουσικός αλλά δεν ασχολούμαι μ' αυτό, όπως δεν ασχολούμαι με τον χορό ας πούμε. Στο θέατρο μόνο κάνω σκηνογραφίες και τέτοια.  Είναι ανεξήγητα αυτά. Οι περισσότεροι έχουν μια φιλοδοξία ότι εγώ είμαι ένα άτομο που εκφράζομαι με ήχους ή με ποίηση και γι' αυτό κάνω αυτό και με εντυπωσιάζει η μόλυνση του περιβάλλοντος και θέλω να χτυπήσω…. Αυτά είναι λάθος όλα. Πρέπει να γράφεις ότι σου έρχεται στο μυαλό, κι ότι  ζωγραφίζεις να σου έρχεται αυθόρμητα ειδάλλως είναι ψέμα και το ψέμα σ' αυτά είναι καθοριστικό, δηλαδή τα εξαφανίζει, δεν αξίζει να υπάρχουν άμα είναι ψέμα. 

Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για τον τρόπο που γνωστοί ζωγράφοι χρησιμοποιούν τον λόγο, μια από αυτές θεωρεί ότι “τα κείμενά τους είναι ωραία γιατί είναι αλλιώς ωραία, περιέχουν κάτι από το υλικό της τέχνης του ζωγράφου το οποίο ζωοποιεί.  Μια ιδιαίτερα παραστατική διάσταση, διοχετευμένη στη γλώσσα”.

Ποια είναι η γνώμη σας ;

Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται από πολλούς ζωγράφους, ξέρω όμως ότι τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα για τέχνη τα έχει γράψει ο Τσαρούχης.

Το βιβλίο , απ'  όπου και  η άποψη που σας ανέφερα προηγούμενα, αναφερόταν σε θεωρητικά κείμενα γνωστών ζωγράφων μεταξύ των οποίων και εσείς…

  Ναι, έχω γράψει πάρα πολλά, δεν είναι μόνο τα ποιήματα, εμείς αναφερόμαστε στα ποιήματα επειδή είναι πιο καθαρή δημιουργία, αλλά τα βιβλία που έχω γράψει τα οποία είναι τουλάχιστον 7-8, ήταν επιφυλλίδες, ήταν κείμενα που κατά καιρούς είχαν δημοσιευθεί και γίνανε βιβλία. Δεν είμαι συγγραφέας, δεν έχω γράψει κάτι, ένα διήγημα, μολονότι αν καθόμουν κάτι θα έκανα, αλλά μ' ενδιαφέρουν οι μελέτες, όλα αυτά είναι μελέτες, ειδικά ένα απ' αυτά το θεωρώ πολύ καλό είναι “το μοντέλο της βίας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας”, το οποίο είναι μια έρευνα. “Το μοντέλο της οικολογίας” πάλι και είναι μέθοδοι για να κάνεις ένα εικαστικό έργο, αλλά με εννοιολογικό περιεχόμενο, κάτι που δεν έχει ερευνηθεί και πολύ στην Ελλάδα.
Αυτά έχουν κρατηθεί όλα, υπάρχουν στον Καστανιώτη τα βιβλία αυτά όλα. Υπάρχει το “μη μιλάς πολύ για τέχνη” που είναι μια σειρά από κείμενα, υπάρχει το “ο σκύλος δαγκώνει” που είναι μια σειρά από επιφυλλίδες και διάφορα ρητά.  Κάθε τόσο βγαίνει ένα βιβλίο, αλλά εκείνο που πιστεύω ότι θα ήταν πολύ σημαντικό, είναι αυτό το “10 μαθήματα τέχνης” όπου συγκεντρώνω την εμπειρία που έχω από την διδασκαλία 35 ετών χωρίς να έχω βοηθήματα σ' αυτό το βιβλίο, είναι δικές μου εμπειρίες, οι οποίες είναι όμως σωστές, δηλαδή κι αυτό που λέω είναι σωστό, λέω κάθε στιγμή “μην πιστεύετε ότι αν τα μάθετε αυτά, μάθατε ζωγραφική, πρέπει να έχεις και ταλέντο”.

Πολλοί ποιητές γράφουν με κύριο όπλο τους τις εικόνες, σαν παράδειγμα σας αναφέρω τον Γιάννη Κοντό που έχετε και μια φιλία απ' ότι γνωρίζω.

Το τελευταίο βιβλίο που βγαίνει έχει πολλά κείμενα δικά του.

