Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

M - Ο Δράκος του Ντίσελντορφ

Αποτέλεσμα εικόνας για M movie poster


Όσο κι αν το άκουσμα του ονόματος Fritz Lang παραπέμπει τους περισσότερους στο φουτουριστικό δυστοπικό παραμύθι «Μετρόπολις», αυτός εδώ ο «Δράκος» θα είναι το αξεπέραστο αριστούργημα του Γερμανού. Όπου ο Peter Lorre υποδύεται έναν δολοφόνο παιδιών που καταδιώκει και καταδιώκεται στη Γερμανία του 1931 – και με αυτήν την αφορμή ο Lang στήνει ένα φρικιαστικό πορτρέτο μιας χώρας έντρομης, που με απόλυτη φυσικότητα έχει ανοίξει την αγκαλιά της στον Χίτλερ. Θαυμάστε την αρχιτεκτονική των χώρων, την ιδιοφυή υπόνοια της βίας εκτός κάδρου, τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς και τελικά την κορυφαία σκηνή του λαϊκού δικαστηρίου. Δεν έχει γεράσει.. ούτε κατά μία ρυτίδα. 


Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv) 

                                                      





Βερολίνο, αρχές του 1930, με το ναζιστικό κόμμα ανερχόμενο. Το Ντίσελντορφ αναστατώνεται από έναν κατά συρροή δολοφόνο μικρών κοριτσιών. Όχι μόνο η αστυνομία αλλά και ο υπόκοσμος ψάχνουν πυρετωδώς να τον βρουν γιατί η παρουσία των οργάνων της τάξης εμποδίζει τις παράνομες δουλειές της νύχτας. 



Η ταινία του Λανγκ είναι τόσο καινοτόμος και πολυεπίπεδη που εντυπωσιάζει. Για παράδειγμα: 1) Εισάγει στο είδος του θρίλερ και μάλιστα με κατά συρροή δολοφόνο και καταγράφει διεξοδικά τις μεθόδους, ντεντεκτιβικές και σήμανσης. 2) Εγγράφει απολύτως ελλειπτικά (δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά σε πρώτο επίπεδο στους ναζί) το κλειστοφοβικό, μικροαστικό κλίμα μια εποχής όπου οι άνθρωποι ζουν υπό το κράτος μιας απροσδιόριστης απειλής και ως προς αυτό, αποτελεί την απαρχή μιας φιλμογραφίας που θα καταλήξει στην Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε. 3) Με παράλληλο μοντάζ, παρομοιάζει την εξουσία της αστυνομίας με εκείνη του υπόκοσμου ως δυο πολιτικές δυνάμεις που κινούν την κοινωνία ως διωστήρας –στρόφαλος, κάτι που εισάγει επίσης σε μια άλλη φιλμογραφία που θα καταλήξει στον Νονό του Κόπολα. 4) Προσγειώνει τον εξπρεσιονισμό σε ένα πεδίο πιο «ρεαλιστικό», αν και ο ρεαλισμός δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί στην τέχνη του σινεμά – μόλις ένα χρόνο πριν είχε γεννηθεί ο ομιλών. 5) Κάνει ομαλό πέρασμα από τον βωβό στον ομιλούντα χρησιμοποιώντας τους διαλόγους μόνο εκεί που είναι απαραίτητο, εκμεταλλευόμενος οπτικά και τις δυο περιόδους. 6) Καταφέρνει να συνδυάσει το δράμα με τη σάτιρα – πολλές σκηνές, ακόμα και πολύ δραματικές, έχουν ένα διαβολικό μαύρο χιούμορ, ο ήρωας (Πίτερ Λόρι) είναι πιο πολύ ένας τραγικός παλιάτσος παρά ένας αιμοβόρος δράκος. Αναλόγως διακωμωδεί και την αστυνομία. Τα κόλπα διάρρηξης στο κτίριο που είναι εγκλωβισμένος ο δράκος μοιάζουν με απαρχή ταινιών όπως τα Ocean`s. 7) Στον μονόλογο του δράκου εισάγεται η ιδέα της ψυχοπάθειας που υπερβαίνει την κατηγοριοποίηση του ανθρώπου με ηθικά κριτήρια. 









Η τελική σεκάνς με το λαϊκό δικαστήριο μπορεί να φαίνεται αναληθοφανής (στην πραγματική ζωή, οι κακοποιοί απλά θα τον έβγαζαν από τη μέση για να επανέλθουν οι δρόμοι στην «ομαλή» τους λειτουργία), αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε ακόμη στην εποχή που οι φιλολογικές υπερβολές (μεταφορές, συμβολισμοί, αλληγορίες, κοινωνικός διδακτισμός του 19ου αιώνα) ακόμη επηρεάζουν την τέχνη. Άλλωστε, ο όχλος των παράνομων που δικάζει τον Μπέκερ συμβολίζει τον ίδιο τον λαό που βρίσκεται σε κατάσταση λανθάνουσας αποκτήνωσης. Η επιθυμία τους για εκτέλεση του δράκου είναι μια ανεξέλεγκτη δίψα για αίμα, που προκαλεί η κοινωνική σκοτεινιά. Οι παρατηρήσεις που μπορεί να κάνει κανείς είναι ατέλειωτες. Όσοι δεν το έχουν δει, είναι ευκαιρία να το απολαύσουν στην μεγάλη οθόνη. 


-------------------------------------------------------------------------------

M (1931 film)

no

Directed by

Fritz Lang

Produced by 

Seymour Nebenzal


Written by 

Fritz Lang
Thea von Harbou
Paul Falkenberg (film editor) (de)
Adolf Jansen
Karl Vash

Based on A newspaper article by Egon Jacobson

Starring

Peter Lorre
Otto Wernicke
Gustaf Gründgens

Music by Edvard Grieg

Cinematography

Fritz Arno Wagner

Edited by Paul Falkenberg

Production
company

Nero-Film A.G.

Distributed by 

Vereinigte Star-Film GmbH (Germany)
Paramount Pictures (US)

20th Century Fox (UK)
Release date

11 May 1931 (Germany)

Running time

111 minutes

Country Weimar Republic

Language German

-----------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ

https://www.cine.gr/film.asp?id=702825&page=4

M (1931 film) - Wikipedia




ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ: Που χάθηκαν οι ευγενικοί άνθρωποι;

Image may contain: flower and text



Που χάθηκαν οι ευγενικοί άνθρωποι;

Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν.

Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό σου φτιάχνει τη μέρα. Εκείνο που ανοίγει ο γείτονας την πόρτα του ασανσέρ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι, σου δίνει μια σακούλα που σου έπεσε απ’ τα χέρια και σου χαμογελά, απλώς γιατί σε βοήθησε σε κάτι.

