Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Émile Zola - Εμίλ Ζολά


Αποτέλεσμα εικόνας για emil zola


- Κατηγορώ τον αντισυνταγματάρχη Πατύ ντε Κλαμ, γιατί υπήρξε ο σατανικός δράστης της δικαστικής πλάνης…

- Κατηγορώ τον στρατηγό Μερσιέ γιατί, το λιγότερο από πνευματική ανεπάρκεια, έγινε συνένοχος του μεγαλύτερου ανομήματος του αιώνα…

- Κατηγορώ τον στρατηγό Μπιγιό, γιατί είχε στα χέρια του αναμφισβήτητες αποδείξεις της αθωότητας του Ντρέιφους και τις έπνιξε…

- Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Μπουαντέφρ και τον στρατηγό Γκονζ, γιατί υπήρξαν συνένοχοι του ίδιου εγκλήματος…

- Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Πελλιέ και τον ταγματάρχη Ραβαρί, γιατί έκαμαν μια εγκληματική προανάκριση, με την πιο τερατώδη μεροληψία…

- Κατηγορώ τους τρεις γραφολόγους Μπελόμ, Βαρινιάρ και Γουάρ, γιατί συντάξανε ψεύτικες εκθέσεις απατεώνων…

- Κατηγορώ το υπουργείο Στρατιωτικών και το Επιτελείο, γιατί έκαμαν στις εφημερίδες ιδιαίτερα στην «Αστραπή» και στην «Ηχώ των Παρισίων», μια βδελυρή και απαράδεκτη εκστρατεία για να παραπλανήσουν τη κοινή γνώμη…

- Κατηγορώ, τέλος, το πρώτο Στρατοδικείο γιατί παραβίασε το δίκαιο…









Αποτέλεσμα εικόνας για emil zola

Η «υπόθεση Ντρέιφους» και το «κατηγορώ» του Εμίλ Ζολά

«Κατηγορώ!», έλεγε ο τεράστιος πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας του Κλεμανσό, «Ορόρ» (Αυγή). Κι από κάτω, δημοσιευόταν μια επιστολή καταπέλτης, της οποίας κάθε παράγραφος ξεκινούσε με το ρήμα «Κατηγορώ». Κατηγορούσε την στρατιωτική δικαιοσύνη ότι αθώωσε «με άνωθεν εντολή» τον ταγματάρχη πεζικού, κόμητα Βασλέν Εστερχάζι, που δικαζόταν με την κατηγορία της πλαστογραφίας εγγράφου. Κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι συγκάλυψε τις ανομίες του γενικού επιτελείου στρατού κι ότι υποδαύλισε τον αντισημιτικό φανατισμό. Κατηγορούσε συνωμότες, εθνικιστές, μοναρχικούς ότι έστειλαν κατάδικο στο νησί του Διαβόλου έναν αθώο, αφήνοντας ατιμώρητους τους πραγματικούς ενόχους. Ήταν μια εκρηκτική παρέμβαση στην πολύκροτη «υπόθεση Ντρέιφους» από έναν συγγραφέα, άσχετο με το όλο ζήτημα, που όμως ζητούσε απόδοση Δικαιοσύνης: Τον Εμίλ Ζολά.

Ήταν 13 Ιανουαρίου του 1898, στη Γαλλία, και ήταν η στιγμή που για πρώτη φορά στην ιστορία οι διανοούμενοι μιας χώρας έπαιρναν στα χέρια τους την κατάσταση και με δυναμική παρέμβαση απαιτούσαν δικαιοσύνη και σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων ενός πολίτη, έστω και αν αυτό σήμαινε ανατροπή παραδεδειγμένων αξιών.

Η γαλλική δικαιοσύνη κινήθηκε γρήγορα, ο Ζολά μηνύθηκε για την ανοικτή επιστολή του και βρέθηκε κατηγορούμενος, όπως ο ίδιος άλλωστε είχε επιδιώξει. Η δίκη έγινε αμέσως και εξελίχθηκε σε ένα ανελέητο σφυροκόπημα εναντίον της στρατοκρατίας, του εθνικισμού και του αντιεβραϊσμού, καθώς ως μάρτυρες κλήθηκαν και κατέθεσαν πλήθος διανοουμένων, ανάμεσα στους οποίους ο μετέπειτα «Τίγρης» της γαλλικής πολιτικής, Κλεμανσό, ο μεγάλος σοσιαλιστής πολιτικός Ζαν Ζορές και ο φημισμένος συγγραφέας Ανατόλ Φρανς που 23 χρόνια αργότερα επρόκειτο να τιμηθεί με το Νόμπελ.
Μέσα από το γαλλικό δικαστήριο αναπαραστάθηκε η μεγάλη συνωμοσία κι έγινε το θέμα που σχεδόν αποκλειστικά απασχολούσε την κοινή γνώμη, τις εφημερίδες και την Βουλή. Στις 23 Φεβρουαρίου, μόλις είκοσι μέρες μετά τη δημοσίευση του «Κατηγορώ», ο Ζολά καταδικάστηκε σε ενός χρόνου φυλάκιση, επειδή «δεν απεδείχθη η άνωθεν εντολή στην αθώωση του Εστερχάζι». Στην πραγματικότητα όμως, οι διανοούμενοι είχαν νικήσει, αν και ακόμα υπήρχε μπροστά τους πολύς δρόμος να διανυθεί. Η υπόθεση Ντρέιφους επανεξετάστηκε και το θύμα της δικαστικής πλεκτάνης αποκαταστάθηκε. Ο Ζολά δεν ζούσε τότε να το δει. Έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που πρώτος κινητοποίησε τους διανοούμενους στην υπεράσπιση μιας δίκαιης υπόθεσης.

Ο Άλφρεντ Ντρέιφους γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1859, από οικογένεια Εβραίων της Γαλλίας. Στα 1894, υπηρετούσε ως λοχαγός του πυροβολικού στο γραφείο πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ήταν εποχή έντονου αντισημιτισμού, με τους εθνικιστές και τους μοναρχικούς να ζητούν την εκδίωξη όλων των Εβραίων από τον στρατό, ενώ η Γαλλία συγκλονιζόταν από ένα σκάνδαλο κατασκοπίας: Κάποιος είχε πουλήσει στρατιωτικά μυστικά έγγραφα στον Γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο στο Παρίσι.

Η Στρατιωτική Δικαιοσύνη έδρασε με αξιοθαύμαστη ταχύτητα. Ως ένοχος, συνελήφθη ο λοχαγός Ντρέιφους που, με συνοπτικές διαδικασίες, παραπέμφθηκε στο Στρατοδικείο και δικάστηκε. Άδικα φώναζε ότι είναι αθώος κι ότι τα δήθεν αποδεικτικά έγγραφα ήταν πλαστά. Η μια μετά την άλλη, οι ακροδεξιές και φιλομοναρχικές εφημερίδες «αποκάλυπταν» ενοχοποιητικά έγγραφα, ενώ το δικαστήριο απέρριπτε τις αιτήσεις των δικηγόρων του Ντρέιφους, να εξεταστούν οι «επιβαρυντικές επιστολές» από γραφολόγους. Στις 22 Δεκεμβρίου του 1894, ο Γαλλοεβραίος αξιωματικός καταδικάστηκε σε ατιμωτική καθαίρεση και ισόβια εξορία στο Νησί του Διαβόλου, στη Γαλλική Γουιάνα, ενώ κύμα αντιεβραϊκών εκδηλώσεων σάρωνε τη χώρα. Κάποιοι μάλιστα, προσπάθησαν να ανατινάξουν την τράπεζα των Ρότσιλντ.