Αυτή η τεχνική στην ποίηση μπορούμε να πούμε ότι έρχεται πιο κοντά στον τρόπο έκφρασης ενός ζωγράφου ;

Όχι. Απλώς όπως συγκινείται από τη δύση του ήλιου κι από ένα λουλούδι, κι από μια γυναίκα που περνάει,  συγκινείται κι από τη ζωγραφική μου.  Δηλαδή ένα ερέθισμα είναι, το οποίο του πάει και γράφει συχνά. Έχει γράψει πολλά κείμενα. Έχω 6 κείμενα μέσα στο βιβλίο αυτό, μεγάλα, που ερμηνεύουν και τη ζωγραφική μου.   Και ο ίδιος λέει, ποιητικά όμως, εγώ προτιμώ την ποιητική προσέγγιση του έργου παρά την καλολογική, η οποία λέει γιατί έγραψα αυτό κι από πού επηρεάστηκα, αυτά δεν έχουν και πολλή σημασία.

Οι διάφοροι κοινωνικοί προβληματισμοί γίνονται το περιβάλλον στη ζωγραφική σας, όπου η τέχνη αναδεικνύεται ενώ παράλληλα αναδεικνύει ;

Ήμουν βαθύτατα πολιτικό άτομο, γι' αυτό τα κείμενα που έχω γράψει στις επιφυλλίδες δεν αναφέρονται τόσο σε τέχνη όσο σε κοινωνικά προβλήματα.  Έχω πάρει και πάρα πολύ άσχημες επιστολές από βουλευτές και τα ‘χουν κοπανήσει κατά καιρούς. Είμαι βαθύτατα κοινωνικό άτομο όχι πολιτικοποιημένο, δηλαδή ίσως πολιτικοποιημένο αλλά ανεξάρτητο, δεν έχω κόμμα και τέτοια και κάθε φορά που μ' ενοχλεί κάτι, πιάνω και το ζωγραφίζω ή το γράφω.
Π.χ. επί δικτατορίας είχα κάνει μια πολύ μεγάλη σειρά έργων εναντίον της δικτατορίας και μου λέει, καλά τα έκανες τότε ; Τα έκανα λέω 1ον διότι μου πατήσαν τον κάλο και 2ον γιατί δεν είχα καταλάβει πόσο επικίνδυνο ήταν να το κάνω αυτό τότε. Μετά κατάλαβα πόσο επικίνδυνο ήταν, αλλά είχε περάσει η δικτατορία, ή τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, γιατί μετά σταμάτησα, όχι γι' αυτόν το λόγο, μου πέρασε αυτό, έκανα άλλα θέματα. Επομένως είμαι πολιτικοποιημένο άτομο, αλλά λέω ότι εγώ είμαι σταθερός σε κάποιες αρχές πολιτικές, κοινωνικές, αυτοί αλλάζουν κάθε μέρα.

Στη ζωγραφική σας έχετε ένα προσωπικό τρόπο έκφρασης του προσώπου και κυρίως σε 3 βασικά χαρακτηριστικά, μάτια, μύτη και χείλη. Η τεχνική αυτή είναι ένας τρόπος να μας δείξετε τι προσέχετε κυρίως σε ένα πρόσωπο ;

Ε, άμα τα αφαιρέσουμε κι αυτά δεν έχει τίποτε άλλο. Πέρα απ' αυτό όμως, εκείνο που έχει σημασία στη ζωγραφική δεν είναι τόσο ένα πρόσωπο, όσο ο τρόπος οργάνωσης του πίνακα, αυτό το χρησιμοποιώ σαν στοιχείο, απλώς μου πάει αυτό και μ' αρέσει και το βάζω.

Το βιβλίο σας “η σκηνογραφία της ζωγραφικής” περιέχει πολλές γυναικείες φιγούρες που κάποιες απ' αυτές εκφράζουν μια τρυφερότητα και μια ρομαντική διάθεση. Μέσα από αυτές εκφράζετε γυναίκες του σήμερα, ή γυναίκες που η παρουσία τους στιγμάτισε τη ζωή σας ;

Η γυναίκα μία είναι. Τι παλιά, τι καινούργια, τι στιγμάτισε, τι δεν στιγμάτισε, αυτές τις βλέπω παντού, μ' αρέσουν σαν μορφές.  Όταν ζωγράφιζα στη δικτατορία, δεν είχα κάνει ποτέ καμιά γυναίκα, γυναίκες δεν είχα κάνει, κι αν είχα κάνει και καμιά, σαν άντρας ήταν κι αυτή.

Ήταν η εποχή…

Ναι, ήταν η εποχή που δεν μου πήγαινε να κάνω γυναίκες.

