Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Σαν παλιό σινεμά...




( Εισαγωγικό σημείωμα )


Πάντοτε με γοήτευαν οι δεύτεροι ρόλοι . Ο πρωταγωνιστής, ο α΄ ρόλος παίρνει όλη τη δόξα, έχει τη μερίδα του λέοντος πλην όμως χωρίς τον δευτεραγωνιστή, τον β΄ρόλο, φαντάζει σαν στρατηγός χωρίς στρατό, σαν την ελληνική θάλασσα χωρίς τα νησιά της .

Οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί στο αφιέρωμα του ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ που ακολουθεί ήταν αυτό που λέμε σπουδαίοι καρατερίστες μπαίνοντας βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου τους και χαρίζοντάς μας μοναδικές ερμηνείες τις οποίες δεν χορταίνουμε να βλέπουμε ξανά και ξανά .

Πέρα από το κινηματογραφικό « στήσιμο » ξεχώριζαν για την υψηλή θεατρική τους παιδεία και γι΄ αυτό διακρίνονταν σε οποιονδήποτε ρόλο τους ανετίθετο .

Έννοιες όπως «γκλαμουριά » , « σταριλίκι », « βεντέτα » ήταν άγνωστες για εκείνους .

Υποστηρικτικές  δοκοί ενός στέρεου οικοδομήματος που στην εποχή μας φαντάζει τόσο μακρινό .

Η εποχή μας εξάλλου δεν διακρίνεται για ιδιαίτερη « σταθερότητα » σε πολλά πράγματα .

Περικλής Χριστοφορίδης, Παντελής Ζερβός, Νίκος Φέρμας, Βαγγέλης Πρωτοπαππάς, Σταύρος Ξενίδης, Γιώργος Μοσχίδης, Λαυρέντης Διανέλλος, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Βαγγέλης Καζάν, Τασσώ Καββαδδία, Ελένη Ζαφειρίου .

Οι ανεπανάληπτοι «πρωτοδεύτεροι » !

Απολαύστε τους !


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας

=================================================


Περικλής Χριστοφορίδης



Περικλής Χριστοφορίδης. Ο ηθοποιός που κατέχει το ρεκόρ συμμετοχής σε 200 ταινίες! Καταγόταν από την Τραπεζούντα και μιλούσε ποντιακά με τον Χορν στα διαλείμματα των γυρισμάτων.


Xorn-Xristoforidis_mia_zoi


Ο Περικλής Χριστοφορίδης ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Η φυσιογνωμία του είναι πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό, καθώς ήταν πολύ δημοφιλής σε δεύτερους ρόλους και είχε εμφανιστεί σε 200 ταινίες! Κατέχει το ρεκόρ συμμετοχής στην Ελλάδα, ενώ δεύτερος έρχεται ο Λαυρέντης Διανέλλος, με 195 ταινίες. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες στις οποίες πήρε μέρος ο Χριστοφορίδης είναι: «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο», «Η κυρά μας η μαμή», «Μανταλένα», «Ο Κατήφορος», «Κάτι να καίει», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Γαμπρός απ’ το Λονδίνο», «Η χαρτοπαίχτρα» και πολλές άλλες.

 Μακρυκωσταίοι Και Κοντογιώργηδες(1960)

Μακρυκωσταίοι Και Κοντογιώργηδες(1960)


Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ερμηνείες του είναι στην ταινία «Μια ζωή την έχουμε», όπου ερμηνεύει τον λογιστή που ανακαλύπτει την υπεξαίρεση χρημάτων από τον Δημήτρη Χορν (ταμίας). Όπως έχει καταγράψει ο δημοσιογράφος Τάσος Κοντογιαννίδης, οι δύο ηθοποιοί στα διαλείμματα των γυρισμάτων έκαναν πλάκα μεταξύ τους μιλώντας ποντιακά, καθώς και οι δύο είχαν καταγωγή από τον Πόντο.

 «Βρε αφώτιστε πώς βρήκες την κατάχρηση; ρώτησε ο Χορν

 «Νέππε αφορισμένε με τ’ όποιον σσερ επήρες τα παράδας»; (δηλαδή με ποιο χέρι πήρες τα χρήματα;) είπε ο Χριστοφορίδης

 «Με αούτο» απάντησε ο Χορν και του έδειξε το δεξί του χέρι....


periklis xorn

Ο Περικλής Χριστοφορίδης ήταν από τους δευτερορολίστες που προσέδιδε κύρος στις ταινίες με την ερμηνεία του.

Η θεατρική οικογένεια Χριστοφορίδη

 Ο Περικλής Χριστοφορίδης γεννήθηκε το 1907 στην Τραπεζούντα. Οι τουρκικές διώξεις έφεραν την οικογένειά του στην Αθήνα. Ο ηθοποιός ήταν άριστος μαθητής και αρχικά αποφάσισε να σπουδάσει, έχοντας συμμαθητή τον συμπατριώτη και συνομήλικό του, Δημήτρη Ψαθά.


 Για Ποιόν Χτυπά Η Κουδούνα(1968)


Τελικά τον κέρδισε η υποκριτική, γεγονός που φάνηκε φυσικό επακόλουθο, μιας και προερχόταν από θεατρική οικογένεια. Ο παππούς του, ο πατέρας του και αργότερα η αδελφή του Στέλλα, ήταν επίσης ηθοποιοί. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1929 στη βουβή ταινία «Η μπόρα», του Παύλου Νιρβάνα. Ήταν ένα βουκολικό δράμα που δεν γυρίστηκε σε στούντιο, αλλά σε φυσικό περιβάλλον στον Όλυμπο και τα Τέμπη. Εκτός από το ταλέντο του νεαρού ηθοποιού, στη συνεργασία του με τον Νιρβάνα έπαιξε ρόλο η κοινή τους καταγωγή. Έκτοτε, δεν σταμάτησε ποτέ τον κινηματογράφο, παρά μόνο όταν αποσύρθηκε οριστικά, το 1979, έχοντας συμπληρώσει ακριβώς 50 χρόνια στην υποκριτική. Τελευταία του ταινία ήταν το «Ταξίδι του μέλιτος» του Γιώργου Πανουσόπουλου.

Περικλής, ο συμπαθητικός.

Ο Χριστοφορίδης συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους ηθοποιούς, σκηνοθέτες και σεναριογράφους της εποχής του, αφήνοντας το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο. Όλοι τον αγαπούσαν και μιλούσαν για έναν επαγγελματία και έναν πολύ ευχάριστο άνθρωπο. Ένας από τους συναδέλφους του που είχε εκφράσει δημόσια τη συμπάθεια προς το πρόσωπό του, ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος. «Ο Περικλής ήταν έντιμος άνθρωπος, πολύ καλός επαγγελματίας και συνεπής στις υποχρεώσεις του», ανέφερε σε συνέντευξή του. Ο ηθοποιός είχε πολυετή συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ, καθώς έπαιξε σε 35 ταινίες της εταιρίας. Σε πολλές από αυτές, εκτός από τα καθήκοντα του ηθοποιού, είχε αναλάβει και τον ρόλο του φροντιστή. Μάλιστα, ήταν τόσο συμπαθής, που ακόμα και ο Φιλοποίμην Φίνος, δεν του κρατούσε ποτέ κακία, όταν συνεργαζόταν με άλλες εταιρίες. Ο Περικλής Χριστοφορίδης έφυγε από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1983 μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ετάφη στην Αθήνα, στο κοιμητήριο της Νίκαιας.

Φιλμογραφία



Αστερισμός της Παρθένου (1973).... Δήμαρχος
Θέμα συνειδήσεως (1973)
Ο μοναχογιός μου ο αγαθιάρης (1973)... Λέων
Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)
Η Ρένα είναι οφ σάιντ (1972)... πρόεδρος ποδοσφαιρικού συλλόγου
Η ζαβολιάρα (1971)... Φωτεινός

Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)... Καρολίδης
Η ζωή μου στα χέρια σου (1970)
Η τύχη μου τρελλάθηκε (1970)... Μιχάλης Δέτσικας
Καλάβρυτα 1821 (1970)
Ο απίθανος (1970)... Απόστολος Χατζηλαζάρου
Ο τελευταίος αιχμάλωτος (1970)
Όταν ήμουν 16 χρονών (1970)
Σε ικετεύω αγάπη μου (1970)
Η ώρα της αλήθειας (1969)
Θου Βου φαλακρός πράκτωρ (1969)... διευθυντής σχολής
Ξύπνα Βασίλη (1969)... Νίκος, εισαγωγέας
Ο φακίρης Σταμάτης Κόκκορας (1969)
Προκόπης ο απρόκοπος (1969)
Ραντεβού με μια άγνωστη (1969)
Αφροδίτη το κορίτσι που πόνεσε (1968)

Για ποιον χτυπά η κουδούνα (1968)... καψοκέφαλος
Δόκτωρ Ζιβέγγος (1968)... πατέρας
Η ζηλιάρα (1968)... διευθυντής
Η ζωή ενός ανθρώπου (1968)... Πετρωνάς
Ξεριζωμένη γενιά (1968)... Τσερέπης
Ο μαχαραγιάς (1968)... διευθυντής ξενοδοχείου
Ο Μικές παντρεύεται (1968)... Περικλής Μπουλντόζας
Ο μπούφος (1968)... Θέμος
Ο ναύτης του Αιγαίου (Ταινία) (1968)... Κανακάρης
Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)
Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο (1968)... υπάλληλος εφορίας
Ο φιγουρατζής (1968)
Ο ψεύτης (1968)... Κίμων Σωτήρογλου

Ραντεβού με μια άγνωστη (1968)
Τα ξένα χέρια είναι πικρά (1968)
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)... διευθυντής δισκογραφικής εταιρίας
Τρελλός παλαβός και Βέγγος (1967)
Ο ανακατωσούρας (1967)... διευθυντής περιπτέρου της ΘΕΘ.
Από τα Ιεροσόλυμα με αγάπη (1967)... υπάλληλος γραφείου
Βοήθεια ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967)... διευθυντής σχολής
Γαμπρός απ' το Λονδίνο (1967)...Περικλής Δημητρακόπουλος, καταστηματάρχης

Ένας απένταρος λεφτάς (1967)... Κώστας Καραμήτρος
Η κοροϊδάρα (1967)... Τέλης Μπίρκας
Ο μόδιστρος (1967)... Γιάννης Πασσαλής
Ο χαζομπαμπάς (1967)... Σωτήρης
Σήκω χόρεψε συρτάκι (1967)... Χαράλαμπος
Το πλοίο της χαράς (1967)... Γαρύφαλλος
Τρελλός παλαβός και Βέγγος (1967)
Ένα Καράβι Παπαδόπουλοι (1966)
Ευτυχώς τρελάθηκα (1966)... Ανάργυρος
Κάνε τον πόνο μου χαρά (1966)... Ανρί (Ανδρέας) Διαμαντάρας