Αντί να ξεχαστεί, η υπόθεση Ντρέιφους συνέχιζε να πυροδοτεί με ένταση την πολιτική ζωή της Γαλλίας. Πρώτοι οι σοσιαλιστές αντελήφθησαν ότι το θύμα της πλεκτάνης ήταν απλά το πρόσχημα που οι φιλομοναρχικοί χρησιμοποιούσαν σε συνεργασία με ακροδεξιούς εθνικιστές, στην προσπάθειά τους να επαναφέρουν τη μοναρχία. Η βασιλεία είχε καταρρεύσει μετά το φιάσκο του γαλλογερμανικού πολέμου του 1871 - 72 και οι μοναρχικοί σκοπό είχαν να αποδείξουν ότι τα ίδια χάλια είχε και η δημοκρατία κι επιπλέον ανεχόταν σε θέσεις κλειδιά Εβραίους προδότες.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, την 1η Ιουλίου του 1895, διευθυντής του γραφείου Πληροφοριών του επιτελείου ανέλαβε ο συνταγματάρχης Πικάρ. Από περιέργεια, έριξε μια ματιά στον φάκελο της υπόθεσης Ντρέιφους και διαπίστωσε καραμπινάτες παρανομίες στην όλη διαδικασία. Κάλεσε έναν μυστικό πράκτορα και του ανέθεσε να ερευνήσει τα στοιχεία. Λίγο αργότερα, ο πράκτορας του έφερε τα κομματάκια μιας επιστολής που μάζεψε από το καλάθι των αχρήστων του αποσπασμένου στο Γενικό Επιτελείο ταγματάρχη πεζικού, κόμη Βασλέν Εστερχάζι. Τα κομματάκια ενώθηκαν. Αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για επιστολή του Γερμανού στρατιωτικού ακόλουθου Σβαρτσκόπεν προς τον Εστερχάζι. Και εκτιμήθηκε ότι το περιεχόμενό της ήταν αρκετά ύποπτο.
Ο πράκτορας υπέκλεψε κάποιο σημείωμα του Εστερχάζι κι ο Πικάρ παρέβαλε τον γραφικό χαρακτήρα του με τον χαρακτήρα των ενοχοποιητικών εγγράφων του φακέλου Ντρέιφους. Ήταν πανομοιότυπος. Κι αποδείκνυε ότι ο Εστερχάζι ήταν αυτός που είχε πουλήσει τα στρατιωτικά μυστικά στους Γερμανούς.

Ο Πικάρ κίνησε την διαδικασία. Οι μοναρχικοί το έμαθαν πρώτοι και αντεπιτέθηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 1896, μια πρόσθετη συνωμοσία εναντίον του Ντρέιφους στήθηκε: Ένα δήθεν γράμμα προς αυτόν, στο Νησί του Διαβόλου, που τάχα παράπεσε στο υπουργείο Αποικιών και που, πέρα από την αθώα επιφάνεια, έκρυβε προδοτικές πράξεις γραμμένες με συμπαθητική μελάνη, ώστε να μη διαβάζονται αμέσως. Και μια εφημερίδα δημοσίευσε επιστολή εναντίον του Ντρέιφους, δήθεν γραμμένη από τον Πικάρ, που «συμπτωματικά» έπαιρνε μετάθεση για την Τυνησία.

Τα πορίσματα της ανάκρισής του όμως, ο Πικάρ τα εξέθεσε σ’ έναν δικηγόρο που με τη σειρά του ενημέρωσε τον Σερέρ, αντιπρόεδρο της Γερουσίας. Κανένας δεν κινήθηκε αλλά, με όλα αυτά, το ζήτημα έφτασε σε κάποιον Ντε Κάστρο που βρήκε τον αδελφό του Ντρέιφους, Ματθαίο, και του εκμυστηρεύτηκε, όσα ο Πικάρ είχε βρει. Αυτός πήγε στον Σερέρ και του παραπονέθηκε ότι δεν κάνει τίποτα. Αναγκαστικά και μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθεί για συγκάλυψη, ο αντιπρόεδρος της Γερουσίας ενημέρωσε τον υπουργό Στρατιωτικών.

Ήταν Νοέμβριος του 1897 και ήταν η στιγμή που ο Ματθαίος Ντρέιφους υπέβαλε μήνυση για πλαστογραφία εναντίον του Εστερχάζι, για λογαριασμό του εξόριστου αδελφού του. Το πράγμα ξαναβγήκε στην επιφάνεια και η υπόθεση ανατέθηκε σε έναν φανατικό αντισημίτη μοναρχικό που απεφάνθη ότι ο Πικάρ ήταν πράκτορας σκοτεινών δυνάμεων και ότι δεν υπήρχε λόγος αναψηλάφησης της δίκης Ντρέιφους. Όσο για τη μήνυση εναντίον του Εστερχάζι, εκδικάστηκε με στημένους μάρτυρες και κατέληξε σε πανηγυρική αθώωση του κατηγορούμενου. Στη συνέχεια, ξεκίνησε μια τεράστια επιχείρηση κουκουλώματος, καθώς κάθε αναφορά στο όλο θέμα ενείχε κινδύνους για τους εμπνευστές της συνωμοσίας.

Και ξαφνικά, από το πουθενά, το «Κατηγορώ» του Ζολά έπεσε σαν βόμβα στο Παρίσι. Με τους διανοούμενους να συνασπίζονται μαζί του στον αγώνα εναντίον του αντισημιτισμού. Επί ένα χρόνο, η Γαλλία ζούσε στα όρια του διχασμού και των πολιτικών παθών. Στα τέλη του 1898, η κυβέρνηση αναγκαζόταν να διατάξει αναψηλάφηση. Τάγματα εφόδου αναστάτωναν το Παρίσι, ο δικηγόρος του Ντρέιφους γλίτωσε από απόπειρα δολοφονίας και το στρατοδικείο, αρχές του 1899, κατέληξε σε μια σιβυλλική απόφαση:

«Ένοχος ο Ντρέιφους, καταδικάζεται σε δέκα χρόνια φυλάκιση αλλά του απονέμεται χάρη».
Αντί να κατευνάσει τα πάθη, η απόφαση έμοιαζε με λάδι στη φωτιά. Οι μοναρχικοί εξοργίστηκαν με την αποφυλάκιση του εξόριστου, ενώ ο ίδιος κίνησε τη διαδικασία για νέα δίκη και πλήρη αποκατάσταση. Του πήρε επτά χρόνια. Στις 12 Ιουλίου του 1906, στην ίδια αίθουσα που το 1894 του είχαν ξηλώσει τα γαλόνια, σε τιμητική τελετή, ξανάπαιρνε βαθμό και θέση με το στρατοδικείο να αποκαθιστά πλήρως την τιμή και την υπόληψή του. Ο Ζολά δεν ζούσε να το δει. Είχε πεθάνει στις 28 Σεπτεμβρίου του 1902, σε ηλικία 62 χρόνων. Ο Κλεμανσό κι ο Ζορές το πανηγύρισαν. Ο Ζορές δολοφονήθηκε στα 1914. Ο Κλεμανσό πέθανε το 1929.