Πού πήγε εκείνη η «καλημέρα», που πριν λίγα χρόνια την άκουγες απ’ τον πρώτο τυχόντα που θα συναντούσες εκτός σπιτιού; Πού πήγε εκείνη η τσίχλα, που σε κέρναγε ο περιπτεράς, όταν του έκανες σεφτέ; Το κουλούρι, που σου έδινε ο φούρναρης, γιατί σήμερα του έγιναν πολύ αφράτα!

Πού πήγε το χάδι των λέξεων στα αυτιά μας, η ομορφιά του λόγου κι η ευφορία της ψυχής μας; Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς όμορφα με τα λόγια κάποιου ανθρώπου; Ν’ ακούσεις ένα «παρακαλώ», ένα «ευχαριστώ» ή έστω έναν πληθυντικό ευγενείας που ν’ αποτελεί δείγμα σεβασμού κι ευγένειας; Πού πήγαν οι ωραίοι άνθρωποι, βρε παιδάκι μου; Ψάχνω, ψάχνω και μέσα στην οχλαγωγή τους μετράω με τη σέσουλα.

Μας έχουν λείψει οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα στους γύρω τους. Εκείνοι που είναι όμορφοι εξωτερικά κι εσωτερικά. Εκείνοι που έχουν βαλθεί να ομορφύνουν τον κόσμο και ν’ αλλάξουν την ψυχολογία, έστω κι ενός ανθρώπου. Είναι λίγοι, το έχουμε πάρει πρέφα, αλλά είναι ξεχωριστοί κι ευδιάκριτοι. Λάμπουν από μακριά, όπως ο χρυσός. Κι η λάμψη τους είναι μεταδοτική.

Οι άνθρωποι με ευγένεια χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα. Κρατάνε τις λέξεις στα χείλη τους με διακριτικότητα, γιατί τρέμουν μην τις πληγώσουν. Κι αν μια λέξη πληγωθεί, αν τη χρησιμοποιήσεις λάθος, αν δεν την εκφέρεις όμορφα, τότε ταυτίζεται με άσχημα συναισθήματα, με αρνητισμό, θυμό και πόνο. Θέλουν χάδι οι λέξεις, όπως και τα’ αυτιά μας.

Με τι λεπτότητα και τι χάρη σου συμπεριφέρονται λες κι είσαι κύριος επί των τιμών! Έτσι αισθάνεσαι δηλαδή, μιας και σπάνια πλέον σου συμπεριφέρονται με όμορφο τρόπο. Πες μου ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου χάρισε ένα λουλούδι. Υπήρξε κάποιος που έγραψε για σένα ένα ποίημα; Κάποιος που σηκώθηκε για να τραβήξει την καρέκλα σου πριν καθίσεις; -Στις κυρίες πάει αυτό-. Κάποιος που σου άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου για να κατέβεις; Κάποιος που προσφέρθηκε να σε γυρίσει σπίτι γιατί ήταν αργά; Κάποιος που σε ευχαρίστησε απλώς για κάτι που του προσέφερες; Κάποιος που σου έστειλε ένα μήνυμα γιατί σε θυμήθηκε ή για να σου πει ένα «περαστικά»;

Οι ευγενείς άνθρωποι είναι υπό εξαφάνιση. Γι’ αυτό κι όταν μας φέρονται όμορφα, όπως θα έπρεπε να φερόμαστε όλοι στην καθημερινότητά μας, κυριαρχεί η έκπληξη και θεωρούμε ότι ανακαλύψαμε κάποιο θησαυρό.

Κοιτάξτε γύρω σας κι εντοπίστε τους. Φοράνε χαμόγελο, μοιράζουν ευχές, βοηθάνε απλόχερα και σου φτιάχνουν τη μέρα με τη γλυκύτητα και τον εκλεπτυσμένο λόγο τους. Άνθρωποι με ήθος που οι τρόποι τους είναι μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που πολλοί θα θέλαμε να έχουμε ζήσει.

Η ευγένεια ανοίγει πόρτες, κλείνει στόματα με αποστομωτικό τρόπο, αποτελεί την πιο διπλωματική απάντηση σε μια άσχημη συμπεριφορά και το κυριότερο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σ’ αγαπήσουν.

Να είστε ευγενείς, γιατί όπως έλεγε κι ο Πλούταρχος: «Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ’ όλες τις πράξεις».


Γράφει η Αναστασία Νάννου

-----------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ

https://www.klik.gr/gr/el/blender/pou-chathikan-oi-eugenikoi-anthropoi/

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Parliamo italiano: I pronomi diretti con i verbi modali / Ce - C'è

Image may contain: flower and text



I pronomi diretti con i verbi modali / Ce - C'è


- Mi puoi portare a casa? - Puoi portarmi a casa?

- Ti devo convincere. - Devo convicerti.

- Lo voglio comprare. -  Voglio comprarlo.

- La devo invitare. - Devo invitarla.

- Signorina, non La posso aiutare. - Signorina, non posso aiutarLa.

- Ci vogliono vedere. - Vogliono vederci.

- Vi devono conoscere. - Devono conoscervi.

- Non li posso incontrare. - Non posso incontrarli.

- Le voglio accompagnare. - Voglio accompagnarle.

 ( di pillole ) Ne devo prendere una al giorno. - Devo prenderne una al giorno.

( di esperienze ) Ne voglio fare molte. - Voglio farne molte.

( di soldi ) Ne posso spendere pochi. - Posso spenderne pocchi.

- Perchè devi parcheggiare la moto proprio qui? - Siccome è l' unico posto devo parcheggiarla.

- Perchè volete invitare anche i Santoro alla festa? - Vogliamo invitarli perchè sono nostri amici.

- Quanto zucchero devi comprare?  Devo comprarne un chilo.

I pronomi si mettono o prima o alla fine dell' infinito

                          ----------------------------------------------------

Ce - C'è

- Hai il permesso di soggiorno? 
- Si, ce l' ho.

- Hai la carta di credito?
- No, non ce l' ho ancora.

- Hai tu i nostri passaporti? 
- Si, ce li ho io.

- Hai per caso le mie chiavi.
- No, mi spiace, non ce le ho.

- C' è del vino?
- Si, ce n' è una botiglia.

- C' è un portacenere?
- No, non ce n' è nemmento uno.

- Ci sono molti turisti in Italia?
- Si, ce ne sono molti.

- Ci sono abbastanza olive verdi?
- Ce ne sono ma poche.



Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ: Το «κέντρο» μετακινείται… δεξιότερα!




Το «κέντρο» μετακινείται… δεξιότερα!

 17/10/2017   

Του Θανάση Κ.