Μεγάλη μου αγάπη (1966)
Ότι λάμπει είναι χρυσός (1966)
Σκλάβοι της μοίρας (1966)... μπάρμαν
Φως νερό τηλέφωνο οικόπεδα με δόσεις (1966)... πελάτης κτηματομεσιτικού γραφείου
Εξιλέωσις (1965)... Μανόλης Πετρόπουλος
Ο νικητής (1965)... Γεράσιμος Μαρκαντώνης
Αφήστε με να ζήσω (1965)
Κορίτσια για φίλημα (1965)... Γιώργος Ελευθερίου
Με ιδρώτα και δάκρυα (1965)
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965)... Περικλής
Τρεις καρδιές ένας χτύπος (1965)
Άλλος για το εκατομμύριο (1964)... Καρπίδης

Αν έχεις τύχη (1964)... διευθυντής ξενοδοχείου
Δεσποινίς Διευθυντής (1964)... καθηγητής Γεωργιάδης, διευθυντής όικοδ. εταιρίας
Ένας ζόρικος δεκανέας (1964)
Κάτι να καίει (1964)... Νικολαΐδης
Ένας μεγάλος έρωτας (1964)
Η χαρτοπαίχτρα (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)... διευθυντής ξενοδοχείου
Ο καταφερτζής (1964)... διευθυντής τουριστικού γραφείου
Οι κληρονόμοι (1964)... Περικλής Ζουμπούρδογλου
Πόνεσα πολύ για σένα (1964)... Βασίλης Οικονομόπουλος
Κορίτσια για φίλημα (1964)
Το δόλωμα (1964)... Καραστεφάνου, εφοπλιστής, θύμα χαρτοπαιξίας
Για λίγη στοργή (1963)
Ένα κορίτσι για δυο (1963)... Ηλίας Αρχοντόπουλος
Κάτι να καίει (1963)
Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο (1963)... διευθυντής ξενοδοχείου
Αμαρτωλές (1962)

Έγκλημα στην Ομόνοια (1962)
Ευτυχώς τρελάθηκα (1962)
Η κυρία του κυρίου (1962)... Φίλιππας
Η νύφη το 'σκασε (1962)... Βαγγέλης Δημητρίου
Κατηγορούμενος ο Έρως (1962)
Νόμος 4.000 (1962)... καθηγητής γυμνασίου
Μερικοί το προτιμούν κρύο (1962)... Φαίδων
Οι επικίνδυνοι (1962)
Ο Δήμος απ' τα Τρίκαλα (1962)... Μιλτιάδης Καραπετρόπουλος
Του Κουτρούλη ο γάμος (1962)
Ζητείται ψεύτης (1961)Αγησίλαος
Καπετάνιος για κλάματα (1961)
Κατήφορος (1961)... Φίλιππας Κυριαζόπουλος
Κατηγορούμενος ο έρως (1961)
Ο καλός μας άγγελος (1961)... Ευτύχιος Κλαράς
Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961)... Πρόεδρος της Κω

Το παιδί της πιάτσας (1961)
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)... Σπύρος
Μανταλένα (1960)... Χαρίσης
Οι εννιακόσιοι της Μαρίνας (1960)... Δαμαλάς
Το κλοτσοσκούφι (1960)... γκαρσόνι
Το μεγάλο κόλπο (1960)
Άντρα θέλω με πυγμή (1959)
Νταντά με το ζόρι (1959)... Αντώνης Ρόκος
Η κυρά μας η μαμή (1958)... διευθυντής ταχυδρομείου
Κάθε εμπόδιο για καλό (1958) ... Γιάννης Παπαδόπουλος
Μια ζωή την έχουμε (1958)... Μανώλης, τραπεζικός υπάλληλος

Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)... γιατρός
Μεγαλοκαρχαρίας (1957)
Η άγνωστος (1956)
Η θυσία της μάνας (1956)... Ντάλας
Η καφετζού (1956)... Ανδρέας Γιαβάσης
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956)
Ο γρουσούζης (1952)
Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν (1951)
Χαμένοι άγγελοι (1948)
Μαρίνα (1947)
Η θύελλα πέρασε (1943)
Αγνούλα (1939)
Η μπόρα (1929)



ΠΗΓΕΣ






Περικλής Χριστοφορίδης - Βικιπαίδεια







Το συγκεκριμένο επεισόδιο αφιερώνεται στον ηθοποιό ΠΕΡΙΚΛΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗ. Γίνεται αναφορά στην θεατρική οικογένεια από την οποία καταγόταν, στην πρώτη του θεατρική και κινηματογραφική εμφάνιση, στο ήθος του και στη μετριοφροσύνη του, στα είδη θεάτρου με τα οποία ασχολήθηκε. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει. Προβάλλονται αποσπάσματα από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε.

 

            ===========================================



Παντελής Ζερβός



 


 


 

Ο Παντελής Ζερβός του Δημητρίου υπήρξε δημοφιλής Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Χαρακτηριστική φυσιογνωμία της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου (δεκαετίες '50, '60 και αρχές '70) έπαιζε συνήθως το χαρακτήρα του χωροφύλακα, του πατέρα, του δημάρχου-κοινοτάρχη ή του μέντορα των πρωταγωνιστών, όπου παρουσιαζόταν ως παραδοσιακός και αυστηρός, αλλά πάντοτε δίκαιος και καλός.

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1908, 23 του Δεκέμβρη όταν στην Περαχώρα, λίγο έξω απ’ το Λουτράκι, γεννιόταν ένας μεγάλος ηθοποιός, ο Παντελής Ζερβός.
Τεσσάρων ετών ήταν όταν έχασε τη μητέρα του κι οκτώ τον πατέρα του.
Οι συγγενείς τότε τον έκλεισαν στο Τζάνειο ορφανοτροφείο.
Ο Παντελής Ζερβός δεν άντεξε πολύ. Πιτσιρίκος ακόμη, προτίμησε να δουλεύει το πρωί σε καφενείο στον Πειραιά, να πηγαίνει νυχτερινό σχολείο και το βράδυ να πουλάει λεμονάδες και πορτοκαλάδες στους διψασμένους Πειραιώτες.
Όταν τέλειωσε το σχολείο ο Παντελής Ζερβός κατετάγη στο Βασιλικό Ναυτικό και προήχθη σε αρχινοσοκόμο!
Έλα όμως, που τραγουδούσε καλά κι έτσι όταν του είπαν πως στη Λυρική Σκηνή αναζητούσαν νέα ταλέντα, πήρε μέρος και τα κατάφερε.
Την εποχή εκείνη ο Κάρολος Κουν ξεκίναγε δειλά τη δραματική σχολή του.
Μια μέρα, ενώ συζητούσε με τους μαθητές του, άκουσε απ’ έξω ένα ηχηρό γέλιο.
Βγήκε και είδε έναν ναύτη. Ήταν ο Παντελής Ζερβός.
Ο Κουν τον ρωτάει: “Θέλεις να παίξεις στο θέατρο;»
«Φυσικά», απαντάει ο Παντελής Ζερβός με τη γαλανόλευκη στολή.
Εμφανίσθηκε στη σκηνή το 1933 και συνεργάστηκε με τους καλύτερους θιάσους της εποχής του.
Έπειτα ήρθε ο κινηματογράφος, οι 70 ταινίες και το πρώτο βραβείο δεύτερου ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960, για τον ρόλο του παπα-Φώτη στην ταινία Μανταλένα.

Η κόρη του Παντελή Ζερβού κάτω από τα ερείπια

Η γυναίκα του Παντελή Ζερβού ήταν Σαντορινιά και μαζί έκαναν τρεις κόρες.
Το καλοκαίρι του 1956, η οικογένειά του βρισκόταν στη Σαντορίνη για διακοπές.
Εκείνος δεν ήταν μαζί τους, γιατί έπαιζε στην Επίδαυρο. Κάπου εδώ είναι η αρχή του δράματος, που έμελλε να στιγματίσει όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Ο σεισμός του 1956, που ισοπέδωσε το νησί, έθαψε κάτω από τα ερείπια τη μικρή του κόρη, την Ευδοξούλα, σε ηλικία 12 ετών.
Παντελής Ζερβός: Ο ηθοποιός που έζησε την απόλυτη τραγωδία – «Έθαψαν ζωντανή την 12χρονη κόρη του»
Η γυναίκα του κι οι άλλες δυο κόρες πρόλαβαν και βγήκαν απ’ το σπίτι και σώθηκαν.
Το βράδυ, την ώρα που έμπαινε στο θέατρο, κάποιος συγγενής τον σταμάτησε και του είπε: «…σκοτώθηκε η Ευδοξούλα».
Βγήκε στη σκηνή κι έπαιξε, κάνοντας τον κόσμο να γελάσει.
Όταν τέλειωσε, υποκλίθηκε, τον μπιζάρισαν, ξαναβγήκε στη σκηνή, υποκλίθηκε ξανά και μετά το όγδοο μπιζ, όταν μπήκε μέσα, λιποθύμησε.
Το δράμα όμως είχε και συνέχεια.
Όταν μετά από τρία χρόνια έγινε η εκταφή, διαπιστώθηκε πως το κοριτσάκι είχε θαφτεί ζωντανό!
Το κατάλαβαν, γιατί ο σκελετός του παιδιού δεν ήταν ανάσκελα, αλλά στο πλάι και με το στόμα ανοιχτό.
Προφανώς είχε τραυματιστεί κι όταν συνήλθε, προσπάθησε να πάρει ανάσες, αλλά πέθανε από ασφυξία.
Ο Παντελής Ζερβός κράτησε για πάντα μέσα του αυτό το μυστικό, ακόμα κι απ’ τη γυναίκα του.
Το εξομολογήθηκε λίγο πριν από το τέλος του, σε κάποια συνέντευξη: «Εκείνες τις τραγικές μέρες στο νησί, όποιον σκουντούσαν και δεν σάλευε, τον έθαβαν», είπε.
Ήταν ακριβώς όπως τον φανταζόμασταν.
Ένας στοργικός πατέρας, ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, ένας δοτικός άνθρωπος, ένας εξαιρετικός καρατερίστας κι ένας ανεκτίμητος θεατρίνος που, στα 73 του χρόνια, ένα παγωμένο πρωί του Γενάρη του 1982, πήρε την απόφαση ν’ αφήσει την ενδοχώρα και να γυρίσει για πάντα στα χώματα που τον γέννησαν.

Εκεί… στην Περαχώρα..