Ο Άλφρεντ Ντρέιφους πέθανε στις 17 Ιουλίου του 1935.

Αποτέλεσμα εικόνας για εμιλ ζολα


----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ Ο ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ

Η ποικιλομορφία και η εμφάνιση νέων εκδοχών του Ρεαλισμού στον 20ο αιώνα οφείλεται, κυρίως στο γεγονός ότι συνιστά ένα γενικό τύπο γραφής και προσέγγισης της πραγματικότητας. Αντίθετα, ο Νατουραλισμός συνοδεύεται από συγκεκριμένες αντιλήψεις και μεθοδολογία. Στην αρχαία φιλοσοφία, απέδιδε τον υλισμό στις διάφορες εκδοχές του. Ενώ, τον 18ο αιώνα χαρακτηρίζει το φιλοσοφικό σύστημα που που θεωρούσε πως το σύμπαν και η ανθρώπινη ζωή μέσα σ’ αυτό καθορίζονταν από φυσικές κι όχι υπερβατικές δυνάμεις.

Στον 19ο αιώνα, ο όρος κληρονομείται με τις αρνητικές αποχρώσεις του υλισμού και του αθεϊσμού και τη θετική της επιστημονικής εξέτασης των φυσικών φαινομένων. Επιπλέον, ο όρος «νατουραλιστής» στις καλές τέχνες, χαρακτηρίζει το ζωγράφο που αναπαριστά τη φύση και τη σύγχρονη ζωή αντί για μυθικές, ιστορικές ή αλληγορικές σκηνές. Ο όρος μεταφέρεται στη λογοτεχνία από τον Εμίλ Ζολά στη δεκαετία του 1860, όταν υπερασπίστηκε τους νέους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους, που αντλούσαν τα θέματά τους από τη φύση.
Ο νατουραλισμός συνιστά συνέχεια και επίταση του ρεαλισμού, συνάμα αποτελεί και λογοτεχνικό κίνημα το οποίο, εκδηλώνεται μεν σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετική μορφή σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης, είναι δε σαφώς προσδιορισμένος από συγκεκριμένη θεωρία, μέθοδο και θεματική.

Θεωρία:

 Επηρεάζεται από τη βιολογία. Πιο συγκεκριμένα από τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, όπου τα ζώα εξελίσσονται με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής, κατά την οποία επικρατούν τα ισχυρότερα. Επίσης, από τη θεωρία κληρονομικότητας του Ιππολύτ Ταιν, κατά την οποία η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται από κληρονομικές έμφυτες ορμές, από την επίδραση του περιβάλλοντος και από την πίεση της τυχαίας στιγμής. Η νατουραλιστική θεώρηση του ανθρώπου ως όντος στερημένου από ευγενικές ή θείες καταβολές, παραπέμπει στις παραπάνω θεωρίες. Ο τίτλος του μυθιστορήματος του Ζολά, Το ανθρώπινο κτήνος συμπυκνώνει εύγλωττα την εικόνα του «φυσιολογικού ανθρώπου» που προβάλει το νατουραλιστικό μυθιστόρημα.

Μέθοδος:

 Καθοριστική είναι η επίδραση της επιστήμης ως προς τη μέθοδο της ουδέτερης παρατήρησης, της εξονυχιστικής καταγραφής και της αντικειμενικής ανάλυσης. Έτσι, στο έργο των νατουραλιστών, ο άνθρωπος παράγει το καλό ή το κακό χωρίς να ευθύνεται γι’ αυτό. Ενώ, και ο συγγραφέας δεν ευθύνεται για τα «ντοκουμέντα» που καταγράφει αμέτοχος. Η συγκεκριμένη στάση, αφενός είναι απαισιόδοξη και βαρετή, εφόσον διαγράφει την ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης. Αφετέρου, θεωρείται αμοραλιστική, γιατί αρνείται κάθε δυνατότητα ανθρώπινης παρέμβασης.

Θεματική:

 Η καταθλιπτική θεματική του νατουραλισμού επέτεινε τις κατηγορίες για αμοραλισμό. Συνήθως επικεντρώνεται στην χρηματική και σεξουαλική διαφθορά της άρχουσας τάξης, την εξαθλίωση των εργατών, τον αλκοολισμό, την πορνεία και την στυγνή καταπίεση των γυναικών.
Κύριος εκφραστής και απόστολος του κινήματος στη Γαλλία είναι ο Ζολά, ο οποίος θεμελίωσε θεωρητικά το νέο δόγμα με μια σειρά δοκιμίων και το εφάρμοσε στα μυθιστορήματά του. Στον πρόλογο (Β’ έκδοση) του πρότυπου νατουραλιστικού μυθιστορήματος Τερέζ Ρακέν και στο Πειραματικο μυθιστόρημα, συμπυκνώνονται οι συγκεκριμένες αρχές: ο νατουραλιστής εργάζεται επιστημονικά όπως ένας γιατρός:

Παρατηρεί αποστασιοποιημένος το περιστατικό που έχει μπροστά του,
διατυπώνει μια θεωρία για τα αίτια του
και πειραματίζεται με τις συνθήκες που προκαλούν στους χαρακτήρες του τη συγκεκριμένη παθολογική συμπεριφορά, ώστε να επαληθεύσει την αρχική του υπόθεση.
Η ταύτιση της τέχνης με την επιστήμη δίνει έμφαση στην κλινική μέθοδο αδιαφορώντας για την αισθητική. Συνεπώς, στα τρωτά σημεία του νατουραλισμού συγκαταλέγονται:

Η παραμέληση της μορφής,

η ρηχή ντετερμινιστική θεώρηση της ανθρώπινης ζωής

Το λογικά ανεφάρμοστο των νατουραλιστικών κανόνων αφενός γιατί η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι ιδιοσυγκρασιακή και συχνά απροσδόκητη, αφετέρου ο νατουραλιστής δημιουργός καθορίζεται από τον υποκειμενισμό της δικής του ματιάς, ψυχοσύνθεσης και έκφρασης.
Το αυστηρό νατουραλιστικό εγχείρημα δέχτηκε αυστηρή κριτική και δεν άντεξε στο χρόνο. Τα δύο πιο αξιόλογα μέλη της ομάδας του Μεντάν, ο Μωπασσάν και ο Ζορίς-Καρλ Ουισμάν στρέφονται σε τρόπους γραφής που συνταιριάζουν την πραγματιστική γραφή και την ποιητικότητα της έκφρασης, το μυστήριο ή την πνευματική αναζήτηση. Όπως κι ίδιος ο Ζολά, παραμένει αξιανάγνωστος χάρη στις συμβολικές και αλληγορικές πτυχές του έργου του.

Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες εμφανίστηκαν νατουραλιστικά έργα που έδιναν έμφαση στην εγγενή σκληρότητα της βιομηχανικής κοινωνίας αλλά δεν ασπάζονταν όλες τις αρχές του γαλλικού κινήματος. Στην ειδική μορφή του ιταλικού νατουραλισμού, γνωστού ως βερισμού, ο σημαντικότερος εκπρόσωπός του ο Τζιοβάνι Βέργκα, καλλιεργεί μια γραφή που τρέπεται προς τον συναισθηματικό λυρισμό.