Γνωστοί ζωγράφοι όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο Ελ Γκρέκο, ο Μιχαήλ Άγγελος και γενικά οι μεγάλοι ζωγράφοι άλλων εποχών, πόσο έχουν επηρεάσει την ιδεολογία σας για την ζωγραφική και τον τρόπο έκφρασης ;


Όλοι αυτοί σ' επηρεάζουν με την εικόνα που έχουν, σ' επηρεάζει, το θεωρείς δηλαδή κάτι πολύ καλό, σημαντικό κι ενδιαφέρον μολονότι διαφέρουν αυτοί, αλλά οτιδήποτε είναι καλό μ' ενδιαφέρει στην τέχνη, οτιδήποτε.  Να, έχω εκεί παιδικά σχέδια γιατί είναι τέλεια. Ότι είναι καλό μ' αρέσει, δεν έχω προτιμήσεις, ο Πικάσο μ' αρέσει πάρα πολύ.

Κι όλοι αυτοί οπωσδήποτε επηρεάζουν για να βγει ένα τελικό…

Σου ταιριάζουνε, κι άμα σου ταιριάζουνε επηρεάζεσαι και δεν είναι κακό, αρκεί να ταιριάζει με την ψυχοσύνθεση τη δική σου…


Ευχαριστήσαμε τον Δημήτρη Μυταρά για τον χρόνο του και φύγαμε γεμάτοι λόγια και εικόνες...




               Γιάννης Μανιάτης - Νίκος Αντωνόπουλος

                    για το www.lexima.gr

===========================================

Η Ελλάδα των τεχνών και της πρωτοπορίας πενθεί. Μέσα σε δύο μέρες δύο μεγάλοι δημιουργοί πέρασαν στην αθανασία. Ο ζωγράφος, καθηγητής και ακαδημαϊκός Δημήτρης Μυταράς έφυγε την ίδια εβδομάδα με τον ιδανικό εκπρόσωπο της Ποπ Αρτ στην Ελλάδα Γιώργο Ιωάννου.

"Ο μεγάλος καλλιτέχνης δημιουργεί ελεύθερα ακόμα και σε ένα κελί φυλακής" έχει πει ο Μυταράς. Εδώ ένας μικρός φόρος τιμής με ένα κείμενο του για την τέχνη, ένα παράπονο που τον πλήγωσε και έργα του από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης ενός δημιουργού που η απώλεια του μας κάνει κατά τι φτωχότερους απόψε.

"Ο τοίχος του σπιτιού είναι ο πρώτος καμβάς που έχει ένα παιδί στη διάθεσή του για να ζωγραφίσει. Σε όλα τα σπίτια μπορείτε να δείτε ζωγραφιές πάνω στους τοίχους".

"Η Χαλκίδα είναι η πατρίδα μου, ένα μέρος που δεν μπορώ να αποχωριστώ. Είναι μια θάλασσα την οποία αγαπώ και με λυπεί που την καταστρέφουμε με την υπέρ αλίευση. Είναι η πόλη που προσπαθούμε να κάνουμε κάτι, που δε γίνεται πολύ εύκολα. Είναι εμείς, εγώ ο ίδιος. Έχω ζήσει εδώ από μικρό παιδί. Είναι σαν το σπίτι μου. Τι μπορεί να πει κανείς για το σπίτι του; Έχω γράψει ποιήματα, έχω ζωγραφίσει πίνακες που δηλώνουν την καταγωγή μου. Δεν το έκανα επίτηδες ξέρετε. Την κατοικώ μονίμως είτε είμαι εδώ, είτε είμαι κάπου αλλού. Αισθάνομαι ασφαλής εδώ. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σπρώχνει προς τα άκρα. Η Χαλκίδα είναι μια άκρη και εγώ θέλω να έρθω να μείνω εδώ μόνιμα κάποτε..."

"Τί είναι η Τέχνη;

H τέχνη μοιάζει με κοινωνικό φαινόμενο, αλλά στην ουσία είναι ένα σχεδόν φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν ηφαιστειακή εκτόνωση. Δεν καταγράφει την ιστορία ούτε κάνει ιστορία, ούτε προηγείται της εποχής της ούτε την ακολουθεί. H τέχνη είναι ο έρωτας, με την πλατύτερη σημασία της λέξης, είναι η έκφραση και το ξεχείλισμα μιας πληρότητας. Δεν υπακούει σε θεωρίες, τις οποίες διαψεύδει μονίμως, έχει δική της λογική και δεν ερμηνεύεται με λόγια. H τέχνη δεν είναι μαχητική ή ήρεμη, αλλά είναι σαν τον άνεμο, που άλλοτε είναι άγριος και δυνατός και άλλοτε γαλήνιος.