Φιλμογραφία

Η φωνή της καρδιάς (1943)... πατριός
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951)
Πικρό ψωμί (1951) .... Λυμπέρης
Τζο ο τρομερός (1955)... αστυνομικός
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955)... Χρόνης
Η θεία απ΄ το Σικάγο (1957) .... Ξενοφών Βλασσόπουλος, ο φίλος του Ταξίαρχου
Το αμαξάκι (1957) .... τσαγκάρης
Κατά λάθος μπαμπάς (1957)
Η κυρά μας η μαμή (1958) .... Βασίλης Τανάμπασης
Μέλπω (1958)
Η ζαβολιάρα (1959)... λιμενάρχης
Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ (1952) ... μάστορης
Ψιτ... Κορίτσια (1959) .... Τζον Παπαδόπουλος
Ναυάγια της ζωής (1959)
Οικογένεια Παπαδοπούλου (1960) .... Μήτσος Παπαδόπουλος
Μανταλένα (1960) .... παπά - Φώτης (Ά Βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Τα κίτρινα γάντια (1960) .... καφετζής
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) ... Θανάσης Κοντογιώργης
Ζητείται ψεύτης (1961) .... Θεόφιλος Φερέκης, βουλευτής
Η Λίζα και η άλλη (1961) .... πρόεδρος δικαστηρίου
Βοήθεια .... με παντρεύουνε! - Οικογένεια Παπαδοπούλου (1961) ..... Μήτσος Παπαδόπουλος
Ο Κατήφορος (1961) .... Λεωνίδας Νικολάου
Διαβόλου κάλτσα (1961) .... Αγαμέμνων Μπουμπούνας
Η Αθήνα τη νύχτα (1962) .... Παντελής Ζερβός
Εταιρία θαυμάτων (1962) ... ενωματάρχης
Πονεμένη μητέρα (1962)
Αμαρτωλές (1962)
Ο χρυσός και ο τενεκές (1962)... Γιακουμής
Ο ατσίδας (1962) .... Θόδωρος Κουρούζος
Εμείς τα μπατιράκια (1963) .... ζαχαροπλάστης
Το μεγάλο μυστικό (1963)
Ο άσωτος (1963)... Καπετάν Νικόλας
Έκλαψα πικρά για σένα (1964)
Ζωή γεμάτη πόνο (1964) .... Παντελής
Τηλεφωνήσατε στο 100 (1964)
Λόλα (1964) ....δεσμοφύλακας, πατέρας Λόλας
Οι κολασμένοι (1964) .... παπα-Νικόλας
Είμαι μια δυστυχισμένη (1964) .... Χατζής
Ο μεγάλος όρκος (1965) .... Κώστας
Η μοίρα του αθώου (1965) .... Αντώνης Αμπάρας
Ο επαναστάτης (1965)
Περιφρόνα με γλυκειά μου (1965) ... Σταμάτης
Ο νικητής (1965) ... Σταύρος Ντάβαρης
Του χωρισμού ο πόνος (1965) .... Στέλιος
Δοκιμασία (1966) .... Πέτρος Μακρής
Οι κολασμένοι (1966) .... παπα Νικόλας
Οι στιγματισμένοι (1966) ... ο πατέρας της Έφης
Ο κατατρεγμένος (1966)
Έχω δικαίωμα να σ’ αγαπώ (1966)
Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος (1966)
Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967) .... καπετάν Μιχάλης Αρμπούζης
Στο κατώφλι της μοίρας (1967)
Ο πουλημένος άνθρωπος (1967) .... ο πατέρας
Δροσω η αρχοντοπούλα (1967)
Έρωτες στη Λέσβο (1967)
Ξεριζωμένη γενιά (1968) .... Μήτσος
Όνειρο απατηλό (1968)
Αντίζηλοι (1968) .... Τζον Τόμας
Ξεριζωμένη γενηά (1968) .... Μήτσος
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)... Γρηγόρης Κητής
Το λεβεντόπαιδο (1969) ... Αγγελής
Η σφραγίδα του Θεού (1969) ... Γιακουμής
Για την τιμή και τον έρωτα (1969) ... παπάς
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969) .... Παναγής Καρατάσος, πρόεδρος κοινότητας
Η γενηά των ηρώων (1969) .... παπα λεβέντης
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) .... παπα-Δημήτρης
Γιακουμής μια ρωμέικη καρδιά (1970) ... Θωμάς
Τρελλά κορίτσια, απίθανα αγόρια (1970) .... Παντελής Ασπροπρόσωπος
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) .... Γιώργος Αναστασόπουλος
Ο μεθύστακας του λιμανιού (1970) .... καπετάν Μιχάλης Αρμπούζης
Η κόρη του ήλιου (1971) .... παπά-Στέφανος
Ο επαναστάτης ποπολάρος (1971) .... Πεμπονάρης
Οι άνδρες ξέρουν ν' αγαπούν (1971) .... παπα Βαρνάβας
Η Μαρία της σιωπής (1973) .... Λάμπρος Γεραλής
Παύλος Μελάς (1974) ... Μαραβελάκης
Η αλήθεια είναι πικρή (1974)
Μια βιντεοταινία
Το τίμημα της αγάπης (1988)

Θέατρο

Θεσμοφοριάζουσες (1979)
Λυσιστράτη (1969)
Ιβάνωφ (1966)
Το ατλαζένιο γοβάκι (1963)
Ο φαύλος κύκλος (1954)
Σουάνεβιτ (1942)
Το πρώτο έργο της Φάννυ (1942)

Τηλεοπτικό θέατρο

Εκκλησιάζουσαι (1981) ΕΡΤ
Η γειτονιά του Τσέχωφ (1979) ΕΡΤ
Πολυαγαπηπένε κι αξέχαστε παππού (1979) ΥΕΝΕΔ
Γαμήλιο εμβατήριο (1978) ΕΡΤ
Δον Κιχώτης (19??) ΕΡΤ
Καινούργια ζωή (1978) ΕΡΤ
Ο φυλάργυρος (1975) ΕΙΡΤ
Τριαντάφυλλο στο στήθος (1975)ΕΙΡΤ
Χρονικό του Μουσικού Θεάτρου: Λίγο απ' όλα (1975) ΕΙΡΤ
Λυσιστράτη (1972) ΕΙΡΤ

Τηλεοπτικές Σειρές

Ιστορίες χωρίς δάκρυα (1977) ΕΡΤ
Φάρος (1976) ΥΕΝΕΔ
Η ταβέρνα (1972) ΕΙΡΤ




Η ΞΕΝΙΑ ΖΕΡΒΟΥ, κόρη του ηθοποιού ΠΑΝΤΕΛΗ ΖΕΡΒΟΥ, θυμάται και περιγράφει αγαπημένες συνήθειες του πατέρα της. Γίνεται αναφορά στην καταγωγή του, στην οικογένειά του, στο ξεκίνημά του στο θέατρο, στις παραστάσεις που συμμετείχε, στους ρόλους που υποδυόταν. Μέλη της οικογένειάς του, φίλοι και συναδέλφοι του μιλούν για την προσωπικότητά και το ταλέντο του. Προβάλλονται αποσπάσματα από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε.


Παντελής Ζερβός


ΠΗΓΕΣ








Παντελής Ζερβός - Βικιπαίδεια




             ========================================
   
   
Νίκος Φέρμας


 


 

Ο Νίκος Φέρμας (1905-1972) ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1905 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε σε ρόλους μάγκα και ντόμπρου ανθρώπου και εμφανίστηκε, πάντα σε δεύτερους ρόλους, σε πολλές ταινίες των δεκαετιών του ' 50 και του ' 60 όπως Ένας ήρωας με παντούφλες, Λόλα, Η χαρτοπαίχτρα, Της κακομοίρας, Ο κύριος πτέραρχος,Ανθισμένη αμυγδαλιά, Όσα κρύβει η νύχτα, Ο παπατρέχας, Καλώς ήλθε το δολάριο, Τρεις κούκλες κι εγώ και άλλες. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Άννα Παντζίκα .
Πέθανε στις 14 Αυγούστου του 1972 και κηδεύτηκε στην Ηλιούπολη.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Μανωλιός στην Ευρώπη ... (1971) ....... Σακαφιάς
Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήση ...(1971) ....... Χαρίλαος
Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971)
Ένα μπουζούκι αλλοιώτικο από τ' άλλα (1970) ..... αφεντικό νυχτερ.κέντρου
Κακός, ψυχρός και ανάποδος ... (1969) ....... Καρακίτσος
Ξύπνα κορόιδο... (1969) ......... αφεντικό νυχτερινού κέντρου
Φοβάται ο Γιάννης το θεριό... (1969) ..... Γιάννης
Ο μαχαραγιάς (1968) ....... υπάλληλος ξενοδοχείου
Ο πεθερόπληκτος (1968) ...... Μπουρντάρης
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967) ....... Σταύρος, αφεντικό καμπαρέ
Σήκω χόρεψε συρτάκι (1967) ....... Τάσος)
Τα δολλάρια της Ασπασίας (1967) ....... μικροκομπιναδόρος
Βίβα Ρένα (1967) ...... αφεντικό νυχτερινού κέντρου
Βοήθεια ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967) ..... καθηγητής θεωρητικών μαθημάτων, σε σχολή μυστικών πρακτώρων
Ο μπαμπάς μου ο τεντυμπόυς (1966) ....... Θωμάς
Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966) ...... μεθύστακας, στο τμήμα
Ο εξυπνάκιας (1966) ...... Θόδωρος, καφετζής
Ο τετραπέρατος (1966) ...... Γιώργης
Ο παπατρέχας (1966) ....... Μανώλης Ανωγιανάκης, πυροσβέστης
Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966) ....... Αποστόλης
Οι στιγματισμένοι (1966) ...... Μιχάλης, ο γκαβός
Φως... νερό... τηλέφωνο Οικόπεδα με δόσεις (1966) ..... Σταμάτης
Καρδιά μου πάψε να πονάς ...... (1965) ..... μαγαζάτορας
Το βλακόμουτρο (1965)
Ο θαλασσόλυκος (1964) ..... κελευστής
Ο καταφερτζής (1964) ....... Τάσος
Ο λαγοπόδαρος (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964) ....... Μπάμπης Περιστέρης, καμπαρετζής
Οι φτωχοδιάβολοι (1964) ..... Λευτέρης
Το δόλωμα (1964) ....... Χαρίλαος, καμπαρετζής
Ό,τι θέλει ο λαός (1964) ....... Νώντας, μάντρα αυτοκινήτων
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964) ...... Γαρέφας
Η χαρτοπαίχτρα (1964) ..... Βάγγος Καψούρης, κρατούμενος
Αν έχεις τύχη... (1964) ...... Νώντας
Είναι μεγάλος ο καϋμός (1964) ...... Αρίστος
Λόλα (1964) ..... Φαρέας
Ο ανηψιός μου ο Μανώλης (1963) ..... Μενέλαος
Ο κύριος πτέραρχος (1963) ...... Σωτήρης Παπαπετρούλιας
Ο Θύμιος στη χώρα του γέλιου (1963)
Ο ταυρομάχος προχωρεί!.. (1963) ...... Ανδρέας
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963) ...... απαιτητικός πελάτης εστιατορίου "εκλεκτών" επιλογών
Της κακομοίρας (1963) ...... Μανώλης
Το "τεμπελόσκυλο" (1963) ...... φανατικός φίλαθλος
Εμείς τα μπατιράκια (1963) ...... μεθύστακας
Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος (1962) ..... λοχίας
Ο ταξιτζής (1962) ..... Θωμάς
Λαφίνα (1962)
Το παιδί της πιάτσας (1961) ...... παλιατζής
Η Λίζα και η άλλη (1961) ..... Μούργος
Αλλοίμονο στους νέους (1961) ..... παλιατζής
Λάθος στον έρωτα (1961) ...... κρατούμενος
Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα (1960) ...... αφεντικό
Ποτέ την Κυριακή / Never on Sunday (1960) ...... γκαρσόνι
Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960) ..... Κώστας
Τα ντερβισόπαιδα (1960) .....Τάκης
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) ..... φασαριατζής σε νυχτερινό κέντρο
Η κυρία δήμαρχος (1960) ..... Χρήστος
Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) ..... Θανάσης, μηχανικός αυτοκινήτων
Ο Θύμιος τάκανε θάλασσα (1959)
Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959) ....... Ανέστης Μπατζίνιος
Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959) ...... Καρασωλήνας, ψηφοφόρος
Ένας βλάκας και μισός (1959) ...... Γιώργης, μαφιόζος
Ανθισμένη αμυγδαλιά (1959) ..... Νταούφαλης
Ο λεφτάς (1958) ...... Μίχος Ντέρμας
Το τελευταίο ψέμμα (1958) ..... Θόδωρος
Μια ζωή την έχουμε! (1958) ...... νυχτοφύλακας, σε τράπεζα
Μια λατέρνα μια ζωή (1958) ..... ταβερνιάρης
Ένας ήρως με παντούφλες (1958) ...... παλιατζής
Η κυρά μας η μαμμή (1958) ...... Βαγγέλης
3 τρελλοί ντετέκτιβς (1957)
Ο Φανούρης και το σόι του (1957) ...... Μήτσος
Οι δυο μάγγες του Πειραιά (1957) ...... Νίκος
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957) ...... Θόδωρος
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956) ..... Αριστείδης
Η καφετζού (1956) ..... πωλητής φυστικιών Αιγίνης
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955) ..... Θόδωρος
 Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955) ...... μαγαζάτορας
Θανασάκης ο πολιτευόμενος (1954) ..... υπάλληλος
Το σωφεράκι (1953) ...... φυλακισμένος
Το ξυπόλητο τάγμα (1953)
Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948) ...... τρόφιμος φρενοκομείου