Οι χθεσινές βουλευτικές εκλογές στην Αυστρία κλείνουν έναν «εκλογικό κύκλο» στην Ευρώπη. Και δείχνουν ένα πράγμα – ένα και μόνο:

Μεγάλη μετακίνηση των κοινωνιών στα δεξιά!

Όποιος δεν το βλέπει αυτό, δεν βλέπει απολύτως τίποτε. Και κάποιοι στην Ελλάδα – και μόνο στην Ελλάδα – δεν το βλέπουν.Ή μάλλον δεν θέλουν να το δουν.

Η μετακίνηση των κοινωνιών προς τα δεξιά, δεν εκφράζεται μόνο με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων.

–Υπάρχει κι αυτό, ασφαλώς. Αλλά αυτό πια είναι το λιγότερο.

–Υπάρχει και η μετακίνηση των Κεντροδεξιών κομμάτων στα δεξιότερα (για να ανακόψουν την άνοδο των ακροδεξιών). Αυτό ακριβώς έγινε στην Αυστρία τώρα (και στην Ολλανδία την περασμένη άνοιξη).

Ειδικά στην Αυστρία χθες ο νέος ηγέτης των «κεντροδεξιών» μετακινήθηκε πολύ δεξιότερα και έβγαλε το κόμμα του καθαρά πρώτο (από δεύτερο που ήταν πριν).

Και ταυτόχρονα οι ακροδεξιοί πέτυχαν κι αυτοί τεράστια άνοδο σε ψήφους και ποσοστά και βγήκαν τρίτοι – κόντεψαν να πάρουν και τη δεύτερη θέση από τους «σοσιαλιστές» που κάνουν το σταυρό τους γιατί «στο τσακ» γλίτωσαν τα χειρότερα…

–Αλλού πάλι, οι κεντρώοι μετακινήθηκαν δεξιότερα, για να αναδειχθούν και να κυβερνήσουν! Στη Γαλλία για παράδειγμα.

Η ακροδεξιά Λεπέν, ανέβηκε πολύ, αλλά όχι όσο περίμενε, οι Κεντροδεξιοί διαλύθηκαν, και το «κενό» που προέκυψε το κατέλαβε ο Μακρόν, με ατζέντα του πιο δεξιά από τον Κεντροδεξιό Φιγιόν (στα θέματα μείωσης του κράτους, μείωσης της φορολογίας και νόμου και τάξης).

Ενώ στη Γαλλία οι Σοσιαλιστές «εξαερώθηκαν» – κυριολεκτικά.

Στις Σκανδιναβικές χώρες υπάρχει επίσης στροφή της κοινωνίας στα δεξιά (ακόμα και για τα… Κεντροαριστερά κόμματα).

Ενώ στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης (συν τις Βαλτικές) έχει σταθεροποιηθεί μια «κεντροδεξιά» που είναι πολύ… δεξιά!

Στη Γερμανία, στις πρόσφατες εκλογές ανέβηκαν και οι ακροδεξιοί και οι Φιλελεύθεροι! Οι Σοσιαλιστές καταποντίστηκαν στα χαμηλότερα ποσοστά της υπέρ-εκατονταετούς Ιστορίας τους, ενώ η Μέρκελ βγήκε πρώτη με μεγάλη υποχώρηση όμως, χάνοντας προς το ακροδεξιοί AfD…

Μόνη εξαίρεση η Βρετανία: όπου οι Κεντροαριστεροί του Εργατικού κόμματος πήγαν αριστερότερα και πάνε πολύ καλά (αν και έχασαν καθαρά τις εκλογές από τους Συντηρητικούς).

Αλλά, πρώτον η Βρετανία βρίσκεται εκτός Ευρώπης πια.

Και δεύτερον, εδώ οι Συντηρητικοί πλήρωσαν το Brexit, οι ψήφοφόροι του οποίου πήγαν μετά, εν είδη διαμαρτυρίας, προς την αριστερά του Εργατικού κόμματος!

Ενώ υπάρχει πρόσθετη διαμαρτυρία για το γεγονός ότι η συντηρητική Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι δεν αντέδρασε με αποφασιστικότητα στο κύμα των βομβιστικών επιθέσεων της περασμένης άνοιξης.

Κι εδώ, δηλαδή, το εκλογικό σώμα πήγε σαφώς δεξιότερα:

Ψήφισε Brexit γιατί φοβήθηκε το κύμα της λαθρομετανάστευσης και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Και μετά δεν στήριξε τη Συντηρητική υποψήφιο όσο περίμεναν, γιατί δεν αντέδρασε αποφασιστικά κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Να και ένα άλλο κοινό σε όλη την Ευρώπη:

–Όπου τα κυβερνώντα Κεντροδεξιά κόμματα έχουν «κεντρώα ανακλαστικά» και κεντρώα ρητορία, χάνουν έδαφος. Αυτό έγινε, ας πούμε στην Γερμανία, πολύ χαρακτηριστικά.

–Όπου αντίθετα, τα Κεντροδεξιά κόμματα τολμούν «δεξιά στροφή» κερδίζουν έδαφος! Αυτό συνέβη στην Αυστρία.

–Κι όπου τα Κεντροδεξιά κόμματα χάνουν έδαφος από τα δεξιά τους, η πρώτη και μοναδική τους μέριμνα αμέσως μετά, είναι να ανακτήσουν τον κόσμο που τους έφυγε από τα δεξιά. Αυτό ακριβώς έκανε η Μέρκελ, αμέσως μόλις ανακοινώθηκαν τα εκλογικά αποτελέσματα, πριν τρείς εβδομάδες. Δήλωσε πως:

–Πρέπει να ξαναφέρουμε πίσω όσους μας έφυγαν από τα δεξιά μας (προς το AdD)…

Οι κοινωνίες, λοιπόν, πάνε προς τα δεξιά!

Τα Κεντροδεξιά κόμματα που μετακινούνται δεξιότερα κυριαρχούν.

Τα Κεντροδεξιά κόμματα που δεν πάνε δεξιότερα, χάνουν έδαφος, αλλά καταλαβαίνουν το λάθος τους και το διορθώνουν.

Τα Κεντροαριστερά κόμματα για να επιβιώσουν μετακινούνται κι αυτά δεξιότερα. Όσα δεν το κάνουν εξαφανίζονται…

Ενώ δημιουργούνται νέα κόμματα «κεντρώου» τύπου, που κι αυτά τη «δεξιά» ατζέντα αρπάζουν – κι όπου το καταφέρνουν κερδίζουν. Π.χ. Μακρόν.