Η ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟ

Αδιαμφισβήτητος θεμελιωτής του νατουραλισμού είναι ο Εμίλ Ζολά. Από την Γαλλία που εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1870, ο νατουραλισμός απλώνεται κατά τα επόμενα 20 χρόνια σε όλη την Ευρώπη, δίνοντας διέξοδο στις ήδη υπάρχουσες στο εσωτερικό των διαφόρων εθνικών λογοτεχνιών ανάλογες αναζητήσεις. 

Ρεαλισμός και νατουραλισμός είναι έννοιες υπάλληλες, σε ότι αφορά τουλάχιστον τα λογοτεχνικά πράγματα: ο ρεαλισμός είναι ευρύτερη και ο νατουραλισμός στενότερη, εφόσον ο τελευταίος προϋποθέτει και δέχεται όλες τις βασικές θεωρητικές αρχές και τη θεματική του ρεαλισμού.

Η νατουραλιστική σχολή, μέσω της θεωρίας του Ζολά, απαιτεί από τον λογοτέχνη να εφαρμόσει και συγκεκριμένη μέθοδο κατά τη διαδικασία παραγωγής του έργου του. Πρόκειται για μέθοδο αυστηρά επιστημονική, ανάλογη με την μέθοδο των φυσικών επιστημών, η οποία είχε χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά από τον Σαιντ-Μπεβ, κυριότατα όμως από τον Ταιν, σε μια θετικιστική κριτική των λογοτεχνικών φαινομένων.

Η ΘΕΤΙΚΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ. ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ο Ιππόλυτος Ταιν, φιλόσοφος, ιστορικός και κριτικός, θέτει ως στόχο να ανακαλύψει τους νόμους που καθορίζουν, σύμφωνα με το σχήμα αίτιο-αιτιατό, και τη λογοτεχνία, όπως και κάθε ζωντανό οργανισμό. Έτσι, διατυπώνει τη θεωρία ότι οι συνθήκες μέσα από τις οποίες αναδύεται μια λογοτεχνία, δηλαδή η φυλή, το περιβάλλον – φυσικό, κοινωνικό, πολιτικό – και η στιγμή, προκαθορίζουν και τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά και την εξέλιξη της λογοτεχνίας αυτής.

Τον επόμενο χρόνο οι αδελφοί Έντμοντ και Ζυλ ντε Γκονκούρ εκδίδουν το έργο τους Ζερμινί Λασερτέ συνοδεύοντας το με ένα διάσημο πρόλογο. Στο μυθιστόρημα αυτό εμφανίζονται για πρώτη φορά δύο από τα βασικά γνωρίσματα του νατουραλισμού: ηρωίδα είναι μια υπηρέτρια, πρόσωπο δηλαδή από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, και επιπλέον η συμπεριφορά της μελετάται χωρίς προκατάληψη και ανατέμνεται από γραφίδα που δε διαφέρει από τον φακό κλινικού γιατρού, του βιολόγου ή του ανατόμου.

Το έργο του Ζολά, Τερέζ Ρακέν μπορεί να θεωρηθεί ως το πρώτο νατουραλιστικό μυθιστόρημα. Ο νατουραλισμός έγκειται όχι στην υπόθεση (σύζυγος και εραστής δολοφονούν το σύζυγο και αυτοκτονούν από τύψεις), αλλά στην ερμηνεία των πράξεων των ηρώων και της εξέλιξής τους. Οι αντιδράσεις και οι επιλογές των πρωταγωνιστών παρουσιάζονται να προκαθορίζονται αναπόφευκτα από τυφλές εσωτερικές παρορμήσεις, από «το νευρικό σύστημα και το αίμα τους» που τους εξουσιάζουν και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην ελεύθερη ανθρώπινη βούληση ή στην ηθική.

Ο ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 Ο Ζολά διατυπώνει τη θεωρία του για το «πειραματικό», όπως το ονομάζει, μυθιστόρημα: μ’ αυτήν φιλοδοξεί να δώσει στο νατουραλισμό χαρακτήρα επιστημονικής μάθησης και στους συγγραφείς εργαλείο μιας αυστηρής μεθόδου. O Ζολά υποστηρίζει την άποψη ότι «ο μυθιστοριογράφος είναι καμωμένος από έναν παρατηρητή και έναν πειραματιστή». Ο παρατηρητής επιλέγει το θέμα του (π.χ. ο αλκοολισμός) και διατυπώνει την υπόθεσή του (π.χ. ο αλκοολισμός οφείλεται στην κληρονομικότητα ή στην επίδραση του περιβάλλοντος). Ο πειραματισμός συνίσταται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας «παρεμβαίνει με τρόπο άμεσο για να τοποθετήσει τον ήρωά του σε συνθήκες», οι οποίες θα αποκαλύψουν τον μηχανισμό του πάθους του, επαληθεύοντας την αρχική υπόθεση. «Στο τέλος υπάρχει η γνώση του ανθρώπου, γνώση επιστημονική, με την ατομική και κοινωνική της διάσταση».

Κύριος στόχος του Ζολά στο πρόγραμμα αυτό είναι να αποδείξει τον καθοριστικό ρόλο του περιβάλλοντος (φυσικού, κοινωνικού,κ.λ.π) και της κληρονομικότητας στη ζωή του ανθρώπου, του μόνου που δεν ευθύνεται, τελικά, για την ηθική εξαχρείωσή του.  Οι δυνατές και τολμηρές περιγραφές του ξετυλίγουν μπροστά μας το δράμα του ατόμου που η κοινωνική αδικία και αδιαφορία αναγκάζουν να επιστρέψει σταδιακά στην κατάσταση του ζώου.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Το 1880, όταν ο Ζολά ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του νατουραλισμού, μια ομάδα νεαρών μυθιστοριογράφων εκδίδει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Οι βραδιές του Μεντάν, τίτλος που παραπέμπει στο εξοχικό του Ζολά, όπου συνήθιζαν να συγκεντρώνονται. Το θέμα των διηγημάτων είναι κοινό: ο γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870.

Ο Γκυ ντε Μωπασάν πρωτοεμφανίζεται στα γράμματα με τη νουβέλα Η χοντρομπαλού (1880). Η αξία του αναγνωρίζεται αμέσως και ο ίδιος γίνεται γρήγορα διάσημος με μια σειρά διηγημάτων που έχουν συνήθως ως θέμα την επαρχιακή ζωή στην Νορμανδία. Από το σύνολο του έργου του αναδύεται μια πεσιμιστική άποψη για την ανθρώπινη μοίρα: «Τα πάντα επαναλαμβάνονται οικτρώς και αενάως».
Πλην του Ζολά, του Μωπασάν και ίσως του Ντωντέ, τα άλλα μέλη της ομάδας του Μεντάν ξεχάστηκαν γρήγορα. Έτσι στην ίδια την πατρίδα του ο νατουραλισμός ξεθύμανε γρήγορα και εγαταλείφθηκε από τους οπαδούς του.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ

Ο νατουραλισμός προκαλεί παντού το ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν γίνεται αντικείμενο κριτικής, κυρίως ως θεωρία και λιγότερο ως λογοτεχνική πράξη. Αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό η άποψη ότι ο συγγραφέας μπορεί να χρησιμοποιεί μεθόδους αυστηρές και επιστημονικές. Ακόμη, διατυπώνονται διαμαρτυρίες κατά του υλισμού του νατουραλισμού, κατά του ντετερμινισμού, ο οποίος παρουσιάζεται να προκαθορίζει τη ζωή του ανθρώπου μέσω της επίδρασης του περιβάλλοντος και της κληρονομικότητας.