H τέχνη δε μορφώνει αλλά κάνει κάτι περισσότερο, σε συνδέει με το μυστήριο της ύπαρξης. Δεν αποδίδει δικαιοσύνη, είναι πέρα απ’ αυτή. H τέχνη δεν στρατεύεται αλλά ανήκει στους αθώους, είτε αυτοί βρίσκονται στη φυλακή είτε πρόκειται για τον αυστηρό διευθυντή της απέναντι επιχείρησης.

H τέχνη απευθύνεται σε ελεύθερους ανθρώπους, αλλά είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιοι είναι οι ελεύθεροι άνθρωποι. H τέχνη δεν ερμηνεύεται ούτε με πολιτικά ούτε με καλλιτεχνικά μανιφέστα. Oι σχολές, τα υλικά, οι τεχνοτροπίες, οι κοινωνικές ανακατατάξεις, οι συζητήσεις, οι φιλοσοφίες και τα κείμενα ασχολούνται μόνο με τα ερεθίσματα που δημιουργούν την τέχνη. Tην ίδια όμως τίποτε απολύτως δεν την ερμηνεύει.

H τέχνη δεν έχει σχέση με το μάρκετινγκ, τους πλειστηριασμούς και τιμές – όλα αυτά είναι ξένα σώματα. Tο σπήλαιο του Λασκό δεν ήταν γκαλερί. O καλλιτέχνης συχνά δε γνωρίζει αν αυτό που έκανε, είναι καλό ή κακό. Σπάνια οι πρωτοπόροι πιστεύουν ότι είναι πρωτοπόροι.

Για την πρωτοπορία τους σίγουροι είναι αυτοί που τους ακολουθούν. H τέχνη δεν απομυθοποιείται. «Όταν ξύσεις ένα αληθινό έργο τέχνης θα τρέξει λίγο αίμα», λέει κάποιος. Πολλά πράγματα μιμούνται την τέχνη και πολλοί μιμούνται τους καλλιτέχνες. Πολλοί καλλιτέχνες απαντούν σε ερωτήσεις που δεν υποψιάζονται. Aπαντούν σε ανθρώπους που δε γνώριζαν την ερώτηση. Άλλο είναι η μόρφωση και άλλο η καλλιέργεια του πνεύματος. H τέχνη ερμηνεύεται μόνο με τέχνη, όπως ο πιανίστας ερμηνεύει τη μουσική σύνθεση. H τέχνη δεν προοδεύει ποτέ, μην τη συγχέουμε με την επιστήμη, απλώς αλλάζει πρόσωπα και τρόπους, για να πει κάθε φορά τα ίδια πράγματα. H τέχνη είναι κάτι πολύ απλό και ο καλλιτέχνης ένας σοφός. Σοφή και η γιαγιά του απέναντι διαμερίσματος, σοφός –καθόλου απίθανο– και ο πρόεδρος της Aκαδημίας.

Δείτε τα πρόσωπα των ανθρώπων καθώς περνούν από τις διαβάσεις των πεζών. Δείτε τους φθαρμένους τοίχους με τις σχισμένες αφίσες και τα πολύχρωμα συνθήματα. Δείτε τα κουρελιασμένα σύννεφα καθώς δύει ο ήλιος το απόγευμα. Δείτε το απέναντι δέντρο καθώς βγαίνουν οι μικροί βλαστοί περιμένοντας την άνοιξη. Θα έχετε κάνει μια καλή αρχή και υπάρχει ελπίς να αισθανθείτε τα έργα όλων των εποχών.

Tο μήνυμα του έργου τέχνης είναι πάντα ποιητικό, ακόμη κι όταν παριστάνει τις σφαγές της Xίου ή τις αρβύλες του Bαν Γκογκ. Δεν είναι υποχρεωτικό να αισθάνεστε και να αγαπάτε την τέχνη. Aπλώς είναι ένα προνόμιο. Aλλά τι προνόμιο!

Δημήτρης Mυταράς, Zωγράφος, 2007
"Έτσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα.

Πριν από 2μισι περίπου χρόνια, ταυτόχρονα με την εκλογή μου στην Ακαδημία Αθηνών, είχα μία οπτική νευροπάθεια την οποία δεν διαπιστώσαμε αμέσως και αναγκάστηκα να πάω στη Σουηδία.

Εκεί διαγνώσθηκε η πάθησή μου. Αυτή η πάθηση επέρχεται, αλλά διαρκεί συνήθως 4 χρόνια.