Και φυσικά εκτός Ευρώπης, στο Ισραήλ το συντηρητικό Λικούντ διάγει μια από τις μακροβιότερες κυβερνητικές περιόδους στην ιστορία του και στις ΗΠΑ, όχι απλώς νίκησε ο Τράμπ, αλλά τώρα οι άνθρωποι του Τράμπ (π.χ. Μπάνον) κερδίζουν έδαφος και ανατρέπουν τις εσωτερικές ισορροπίες, μέσα στο πολύ «συστημικό» Ρεμπουμπλικανό κόμμα.

Ακόμα και στον Καναδά, όπου κυβερνά… ο super doper «προοδευτικός» Τριντό, μόλις άρχισε να πιέζει το πρόβλημα των λαθρομεταναστών, τους μπουζουριάζουν κανονικά. Και τους στέλνουν πίσω «συστημένους».

Όλα αυτά δείχνουν πως το φαινόμενο είναι Παγκόσμιο.

Η στροφή στα δεξιά γίνεται για διάφορους λόγους και με διάφορες αφορμές – όλες σε συνθήκες κρίσης πλέον:

–Αλλού ενοχλεί η δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας».

–Αλλού οι κοινωνίες αντιδρούν στον «δικαιωματισμό», δηλαδή στην επίκληση «δικαιωμάτων» που δεν έχουν καμία σχέση με πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, κι απλώς αποδομούν αξιακά προτυπα, απαραίτητα για την κοινωνική συνοχή, ιδιαίτερα σε δημοκρατίες.

–Αλλού οι κοινωνίες αντιδρούν πλέον στο τσουνάμι της λαθρομετανάστευσης.

–Αλλού στις ισλαμικές επιθέσεις μέσα στις δυτικές μεγαλουπόλεις.

–Αλλού στην ανασφάλεια που δημιουργούν όλα αυτά, λόγω χαλάρωση της αστυνόμευσης που προκάλεσε η υπερβολή του «δικαιωματισμού».

–Αλλού με την υπέρ-φορολόγηση την οποία προκάλεσε ο κρατισμός της Κεντροαριστεράς. Οδηγώντας σε απώλεια και ανταγωνιστικότητας και θέσεων εργασίας.

Σε μας εδώ είναι ΟΛΑ ΑΥΤΑ μαζί! ΣΥΝ η κρίση των μνημονίων. ΣΥΝ η ΠΡΟΣΘΕΤΗ κρίση που προκάλεσε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (κύμα λαθρομεταναστών κλπ.)

Και βεβαίως, τώρα στην γενικευμένη αποσταθεροποίηση προστίθενται και τα «αποσχιστικά κινήματα» (Καταλονία) που ξεφυτρώνουν ως μανιτάρια! Και τα οποία καλλιέργησαν οι ίδιες δυνάμεις (ΜΚΟ κλπ.) που θέλουν να αποδυναμώσουν τα εθνικά κράτη και μέσα από την λαθρομεταναστευτική «εισβολή» και μέσα από την χαλάρωση της εσωτερικής τους ασφάλειας και μέσα από την οικονομική κρίση – τώρα και απευθείας με αποσχίσεις περιοχών.

Η Ελλάδα είναι στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος της κρίσης και παράγοντας που την παροξύνει.

Και η ΝΔ είναι, μέχρι στιγμής, η μόνο δύναμη που μπορεί να την τραβήξει.

Όχι όμως ψάχνοντας… «το Κέντρο»!

Γιατί το «ιστορικό κέντρο» ήταν παραδοσιακά αντικομμουνστικό και πατριωτικό. Κι ύστερα έγινε σοσιαλιστικό και κρατικιστικό. Και τώρα δεν υπάρχει πια. Συνεθλίβη!

Και το σύγχρονο «κέντρο βάρους» της κοινωνίας κινείται πια προς τα δεξιά, για όλους τους λόγους που συμβαίνει αυτό παντού αλλού.

Συν τον επιπρόσθετο λόγο, ότι σε μας υπάρχουν και αυτό-τροφοδοτουνται, όχι μόνον κάποιοι, αλλά όλοι μαζί, οι παράγοντες που προκαλούν παντού αλλού μετατόπιση των κοινωνιών δεξιότερα.

Το κέντρο βάρους της Ιστορίας, λοιπόν, μετατίθεται δεξιότερα!

Μην αναζητούμε «σημείο ισορροπίας»… αριστερότερα!

Ένα κίνημα με φιλελεύθερη ατζέντα μεταρρυθμίσεων και σθεναρή στήριξη στα παραδοσιακά αξιακά πρότυπα της κοινωνίας, θα μπορούσε να είναι σήμερα και πλειοψηφικό και λυτρωτικό.

* Πλειοψηφικό γιατί αυτό θέλει η κοινωνία – και ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται πια εκτός «κοινωνικού κορμού», όπως έδειξαν οι δημοσκοπήσεις για το θέμα της νομικής αλλαγής φύλου.

Ο μόνος τρόπος να χάσει την ισορροπία του ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι κάποιος να εκφράσει αξιόπιστα όλους αυτούς που η κυβέρνησή του τους προκαλεί ή τους τρομάζει η τους απογοητεύει ή τους εξοργίζει. Και είναι παρά πολλοί πλέον.

Αυτό είναι το «κέντρο» σήμερα: Το κέντρο ισορροπίας της κοινωνίας!

* Και θα είναι λυτρωτικό, γιατί μια πραγματικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση πρέπει να έχει τον κόσμο μαζί της – στα εύκολα και στα δύσκολα!

Και αν τον συσπειρώσει στα «αξιακά θέματα», μπορεί να τον κρατήσει μαζί της και στις θαρραλέες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος κατά του κρατισμού.

–Η Θάτσερ πέρασε σαρωτικές φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν το έπαιζε «άθεη», ούτε αδιάφορη για το εθνικό συμφέρον της χώρας της, ούτε οπαδός του πιο ασύδοτου «δικαιωματισμού»

–Και ο Ρεηγκαν απελευθέρωσε το δυναμισμό της αμερικανικής οικονομίας (έκανε το πιο τολμηρό deregulation) και προχώρησε σε φορολογικές μειώσεις – αλλά στα θέματα του νόμου και της τάξης και του εθνικού συμφέροντος της χώρας του ήταν άτεγκτος.