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΦΕΡΜΑΣ



(Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από τον Θανάση Σαράφη-Καρτέρη . )

Όσοι παρακολουθούν τις παλιές ελληνικές ταινίες που προβάλλονται συχνότατα στην Τηλεόραση, θα έχουν προσέξει έναν καλόν ηθοποιό που εμφανίζεται στις περισσότερες απ’ αυτές, τον Νίκο Φέρμα. Είναι ένας θαυμάσιος τυπίστας που αποδίδει αριστοτεχνικά χαρακτηριστικούς ρόλους ανθρώπων του υπόκοσμου, διευθυντές υπόπτων κέντρων, νταήδες, κομπιναδόρους ή και απλούς λαϊκούς τύπους, όπως παλιατζήδες, μανάβηδες κ.α. Σ’ αυτά τα περιθωριακά πρόσωπα, τους ανθρώπους της πιάτσας, ο Φέρμας με το καλλιτεχνικό του ένστικτο δίνει ζωντάνια και πειστικότητα.

Κατά την εποχή που ο ελληνικός κινηματογράφος βρισκόταν στις δόξες του και η μια ταινία διαδεχόταν την άλλη, ο Φέρμας ήταν περιζήτητος απ’ τους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες κι έχει παίξει σημαντικούς ρόλους πλάι σε μεγάλες φίρμες του θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως τον Χορν, την αξέχαστη Λαμπέτη, τον Κωνσταντάρα, τη Βουγιουκλάκη, την Καρέζη, τη Σμαρούλα Γιούλη, τον Αυλωνίτη, τον Χατζηχρήστο, τον Φωτόπουλο και άλλους πρωταγωνιστές μας. Σε κάποια ταινία που δεν θυμάμαι τον τίτλο της, συμπρωταγωνιστούσε με τον θαυμάσιο κωμικό Βασίλη Αυλωνίτη. Κι είχε σημειώσει εξαιρετική επιτυχία.
Αυτός λοιπόν ο καλός ηθοποιός της σκηνής και της οθόνης, ο Νίκος Φέρμας, είναι Μοριανός. Αν διασώζονται στα γραφεία της Κοινότητας Μόριας τα παλιά μητρώα Αρρένων, σίγουρα θα τον βρούμε γραμμένο στα 1905 η 1906. Όχι φυσικά σαν Φέρμα. Το επίθετο αυτό είναι ψευδώνυμο καλλιτεχνικό και θα δούμε στη συνέχεια ποιος του τόδωσε, ποιος ήταν νονός του. Το πραγματικό του επώνυμο είναι Χατζηανδρέου. Ο πατέρας του, όπως έχω συμπεράνει απ’ τις κουβέντες που κάναμε κατά την πολύχρονη φιλία μας, ήταν ένας φτωχός αγρότης, μεροκαματιάρης. Όλη η περιουσία του ήταν ένα κτηματάκι με λίγα λιόδεντρα. Πέθανε όταν ο μονάκριβος γιος του ήταν σε μικρή ηλικία, τριών – τεσσάρων χρόνων. Η χήρα του για να τα βγάλει πέρα, εγκατέλειψε το χωριό κι εγκαταστάθηκε με το παιδί της στη Μυτιλήνη, όπου άρχισε να εργάζεται σαν οικιακή βοηθός σε διάφορα πλουσιόσπιτα. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε μόνιμα σαν ένα είδος οικονόμου, στο αρχοντικό του Πιττακού Ευστρατίου στη Σουράδα, που ήταν διευθυντής του υποκαταστήματος της «Τράπεζας Αθηνών».
Με τον Νίκο γνωριστήκαμε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Δεν θυμάμαι αν το τέλειωσε. Από μικρό παιδί δεν άντεχε σε περιορισμούς, ήθελε την ανεξαρτησία του. Εγκατέλειψε λοιπόν τα μαθητικά θρανία και βγήκε ν’ αγωνιστεί στη ζωή. Για μερικά χρόνια εργάστηκε σε μαγαζιά και διάφορα γραφεία σαν παιδί για όλες τις δουλειές, ώσπου ο Πιττακός Ευστρατίου, συγκινημένος απ’ τις ικεσίες της κακόμοιρης της μητέρας του, τον προσέλαβε κλητήρα στην Τράπεζα Αθηνών. Εκείνα τα χρόνια οι κλητήρες στις Τράπεζες φορούσαν ειδική στολή από ύφασμα χακί, με χρυσά κουμπιά και πηλήκιο. Κι εμείς πια καμαρώναμε τον φίλο μας κουρντισμένο, μέσα στη στολή του σαν ν’ αντικρίζαμε στρατηγό! Ίσως και να ζηλεύαμε για την άνοδό του.
Παιδιά είμαστε… Ο Νίκος ωστόσο ούτε και στην Τράπεζα δεν στέριωσε. Έπειτα από μερικούς μήνες παράτησε τις στολές και τα μεγαλεία του. Και δεν έκανε τίποτα. Τη διατροφή και το χαρτζιλίκι του είχε αναλάβει η μητέρα του που ξενοδούλευε. Τον ελάτρευε η καλή εκείνη γυναίκα τον μοναχογιό της.
Η κατάσταση αυτή με τον φίλο μας «να καααάθεται», όπως θα πει αρκετά χρόνια αργότερα ο συμπαθέστατος Φωτόπουλος, συνεχίστηκε ως τα 1923 οπότε αποκαλύ­φθηκε πως ο Νίκος που δεν φαινόταν ικανός για τίποτα είχε καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και ιδιαίτερη κλίση στο Θέατρο. Το ταλέντο του διαισθάνθηκε ένας παλιός εκλεκτός ηθοποιός, ο Δημήτριος Βερώνης, αδελφός της μεγάλης πρωταγω­νίστριας Αικατερίνης Βερώνη – Γεννάδη που με τη Μικρασιαπκή καταστροφή βρέθηκε στη Μυτιλήνη με τη γυναίκα του, την αδελφή του Σμαράγδα και τα δυο κοριτσάκια του, τη Σοφία και την Καίτη. (Τα κοριτσάκια αυτά λίγα χρόνια αργότερα αφού διέπρεψαν αρχικά σαν «Βερωνάκια», εξελίχτηκαν σε εκλεκτές πρωταγωνί­στριες που ελάμπρυναν τη μουσική μας σκηνή). Ο Βερώνης για να τα φέρει βόλτα κατά τη δύσκολη εκείνη εποχή, άρχισε να δίνει παραστάσεις στρατολογώντας διάφορους ερασιτέχνες που είχαν το ψώνιο του θεάτρου. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι ο φίλος μας. Παλιά καραμπίνα του θεάτρου ο θιασάρχης, διέβλεψε πως ο νέος αυτός κάτι μπορούσε να κάνει στο θέατρο. Η πρώτη του δουλειά ωστόσο ήταν να του αλλάξει το όνομα.
— Πώς σε λένε; τον ρώτησε
— Νίκο Χατζηανδρέου.
— Νίκο Χατζηανδρέου; έκανε ο Βερώνης. Αυτό το όνομα παιδί μου, είναι ακατάλληλο για το θέατρο. Θα το αλλάξουμε. Κι αφού σκέφτηκε λίγο, αποφάνθηκε.
— Θα λέγεσαι Φέρμας. Νίκος Φέρμας. Σ’ αρέσει;
Ο Νίκος, με την αδιαφορία που τον διέκρινε για τα πάντα, δεν έφερε αντίρρηση. Και πήρε το ψευδώνυμο με το οποίο καθιερώθηκε στο θέατρο και τον κινηματογρά­φο. Αλλά η μετονομασία αυτή είχε και μίαν άλλη… ευεργετική συνέπεια για το φίλο μας. Δεν στρατεύτηκε! Έμεινε ανυπότακτος σ’ όλη του τη ζωή. Οι στρατολογικές αρχές αναζητούσαν στη Μυτιλήνη τον Χατζηανδρέου για να εκπληρώσει τις υπηρεσίες του προς την Πατρίδα. Αυτός όμως ζούσε στην Αθήνα ως Φέρμας. Δεν τον βρήκαν ποτέ.
Ο αυτοσχέδιος θίασος Βερώνη έδωσε αρκετές παραστάσεις στη Μυτιλήνη και στα χωριά κι όπως συμβαίνει κατά κανόνα στις επιχειρήσεις αυτές, διαλύθηκε. Ο Φέρμας όμως, παίζοντας διάφορους ρόλους στη «Γκόλφω» του Περεσιάδη, τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» του Κορομηλά, τις «Δυο ορφανές» του Ντ’ Εννερύ και άλλα δακρύβρεκτα έργα του ρεπερτορίου, είχε πάρει τον αέρα της σκηνής. Και μόλις διαλύθηκε ο θίασος, έφυγε για την Αθήνα αναζητώντας ευρύτερους καλλιτεχνικούς ορίζοντες. Οι φίλοι του τον κλαίγαμε. Σκεπτόμαστε πως ήταν αδύνατον να επιβιώσει στους αθηναϊκούς θιάσους με τα τρανταχτά ονόματα. Ούτε για κομπάρσο δεν θα τον έπαιρναν. Πέσαμε έξω στις απαισιόδοξες προβλέψεις μας. Όταν το καλοκαίρι του 1925 ήλθα για πρώτη φορά στην Αθήνα, βρήκα τον Φέρμα, πού νομίζετε; Στο περίφημο «Θέατρο Τέχνης» που είχε ιδρύσει τότε ο Σπύρος Μελάς. Ήταν ένας σοβαρός θεατρικός οργανισμός που τον είχαν ενισχύσει οικονομικά ενθουσιώδεις λάτρεις του θεάτρου. Πρώτος ανάμεσα σ’ αυτούς ο διαπρεπής δημοσιογράφος Δημήτρης Λαμπράκης, εκδότης της μεγάλης εφημερίδας «Ελεύθερον Βήμα», ο οποίος προσέφερε για το σκοπό αυτό, 120.000 δραχμές, ποσό τεράστιο για την εποχή εκείνη. Κι άλλοι εύποροι φιλότεχνοι προσέφεραν μικρότερα ποσά. Έτσι νοικιάστηκε το θέατρο «Αθήναιον», αντίκρυ στο Μουσείο, κι άρχισε εντατική δουλειά. Ο δαιμόνιος Μελάς με τους συνεργάτες του, τον ζωγράφο Περικλή Βυζάντιο που έκανε τις σκηνογραφίες και τον ενδυματολόγο Αντώνη Φωκά, έδωσε αξέχαστες παραστάσεις. Η έναρξη έγινε με την τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» κι
ακολούθησαν «Το δίλημμα του γιατρού» του πρωτοεμφανιζόμενου στην Ελλάδα Μπέρναρ Σω, το «Έξη πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» του Λουίτζι Πιραντέλλο όπου έλα6ε μέρος και σαν ηθοποιός ο Μελάς, κι άλλα έργα ποιότητας. Στο θίασο μετείχαν η αξέχαστη Ελένη Παπαδάκη που έκανε τότε τις πρώτες εμφανίσεις της στο θέατρο, η Αντιγόνη Μεταξά, η μετέπειτα γνωστότατη «Θεία Λένα», η Γαλανού, ο Ηλίας Δεστούνης. ο Κώστας Κροντηράς. κι άλλοι γνωστοί ηθοποιοί. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν κι ο Φέρμας. Αυτός κι ο Περικλής Χριστοφορίδης που πέθανε πέρυσι ήταν τα νεότερα μέλη του θιάσου. Φυσικά ο Φέρμας έπαιζε ρολάκια. Αλλά σ’ έναν τέτοιο θίασο και το να λέει λίγα λόγια ήταν σημαντικό για έναν νέο ηθοποιό. Είχε πολλά να διδαχτεί.