Στον αντίποδα, ο νατουραλισμός γίνεται αντικείμενο θετικής υποδοχής, καθώς αναγνωρίζεται πως το ρεύμα αυτό πλουτίζει τη θεματική παρακαταθήκη του μυθιστορήματος με την εισαγωγή νέων μοτίβων, όπως είναι η κοινωνική αδικία ή η επίδραση του περιβάλλοντος στη συμπεριφορά του ανθρώπου, και ανανεώνει τη μυθιστορηματική γραφή με τη ζωγραφική ζωντάνια και τον έντονο χρωματισμό των περιγραφών


Τερέζα Ρακέν

Το σκοτεινό μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά, μια ιστορία για έναν παράνομο έρωτα με εγκληματικές συνέπειες, πρωτοπαρουσιάστηκε το 1867 και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων καθώς θεωρήθηκε τολμηρό, ακραίο και από άλλους «χυδαίο» ή απλώς πορνογράφημα.
Για τον ίδιο τον συγγραφέα, η Τερέζα Ρακέν ήταν περισσότερο μια μελέτη "για τις αλλαγές που ορισμένες φορές εμφανίζονται στους οργανισμούς κάτω από πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις" παρά ένα μυθιστόρημα. Μάλιστα είχε προσπαθήσει να πείσει τον εκδότη του να εκδώσουν το βιβλίο ώς μελέτη και όχι ως μυθιστόρημα.
Στους κριτικούς που αφόρισαν την προκλητική του πένα, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: "Μα είμαι υποκειμενικός, πως μπορείτε να κρίνετε κάτι το υποκειμενικό;"
Το θέμα της «Τερέζ Ρακέν» έγινε αγαπημένο αντικείμενο της μετέπειτα λογοτεχνίας, του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου. Με τον ίδιο τίτλο έγινε θεατρικό, θεατρική διασκευή και όπερα. Πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές βασίστηκαν στην ακριβή ιστορία του Ζολά, από τη βωβή Τερέζ Ρακέν του Ζακ Φέηντερ μέχρι το «Ο Ταχυδρόμος χτυπά δύο φορές» του Τζέημς Κέη ή την κορεατική «Δίψα» του Παρκ Τσαν Γουκ.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η Τερέζα Ρακέν ζούσε βουλιάζοντας καθημερινά στην πλήξη και τη μονοτονία δίπλα στον ασθενικό σύζυγό της, Καμίγ, και την υπερπροστατευτική μητέρα του, κυρία Ρακέν. Όταν εμφανίστηκε τυχαία ένας παλιός φίλος του Καμίγ, ο ζωγράφος Λοράν, δε δίστασε να αφεθεί στο ανεξέλεγκτο πάθος που δημιουργήθηκε αμέσως ανάμεσά τους, με δραματικές όμως συνέπειες.
Τα φλογερά όνειρα των δύο εραστών κατέληξαν σε μια παράξενη πραγματικότητα: αρκούσε το στόμα του Λοράν να ακουμπήσει φευγαλέα τον ώμο της Τερέζας για να ικανοποιηθεί η λαγνεία τους, αρκούσε να σκοτώσουν τον Καμίγ και να παντρευτούν, μέχρι που έφτασαν να αισθάνονται αποστροφή και φόβο, να περιφέρονται δίχως σκοπό, δίχως ελπίδα και, τελικά, δίχως έρωτα, με το «φάντασμα» του Καμίγ να τους στοιχειώνει για πάντα.









William Deterle (Γουίλιαμ Ντιτερλέ) : "The Life Of Emile Zola" ("Η ζωή του Αιμιλίου Ζολά") [1937]

Τίτλος: The Life Of Emile Zola
Ελληνικός τίτλος: Η ζωή του Αιμιλίου Ζολά

Σκηνοθέτης: William Deterle
Σενάριο: Heinz Herald, Geza Herczeg & Norman Reilly Raine
Ηθοποιοί: Paul Muni, Gale Sondergaard, Joseph Schildkraut, Gloria Holden, Donald Crisp, Erin O'Brien-Moore, John Litel, Henry O'Neill, Morris Carnovsky, Louis Calhern, Ralph Morgan, Robert Barrat, Vladimir Sokoloff, Grant Mitchell, Harry Davenport
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Διάρκεια: 116 λεπτά
Έτος παραγωγής: 1937

Βιογραφία του διάσημου Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά.Ο Εμίλ Ζολά (Πολ Μιούνι) έμενε στο Παρίσι όπου συγκατοικούσε με το διάσημο ζωγράφο Πολ Σεζάν (Βλάντιμιρ Σοκόλοφ).Η γνωριμία με μια πόρνη (Έριν Ο'Μπράιεν), που κρυβόταν από την αστυνομία τον οδήγησε στη συγγραφή του μυθιστορήματός "Νανά".Οι μεγάλες πωλήσεις του "Νανά" βοήθησαν τον Ζολά να ξεφύγει από τη φτώχεια

.Ο Ζολά αργότερα παντρέυεται την Αλεξαντρίν (Γκλόρια Χόλντεν) και ζει μια όμορφη και αρκετά άνετη ζωή στην έπαυλή του.Ο Ζολά έγραφε με σκληρη γλώσσα, πράγμα που ενοχλούσε τις αρχές του Παρισιού που του έκαναν συνεχώς συστάσεις και παρατηρήσεις.Συντάραξε τη γαλλική κοινωνία με την επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας L'Aurore υπό τον τίτλο “Κατηγορώ” και ξεσκέπαζε μια απάτη που κόστισε την ελευθερία στον στρατιωτικό Άλφρεντ Ντρέιφους (Γιόζεφ Σιλντκράουτ).Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου αλλά και στη μεταρρύθυμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους.

 Η ταινία προτάθηκε για 10 Όσκαρ και κέρδισε 3: Όσκαρ καλύτερης ταινίας (1937), Β' Ανδρικού Ρόλου (Γιόζεφ Σίλντκραουτ) και πρωτότυπου σεναρίου.

Η ταινία επρόκειτο να προβληθεί στο φεστιβάλ της Βενετίας, αλλά έπειτα από διαταγή του Μπενίτο Μουσολίνι, ο τίτλος αφαιρέθηκε από την λίστα των ταινιών. Υπέστη λογοκρισία και στην Γερμανία και την Ισπανία, ενώ στη Γαλλία προβλήθηκε μια συντομότερή της version








Ο Γάλλος νατουραλιστής συγγραφέας Εμίλ Ζολά απεικόνιζε την άθλια καθημερινότητα των ανθρακωρύχων της βόρειας Γαλλίας στο μυθιστόρημά του «Ζερμινάλ», στα μέσα του 19ου αιώνα. Αργότερα θα εξομολογηθεί: «Δεν είχα παρά μία μόνο επιθυμία, να δείξω αυτούς τους εξαθλιωμένους, αυτά τα θύματα της εκμετάλλευσης, αυτούς που ασφυκτιούν, όπως ακριβώς τους έχει καταντήσει η κοινωνία μας... Να προκαλέσω τέτοια κραυγή για δικαιοσύνη, ώστε η Γαλλία να πάψει, επιτέλους, να επιτρέπει να την κατασπαράζουν» και θα ευχόταν στους αστούς αναγνώστες του να νιώσουν «το ρίγος της φρίκης».