Έτσι και οι δύο αυτοί ηγέτες ξανάστησαν στα πόδια τους τις χώρες τους (που κατέρρεαν προηγουμένως), ενίσχυσαν την ανάπτυξή τους, την ανταγωνιστικότητά τους, την ευημερία τους και την παγκόσμια ισχύ τους, με τρόπους που δεν περίμενε κανείς

Και σε μικρότερες χώρες, τα Κεντροδεξιά κόμματα στη Φιλανδία τη δεκαετία του 90 και μετά, και στη Σλοβακία τα τελευταία χρόνια, και στην Πολωνία σήμερα και στο Ισραήλ εδώ και μερικά χρόνια, έχουν στις πιο αντίξοες συνθήκες προκαλέσει αληθινή «αναγέννηση» των κοινωνιών τους. Μετά από μεγάλες και παρατεταμένες κρίσεις…

Σε όλες τις περιπτώσεις βάζουν σε πολύ υψηλή προτεραιότητα την ανταγωνιστικότητα στις οικονομίες τους, μαζί με τα αξιακά πρότυπα για την κοινωνική συνοχή τους και την εθνική τους ιδιοπροσωπεία.

Το κέντρο βάρους παντού κινείται «δεξιότερα»! Παρακαλώ πάμε να το βρούμε!

Κι όχι να κυνηγάμε την ουρά μας, στις όχθες οποιουδήποτε… «Ποταμιού».

Που κι αυτό στέρεψε, άλλωστε!

Ευχαριστώ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ

http://lastpoint.gr/kentro-metakineitai-deksiotera/

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

A Separation - Ένας χωρισμός

Αποτέλεσμα εικόνας για a separation movie poster




Ένας χωρισμός

Α Separation/Jodaeiye Nazer az Simin. 
Ιράν, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ασγκάρ Φαραντί. Ηθοποιοί: Πεϊμάν Μοααντί, Λεϊλά Χαντάμι, Σάρεχ Μπαγιάτ, Σαρίνα Φαραντί. 123'

Εικόνα των κοινωνικών και άλλων προβλημάτων του σημερινού Ιράν μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού, που αποφασίζει να πάρει διαζύγιο, σε μια αριστουργηματική σπαραχτική ταινία -Χρυσή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου- δοσμένη με λεπτότητα και οξυδέρκεια.

Σ'ένα ρεαλιστικό κινηματογράφο, με όλα τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας, στρέφεται ο γνωστός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί στην ταινία του «Ένας χωρισμός». Η ταινία αρχίζει στο δικαστήριο, με ένα ζευγάρι να ζητά διαζύγιο: η Σιμίν θέλει να εγκαταλείψει το Ιράν μαζί με την 11χρονη κόρη της και ο άντρας της, Νάντερ, θέλει να παραμείνει στο Ιράν, για να φροντίζει τον πατέρα του, που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Η Σιμίν εγκαταλείπει προσωρινά το σπίτι, περιμένοντας την κόρη της ν' αποφασίσει ποιον από τους δυο τους θ' ακολουθήσει, ενώ ο Νάντερ προσλαμβάνει μια έγκυο γυναίκα (η οποία μαζί φέρνει και τη μικρή της κόρη) να φροντίζει τον πατέρα του. Ένα, όμως, ατύχημα με τον άρρωστο πατέρα, όταν η έγκυος γυναίκα τον αφήνει μόνο, και το γεγονός ότι αυτή δεν έχει πει στον άντρα της πως έχει αρχίσει να εργάζεται, οδηγούν σε παρεξηγήσεις και συγκρούσεις και προκαλούν ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα στα διάφορα πρόσωπα.

Ο Φαραντί (δημιουργός τής επίσης βραβευμένης «Σχετικά με τον Ελι»), αναπτύσσει με λεπτομέρεια τις διάφορες καταστάσεις, καταγράφοντας με εξαιρετική λεπτότητα τις σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, τις μεταπτώσεις στη συμπεριφορά τους, συμπεριφορά συχνά απερίσκεπτη, που, όμως, επηρεάζει τα παιδιά γύρω τους. Παράλληλα, με την ίδια λεπτότητα και οξυδέρκεια, μας δίνει και μια εικόνα των πολύπλοκων κοινωνικών, θρησκευτικών και άλλων καταστάσεων της χώρας του, με τις πολιτισμικές και άλλες συγκρούσεις, την επίδραση της θρησκείας (όπως στη σκηνή όπου η γυναίκα που φροντίζει τον άρρωστο πατέρα του Νάντερ, ζητά την έγκριση του ιμάμη, για να αγγίξει το γυμνό σώμα του άντρα στο μπάνιο), τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη ιρανική κοινωνία, αλλά και θέματα τιμής, που οδηγούν σε επικίνδυνες συγκρούσεις.

Η αφήγηση έχει ένα δικό της, θαυμάσιο ρυθμό, από τον οποίο δεν λείπει και το σασπένς, με μεγάλα, εικαστικά, συναρπαστικά πλάνα συνόλου, που τοποθετούν τα πρόσωπα στο κοινωνικό τους περιβάλλον, με τον Φαραντί να αντιμετωπίζει τα πρόσωπά του αντικειμενικά, χωρίς προσωπικές ηθικές κρίσεις, αφήνοντας το θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Δεν είναι τυχαίο πως στα πρώτα κιόλας πλάνα στο δικαστήριο βλέπουμε το ζευγάρι να εξηγεί στο δικαστή, το καθένα ξεχωριστά, κοιτάζοντας κατευθείαν στην κάμερα (δηλαδή το κινηματογραφικό κοινό) τη δική του άποψη. Με σιγουριά, αλλά και διακριτικότητα, ο Φαραντί ξεπερνά το απλό οικογενειακό δράμα, για να μας προσφέρει μια συναρπαστική, συγκλονιστική ταινία, αντάξια εκείνων των συμπατριωτών του, Τζαφάρ Παναχί και Αμπάς Κιαροστάμι.

Δέκα με τόνο στο Ιράν

Έμεινα με το στόμα να χάσκει σαν παλιάλογο. Από το Ιράν; Από το Ιράν. Ούτε ηθογραφία ούτε τριτοκοσμική κλάψα είναι. Το ίδιο περιστατικό θα μπορούσε να συμβεί από τη Νέα Υόρκη μέχρις εδώ. Το λένε «Ενας χωρισμός», και σε όλα τα επίπεδα είναι αριστοτεχνικό!

Δέκα με τόνο η σκηνοθεσία. Δέκα με τόνο το σενάριο. Δέκα με τόνο η φωτογραφία. Δέκα με τόνο το ντεκουπάζ. Δέκα με τόνο η ρυθμολογία. Δέκα με τόνο οι ερμηνείες. Όλων. Τα δύο μικρά κορίτσια βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις μεγάλες κυρίες. Υποκλίνομαι στον μεγιστοτεράστιο Ασγκάρ Φαραντί. Που πριν δύο χρόνια μας είχε ευλογήσει μ' ένα επίσης αριστοτεχνικό αντίδωρο, που το έλεγαν «Τι απέγινε η Ελι».

