Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Καλλιόπη Παπαλεωνίδα

 ( Εισαγωγικό σημείωμα )


Δυο κοτσύφια

Μια ιστορία θα σας πω
για δυο κοτσύφια φοβισμένα,
το χώμα γη που περπατούν
ανάσα που αναπνέουν.
Μια οικογένεια αυτά,
ένας χτύπος, μια καρδιά.
Για πολιτείες του πέρα κάμπου
μακρινές,
για ήλιους αστραφτερούς
ξεκίνησαν,
καλύτερο το ένα το κοτσύφι
στου δρόμου τα μισά ξεχώρισε
το άλλο πίσω άφησε.
Σε κατάφυτους ροδώνες έφτασε,
σ΄ απάνεμα λιμάνια,
το δεύτερο αγκομαχά
σε πέτρα
κακοτράχαλη.
Άξια πολλά δεν έκανε
άξια πολλά δε κάνει,
το πρώτο
δεύτερο είναι πια,
δυο χτύποι τώρα
δυο καρδιές
σε πολιτείες
μακρινές
χωρίζουν οι ανασαιμιές
αναμνήσεις σκούρες
μουντές, θολές. 
Απ΄ τους ροδώνες
πέταξε ψηλά
κοτσύφι πια δεν είναι.
Σαν έβγαλε αετού φτερά
η γη μικρή του φάνηκε
τον ουρανό λαχτάρησε,
τα σύννεφα, τον ήλιο.
Πετρίτης, Αιγαιόγλαρος,
ξέχασε τ΄ άλλο το κοτσύφι
στη λήθη βούτηξε
στη λησμονιά,
εμπόδιο του ήταν
τώρα πια
να φύγει θέλει μακριά
όλο και πιο ψηλά
να φτάσει.


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας

==============================================


Image may contain: 1 person, sitting

[Τρίτη 12 Απριλίου κι ο χαρτοκόπτης συνοδευει την Καλημέρα του με ένα ποίημα της Καλλιόπης Παπαλεωνίδα, σε πρώτη δημοσίευση]





ΧΟΥΣ ΕΙΣ ΧΟΥΝ


Όταν το χώμα με σκεπάζει
Μα τί σκέψεις κάνω
Αφού τίποτα δε θα αισθάνομαι
Όταν λοιπόν με σκεπάζει το χώμα
Το μικρό πουλί με τα κόκκινα φτερά
Θα πετάει πάνω απ’το σημείο
Που λαχαίνει σε κάθε άνθρωπο
Ανυπόμονα γρήγορα λαχανιασμένα
Φτερά θα στροβιλίζονται ζαλισμένα
Πριν ενωθούν με τ’αφράτα χώματα
Το σπίτι του καθενός χτίζεται
Τη στιγμή της σύλληψής του
Όλοι όλα
Μετέχουν
Έχουν
Αντέχουν
Χους εις χουν …



ΠΗΓΗ









  ======================================================



Η Καλλιόπη Παπαλεωνίδα γεννήθηκε στην Αθήνα.

 Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας), του Τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Βουργουνδίας και της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης.

 Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο "Μηλινόη" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του κυπριακού περιοδικού "Ακτή".

Η ποιητική της συλλογή "ΤΟ ΛΙΓΟΣΤΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ"

Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά.

 Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως Ειδική Γραμματέας στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.




Το λιγοστό του ήλιου

     

Μηλινόη

Μηλινόη η χθόνια διάσταση των ανθρώπων και των πραγμάτων. Συνισταμένη δυνάμεων φανερών και κρυμμένων σε διαδρόμους όπου τα πάντα γίνονται αντιληπτά. Δυνάμεις που βρίσκουν συχνά τρόπους να κάνουν αισθητή την ύπαρξή τους ταρακουνώντας και κάποιες φορές τρομάζοντας αυτό που υπάρχει φωλιασμένο μέσα μας. Και αυτό το επιτυγχάνουν με την ποίηση. Ένα ιστολόγιο για την ποίηση λοιπόν. Καταφύγιο των τρελών που επιμένουν ακόμα να παλεύουν με τη λογική τους την έχθρα της εποχής μας.