 Η πορεία του προλετάριου Ετιέν Λαντιέ, πρωταγωνιστή του ομώνυμου έργου, ενέπνευσε τους Γάλλους κινηματογραφιστές από την αρχή του 20ού αιώνα (Η Απεργία 1903, Στη Μαύρη Χώρα 1905, Στη Χώρα του Σκότους 1912)* Η πρώτη ακριβής μεταφορά του μυθιστορήματος, βουβή, γυρίστηκε το 1913 από τον Αλμπέρ Καπελανί, η δεύτερη το 1963 από τον Υβ Αλεγκρέ (Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία) και η τελευταία το 1993 από τον Κλοντ Μπερί (Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία) όπου και αυτή η κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος έγινε με μεγάλη επιτυχία, αλλά και σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο του Ζολά.

Στο Μονσού, μια πόλη πλούσια σε ορυχεία άνθρακα στη βόρεια Γαλλία, ο Ετιέν, ένας άνεργος μηχανικός, πέφτει στην κόλαση των ανθρακωρυχείων ψάχνοντας για μια θέση εργασίας. Μπροστά στα μάτια του ξετυλίγεται το δράμα των κατοίκων που εργάζονται στα ορυχεία σαν σκλάβοι, άλλα και η ιδεολογική πάλη ανάμεσα στους χαρακτήρες, ένας εργάτης προδότης της τάξης του, ένας Πολωνός αναρχικός ανίκανος να προσφέρει όραμα και μια εργατική τάξη να προσπαθεί να ωριμάσει και να καταλάβει το ρόλο της. Αυτό είναι το σκηνικό που διαδραματίζεται η ταινία σκιαγραφώντας όλη την κοινωνική πυραμίδα, ακόμα και τον κύριο Μεγκρά, τον μπακάλη του συνοικισμού των ανθρακωρύχων απ' τον οποίο οι γυναίκες του Μονσού με ικεσίες, κατάφερναν να αγοράσουν ψωμί, καφέ, βούτυρο και πατάτες ή και να δανειστούν ένα μικροποσό κάτω από μικρές ερωτικές εξυπηρετήσεις.

Ο Ετιέν μπολιασμένος από τη νεοσύστατη σοσιαλιστική κοσμοθεωρία, δεν μπορεί να ανεχτεί την ταξική ανισότητα και έτσι θα οδηγήσει τους εργάτες σε απεργία, ο Μεγκρά θα ευνουχιστεί και θα δολοφονηθεί από τις εξεγερμένες γυναίκες σε μια από τις ρεαλιστικότερες σκηνές της ταινίας, η σύγκρουση των ανθρακωρύχων με τα αφεντικά τους, στη διάρκεια της μεγάλης απεργίας, θα πνιγεί στο αίμα.

Ένας συγκλονιστικός μονόλογος του Ετιέν στο τέλος της ταινίας, εξυψώνει την ιστορική ανάγκη να πάρουν οι εργάτες τις τύχες στα χέρια τους παρόλες τις αντιξοότητες και να αποφασίζουν για τις ζωές τους μόνοι τους.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Εμίλ Ζολά (Émile Édouard Charles Antoine Zola, Παρίσι2 Απριλίου 1840 – Παρίσι29 Σεπτεμβρίου 1902) ήταν Γάλλος συγγραφέας, ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της λογοτεχνικής σχολής του νατουραλισμού και σημαντικός παράγοντας της ανάπτυξης του θεατρικού νατουραλισμού. Έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πολιτική φιλελευθεροποίηση της Γαλλίας και στην απαλλαγή του στρατιωτικού αξιωματικού Άλφρεντ Ντρέιφους, ο οποίος κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε άδικα, γεγονός που συνοψίζεται στη διάσημη ανοιχτή επιστολή του με τίτλο "Κατηγορώ". Ο Εμίλ Ζολά ήταν υποψήφιος για Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1901 και το 1902. Το έργο του Εμίλ Ζολά ξεχώρισε όχι μόνο αναδεικνύοντας το ρεύμα του νατουραλισμού, αλλά πρωτίστως επειδή άσκησε τεράστια κοινωνική επιρροή με το έργο και τις παρεμβάσεις του.

Η ζωή του

Μία από τις πρώτες παιδικές αναμνήσεις του Εμίλ Ζολά ήταν η θύμηση μίας μεγάλης γιορτής που έκανε ο πατέρας του, στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας το 1844, επ' ευκαιρία των εγκαινίων ενός υδραγωγείου που είχε αναλάβει. Αλλά δεν πήγαιναν πάντα καλά οι δουλειές του κυρίου Ζολά. Όταν πέθανε δύο χρόνια αργότερα, άφησε σχεδόν απένταρους τη γυναίκα του και τον εξάχρονο γιο του.
Τα παιδικά χρόνια του Εμίλ πέρασαν μέσα στη δυστυχία και τη μιζέρια. Το σχολείο που πήγυαινε ήταν τόσο φτωχό και είχε τόσους λίγους δασκάλους, που χωρίς να διαβάζει πολύ ο μικρός Ζολά έβγαλε μ' ευκολία τις πρώτες τάξεις. Η μοναδική χαρά και η πραγματική μόρφωση που πήρε από το σχολείο, ήταν η στενή του φιλία με δύο συμμαθητές του. Ο ένας από αυτούς ήταν ο Πωλ Σεζάν, ο μετέπειτα διάσημος ζωγράφος.
Ο Εμίλ, ο Πωλ και το άλλο παιδί ήταν αχώριστοι. Πάντα και οι τρεις μαζί περνούσαν τον καιρό τους τριγυρνώντας στις εξοχές και πάντα κουβαλούσαν στα σακκίδιά τους, εκτός από το φτηνό κολατσιό τους, και το βιβλίο κάποιου διάσημου Γάλλου συγγραφέα.

Όταν ο Ζολά έγινε 18 ετών πήρε μία υποτροφία για το Παρίσι και πήγε με τη μητέρα του να μείνει εκεί. Η μητέρα του ήθελε να τον δει νομικό, ωστόσο εκείνος απέτυχε να περάσει τις απαιτούμενες εξετάσεις δύο χρόνια αργότερα και έφυγε από τη σχολή.
Πέρασε δύσκολα χρόνια γεμάτα στερήσεις και κακουχίες. Ζούσε σε μία κρύα σκοτεινή σοφίτα και συχνά το μοναδικό φαγητό του ήταν επί εβδομάδες ξερό ψωμί και λάδι. Έπειτα άρχισε να ασχολείται με το γράψιμο, εργαζόμενος στο κρεβάτι για να ζεσταίνεται και κρατώντας ένα κερί στο αριστερό του χέρι για να βλέπει.