Πολλές απ’ τις ωραίες εκείνες παραστάσεις του «Θεάτρου Τέχνης» παρακολούθη­σα δωρεάν. Ο Φέρμας, με τα μέσα που διέθετε, κατάφερνε, συνεννοούμενος με τον θυρωρό, να με βάζει στο θέατρο δίχως εισιτήριο. Και τον καμάρωνα τον φίλο μου να λέει τα λίγα λόγια του στη σκηνή, ανάμεσα σε τόσο διαλεχτούς ηθοποιούς.
Την εποχή εκείνη του μποεμισμού ήταν της μόδας οι λογοτεχνικές συντροφιές που τις αποτελούσαν νέοι πεζογράφοι και ποιητές καθώς και ηθοποιοί. Σε μια τέτοια συντροφιά μετείχε ο Φέρμας. Η καλλιτεχνική εκείνη παρέα συγκεντρωνόταν σ’ ένα ιδιόρρυθμο αλλά και αρκετά ύποπτο κέντρο – διέθετε και ιδιαίτερα δωμάτια για ζευγαράκια – στο Μετς. κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Δεν νομίζω πως υπάρχει το κέντρο αυτό σήμερα. Οι συζητήσεις επάνω σε διάφορα φιλολογικά και καλλιτεχνικά θέματα, κρατούσαν όλη τη νύχτα, ως το πρωί. Κυριαρχούσα μορφή ήταν ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. Είχε τον πρώτο λόγο κι όλοι οι άλλοι τον άκουγαν με προσοχή. Κι αυτοί οι άλλοι, ήταν, όσο θυμάμαι έπειτα από εξήντα περίπου χρόνια, ο ποιητής Κωστής Βελμύρας με το μονόκλ του, ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Μπόγρης που ήταν γνωστός από το επιτυχημένο έργο του «Τ αρραβωνιάσματα». ο Χρίστος Γερογιάννης, ο δημοσιογράφος Χαρίλαος Παπαντωνίου, αδελφός του Ζαχαρία, οι νέοι ηθοποιοί Ανδρέας Παντόπουλος, δυναμικό ταλέντο, Τίμος Βιτσιώρης, ένας πολύ καλλιεργημένος καλλιτέχνης που παρουσίασε αργότερα και θαυμάσια ποιήματα, ο πνευματώδης Γιάννης Σπαρίδης και άλλοι που δεν τους συγκρατεί η μνήμη μου. Σ’ αυτή τη συντροφιά κατάφερε να μπάσει κι εμένα ο Φέρμας σαν… ακροατή. Κάποιο βράδυ είχα την έμπνευση να δώσω στο Φέρμα να διαβάσει ένα ποίημα που είχα γράψει λέγοντας όχι βέβαια πως είναι δικό μου αλλά κάποιου γνωστού του. Ο Λαπαθιώτης το γλέντησε! Όταν ο Φέρμας διάβαζε ένα στίχο, έβρισκε προκαταβολικά τη ρίμα που ακολουθούσε. Και δεν έπεσε έξω σε καμιά. Τόσο κοινές, φτηνές ήταν οι ρίμες μου που εγώ τις είχα περί πολλού. Ευτυχώς ο Φέρμας δε με αποκάλυψε. Έπειτ’ από το κάζο αυτό έκανα πολλά χρόνια να ξαναγράψω στίχους, που, εδώ που τα λέμε, δεν ήσαν και πολύ καλύτεροι από εκείνους που γλέντησε ο Λαπαθιώτης.
Ας μου επιτραπεί να προσθέσω λίγα λόγια για τον ιδιόρρυθμο ποιητή. Ήταν μια προσωπικότητα εντυπωσιακή. Την εποχή που είχα την τύχη να τον γνωρίσω, ήταν 36 χρονών. Είχε γεννηθεί στα 1889. Δεν έδειχνε ωστόσο περισσότερο από 25. Το πρόσωπό του ήταν ωραίο, νεανικό. Κυκλοφορούσε μονάχα τη νύχτα. Με το φως της ημέρας δεν τον έβλεπε κανένας. Μόλις χάραζε η αυγή, κλεινόταν στο σπίτι του, κάπου στα Εξάρχεια και περνούσε τις ώρες του με μελέτες, γράψιμο και με το πιάνο που έπαιζε – είχε σπουδάσει μουσική. Δεν εργάστηκε ποτέ για βιοπορισμό. Ο πατέρας του στρατηγός Λαπαθιώτης τού είχε αφήσει σημαντική περιουσία. Ήλθε όμως η Κατοχή που ισοπέδωσε τα πάντα. Τα χρήματά του εξανεμίστηκαν κι άρχισε να ξεπουλά στους μαυραγορίτες τα σπάνια βιβλία του που τόσο αγαπούσε, τους πίνακες, τα σερβίτσια, τα έπιπλα, κι ό,τι υπήρχε στο σπίτι του, ακόμα και το πιάνο. Στο τέλος δεν άντεξε κι έθεσε μονάχος του τέρμα στην απελπιστική του ζωή. Έτσι χάθηκε στα 55 του χρόνια ο Λαπαθιώτης, ένας απ’ τους εκλεκτότερους λυρικούς ποιητές κι αισθητικούς της γενιάς του.
Αν ξαναγυρίσουμε όμως στο Φέρμα. ‘Οταν έληξε η καλοκαιρινή σαιζόν του 1925, το «θέατρο Τέχνης» του Μελά, παρά τις επιτυχίες του, αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία του ελλείψει χειμερινής στέγης. Τα κλειστά θέατρα ήταν λιγοστά την εποχή εκείνη. Αλλά ο φίλος μας δεν το πήρε επί πόνου. Είχε μπει στη θεατρική πιάτσα κι άρχισε να παίζει όπου τύχαινε δουλειά, κυρίως με μικροθιάσους. Η Τέχνη είχε παραμεριστεί, το μεροκάματο τον ενδιέφερε περισσότερο.
Έτσι τον άφησα, πότε να δουλεύει και πότε να κάθεται, στο καφενείο «Στέμμα» της Ομόνοιας που ήταν το στέκι των ηθοποιών, όταν επέστρεψα στη Μυτιλήνη. Τον ξαναείδα για λίγο όταν ήλθε στην πατρίδα μ’ έναν θίασο. Δεν νομίζω πως τον θυμήθηκε κανένας, οι παλιοί φίλοι της νεανικής ηλικίας είχαν σκορπίσει. Με την ευκαιρία αυτή, πήγε στη Μόρια, βρήκε στα γρήγορα κάποιον αγοραστή και ξεπούλησε όσο – όσο εκείνο το κτηματάκι με τα λίγα λιόδεντρα που του είχε αφήσει μοναδική κληρονομιά ο πατέρας του. Άλλωστε καμιάν απολαυή δεν είχε από το κτήμα αυτό. Ο συγγενής που το φρόντιζε δεν του έδωσε ποτέ ούτε δραχμή. Το πούλησε λοιπόν και ησύχασε.
Και τα χρόνια πέρασαν. Όταν στα 1936 εγκαταστάθηκα μόνιμα στην Αθήνα συνδεθήκαμε ακόμα περισσότερο με τον παιδικό μου φίλο. Δεν είχα άλλωστε και πολλούς γνωστούς στην πρωτεύουσα και επί αρκετό διάστημα είμαστε αχώριστοι. Είχε φέρει απ’ τη Μυτιλήνη τη μητέρα του που είχε πια γεράσει και τη φρόνησε στοργικά ως το θάνατό της. Παντρεύτηκε λίγο αργότερα μια καλή κοπέλα, τη χορεύτρια Νίτσα Μπάτσικα, που του ταίριαζε απόλυτα γιατί κι αυτή ήταν μια εύθυμη και καλόκαρδη γυναίκα. Ο γάμος τους κράτησε αδιατάραχτα, πράγμα όχι και πολύ συνηθισμένο στα θεατρικά ζευγάρια.
Στο μεταξύ ο Φέρμας είχε ανέβει καλλιτεχνικά. Δεν είχε βέβαια γίνει κανένας σπουδαίος πρωταγωνιστής, είχε όμως, με τη θεατρική πείρα τόσων χρόνων, αποκτήσει κάποιο όνομα. Κι αυτό ήταν σημαντικό. Οι θιασάρχες τον αναγνώριζαν και τον ζητούσαν στις δουλειές τους. Έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί με μεγάλα θεατρικά συγκροτήματα, έφθασε και στα θέατρα της λεωφόρου Αλεξάν­δρας, του αθηναϊκού Μπροντγουέι. Θυμάμαι μια πολύ επιτυχημένη του εμφάνιση στο «Παρκ» με τον μεγάλο θίασο του Κώστα Χατζηχρήστου. Απέδωσε θαυμάσια το χαρακτηριστικό τύπο ενός ενεχυροδανειστή στην ωραία κωμωδία των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου, «Ο Ηλίας του 16ου». Ο Χατζηχρήστος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και επί πολλά χρόνια ο Φέρμας ήταν μόνιμο στέλεχος των θιάσων του δημοφιλούς κωμικού. Ωστόσο, ο Φέρμας έγινε ευρύτερα γνωστός από τις ταινίες που πήρε μέρος και για τις οποίες μιλήσαμε στην αρχή. Μ’ αυτές καθιερώθηκε στο Πανελλήνιο σαν ένας επιτυχημένος δημιουργός λαϊκών τύπων.
Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις μας αραίωσαν. Παντρεύτηκα στο μεταξύ και τραβήχτηκα στη Φιλοθέη, εκείνος έμενε με την γυναίκα του στα παλιά λημέρια, γύρω στο Μεταξουργείο κι αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ηλιούπολη. Οι δρόμοι μας χωρίστηκαν. Τον συναντούσα κατ’ αραιά διαστήματα στο μπαρ της Στοάς Χατζηχρήστου, που υπάρχει και σήμερα. Καθόμαστε για λίγο, και θυμόμαστε τα παλιά. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ο Φέρμας που αδιαφορούσε για τα πάντα έτρεφε απεριόριστο σεβασμό για τον Δημήτρη Βερώνη, τον σπουδαίο ηθοποιό που του έδωσε τα πρώτα θεατρικά μαθήματα. Η κόρη του Βερώνη η αγαπητή μου πρωταγωνίστρια Καίτη Βερώνη – Μαυροπούλου, μου ανέφερε σε μια τηλεφωνική μας επικοινωνία, ότι στα χαρτιά του πατέρα της βρήκε ένα γράμμα που του είχε στείλει ο Φέρμας και τον ευχαριστούσε για όσα είχε κάνει γι’ αυτόν ο παλαίμαχος θιασάρχης. Το γράμμα αρχίζει με την προσφώνηση «Σεβαστέ μου διδάσκαλε» και καταλήγει: «Ασπάζομαι την χείρα σας, Νίκος Φέρμας».
Τον Αύγουστο του 1972 ο Νίκος Φέρμας πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή. Και το έχω βάρος στη συνείδησή μου γιατί δεν πληροφορήθηκα έγκαιρα το θάνατο του αγαπητού μου φίλου και δεν πήγα στην κηδεία του.