Για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου, τον οποίο μοιράζομαι με την Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ Βερολίνου 2011, η οποία απένειμε στον Φαραντί και Χρυσή Αρκτο καλύτερης ταινίας και τα δύο βραβεία ερμηνειών (γυναικείας - ανδρικής) σε όλους τους πρωταγωνιστές, για να καταλάβετε, λοιπόν, από το πρώτο πλάνο μέχρι το τελευταίο λεπτό, κρατιόμουν από τα χέρια της πολυθρόνας μου σαν νά 'βλεπα θρίλερ χιτσοκοκικό!

Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε δύο οικογένειες. Που μέσα σ' έναν κυκεώνα αντιφάσεων, ανακρίσεων, κοινωνικών συγκρούσεων και σφραγισμένων μυστικών καταλήγουν σε πόλεμο φρικτό. Η πρώτη, από το μικρομεσαίο στρώμα. Οι δύο σύζυγοι χωρισμένοι. Ενδιαμέσως ο ανήμπορος από Αλτσχάιμερ πατέρας του συζύγου και μια δωδεκάχρονη, σιωπηλή και ταυτόχρονα γεμάτη σοφία και αξιοπρέπεια κόρη.

Η δεύτερη οικογένεια από την κατώτερη τάξη. Γυναίκα, άντρας και μια μικρή, πολύ μικρή κόρη. Απίστευτη σε ήθος και καταλυτική ειλικρίνεια. Άνεργος ο πατέρας. Η μάνα ταλαιπωρημένη, τρομοκρατημένη αλλά από σεμνότητα και εγκράτεια φτιαγμένη. Εκείνη λοιπόν αποφασίζει, προφανώς κρυφά από τον άντρα της, να ξεσκατίζει τον πατέρα του μικρομεσαίου που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν μια μέρα ο μικρομεσαίος καταφθάνει νωρίς στο σπίτι του και έντρομος βλέπει τον πατέρα του ημιθανούς σωριασμένο στο πάτωμα και κοντά σ' αυτό αντιλαμβάνεται ότι έχουν κλαπεί μερικά λεφτά. Ποιος ο ένοχος; Φυσικά η... Φιλιππινέζα. Γι' αυτό την σπρώχνει και την διώχνει αλλά εκείνη ορκίζεται ότι δεν έχει κλέψει μισή δεκάρα.

Όμως την επόμενη μέρα μαθαίνει ότι από το σπρώξιμο η γυναίκα απέβαλε πάνω στον τέταρτο μήνα και πως αυτός ως σχεδόν δολοφόνος κινδυνεύει να αρπάξει μερικά χρόνια φυλακή. Τι έγινε; Ποια η αλήθεια; Ποιο το ψέμα; Μπας και είναι σκευωρία των δύο φτωχών να τον εκβιάσουν και να του αρπάξουν ζεστό και μπόλικο χρήμα; Μπας και εκείνος ως ανώτερος ταξικά συμπεριφέρθηκε ως κτήνος σε μια ανύμπορη γυναικεία ύπαρξη; Μπας και κάτι άλλο συμβαίνει που ξεπερνάει όλα αυτά;

Έτσι αρχίζουν οι κόντρες. Έτσι φουλάρει, αργά αλλά σταθερά ο μηχανισμός του θρίλερ. Ετσι ξεδιπλώνονται μπροστά μας οι χαρακτήρες. Έτσι αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, ενδοοικογενειακές αντιπαλότητες, όλα όσα συγκροτούν και ταυτόχρονα διαρρηγνύουν τον ιστό μιας οικογένειας. Έτσι απ' αυτό το περιστατικό ξεφλουδίζει ο Φαραντί με επιδεξιότητα και δραματουργία μοναδική μια ολόκληρη κοινωνία, έναν κόσμο, όλους εμάς. Για να το πω πιο απλά. Τέτοιες ταινίες μία κάθε δύο χρόνια. Και αν!

--------------------------------------------------------------------------------------

Αποτέλεσμα εικόνας για a separation movie poster


A Separation

Directed by Asghar Farhadi

Produced by Asghar Farhadi

Written by Asghar Farhadi

Starring

Leila Hatami
Peyman Moaadi
Shahab Hosseini
Sareh Bayat
Sarina Farhadi
Merila Zarei

Music by Sattar Oraki

Cinematography Mahmoud Kalari

Edited by Hayedeh Safiyari

Distributed by Filmiran (Iran)

Sony Pictures Classics (US)

Release date

15 February 2011 (Berlin)

16 March 2011 (Iran)

Running time
123 minutes

Country Iran

Language Persian

Budget $500,000

Box office $24.4 million

A Separation (Persian: جدایی نادر از سیمین‎‎ Jodaí-e Nadér az Simín, "The Separation of Nader from Simin") is a 2011 Iranian drama film written and directed by Asghar Farhadi, starring Leila Hatami, Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Sareh Bayat, and Sarina Farhadi. It focuses on an Iranian middle-class couple who separate, the disappointment and desperation suffered by their daughter due to the egotistical disputes and separation of her parents, and the conflicts that arise when the husband hires a lower-class caregiver for his elderly father, who suffers from Alzheimer's disease. A Separation won the Academy Award for Best Foreign Language Film in 2012, becoming the first Iranian film to win the award. It received the Golden Bear for Best Film and the Silver Bears for Best Actress and Best Actor at the 61st Berlin International Film Festival, becoming the first Iranian film to win the Golden Bear. It also won the Golden Globe for Best Foreign Language Film. The film was nominated for the Academy Award for Best Original Screenplay, making it the first non-English film in five years to achieve this.

Plot

Simin wants to leave the country with her husband, Nader, and daughter, Termeh, as the former does not want Termeh to grow up under the prevailing conditions. This desire is not shared by Nader, who is concerned for his father, who lives with the family and suffers from Alzheimer's disease. When Nader determines to stay in Iran, Simin files for divorce.

The family court judges the couple's problems insufficient to warrant divorce and rejects Simin's application. She leaves her husband and daughter and moves back in with her parents. On the recommendation of Simin, Nader hires Razieh, a young, deeply religious woman from a poor suburb, to take care of his father while he is at work. Razieh has applied for the job without consulting her hot-tempered husband, Hodjat, whose approval, according to tradition, would have been required. Her family is financially dependent on the job, and she takes her daughter to the house with her.

Razieh soon becomes overwhelmed by taking care of Nader's father, which is physically and emotionally demanding. She finds the work very heavy, especially as she is pregnant. The job even tests her religious beliefs when the old man wets himself, and she must call a hotline to determine whether it would be sinful for her to clean him.