Μηλινόη

Δεν προσμένω πια την φωνή σου
μόνο την ακούω το βράδυ με τ’ αγιάζι
πιάνεις το φεγγάρι και τραγουδάς
ζωγραφίζεις σκιές και βουνά
στη μαρμαρένια σκάλα
με τη φωνή σου χρωματίζεις
τα πέπλα της διπλής σου φύσης
άντρας μαζί και γυναίκα
δεν παλεύεις μα συνταιριάζεις αρμονικά
τρωτές δυνάμεις
καρπός της Γής και του Άδη
σπέρνεις μια ζωή γεμάτη θάνατο
ζωντανό και κόκκινο από το αίμα
που κάθε άνοιξη τρέφει το νοτισμένο χώμα.
Μηλινόη το όνομά σου



   Η  ΛΕΞΗ


                                                    H   λέξη που λειώνει

                                                     ρυάκι που ψάχνει

                                                    την εκβολή του ποταμού

                                                    αποζητά την παλάμη

                                                    για λίγη ζεστασιά

                                                    στην ψύχρα του αιώνα

                                                    κυνηγάει την φωτιά

                                                    για να την σβήσει

                                                    ή να καεί.  

                                                    Παίζει στα βλέφαρα

                                                    με τη συνοδεία άρπας

                                                    κι ενός μικρού αηδονιού 

                                                    γυρεύει τη χώρα τη μικρή

                                                    την τρίχρωμη ελπίδα. 

                                                    Το ποίημα δε θα τελειώσει εδώ

                                                    μα στον επόμενο αιώνα.




  ΓΡΑΦΗ           



                                                  Γραφή λοιπόν

                                                  γιατί τα δάχτυλα πονάνε

                                                  λίγο μολύβι στις άκρες

                                                  τρίαινα να φουσκώνει κύματα

                                                  ζυμάρι άψητο η λέξη

                                                  μα ο φούρνος της τέχνης

                                                  πάντα καυτός

                                                  ίσως τη νύχτα που ανάβουν

                                                  τ’ άστρα

                                                  οι λέξεις να παίρνουν το σχήμα τους

                                                  να βρίσκουν θέση στην κορφή

                                                  του χαρτιού

                                                  ν’ αγναντεύουν ήρεμα το μέλλον

                                                                βουνά είναι όλα

                                                                και βουνά θα μείνουνε.   




 ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ       



                                         Όταν ένα αηδόνι χάνει τη λαλιά του

                                         αυτή γίνεται μαχαίρι

                                         που σκοτώνει το φεγγάρι.

                                         Όταν ένα άστρο χάνει το δρόμο του

                                         αυτός ανοίγεται πλατύς

                                         για ν’ανταμώσει το σκοτάδι.

                                         Όταν οι ημέρες χάνουν τα ρω τους

                                         αυτά ψάχνουν τον έρωτα

                                         για να τον ημερέψουν.

                                         Όταν ένας άντρας χάνει τη γυναίκα

                                         μένει μόνος με τα σύμφωνα

                                         να κοιτάζει τα άλφα. 

                                         Όταν ένας ποιητής κόβει τα δάχτυλά του

                                         αυτά και ματωμένα

                                         πάντα δείχνουν τον ήλιο.



 ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ  Ι        



                                         Δύο κόμποι δάκρυα η νύχτα

                                         νύχι που κόβεται στα δυό

                                         σκιά που αντανακλά φώς

                                         μέσα στις σήραγγες του ονείρου

                                         γεμάτες κόκκινο πηλό

                                         πλάθεται από την αρχή

                                         ο άνθρωπος στα όνειρα

                                         η τελειότητα του γνέφει

                                         χαμόγελο πικρό

                                         στην άκρη των χειλιών

                                         σύντροφος  για  τόσο λίγο

                                         όσο ένα τίναγμα του κεφαλιού

                                         από ανήσυχο ύπνο

                                         η νύχτα βουβαίνεται  ξανά

                                         ξαναπιάνει το κέντημά της

                                         ξαναπιάνει τ’αστέρια

                                         ημερεύει.



ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ  ΙΙ 




                             Mαύρο μάρμαρο η νύχτα 

                                          άστρα οι τεχνίτες

                                          λαξεύουν τις γωνιές της

                                          σαλεύουνε μαζί της

                                          στήνουνε παγίδες

                                          σε διαβάτες μεθυσμένους

                                          κάπου στην κόχη του μυαλού

                                          κάπου στη μνήμη του γιαλού

                                          κόβοντας τον άνεμο στα δυό

                                          σβηστό το φώς του έρωτα

                                          άδειο το χέρι από κουπί

                                          η αλήθεια στη γωνιά

                                          κουρασμένη σκοτεινή

                                          εκδίδεται ξανά στη νύχτα.





Από τη συλλογή Μηλινόη ( Εκδόσεις Ακτή )







1338


Κι όμως ο Χρόνος συνεχίζεται -
Το λέω χαρούμενη σ` όσους πονάνε τώρα -
Θα ζήσουν -
Υπάρχει Ήλιος -
Δεν το πιστεύουν τώρα –



Λιλήθ Εύα Ιουδήθ


Λιλήθ

Εύα

Ιουδήθ

Ρόλοι δαιμονικοί

Ειρηνικοί

Παντελώς απλοί

Στο πολυπλόκαμο

Του βίου σας

Είτε για ντυμένα

Είτε για γυμνά κορμιά

Οι πόλεμοι θα γίνονται

Πάντοτε για σας

Με τρόπαιο

Πάντοτε εσάς

Οι Νείλοι

Πάντα εσάς θα κατοικούν

Πλημμυρισμένοι

Η δίκη σας οργή

Σπάει τους δρόμους

Με τα τακούνια της

Γιατί το γάλα

Είναι θηλυκής έμπνευσης

Κι η αγωνία

Αποκλειστικό προνόμιο

Τροφού

Η άλλη όψη

Του νομίσματος

Για τις νύχτες ηδονής.



Στη μικρή Ειρήνη

Κουκίδα


Μια κουκίδα

Στον ωκεανό

Ταξίδι εννέα μηνών

Στο βυθό

Τέντωμα τόξου

Χίλιες και μία φορές

Μέχρι να βρει το στόχο

Να γίνει αυτό που ήταν

Στ’όνειρο

Άνθρωπος.


Το λιγοστό του ήλιου,





 Αφιερωμένο σ'αυτούς που έφυγαν και σ'αυτούς που ήρθαν. Λιγοστά λόγια για τον ήλιο που μας ταλανίζει και που είμαστε καταδικασμένοι να ψάχνουμε πάντα. Όμως ο ήλιος υπάρχει παντού, ακόμα και γι'αυτούς που ζουν στη σκιά του.



Θέλω να επικοινωνήσουμε με τέσσερα ποιήματά μου από αυτήν τη συλλογή.


Νάνοι

Το δάσος καλπάζει

Νάνοι

Γυρίζουν ταινία

Μικρού μήκους

Μέσα σε σπιρτόκουτο.



Φιλί

Σκουριά στα χείλια

Φιλί

Ναυάγιο σε βυθό.




Ο θάνατος της ορτανσίας

Η ορτανσία

Μαδά

Στα χέρια μου

Τον θάνατό της.



Το λιγοστό του ήλιου

Κραυγές και περιττώματα

Πάνω στα σκαλιά

Σκυλιά θρηνούν

Το λιγοστό του ήλιου.



ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΑΠΑΛΕΩΝΙΔΑ











( ΤΟ ΛΙΓΟΣΤΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ )



      =====================================================


ΠΗΓΕΣ





















Δημοσίευση σχολίου