Ένα μικρό αφιέρωμα στον ηθοποιό Νίκο Φέρμα απο τις ταινίες του.



ΠΗΓΕΣ








Νίκος Φέρμας - Βικιπαίδεια





     =======================================

           
Βαγγέλης Πρωτοπαππάς



 


 


 


Ο ηθοποιός του θεάτρου του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Βαγγέλης Πρωτοπαππάς γεννήθηκε το 1917 στηνΤήνο, η καταγωγή του όμως ήταν από το Μεσολόγγι. Σημαντικούς ρόλους είχε στις ταινίες Ένας ήρως με παντούφλες,Σάντα Τσικίτα, Η Κάλπικη λίρα, Ο Ζηλιαρόγατος, Δεσποινίς ετών 39 κ.α., όλες με το Βασίλη Λογοθετίδη, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία. Επίσης πολύ αργότερα στις τηλεοπτικές σειρές Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης με τον Θανάση Βέγγο και την Ζώζα Μεταξά, Ο Κοσμάς και ο κόσμος του με τον Κώστα Βουτσά, Ο Ονειροπαρμένος κ.α.

Βιογραφία

Ο Βαγγέλης Πρωτοπαππάς ήταν γόνος ανώτερου δικαστικού στελέχους. Ο πατέρας του Δημήτριος Πρωτόπαπας,πρωτοδίκης δικαστής και βουλευτής, τον προόριζε για δικηγόρο αλλά εκείνος στο πρώτο έτος της Νομικής αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού, φοιτώντας στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου γράφτηκε το 1937. Διέκοψε τις σπουδές του το 1938 για το στρατό, και τις τελείωσε το 1942, αριστούχος στην πρώτη δεκάδα. Ήταν φίλος αγαπημένος του Τάκη Χορν με τον οποίον αποφοίτησαν μαζί, όπως και της Μελίνας Μερκούρη.

Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο, όπου του απονεμήθηκε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού εξαιρέτων πράξεων. Ο βαρύς χειμώνας της μεγάλης πείνας της Αθήνας (1942) τον βρήκε στον θίασο Κοτοπούλη με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Βασίλη Λογοθετίδη (1942-1947). Την ίδια περίοδο, το γεγονός του θανάτου της μητέρας του από πείνα σε ηλικία μόλις 45 ετών σημάδεψε την καριέρα του και την μετέπειτα ζωή του. Μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα να θάψει την μητέρα του, περίμενε από τον δήμο να το κάνει, μέχρι που ο Λογοθετίδης (που έμενε στο καμαρίνι του για να μην ρισκάρει την απαγόρευση της κυκλοφορίας) του πρόσφερε μια χρυσή λίρα Αγγλίας για να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας. Από τότε δυνατή φιλία έδεσε τούς δύο άνδρες, που συνεργάστηκαν από το 1947 μέχρι και το '60, οπότε ο Λογοθετίδης πέθανε.

Στο διάστημα αυτό έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα με τον θίασο Λογοθετίδη, πήγε σε περιοδείες στην Αμερική και στην Αγγλία (το '57 και το '58) γύρισε 13 ταινίες μαζί του (πολλές από αυτές στη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) πάντα ως παρτεναίρ και δεξί του χέρι. Η μεγάλη αντιπαλότητά τους ήταν στο σκάκι, όπου πολύ καλοί παίκτες και οι δύο δεν ήθελαν να χάνουν. Η φιλία αυτή σφραγίσθηκε επίσης με το γεγονός ότι ο Λογοθετίδης πάντρεψε τον Δεκέμβριο του '53 τον Πρωτοπαπά και βάφτισε τον μοναχογιό του Δημήτρη τον Σεπτέμβριο του '56.

Μετά το θάνατο του Λογοθετίδη ακολούθησε το καλοκαίρι του 60 ο Νασρεντίν Χότζας, και μετέπειτα η συνεργασία του με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, ανεβάζοντας τα έργαΕξοχικό κέντρο ο Έρως το Δεκέμβριο του '60, Ο έμπιστος Κύριος Μανιέ το Μάρτιο του '61, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης τον Μάιο του '61. Τον Ιούνιο του '62 μετείχε στη θρυλική παράσταση του έργου του Μίνωος Αργυράκη Οδός Ονείρων με μουσική Μάνου Χατζιδάκι, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον φίλο του Τάκη Χόρν, τον οποίον και αντικατέστησε όταν ο Χορν ένα διάστημα ασθένησε. Ακολούθησε η συνεργασία του, από τη θέση του συνθιασάρχη, με την Χριστίνα Σύλβα, με μεγάλη περιοδεία στην επαρχία την περίοδο του 1962 - 1963 ανεβάζοντας τα έργα Ερωτικό κυνήγι, Πύργος των καταιγίδων, Εκείνη τη νύχτα, Άννα Λουκάστα.

Τη σαιζόν 1964-65 τον καλεί στο Εθνικό Θέατρο ο συμμαθητής του Αλέξης Σολωμός, όπου και αποφασίζει να εγκαταλείψει το ελεύθερο θέατρο και συνεχίσει τη καριέρα του στη σκηνή της Αγίου Κωνσταντίνου. Η πρώτη του εμφάνιση είναι με την περίφημη παράσταση Ντόνα Ντιάνα όπου ο Πρωτοπαππάς πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Περρίν, παίρνοντας καταπληκτικές κριτικές.
Ακολουθούν 13 χρόνια επιτυχίας στο Εθνικό με μεγάλο κλασσικό ρεπερτόριο (Ταρτούφο και στον Κατα φαντασία ασθενή του Μολιέρου) ερμηνεύοντας έργα του Κάρλο Γκολντόνι,(Λ. Πιραντέλο, Σαίξπηρ, Μολιέρο, Ε. Ντε Φιλίππο, καθώς και Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο). Μνημειώδεις υπήρξαν οι δημιουργίες του στους Ιππείς, στις Σφήκες και στον Πλούτο του Αριστοφάνη με τον Ν. Νέζερ, τον Καλογιάννη, την Μαίρη Αρώνη, την Ελένη Χαλκούση, τον Παντελή Ζερβό κ.α. στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο και στην περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου στον Καναδά το 1967.

Το 1976 περνά στο Άρμα Θέσπιδος σαν Καλλιτεχνικός Διευθυντής, όπου ανεβάζει πληθώρα έργων κλασσικών και Ελλήνων δραματουργών. Υπήρξε επίσης Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου του Άργους. Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σειρές. Ο Ε. Πρωτοπαππάς ήταν επίσης ζωγράφος, και άφησε αρκετά έργα. Δάσκαλός του στην ζωγραφική και φίλος του ήταν ο ηθοποιός και ζωγράφος Μιχάλης Νικολινάκος. Ο Ευάγγελος Πρωτοπαππάς απεβίωσε την 21η Μαΐου του 1995, νικημένος από την ασθένεια του Αλτσχάιμερ σε ηλικία 78 ετών. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Καλλιθέας.

Φιλμογραφία

Μαρίνα... (1947)
Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948)... Ζήσης
Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952) .... Γιώργος Καρανάσος
Σάντα Τσικίτα (1953) .... Μιχάλης
Ούτε γάτα, ούτε ζημιά (1954)... Βαγγέλης, ερεγάτης ΟΣΕ
Δεσποινίς ετών 39 (1954) .... Κρίτων Στεφανής
Οι παπατζήδες (1954)
Η κάλπικη λίρα (1955) .... Ντίνος
Ο ζηλιαρόγατος (1956) .... Μάρκος Μανωλόπουλος (κουμπάρος)
Δελησταύρου και υιός (1957) .... Μικές
Ένας ήρως με παντούφλες (1958) .... Σωτήρης Λυμπεριάδης
Ο σκληρός άντρας" (1961)... Δημήτρης Καλογήρου
Κατηγορούμενος ο έρως" (1961)
Ο ατσίδας (1962) .... Γρηγόρης Μαυροφρύδης
Παλικαράκια της παντρειάς (1963) .... Ορφέας
Ο καμπούρης (1966) .... Νίκος
Το μεγάλο ρουθούνι (1980) .... Σαρδελογιάννης
Άλλος για τον παράδεισο (1983) .... πατέρας
Το παίζω και πολύ άντρας (1983) ... Νεκτάριος
Άλλες τον προτιμούν γουλί (1986) .... Ντίνος
Προσοχή... μας βάλανε μπόμπα (1990)
Χωρίς αύριο (1990)... Καραμάγκας


ΠΗΓΗ



Βαγγέλης Πρωτοπαππάς - Βικιπαίδεια





Από την ταινία Ο Ζηλιαρόγατος (1956) στην οποία πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού, Σμάρω Στεφανίδου, Βαγγέλης Πρωτοπαππάς, Καίτη Λαμπροπούλου, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Νίκος Καζής, Νίκος Ρίζος, Αντιγόνη Κουκούλη, Κυβέλη Θεοχάρη, Γιώργος Βλαχόπουλος, Ταϋγέτη Μπασούρη, Γιώργος Καρέτας, Γιώργος Ρώης, Κώστας Πομόνης, Παύλος Κατωπόδης, Δημήτρης Ρουγγέρης, κα

Σενάριο -- σκηνοθεσία: Γιώργος Τζαβέλλας (από το θεατρικό έργο του Γιώργου Ρούσσου "Ο Εραστής Έρχεται")

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Εικονολήπτης: Αριστείδης Καρύδης -- Fuchs

Τραγουδάει ο Νίκος Καζής



Περισσότερα:

Η ταινία Ο Ζηλιαρόγατος προβλήθηκε στις αίθουσες Αθηνών - Πειραιώς - προαστίων το 1956 και έκοψε 95.421 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση σε 30 ταινίες.