Στο τέλος ένας φίλος του πατέρα του φρόντισε να μπει κλητήρας σ' ένα εκδοτικό οίκο. Αν και ο μισθός του ήταν μικρός, μπόρεσε να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα και να εγκατασταθεί εκεί με τη μητέρα του και αργότερα με τη γυναίκα του. Κατόπιν άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες σχετικά με τη λογοτεχνία, την τέχνη και την πολιτική. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα και του ιερατείου. Έτσι, μέσα σ' ένα χρόνο, τα έσοδά του αυξήθηκαν χάρη στα άρθρα που έστελνε σε εφημερίδες και στο πρώτο του βιβλίο.

Το πρώτο του έργο δημοσιεύτηκε πριν κλείσει τα 24 του χρόνια. Τρία χρόνια αργότερα παρουσίασε ένα δεύτερο μυθιστόρημα. Η επιτυχία του αυτή τον ενεθάρρυνε και αποφάσισε στα 27 του χρόνια να εγκαταλείψει τη δουλειά του κλητήρα και να κερδίσει το ψωμί του μόνο από την πέννα του. Την επόμενη χρονιά, ο άσημος ακόμα νεαρός συγγραφέας πρότεινε σε έναν πλούσιο εκδότη να του δώσει μία προκαταβολή για να μπορέσει να βγάλει μία σειρά 20 μυθιστορημάτων που αφορούσαν τη γαλλική ζωή. Έτσι, μετά το πρώτο σημαντικό μυθιστόρημά του, Τερέζ Ρακέν (1867), ξεκίνησε μία σειρά έργων με τίτλο “Λε Ρουγκόν Μακάρ. Φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας υπό την Β΄ Αυτοκρατορία” (Les Rougon-Macquart. Histoire naturelle et sociale d'une famille sous le Second Empire), όπου περιλαμβάνονται περισσότερα από τα μισά μυθιστορήματά του, θέλοντας να αναλύσει με διεισδυτική κριτική ματιά τις πτυχές της τότε γαλλικής κοινωνίας. Σε αυτή τη σειρά συγκαταλέγεται Η ταβέρνα (1877), ένα αριστούργημα το οποίο εμβαθύνει στο φαινόμενο του αλκοολισμού και της φτώχειας στην εργατική τάξη. Επίσης, η Νανά (1880), που με τη συμβολική μορφή μιας πόρνης η οποία διαφθείρει την παριζιάνικη ελίτ, δηλώνεται η κατάπτωση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, με το Ζερμινάλ (1885) —το καλύτερο ίσως έργο του— έστρεψε τον προβολέα στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ανθρακωρύχων. Η Πτώση είναι το προτελευταίο μυθιστόρημα αυτής της σειράς, η οποία ολοκληρώθηκε το 1893.

Τον ίδιο καιρό είχε δημιουργηθεί μία ομάδα νεαρών λογοτεχνών που αυτοαποκαλούνταν "νατουραλιστές" και θεωρούσαν τον Ζολά δάσκαλό τους, γιατί πρώτος εκείνος είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη "νατουραλισμός" για να εξηγήσει τη ρεαλιστική μορφή που έδινε στα έργα του. Το 1880 ο Εμίλ Ζολά ήταν πλέον μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της λογοτεχνικής αστικής τάξης και διοργάνωνε πολιτιστικά δείπνα με τον Γκυ ντε Μωπασσάν, τον Ζορίς-Καρλ Υσμάν και άλλους συγγραφείς στην πολυτελή βίλα του (αξίας 300.000 φράγκων) στο Μεντάν κοντά στο Παρίσι.
Στη συνέχεια, από τη βαθυστόχαστη καταγραφή των κοινωνικών προβλημάτων στράφηκε στη σοσιαλιστικήουτοπία με δύο τριλογίες του, Οι τρεις πόλεις και Τα τέσσερα Ευαγγέλια, με τη δεύτερη να μένει ανολοκλήρωτη. 

Το 1898, διάσημος πια και σεβαστός, ο Ζολά έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία και να διακινδυνεύσει τη σταδιοδρομία του καθώς ανακατεύτηκε στην περίφημη Υπόθεση Ντρέιφους, που έκανε πάταγο εκείνη την εποχή. Ήταν ο μόνος που υπερασπίστηκε το Ντρέιφους στέλνοντας ανοιχτή επιστολή στο Γάλλο πρόεδρο, η οποία δημοσιεύτηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1898 στο εξώφυλλο της παριζιάνικης καθημερινής εφημερίδας L'Aurore υπό τον τίτλο “Κατηγορώ!”. Ο Ζολά ξεσκέπασε μία μηχανορραφία που κόστισε την ελευθερία στο στρατιωτικό Άλφρεντ Ντρέιφους εξαιτίας του αντισημιτισμού του Υπουργείου Αμύνης. Το γράμμα αυτό προκάλεσε αίσθηση σε όλο τον κόσμο. Η πρόθεση του Ζολά ήταν να κατηγορηθεί ο ίδιος για συκοφαντική δυσφήμιση ώστε να δημοσιοποιήσει τα νέα αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη του Ντρέιφους. Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα. Πολλές γαλλικές εφημερίδες τον χτύπησαν, μποϊκοτάρανε τα βιβλία του και ο ίδιος μόλις κατόρθωσε να σωθεί από τη μανία του όχλου δραπετεύοντας στην Αγγλία. Το γράμμα του όμως έφερε το αποτέλεσμα που ήθελε. Έγινε αναθεώρηση της δίκης και ο Ντρέιφους αποδείχτηκε αθώος, γεγονός που οδήγησε και στη μεταρρύθμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους.
Δυστυχώς ο Ζολά ποτέ δεν τα έμαθε αυτά. Το 1902 πέθανε δηλητηριασμένος από τις αναθυμιάσεις της σόμπας στην κρεβατοκάμαρά του. Στην κηδεία του τον θρήνησαν όχι μόνο οι Γάλλοι αλλά και όλος ο κόσμος.


Νανά


Σχετική εικόνα

Ο Ζολά στο μυθιστόρημά του Νανά περιγράφει με εκπληκτική ζωντάνια και αμεσότητα τα έργα και τις ημέρες μιας πόρνης πολυτελείας και των πολυάριθμων εραστών της. Καταγράφει επίσης με ενάργεια τη διαφθορά ενός πολιτικού συστήματος -της Δεύτερης Αυτοκρατορίας- που ξεχύνεται ανέμελα προς τον πόλεμο και την καταστροφή.
Ο συγγραφέας που είχε γνωρίσει στα νιάτα του τις πόρνες των λαϊκών στρωμάτων, έζησε αργότερα και τις ένδοξες μέρες ενός ρυπαρού μικρόκοσμου, που από το περιθώριο εισέβαλε καταλυτικά στις αριστοκρατικές κάστες και στα κέντρα εξουσίας.
Θεατρίνες της οπερέτας, εταίρες υψηλά ισταμένων στο άμεσο αυτοκρατορικό περιβάλλον, μετρέσες πριγκίπων και επιχειρηματιών, πρώην λαϊκές πόρνες, αναβαθμίστηκαν και έχουν πλέον στην κατοχή τους μέγαρα, άμαξες και υπηρέτες. Ένα σχόλιο και ύμνος συγχρόνως στην ανδρική ερωτική επιθυμία που σαν τεράστιος μοχλός κινεί, αναδεύει και αναστατώνει τον κόσμο. Ιστορία, σεξουαλικότητα και μύθος ζουν και πεθαίνουν μαζί, στην ίδια βίαιη ανάσα.