One day, Nader and Termeh return to discover her grandfather lying unconscious on the floor in his bedroom, with one of his arms tied to the bed. Razieh is nowhere to be found. When she returns, Nader accuses her of neglecting his father and of having stolen money from his room (unbeknownst to Nader, Simin used the money to pay movers). Outraged, Nader shoves Razieh out of the apartment. She falls in the stairwell outside. Hodjat's sister later calls Simin to inform her that Razieh is in the hospital because she has suffered a miscarriage.

A prosecution is assigned to determine the cause of the miscarriage and Nader's potential responsibility for it. If it is proved that Nader knew of Razieh's pregnancy and caused the miscarriage, he could be sentenced for murder. Nader accuses Razieh of neglecting his father. The hot-headed and aggressive Hodjat physically confronts Nader on several occasions, and threatens him, his family, and Termeh's teacher, who testifies on Nader's behalf. When Hodjat is detained for another outburst, Razieh reveals that he has mental disorders, and that he is under therapy, leading to his release. Nader learns that the reason Razieh was absent that day was because she had gone to visit a physician, which Razieh had avoided revealing earlier. This news, combined with Hodjat's explosive temper, causes Nader to wonder if Hodjat is physically abusive to Razieh and had caused her miscarriage.

Termeh protects Nader's position with a false statement and Simin, fearing for Termeh's safety, attempts to arrange a financial deal with Razieh and Hodjat, to pay blood money for the loss of their child. Nader is initially outraged by Simin's suggestion, as he feels that it would be an admission of guilt. But he also must admit that he lied about his knowledge of Razieh's pregnancy. However, Razieh has serious doubts as to whether Nader's actions caused the miscarriage, considering she had earlier been hit by a car while retrieving Nader's father when he had wandered out of the apartment and had first experienced symptoms of the miscarriage that night. After another full-blown argument, Simin forces Termeh to leave with her. Nader agrees to the payment and asks Razieh to swear on the Quran that he is the cause of her miscarriage. Since she has doubts, she refuses, though Hodjat tries to force her to avoid dishonor in front of his creditors.

Later, at the family court, Nader and Simin have filed for a divorce once again. The judge makes their separation permanent, and asks Termeh which parent she chooses to live with. She states that she has made a decision, but asks that the judge tell her parents to wait outside before she tells him.

Cast

Leila Hatami as Simin
Peyman Moaadi as Nader
Shahab Hosseini as Hodjat
Sareh Bayat as Razieh
Sarina Farhadi as Termeh
Ali-Asghar Shahbazi as Nader's father
Shirin Yazdanbakhsh as Simin's mother
Kimia Hosseini as Somayeh
Merila Zarei as Mrs Ghahraei

Production

The concept came from a number of personal experiences and abstract pictures which had been in Asghar Farhadi's mind for some time. Once he decided to make the film, about a year before it premiered, it was quickly written and financed. Farhadi described the film as the "logical development" from his previous film, About Elly. Like Farhadi's last three films, A Separation was made without any government support. The financing went without trouble much thanks to the success of About Elly. The production was granted US$25,000 in support from the Motion Picture Association's APSA Academy Film Fund. In September 2010, Farhadi was banned from making the film by the Iranian Ministry of Culture and Islamic Guidance, because of an acceptance speech held during an award ceremony where he expressed support for several Iranian film personalities. Notably he had wished to see the return to Iranian cinema of Mohsen Makhmalbaf, an exiled filmmaker and Iranian opposition profile, and of the imprisoned political filmmaker Jafar Panahi, both of whom had been connected to the Iranian Green Movement. The ban was lifted in the beginning of October after Farhadi claimed to have been misperceived and apologized for his remarks.

Release

The film premiered on 9 February 2011 at the 29th Fajr International Film Festival in Tehran. Six days later it played in Competition at the 61st Berlin International Film Festival. Farhadi had previously competed at the festival's 2009 edition with About Elly, for which he had received the Silver Bear for Best Director. A Separation was distributed in Iran through Filmiran. Distribution rights for the United Kingdom were acquired by Artificial Eye.

Box office

As of 17 April 2014, A Separation has grossed worldwide over $22 million on an estimated budget of $500,000, making it a box-office success.

Critical reception

The film has been met with universal acclaim from film critics, currently holding a 99% "fresh" rating on Rotten Tomatoes, based on 152 reviews with an average rating of 8.9/10 and the site's consensus: "Morally complex, suspenseful, and consistently involving, A Separation captures the messiness of a dissolving relationship with keen insight and searing intensity", as well as a score of 95 on Metacritic based on 41 reviews, making it the best-reviewed film of 2011.

Deborah Young of The Hollywood Reporter wrote from the Berlinale:

Just when it seemed impossible for Iranian filmmakers to express themselves meaningfully outside the bounds of censorship, Asghar Farhadi's Nader and Simin, A Separation comes along to prove the contrary. Apparently simple on a narrative level yet morally, psychologically and socially complex, it succeeds in bringing Iranian society into focus for in a way few other films have done.

Young noted how Farhadi portrayed Iran's social and religious divisions, and complimented the film's craft:

As in all the director's work, the cast is given top consideration and their realistic acting results in unusual depth of characterization. All five main actors stand out sharply in Mahmood Kalari's intimate cinematography. Though the film lasts over two hours, Hayedeh Safiyari's fast-moving editing keeps the action tensely involving from start to finish.

In a strongly positive review from Screen Daily, Lee Marshall wrote:

Showing a control of investigative pacing that recalls classic Hitchcock and a feel for ethical nuance that is all his own, Farhadi has hit upon a story that is not only about men and women, children and parents, justice and religion in today's Iran, but that raises complex and globally relevant questions of responsibility, of the subjectivity and contingency of "telling the truth", and of how thin the line can be between inflexibility and pride – especially of the male variety – and selfishness and tyranny.

Alissa Simon from Variety called it Farhadi's strongest work yet and described it:

Tense and narratively complex, formally dense and morally challenging... The provocative plot casts a revealing light on contempo Iranian society, taking on issues of gender, class, justice and honor as a secular middle-class family in the midst of upheaval winds up in conflict with an impoverished religious one.

David Thomson for The New Republic wrote:

You cannot watch the film without feeling kinship with the characters and admitting their decency as well as their mistakes. The American films made this year that deal with the internal detail and difficulty of family life – like The Descendants — are airy, pretty and affluent compared with A Separation. With the best will in the world, George Clooney cannot discard his aura of stardom, yet the actors in the Iranian film seem caught in their characters’ traps.