Σε αυτό το διάστημα εγώ δεν έβλεπα και δεν μπορούσα να περπατήσω μόνος μου στον δρόμο. Να σκεφτείτε ότι έχω μια γυναίκα που μου γράφει τα βιβλία μου.

Στο ίδιο διάστημα δεν μπορούσα να πάω στην Ακαδημία. Μάλιστα, τους είχα στείλει και τρία γράμματα τα οποία είναι ήδη ανακοινωμένα. Τους έγραφα λοιπόν ότι δεν μπορούσα να πηγαίνω για αυτό τον λόγο. Και η απάντηση ήταν ότι σύμφωνα με τον κανονισμό της Ακαδημίας θα πρέπει να διαγραφώ γιατί δεν ήμουν εκεί.

Εγώ δεν έλειπα, αλλά ήμουν άρρωστος. Αυτό δεν το έλαβαν ποτέ υπόψιν τους, με αποτέλεσμα να μου κόψουν και τον μισθό. Και δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς μου ζήτησαν πίσω και τους τρεις μισθούς που είχα εισπράξει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Έτσι λοιπόν διεκόπη οποιαδήποτε παροχή είχα εγώ από την Ακαδημία. Εκείνο που ρώτησα επανειλημμένα ήταν να μου απαντήσουν στο αν αποβάλλεται όποιος αρρωσταίνει. Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Αυτό που μου στοίχισε περισσότερο ήταν ότι την επόμενη χρονιά δεν υπήρχε το όνομά μου ούτε στην επετηρίδα. Έτσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα."

Δημήτρης Mυταράς, Zωγράφος, Φεβρουάριος 2013






=============================================





ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΑΡΑ.





 ================================================



Το επεισόδιο αυτό της σειράς ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στον έλληνα ζωγράφο ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΑΡΑ. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναλύει τις τεχνικές και τις θεματικές του, μιλάει για τους δασκάλους και τις πηγές έμπνευσής του, ενώ καταγράφεται επίσης από τον κινηματογραφικό φακό μια ημέρα από τη ζωή του με επίκεντρο τη γενέτειρά του, την Χαλκίδα.




=============================================



Δημήτρης Μυταράς

Γέννηση      1934

Χαλκίδα

Θάνατος      16 Φεβρουαρίου 2017

Αθήνα

Υπηκοότητα          Ελλάδα

Σχολές φοίτησης   Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Ιδιότητα      ζωγράφος και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων

 



Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας. Μυταράς, "Δόξα".

==============================================


H όραση του Δημήτρη Μυταρά, η Ακαδημία Αθηνών, οι πλαστογράφοι


Το θέμα υγείας ενός από τους κορυφαίους ζωγράφους μας επανήλθε στη δημοσιότητα και μάλιστα ως είδηση προκαλώντας ερωτήματα - Καλά πληροφορημένες πηγές σχετίζουν την «ανακάλυψη» της είδησης με την διακίνηση πλαστών έργων του ζωγράφου



22 Ιανουαριου 2016



Kαι ξαφνικά «πλημμύρισε» το Διαδίκτυο με την είδηση που «προκάλεσε σοκ»: Ο Δημήτρης Μυταράς έχασε το φως του! Κι αν όσοι δεν παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στον εικαστικό χώρο εξεπλάγησαν και στενοχωρήθηκαν, αλλά τόσο εξεπλάγησαν, στενοχωρήθηκαν αλλά εν τέλει θύμωσαν όσοι γνωρίζουν. Και είναι αρκετοί.

Τι είναι αυτό που γνωρίζουν λοιπόν αρκετοί από το 2008; Ότι πράγματι ο σπουδαίος και δημοφιλής ζωγράφος με το γνώριμο εξπρεσιονιστικό του ύφος αντιμετωπίζει προβλήματα με την όραση του. Το αρχικό πρόβλημα, το οποίο ο ίδιος περιέγραφε ως «έναν λεκέ από λάδι» που τον εμπόδιζε να βλέπει, διαγνώστηκε ως μια σοβαρή οπτική νευροπάθεια και τελικώς του στέρησε την πολυτιμότερη ίσως των αισθήσεων για έναν ζωγράφο: την όραση.

Το πρόβλημα μάλιστα, δεν παρέμεινε γνωστό για μεγάλο διάστημα μόνο σε στενό κύκλο, καθώς ο Δημήτρης Μυταράς ήταν πάντα ανοικτός στους δημοσιογράφους και δεν έκρυβε ούτε την ασθένεια του, ούτε και την ψυχολογική αναστάτωση που του προκαλούσε.