                      ==================================

Σταύρος Ξενίδης


 


 


 


Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008



Σταύρος Ξενίδης

Ένας ακόμα γλυκύτατος ηθοποιός μας πέθανε προχτές (και κηδεύεται αύριο): ο Σταύρος Ξενίδης. Ευγένεια, λεπτότητα, αρχοντιά, σοβαρότητα ήταν τα χαρίσματα που τον διέκριναν και που πότιζε με αυτά όλους τους ρόλους του. Τυπικά ανήκε στην κατηγορία «καρατερίστας» και όχι στην κατηγορία «πρωταγωνιστής», ωστόσο είναι τόσο σπουδαία η παρουσία του σε όλες τις ταινίες στις οποίες κάνει ακόμα και μικρά περάσματα που δίκαια κατατάσσεται ανάμεσα στους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του κινηματογράφου και του θεάτρου μας.

Γεννήθηκε το 1924 στην Πόλη. Σπούδασε θέατρο στο «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν και εκεί έκανε και τα πρώτα του επαγγελματικά θεατρικά βήματα, στον Βυθό του Γκόρκι. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους θιάσους της κυρίας Κατερίνας και του Αδαμάντιου Λεμού ενώ το 1950 ξεκινά η 25ετής (με λίγα μικρά διαλείμματα) συνεργασία του με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη. Σπάνια στα χρονικά του θεάτρου μας αυτή η αφοσίωση σε έναν μόνο θίασο. Αλλά και ο μέγας Μουσούρης εκτιμούσε τα χαρίσματά του. Όπως σημειώνει ο Γιώργος Σαρηγιάννης στα Νέα, έλεγε ο Μουσούρης για τον Ξενίδη: «Όταν έναν ρόλο τον παίζει ο Σταύρος θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του». Στο θέατρο Μουσούρη θα δοκιμαστεί σε ένα ευρύ ρεπερτόριο, ελληνικό και διεθνές. Μετά το τέλος της συνεργασίας του με τον Μουσούρη, θα συνεχίσει την αξιόλογη πορεία του στο θέατρο πλάι σε καταξιωμένους πρωταγωνιστές όπως ο Δημήτρης Χορν και ο Νίκος Κούρκουλος, στο πλευρό του οποίου αποχαιρετά για πάντα το σανίδι (το 1987, στο έργο Γεια σου, φίλε του Μπ. Σλέι).

 

 

 

Μια από τις λίγες φορές που το όνομά του βρισκόταν αρκετά ψηλά στους τίτλους της ταινίας ήταν στη μοναδική του συνεργασία με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Ο Σταύρος Ξενίδης είναι το πρώτο αντρικό όνομα στη Βουλευτίνα του Κώστα Καραγιάννη που προβλήθηκε τη σεζόν 1966-67. Ο Ξενίδης είναι αλησμόνητος στον ρόλο του Περικλή Αράπη, του αιώνιου υποψήφιου βουλευτή που επιμένει να κατεβαίνει στις εκλογές παρά τις συνεχείς ήττες του και ταλαιπωρεί τη Ρένα, την ώριμη αρραβωνιαστικιά του που τελικά αποφασίζει να αναλάβει την προεκλογική εκστρατεία του αρραβωνιαστικού της. Δυστυχώς, παρά τις δυναμικές πρωτοβουλίες της Ρένας, ο Περικλής δεν θα καταφέρει να εκλεγεί. Θα εκλεγεί όμως εκείνη βουλευτίνα με το ψηφοδέλτιο του θείου της...


 



Είναι υπέροχη η παρουσία του Ξενίδη στην ταινία. Ο πόθος του να εκλεγεί βουλευτής, η αμηχανία του μπροστά στις απαιτήσεις που έχει ο ρόλος του πολιτευτή, η απογοήτευσή του για την ήττα, η πίκρα του που τελικά η Ρένα γεύεται τις χαρές του αξιώματος, η ζήλια του όταν την πολιορκούν άλλοι άντρες. Δίνει μαθήματα υποκριτικής και καταφέρνει να αφήσει το στίγμα του—ακόμα και στο πλευρό του σαρωτικού ανέμου που ακούει στο όνομα Βλαχοπούλου. Και είναι απολαυστικό και το τραγουδιστικό και χορευτικό τους ντουέτο στο φινάλε της ταινίας, στο γλέντι του γάμου τους που γίνεται στην Κέρκυρα, όπου τραγουδούν ένα τραγούδι του Γιώργου Μουζάκη, γραμμένο στο στυλ των παραδοσιακών κερκυραϊκών τραγουδιών με στίχους του Λάκη Μιχαηλίδη: «Να ζήσουμε, να ζήσουμε, μαζί να ευτυχήσουμε...»

Σημαντικότατη ήταν επίσης η παρουσία του Σταύρου Ξενίδη στο ραδιόφωνο αλλά και στην τηλεόραση, σε σημαντικές σειρές όπως Ο συμβολαιογράφος, Χαίρε Τάσο Καρατάσο και άλλες. Ευτυχώς πριν από λίγα χρόνια βραβεύτηκε από το Θεατρικό Μουσείο για τη συνολική προσφορά του στο θέατρο με το έπαθλο «Αιμίλιος Βεάκης».

Ο Σταύρος Ξενίδης ήταν παντρεμένος με την καλή ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού

 
—εμφανίζονταν μαζί στην ταινία Χαρούμενο ξεκίνημα του Ντίνου Δημόπουλου (1954): υπάλληλοι και οι δύο στο ΕΙΡ, εκείνος με το μέρος του αντρικού τρίο (Οικονομίδης, Ηλιόπουλος, Ρίζος), εκείνη με το μέρος του γυναικείου τρίο (Λίντα, Στρατηγού, Παπαγεωργίου)—και τους τελευταίους μήνες φιλοξενούνταν κι οι δυο σε οίκο ευγηρίας. Ο Ξενίδης ταλαιπωρήθηκε πολύ από εγκεφαλικά επεισόδια και καρδιαναπνευστικά προβλήματα και τελικά έχασε τη μάχη το μεσημέρι της Κυριακής. Θα τον θυμόμαστε πάντα στοργικό με τους πρωταγωνιστές και τις πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου, να τους/τις φροντίζει και να τους/τις βοηθά με τη διακριτική του παρουσία να λάμπουν ακόμα περισσότερο—κι εκείνος πάντα να καταφέρνει να ξεχωρίζει...

                                        ============
         
Ο αθόρυβος εργάτης της υποκριτικής τέχνης Σταύρος Ξενίδης



Ένας ηθοποιός ιδιαίτερα σεμνός και ικανός…


Ο αθόρυβος εργάτης της υποκριτικής τέχνης Σταύρος Ξενίδης

«Αν εγκαταλείψω το σανίδι, θα σβήσω», εξομολογήθηκε πριν από είκοσι χρόνια ο μεγάλος Σταύρος Ξενίδης σε τοπική εφημερίδα, σε μια φράση που συμπύκνωνε την ισόβια αφοσίωσή του στο θέατρο.
Ως ένας από τους κορυφαίους καρατερίστες του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, ο Ξενίδης έκανε τη δική του καριέρα πλάι στα ιερά τέρατα του πανιού, ως ένας από τους πιο ταλαντούχους αλλά και σεμνούς ηθοποιούς της γενιάς του.

Δεν είναι εξάλλου καθόλου τυχαίος ο χαρακτηρισμός των συναδέλφων του ως «πρώτος τζέντλεμαν του ελληνικού θεάτρου», ο οποίος δίδαξε αξιοπρέπεια και ήθος στην εγχώρια showbiz.
Ο Ξενίδης ήταν όμως και ένας άνθρωπος γεμάτος ενεργητικότητα, καλλιεργημένος και κατασταλαγμένος, που μπορεί να μην έγινε ποτέ μεγάλος πρωταγωνιστής στο πανί, ήταν ωστόσο πάντα πρωταγωνιστής της ζωής, με την ευγένεια, τη λεπτότητα, την αρχοντιά και τη σοβαρότητά του, χαρίσματα με τα οποία μπόλιασε εξάλλου τους πάμπολλους δεύτερους και τρίτους ρόλους του στο εμπορικό μας σινεμά.

Η σπουδαία παρουσία του σε όλες αυτές τις ταινίες που έπαιξε, έστω κι αν επρόκειτο συχνά για σύντομα περάσματα, δίκαια τον κατέταξαν στους σημαντικότερους ηθοποιούς της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Λεγόταν παλιά ότι σε έναν ρόλο που τον υποδύεται ο προικισμένος υποκριτικά Ξενίδης θα αναδειχθούν όλες οι πτυχές του χωρίς τεχνάσματα και φανφάρες και στα σίγουρα είχαν δίκιο, καθώς ο περίφημος Αστυνόμος Μπέκας έλαμπε στη σκηνή και ακτινοβολούσε στο πανί με το περίσσιο ταλέντο αλλά και το εξίσου άπλετο ήθος του.

Ο σεμνότατος και ακούραστος αυτός εργάτης της τέχνης έζησε μια ιδιαίτερη κινηματογραφική πορεία, περιχαρακωμένη από την τυποποίησή του σε ρόλους τυπίστα, τους οποίους φώτισε ωστόσο με τα υποκριτικά του χαρίσματα και μια ειλικρινή σεμνότητα που σπάνια θα ξαναδεί το ελληνικό σινεμά…

Πρώτα χρόνια

Ο Σταύρος Ξενίδης γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1923 ως μοναχογιός ενός γιατρού από την Άγκυρα που είχε πάρει με τη σύζυγό του τον δρόμο της ξενιτιάς. Η οικογένεια ξεριζώνεται και εγκαθίσταται στην Αθήνα, βρίσκοντας τελικά το 1927 το νέο της σπίτι στον προσφυγικό καταυλισμό της Νέας Φιλαδέλφειας. Ο Σταύρος θα φοιτήσει στο Λεόντειο Λύκειο, αν και μετά την Κατοχή το σχολείο ήταν πια υποτυπώδες. Κάποια στιγμή θα θελήσει όμως να γίνει ηθοποιός, όταν και θα ξεκινούσαν οι οικογενειακές περιπέτειες.