The film won the Fajr Film Festival's Crystal Simorghs for Best Director, Best Screenplay, Best Cinematographer and Best Sound Recorder. It also received the Audience Favourite Film award. It won the top award, the Golden Bear for Best Film, at the Berlinale Film Festival. The actress ensemble received the Silver Bear for Best Actress, and the actor ensemble the Silver Bear for Best Actor. In addition it received the Competition Prize of the Ecumenical Jury and the Berliner Morgenpost Readers' Prize. Isabella Rossellini, the Jury president of the Berlinale Festival, said that the choice of Farhadi's film for the Golden Bear was "pretty unanimous". Farhadi commented that he never would have thought he would win the Golden Bear, and that the film's victory offered "a very good opportunity to think of the people of my country, the country I grew up in, the country where I learned my stories – a great people". Ahmad Miralaii, the director of Iran's Farabi Cinematic Foundation, said that "Iranian cinema is proud of the awards", as he welcomed Farhadi at the airport upon the director's return from Berlin.

A Separation was voted the second best film of 2011 in the annual Sight & Sound critic poll, as well as in the LA Weekly Film Poll 2011. The film was also voted No. 3 in the annual indieWire critic survey for 2011, No. 4 in the 2011 poll by Film Comment, and was ranked No. 5 on Paste Magazine's 50 Best Movies of 2011.

Roger Ebert ranked the film No. 1 on his The Best Films of 2011 list and wrote: "A Separation will become one of those enduring masterpieces watched decades from now".


Iranian critic Massoud Farasati, whose views are close to those of the Islamic regime, said: "The image of our society that A Separation depicts is the dirty picture westerners are wishing for".

Awards and nominations

Awards


Academy Awards 26 February 2012 

Best Foreign Language Film A Separation Won

Best Original Screenplay Asghar Farhadi Nominated

                                  ---------------------------------------------

Asia Pacific Screen Awards 24 November 2011 

Best Feature Film A Separation Won

Achievement in Directing Asghar Farhadi Nominated

Best Performance by an Actor Peyman Moaadi Nominated

Best Screenplay Asghar Farhadi Nominated

                                   --------------------------------------------

Asian Film Awards 19 March 2012 Best Film A Separation Won
Best Director Asghar Farhadi Won
Best Actress Leila Hatami Nominated
Favorite Actress Leila Hatami Nominated
Best Screenwriter Asghar Farhadi Won
Best Editor Hayedeh Safiyari Won

                                    -----------------------------------------------

BBC Four World Cinema Awards 20 November 2011

BBC Four World Cinema Award Asghar Farhadi Won

                                      ------------------------------------------------




Berlin International Film Festival 20 February 2011

Golden Bear Asghar Farhadi Won


Best Actress Sareh Bayat, Sarina Farhadi, Leila Hatami and Kimia Hosseini Won
Best Actor Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Ali-Asghar Shahbazi and Babak Karimi Won

Prize of the Ecumenical Jury Asghar Farhadi Won

                                       ----------------------------------------------

Bodil Awards 3 March 2012

Best Non-American Film A Separation Won

                                         ------------------------------------------------

Boston Society of Film Critics 11 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

                                           -----------------------------------------------



British Academy Film Awards 12 February 2012

Best Film Not in the English Language A Separation Nominated

                                              -------------------------------------------------

British Independent Film Awards 4 December 2011 

Best Foreign Film A Separation Won

                                              -------------------------------------------------

Broadcast Film Critics Association 12 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                ------------------------------------------------

Camerimage 5 December 2011 

Silver Frog Mahmoud Kalari Won

                                                 -------------------------------------------------

Chicago Film Critics Association 19 December 2011 

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                  -------------------------------------------------

César Awards 24 February 2012 

Best Foreign Film A Separation Won

                                                   -------------------------------------------------

Dallas-Fort Worth Film Critics Association 16 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                     -------------------------------------------------

David di Donatello Award 4 May 2012

Best Foreign Film A Separation Won


                                                  -----------------------------------------------------

Durban International Film Festival 29 July 2012 

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                    -----------------------------------------------------

Fajr International Film Festival19 February 2011

Audience Award - Best Film A Separation Won


Crystal Simorgh Award - Best Director Asghar Farhadi Won
Crystal Simorgh Award - Best Cinematography Mahmoud Kalari Won
Crystal Simorgh Award - Best Screenplay Asghar Farhadi Won
Crystal Simorgh Award - Best Sound Recording Mahmoud Samakbashi Won
Diploma of Honor - Best Actor in a Supporting Role Shahab Hosseini Won
Diploma of Honor - Best Actress in a Supporting Role Sareh Bayat Won

                                                  ------------------------------------------------------

Golden Globe Awards 13 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                  -------------------------------------------------------

Guldbagge Awards 23 January 2012

Best Foreign Film A Separation Won

                                                    ---------------------------------------------



Independent Spirit Awards 25 February 2012

Best Foreign Film A Separation Won

                                                      ----------------------------------------------

International Film Festival of India 3 December 2011

Best Director Asghar Farhadi Won

                                                        ----------------------------------------------

Kansas City Film Critics Circle 8 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                    -----------------------------------------------

London Film Critics' Circle 19 January 2012

Foreign Language Film of the Year A Separation Won

Film of the Year A Separation Nominated

Director of the Year Asghar Farhadi Nominated

Screenwriter of the Year Asghar Farhadi Won

Supporting Actress of the Year Sareh Bayat Won

                                                    --------------------------------------------------

Los Angeles Film Critics Association 11 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

Best Screenplay Asghar Farhadi Won

                                                     ---------------------------------------------------

Melbourne International Film Festival 24 August 2011

Most Popular Feature Film A Separation Won

                                                      --------------------------------------------------

                                  
National Board of Review 1 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                          ---------------------------------------------

National Society of Film Critics 7 January 2012

Best Film A Separation 3rd Place

Best Screenplay Asghar Farhadi Won

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                        -----------------------------------------

New York Film Critics Circle 29 November 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                          ----------------------------------------

Online Film Critics Society 2 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                             ----------------------------------------

Palm Springs International Film Festival15 January 2012

FIPRESCI award for best actress Leila Hatami, Sareh Bayat and Sarina Farhadi  Won

                                               -----------------------------------------

Satellite Awards 18 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Nominated

Southeastern Film Critics Association 18 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                             -----------------------------------------------

Sydney Film Festival 20 June 2011

Best Film Asghar Farhadi Won

                                               -----------------------------------------------

Toronto Film Critics Association 14 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

                                                  ----------------------------------------------

Toronto International Film Festival 18 September 2011

People's Choice Award Asghar Farhadi Runner-up

                                                     --------------------------------------------

Vancouver International Film Festival 16 October 2011

Roger's People's Choice Award Asghar Farhadi Won

                                                       --------------------------------------------


Yerevan International Film Festival 18 July 2011

Grand Prix - Golden Apricot for Best Feature Film Asghar Farhadi Won

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΕΣ

http://www.provoles.gr/movie's_12_13/121019.htm

A Separation - Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/A_Separation