Δύο σημαντικά γεγονότα ωστόσο ήταν εκείνα που αποτέλεσαν την αιτία να γίνει πλέον ευρέως γνωστό το πρόβλημα. Το πρώτο ήταν όταν εγκαινιάστηκε το 2008 η έκθεση του «Παναγιά η Καταφυγιώτισσα» στο Ίδρυμα Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη. Η όραση του τότε είχε μειωθεί δραματικά ωστόσο οι συνεργάτες του πίστευαν ότι θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη χαμένη αίσθηση του με εκείνη της ακοής, κάτι που όμως δεν συνέβη. Οι πολλές διαφορετικές φωνές προκάλεσαν έντονη σύγχυση στον καλλιτέχνη με αποτέλεσμα να φυγαδευτεί κατά τη διάρκεια των εγκαινίων.


6939956
Ο Δημήτρης Μυταράς κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για έκθεσή του στο Ιδρυμα Θεοχαράκη (Τετάρτη 15 Οκτώβρη 2008, ΑΠΕ-ΜΠΕ/Συμέλα Παντζαρτζή)


Το δεύτερο ήταν η διένεξη που προκλήθηκε με την Ακαδημία Αθηνών, επειδή λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει δεν συμμετείχε στις συνεδριάσεις. Έτσι ενώ διατηρεί τον τίτλο του Ακαδημαϊκού, δεν θεωρείται εν ενεργεία τακτικό μέλος και δεν έγινε ποτέ τελετής υποδοχής του. Οργισμένος μάλιστα τότε από την στάση της Ακαδημίας, δεν δίστασε να μιλήσει ανοιχτά στον Τύπο για το τι συνέβαινε με την όραση του.

Kύκλοι της Ακαδημίας Αθηνών μας εξηγούν πως ακολουθήθηκε η διαδικασία που επιβάλλεται στις περιπτώσεις που κάποιο μέλος δεν συμμετέχει στις συνεδριάσεις. Αν απουσιάζει για περισσότερο από έναν χρόνο τότε χαρακτηρίζεται «ανενεργό μέλος» (ανεπίσημα ο πραγματικός όρος είναι «διαγραφή»). Η απόφαση λαμβάνεται ανεξάρτητα από το αν η απουσία σχετίζεται με θέματα υγείας, επαγγελματικά. Ο Δημήτρης Μυταράς, που έγινε μέλος της Ακαδημίας το 2008 δεν διεγράφη αμέσως. Του δόθηκε ένας επιπλέον χρόνος και του έστελναν τακτικά την ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων.

Από την πλευρά της Ακαδημίας Αθηνών διαβεβαιώνουν πως αν το επιθυμεί μπορεί να υποβάλλει αίτημα για την εκ νέου ενεργοποίησή του. Μάλιστα ο κ. Μυταράς επέστρεψε το ποσό των χρημάτων που εισέπραξε από την Ακαδημία για τους μήνες που μεσολάβησαν ανάμεσα στην λήψη της απόφασης απενεργοποίησής του και την ενημέρωση του λογιστηρίου. Σημειώνουμε ότι υπάρχουν και άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις με αυτή του κ. Μυταρά και στο μέλλον θα υπάρξουν και άλλες απενεργοποιήσεις.


6939893
Εκθέματα της έκθεσης του ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά με αντιπροσωπευτικά έργα από το 1964 έως το 2008 στο Ίδρυμα Θεοχαράκη (Τετάρτη 15 Οκτώβρη 2008, ΑΠΕ-ΜΠΕ/Συμέλα Παντζαρτζή)


Η δύσκολη αυτή κατάσταση της υγείας του, που κρίνεται πλέον ως μη αναστρέψιμη, τον έχει βυθίσει σε κατάθλιψη κι ζει απομονωμένος στο σπίτι του με την συνεχή φροντίδα της συζύγου του, επίσης σημαντικής ζωγράφου, Χαρίκλειας, την οποία συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες γνωρίζουν ως Ζουζού.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί αυτό το θέμα υγείας ενός από τους κορυφαίους της σύγχρονης ελληνικής εικαστικής σκηνής επανέρχεται στη δημοσιότητα και μάλιστα ως είδηση; Καλά πληροφορημένες πηγές σχετίζουν την «ανακάλυψη» της είδησης με την διακίνηση πλαστών έργων του Δημήτρη Μυταρά. Καθώς είναι ένας από τους πιο ακριβούς σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους, αλλά και τους πιο γνωστούς ακόμη και στο μη μυημένο κοινό, ήταν λογικό τα έργα του να είναι από τα πλέον περιζήτητα και κατά συνέπεια στόχος πλαστογράφων. Και είναι αυτά τα κυκλώματα, σύμφωνα με μια εκτίμηση, βρίσκεται πίσω από τη διακίνηση της είδησης, που θέλουν να ανεβάσουν τις τιμές στα έργα του καλλιτέχνη, με δεδομένο ότι δεν πρόκειται να συνεχίσει την παραγωγή του.