ZolaDebacle.jpg

(  Η Πτώση (La Débâcle) είναι μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά που δημοσιεύθηκε το 1892 και είναι το προτελευταίο της σειράς «Λε Ρουγκόν Μακάρ».
Η ιστορία τοποθετείται στο πλαίσιο των πολιτικών και στρατιωτικών γεγονότων που οδήγησαν στη λήξη της βασιλείας του Ναπολέοντα Γ' και της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1870 και ιδιαίτερα στονΓαλλοπρωσικό Πόλεμο, τη μάχη του Σεντάν και την Παρισινή Κομμούνα. )





Η ΤΑΒΕΡΝΑ

 ( Στα 1875, σε διακοπές στην ακροθαλασσιά, ο Ζολά αρχίζει με ενθουσιασμό το πρόπλασμα του πρώτου του βιβλίου. "Το μυθιστόρημα πρέπει να είναι αυτό: να δείξουμε το περιβάλλον του "λαού" και να εξηγήσουμε απ' αυτό το περιβάλλον "τα ήθη του". . . Με μια λέξη, ένας πίνακας πολύ ακριβής της ζωής του λαού, με τις βρομιές του, την παρατημένη του ζωή, τη χυδαία του γλώσσα. . ." Από το θόρυβο που έκανε και από την κυκλοφορία που γνώρισε, η "Ταβέρνα" υπήρξε η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Εμίλ Ζολά και ένα από τα μεγάλα γεγονότα της γαλλικής λογοτεχνίας. Σήμερα που της αποδόθηκε δικαιοσύνη, πήρε οριστικά θέση ανάμεσα στ' αριστουργήματα του νεώτερου μυθιστορήματος. )


Τα έργα του

Contes à Ninon-Τα παραμύθια στη Νινόν, (1864)
La Confession de Claude-Η εξομολόγηση του Κλοντ (1865)
Les Mystères de Marseille -Τα μυστήρια της Μασσαλίας(1867)
Thérèse Raquin (1867)
Madeleine Férat (1868)
Le Roman Experimental-Το πειραματικό μυθιστόρημα (1880)
Les Rougon-Macquart
La Fortune des Rougon -Η περιουσία των Ρουγκών (1871)
La Curée (1871–72)
Le Ventre de Paris (1873)
La Conquête de Plassans (1874)
La Faute de l'Abbé Mouret (1875)
Son Excellence Eugène Rougon (1876)
L'Assommoir (1877)
Une Page d'amour (1878) - Μια σελίδα του έρωτα
Nana (1880)
Pot-Bouille (1882)
Au Bonheur des Dames (1883) - Στην ευτυχία των Κυριών
La Joie de vivre (1884) - Η χαρά της ζωής
Germinal (1885)
L'Œuvre (1886)
La Terre (1887) - η Γη
Le Rêve (1888) - το Όνειρο
La Bête humaine (1890)
L'Argent (1891) - Το Χρήμα
La Débâcle (1892) - Η Πτώση
Le Docteur Pascal (1893) - Ο Γιατρός Πασκάλ
Les Trois Villes - Οι τρεις Πόλεις
Lourdes (1894)
Rome (1896)
Paris (1898)
Les Quatre Evangiles - Οι τέσσερις ευαγγελιστές
Fécondité (1899) - Γονιμότητα
Travail (1901) - Δουλειά
Vérité (1903) - Αλήθεια (εκδόθηκε μετά το θάνατό του)
Justice - Δικαιοσύνη (μόνο σημειώσεις)

Ελληνικές μεταφράσεις

La Confession de Claude (Η εξομολόγηση του Κλαυδίου) : Γ.Κότσικας ("Σ.Δαρεμάς")
Le ventre de Paris (Η κοιλιά του Παρισιού) : Ντορ.Πέππα ("Δελφίνι")
La faute de l’ abbe Mouret (Το αμάρτημα του αββά Μουρέ) : Πέτρος Πικρός ("Γκοβόστης")
L’ assomoir (Η Ταβέρνα) : Σ.Π. ("Δεληχρυσός")
Nana (Νανά) : Α.Ιορδάνου ("Κλασσικά Παπύρου")
Germinal (Ζερμινάλ) : Ε. & Γ. Αγγέλου ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")
La Terre (Η γη) : Λ.Παυλίδης ("Γ.Παπαδημητρίου")
La bete humaine (Το ανθρώπινο κτήνος) : Γ.Κουχτσόγλου ("Κόσμος")
J’accuse! (Κατηγορώ) : Γιάννης Κωνσταντίνου ("Γκοβόστης 1994")
Le Rêve (Το όνειρο) : ("επιλογή 1975")
Thérèse Raquin (Τερέζα Ρακέν) : Κωστελένος Δημ. ("Δαμιανός")

Αποτέλεσμα εικόνας για εμιλ ζολα





-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Εμίλ Ζολά  -  Αποφθέγματα

-  Ο πολιτισμός ποτέ δε θα φτάσει στην τελειότητα, αν η τελευταία πέτρα της τελευταίας εκκλησίας δεν πέσει πάνω στο κεφάλι του τελευταίου ιερέα.

-  Η συγγνώμη έρχεται μετά την αδιαφορία.

-  Τελικά, δεν αγαπάμε πολύ παρά μόνο τις γυναίκες που δεν είχαμε.

- Ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα χωρίς το ταλέντο, αλλά το ταλέντο δεν είναι τίποτα χωρίς τη δουλειά.

- Όταν είσαι καλή μητέρα, όλα συγχωρούνται.

- Η ερώτηση είναι η εξής: Από πού έρχεται ο άνθρωπος; Πού πηγαίνει ο άνθρωπος; Μπορώ να δηλώσω με ευχαρίστηση πως ο άνθρωπος έρχεται και φεύγει μέσα στη νύχτα.
Μόνο η γη μένει αθάνατη. Η γη απ’ όπου βγαίνουμε και όπου επιστρέφουμε.

- Τα αναφιλητά ενός άντρα είναι σπαρακτικά στεγνά.

- Η χειραφέτηση των γυναικών, αυτό είναι πολύ καλό. Αλλά προηγουμένως θα πρέπει να μάθουν πώς να χρησιμοποιούν την ελευθερία.

- Η επιστήμη της ομορφιάς είναι μια φάρσα που επινοήθηκε από τους φιλοσόφους για να σπάνε πλάκα οι καλλιτέχνες.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΕΣ

historyreport.gr › Στα νεότερα.. › ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ

el.wikipedia.org/wiki/Εμίλ_Ζολά

https://bibliokaibiblio.wordpress.com/2012/.../το-κατηγορώ-του-εμίλ-ζολ...

www.λέσχη.gr › ... › Για την μικρή και την μεγάλη οθόνη



www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=1790

www.politeianet.gr/.../9789602080184-zola-emile-zacharopoulos-si-i-ta...

el.wikipedia.org/wiki/Η_Πτώση




antipera-oxthi-culture.blogspot.com/2009/02/blog-post_6770.html

www.clickatlife.gr/biblio/story/26439

Germinal Trailer



--------------------------------------------------------------------------------------------------------







Δημοσίευση σχολίου