Ποιος είναι ο Δημήτρης Μυταράς:

Γεννημένος το 1934 ο Δημήτρης Μυταράς μαθήτευσε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1953 έως το 1957 δίπλα στον Γιάννη Μόραλη και Σπύρο Παπαλουκά Το ανήσυχο πνεύμα του και μία υποτροφία οδήγησαν τα βήματά του στο επίκεντρο της τέχνης της δεκαετίας του ’60, στο Παρίσι. Εκεί μυήθηκαν στην σκηνογραφία και την εσωτερική διακόσμηση, στοιχεία που αξιοποίησε όταν φιλοτέχνησε το 1968 τις τοιχογραφίες του ξενοδοχείου Astir Palace της Βουλιαγμένης και τα σκηνικά για δεκάδες θεατρικές παραστάσεις έργων του Αριστοφάνη, Πιραντέλο. Χορτάτζη. Κορνάρου, Τσέχωφ κ.α.


1073134
Ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος απένειμε στον Δημήτρη Μυταρά τη διάκριση του Ταξιάρχη Τάγματος Φοίνικος (Ιανουάριος 1991, ΑΠΕ-ΜΠΕ)


Στα εικαστικά πράγματα «εισέβαλε» δυναμικά το 1958 όταν ταυτόχρονα συμμετείχε στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας και στην Πανελλαδική Νέων της γκαλερί «Ζυγός», αποσπώντας το Ά βραβείο. Αλλά η δεκαετία που σφραγίζει την πορεία του είναι σίγουρα εκείνη του ’70. Και δεν είναι μόνο εξαιτίας της συμμετοχής του στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1972. Δεν είναι που το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ, κι αργότερα πρύτανης. Είναι και οι εκθέσεις του «Νεοκλασικά με τις σύγχρονες φιγούρες» και «Επιτύμβια» το 1970 και 1975 αντιστοίχως που εκφράζουν τον προβληματισμό του πάνω στη σχέση της αρχαίας κληρονομιάς και της σύγχρονης πραγματικότητας, ενώ οι τόνοι του γκρι που χρησιμοποιεί αποδίδουν με σαφήνεια το βαρύ κλίμα της δικτατορίας.

Το στίγμα του δυναμικό στα εικαστικά δρώμενα εξακολουθούσε ως τις πλέον πρόσφατες πινελιές του να εκφράζει τους προβληματισμούς του πάνω στην σύγχρονη πραγματικότητα που αλλάζει διαρκώς, ενώ το σχόλιο του πάνω σε όσα συμβαίνουν γύρω μας δεν το απέδιδε μόνο στον καμβά του μέσω του  νεοεξπρεσιονισμού, αλλά και μέσω του γραπτού και προφορικού του λόγου, που συχνά ήταν κριτικός και καυστικός.




========================================



16.02.2017


Πέθανε ο Δημήτρης Μυταράς


Την τελευταία του πνοή άφησε την Πέμπτη σε ηλικία 83 ετών ο Δημήτρης Μυταράς, ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων.

Παράλληλα με το εκπαιδευτικό του έργο στην ΑΣΚΤ, το 1978 και με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ίδρυσε στη γενέτειρά του την Χαλκίδα, το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της συζύγου του Χαρίκλειας Μυταρά, αναπτύσσει σημαντική διδακτική και πολιτιστική δραστηριότητα.

Γεννήθηκε το 1934 στη Χαλκίδα. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1953-1957) με τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. (1961-1964, σκηνογραφία και εσωτερική διακόσμηση, École Nationale des Arts Decoratifs και École des Arts et Métiers).

Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Αθήνα (1961, Ζυγός). Η στροφή του προς τον κριτικό ρεαλισμό με χρήση φωτογραφικών ντοκουμέντων, περιορισμένη χρωματικότητα και πολιτικό περιεχόμενο, ήταν μια χαρακτηριστική φάση πρώιμης ζωγραφικής του, στα χρόνια της δικτατορίας. Ωστόσο στη συνέχεια της πορείας του κυριάρχησαν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του τα θέματα είναι ανθρωποκεντρικά και συχνά προσωπογραφικά. Η αφαιρετική διάθεση, η ελευθερία της γραμμής και οι χρωματικές εντάσεις συνυπάρχουν με την οξύτητα της παρατήρησης, είτε πρόκειται για απεικονίσεις προσώπων είτε άλλων θεμάτων. Σε όλο του το έργο, η έμφαση στις εικαστικές ποιότητες φανερώνει τη βαθύτερη σχέση του με τις παραδοσιακές αξίες της ζωγραφικής.

Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος επιμελήθηκε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, συνεργαζόμενος με σημαντικά ελληνικά θέατρα (Εθνικό, ΚΘΒΕ, Θέατρο Τέχνης, Ελληνικό Χορόδραμα, κ.ά.). Επίσης ασχολήθηκε με την εικονογράφηση και με διάφορες εικαστικές εφαρμογές. Έχει διακοσμήσει με τοιχογραφίες πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια (ξενοδοχεία, τράπεζες, κλπ). Το έργο του Δεξίλεως τοποθετήθηκε πρόσφατα στο σταθμό «Δάφνη» του αθηναϊκού μετρό. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει θεωρητικά κείμενα και μελέτες για την τέχνη που έχουν εκδοθεί και σε βιβλία, αρθρογραφία στον Τύπο για διάφορα θέματα, καθώς και ποίηση.

Δίδαξε εσωτερική διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1964-72) και από το 1969 άρχισε να διδάσκει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, όπου εξελέγη καθηγητής το 1977 και διετέλεσε Πρύτανης από το 1982 έως το 1985. Το 1978, με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ίδρυσε στη γενέτειρά του το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της συζύγου του Χαρίκλειας Μυταρά, αναπτύσσει σημαντική διδακτική και πολιτιστική δραστηριότητα έως σήμερα.

Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βραβεύτηκε για τη συμμετοχή του στην Έκθεση Νέων Ζωγράφων (Ζυγός, 1958) και στην Πανελλαδική Έκθεση Νέων (1961). Συμμετείχε στις Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1958, 1966), Μπιενάλε Νέων (Παρίσι, 1960), Μπιενάλε Sao Paulo (1966) και Μπιενάλε Βενετίας (1972). Αρκετές είναι και οι αναδρομικές του εκθέσεις: 1989 (Πινακοθήκη Πιερίδη και Βελλίδειο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης), 1992 (Château de Chenonceau, Loire, Γαλλία), 1993 (Expo 93, Τόκυο, Ιαπωνία), 1995 (Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα), 1998 (Millesgarden Museum, Στοκχόλμη), 2001 (Palazzo Vecchio, Φλωρεντία,) και 2006 (Δημοτική Πινακοθήκη, Θεσσαλονίκη).

Το 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Την ίδια χρονιά, ο Δήμος Χαλκιδέων του απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης.

«Έφυγε απόψε από κοντά μας ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της ελληνικής ζωγραφικής. Αντίο, Δημήτρη Μυταρά», ανέφερε σε μήνυμα του ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ενώ ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, τόνισε:

«Η Ελλάδα έχασε σήμερα έναν από τους πιο λαμπρούς καλλιτέχνες της. Έναν άνθρωπο προικισμένο, έναν ακαδημαϊκό διεθνούς εμβέλειας, έναν δάσκαλο της ζωγραφικής. Ο Δημήτρης Μυταράς με τη στάση ζωής και τις δημιουργίες του τίμησε όσο λίγοι την πατρίδα μας. Αφήνει πίσω του δυσαναπλήρωτο κενό. Αφήνει, όμως, και πολύτιμη κληρονομιά το αξεπέραστο έργο του. Στους οικείους του εκφράζω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια».

«Ο Δημήτρης Μυταράς ήταν ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους και ένας σπουδαίος ακαδημαϊκός. Εύχομαι οι επερχόμενες γενεές ζωγράφων να εμπνευσθούν από την συνέπεια με την οποία υπηρέτησε  την Τέχνη του και από το μεγάλο έργο που μας αφήνει. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του», σημείωσε, από την πλευρά της, η Τομεάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΔ, Όλγα Κεφαλογιάννη.

=============================================


Αποτέλεσμα εικόνας για δημητρης μυταρας





Ο ζωγράφος στην παρουσίαση του βιβλίου του «Η Γλώσσα της Τέχνης» τον Απρίλιο του 2013

|Φώτης Πλέγας Γ./ ΑΠΕ-ΜΠΕ


======================================




ΠΗΓΕΣ















Δημήτρης Μυταράς - Βικιπαίδεια





Δημοσίευση σχολίου