Οι γονείς του απογοητεύτηκαν πολύ από την απόφαση του Σταύρου να ακολουθήσει υποκριτική καριέρα. Παρά ταύτα, ο νεαρός πεισμώνει και γράφεται στη δραματική σχολή του Καρόλου Κουν: «Ο πατέρας έβαζε πάνω από όλα τη λογική και η λογική λέει ότι ένας ηθοποιός έχει πιθανότητες 50-50%, να πεινάσει. Γιατί ποτέ δεν ξέρει τι του ξημερώνει η επόμενη μέρα ... Είναι ένα τσιγγάνικο επάγγελμα. Και καθώς πέθανε νωρίς, το 1947, δεν είχε την ευκαιρία ούτε να με δει να παίζω. Η μητέρα μου, με τα χρόνια, και αφού πρόλαβε την εξέλιξή μου στο επάγγελμα, κάπως συνήθισε στην ιδέα», θα πει σε συνέντευξή του σε τοπική εφημερίδα της Νέας Φιλαδέλφειας τον Σεπτέμβριο του 1988.

Σπούδαζε λοιπόν υποκριτική δίπλα στον Κάρολο Κουν και το πρωί δούλευε ως εμποροϋπάλληλος, μέχρι να κάνει τουλάχιστον το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944. Αν και δεν θα προλάβει να παίξει πολύ, γιατί τον Απρίλιο του 1946 στρατεύεται και παραμένει στο χακί κοντά 4 χρόνια! «Γιατί όταν ησύχασαν τα πράγματα, απέλυαν σταδιακά τους στρατιώτες, για να μη δημιουργηθεί κοινωνικό πρόβλημα. Εγώ ήμουνα από τους τελευταίους, γιατί σαν αποθηκάριος έπρεπε να παραδώσω», θα πει ο Ξενίδης για τη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωής του…

Υποκριτική καριέρα

 starrfoocciidiss3a


Ο Ξενίδης ήταν πρωτίστως θεατρικός ηθοποιός και αυτή ήταν η διαχρονική του αγάπη. Ηθοποιός της σκηνής λοιπόν με πλούσιο ρεπερτόριο ρόλων στο ενεργητικό του, έπαιξε πρακτικά τα πάντα και συνεργάστηκε με όλους. Συνδέθηκε στενά με τον θεατράνθρωπο Κώστα Μουσούρη, στο θέατρο του οποίου εμφανίστηκε για 26 ολόκληρα χρόνια (ξεκινώντας από το 1950, όταν αποστρατεύτηκε, μέχρι και τον θάνατο του Μουσούρη το 1976!), έχοντας περάσει από τους θιάσους της Κατερίνας και του Αδαμάντιου Λεμού. Μετά το πέρας τέλος της μακροχρόνιας συνεργασίας του με τον Μουσούρη, ο Ξενίδης συνέχισε την αξιόλογη πορεία του πλάι σε καταξιωμένους πρωταγωνιστές, όπως οι Δημήτρης Χορν και Νίκος Κούρκουλος.

 starrfoocciidiss9


Για τη στενή του συνεργασία με τον Μουσούρη, θυμόταν ο Ξενίδης: «Ήταν και η πιο ευτυχισμένη -θεατρικά- περίοδος της ζωής μου, η επαφή μου με τον Μουσούρη. Αισθανόμουν ότι πραγματικά λειτουργούσα, ότι προσέφερα κάτι ουσιαστικό στον κόσμο και ταυτόχρονα ότι έπαιρνα πολλά από την τέχνη μου. Με βοήθησε να ξεδιπλωθώ, σαν άνθρωπος και σαν ηθοποιός, να αναγνωρίσω τον εαυτό μου, τα καλά και τα κακά σημεία μου. Πράγματα ακαθόριστα μέσα μου πήραν μια συγκεκριμένη μορφή. Πιστεύω ότι έγινα καλύτερος σαν άνθρωπος αυτά τα χρόνια της δημιουργίας. Τα καλοκαίρια, που έπαιζα καμιά φορά σε άλλους θιάσους, γιατί ο δικός μας έκλεινε, αισθανόμουνα σαν το ψάρι έξω από το νερό. Στεναχωριόμουν βλέποντας την τσαπατσουλιά και την προχειρότητα και περίμενα σαν το διψασμένο που φτάνει στην όαση να έρθει ο Οκτώβρης και να ξαναδουλέψω με τον Μουσούρη».

Η μακρά θεατρική του καριέρα σφραγίστηκε από την έμφυτη ευγένειά του και όπως λεγόταν πίσω από τους κουίντες, ο Ξενίδης δεν είχε τσακωθεί ποτέ με κανέναν. Μελετηρός ηθοποιός και ταγμένος στο σανίδι, κόμισε κάτι από τη σεμνότητα και την αρχοντιά του στους ρόλους που ερμήνευσε. Μεγάλες θεατρικές επιτυχίες έζησε και όψιμα, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, δίπλα στον Τάκη Χορν, αφήνοντας παρακαταθήκη ερμηνείες που λάτρεψε το θεατρόφιλο κοινό. Ο Ξενίδης βραβεύτηκε από το Θεατρικό Μουσείο για τη συνολική προσφορά του στο θέατρο με το έπαθλο «Αιμίλιος Βεάκης».


 starrfoocciidiss10

Αλλά και στο σινεμά έκανε το ντεμπούτο του νωρίς, ήδη από το 1953, στην ταινία «Το τραγούδι του πόνου», γεννώντας ένα φαινόμενο στην κατηγορία του καρατερίστα ηθοποιού που θα ξεδιπλωθεί σε περισσότερα από 70 φιλμ. Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε μια χούφτα από τις ερμηνείες του, θα μνημονεύαμε τους ρόλους τους στα «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Περάστε την Πρώτη του Μηνός» (1965), «Το Κοροϊδάκι της Δεσποινίδος» (1960), «Ο Ρωμιός Έχει Φιλότιμο» (1968), «Χριστίνα» (1960), «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» (1965), «Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια» (1966), «Ο Στρίγγλος Που Έγινε Αρνάκι» (1967) και τόσες ακόμα.

Ο κλασικός αυτός ρολίστας, πέρα από τους καθιερωμένους ρόλους του, συνήθιζε να προλογίζει και ταινίες, καθώς η φωνή του παραήταν αναγνωρίσιμη. Ποιος μπορεί εξάλλου να τον ξεχάσει δίπλα στην αξέχαστη Γεωργία Βασιλειάδου στην «Ωραία των Αθηνών» (1954);

Ο Ξενίδης συνεργάστηκε ιδιαίτερα με τον Θανάση Βέγγο, τόσο στους ξεκαρδιστικούς «Αστροναύτες για δέσιμο», όσο και στα «Ποιος Θανάσης» (1969) και «Θου Βου, Επιχείρησις Γης Μαδιάμ» (1969), δίνοντας άλλο ένα ρεσιτάλ ερμηνειών.

Αλλά και με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα έπαιξε πολύ («Γεροντοκόρος», «Πατέρα κάτσε φρόνιμα», «Ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι» κ.ά.), όπως και με τον Χατζηχρήστο. Η υποκριτική του δεινότητα αποδείχτηκε και σε δραματικά έργα, μεταξύ των οποίων τα «Παπαφλέσσας», «Μαντώ Μαυρογένους», «Υποβρύχιο Παπανικολής» κ.ο.κ.

Ο στρατιωτικός, συμβολαιογράφος, γείτονας ή φίλος των πρωταγωνιστών τυποποιήθηκε σε δεύτερους ρόλους, παραμένοντας πάντως χαρακτηριστικότατη φυσιογνωμία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Και βέβαια έφτασε και στον πολυπόθητο πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στη Ρένα Βλαχοπούλου: ο Ξενίδης είναι το πρώτο αντρικό όνομα στη «Βουλευτίνα» (1966), όπου ενσαρκώνει τον αιώνιο υποψήφιο βουλευτή που επιμένει να κατεβαίνει στις εκλογές παρά τις συνεχείς ήττες του!
Ο Ξενίδης ήταν από τους ηθοποιούς που πέρασε αρμονικά και στον νέο ελληνικό κινηματογράφο, αφήνοντας κι εκεί το στίγμα του. Η ερμηνεία του μάλιστα στο μοναδικό «Ταξίδι του μέλιτος» του Πανουσόπουλου τιμήθηκε με βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

 starrfoocciidiss6a

Πέρα από τον κινηματογράφο, ο Ξενίδης μέτρησε και μια ιδιαιτέρως έντονη τηλεοπτική δραστηριότητα. Και εδώ έχουμε τον ιδιαίτερο «Αστυνόμο Μπέκα» του Γιάννη Μαρή παρακαταθήκη! Το σίριαλ άρχισε να προβάλλεται στην ΕΡΤ το 1979 και έγραψε τη δική του χρυσή σελίδα στην ελληνική τηλεόραση, συστήνοντάς μας τον Ξενίδη ως έλληνα Σέρλοκ Χολμς που με το κοστούμι και τη ρεπούμπλικά του εξιχνίαζε απανωτά τα εγκλήματα με το σλόγκαν «Η ελευθερία της σκέψης είναι η ζωή της ψυχής. Είμαστε οι επιλογές μας».

Επιπλέον, έπαιξε σε πολλές ακόμα αξέχαστες επιτυχίες του τηλεοπτικού μας παρελθόντος, όπως «Ο συμβολαιογράφος» (1979), «Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» (1990-1991), το «Πάρκινγκ» κ.ά.
Στις τελευταίες του δουλειές περιλαμβάνονται οι ταινίες «Ο ασυμβίβαστος» (1979), το «Ελευθέριος Βενιζέλος: 1910-1927» (1989), «Ο χρόνος επιστρέφει» (1989) και «Γραφείο ιδεών» (1989), αλλά και η υπέροχη «Λούφα και Παραλλαγή» (1984), όπου υποδύθηκε τον θρυλικό συνταγματάρχη του στο έπος του Περάκη. Και βέβαια ο μεγάλος τυπίστας άφησε το στίγμα του και στο ελληνικό ραδιόφωνο, κυρίως μέσα από τη ραδιοφωνική εκπομπή του Πρετεντέρη «Ο θυρωρός».

Τελευταία χρόνια

 starrfoocciidiss15

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ο Ξενίδης άρχισε να αποσύρεται σιγά σιγά από τη μεγάλη οθόνη, καθώς οι δουλειές του ήταν πια πιο επιλεκτικές. Τελευταία εμφάνισή του στο σανίδι ήταν με τον Νίκο Κούρκουλο το 1987.

Ο Ξενίδης ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού, με την οποία έπαιξαν μαζί σε αρκετές δουλειές (όπως στο «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) αλλά και στη «Λούφα και Παραλλαγή»). Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο κρατικό ραδιόφωνο, αν και έκτοτε έζησαν τη δική τους ερωτική περιπέτεια. Όπως τη θυμόταν ο Ξενίδης: «Η ιστορία μας μοιάζει με παραμύθι. Με τη Μαργαρίτα παντρευτήκαμε το 1955 για πρώτη φορά, χωρίσαμε το 1956 και ξανασμίξαμε στο δεύτερο γάμο μας, το 1976, την εποχή που έφυγα από τη Φιλαδέλφεια και πήγα στο Φάληρο, που έμενε η γυναίκα μου».

 starrfoocciidiss8a

Στα τελευταία του χρόνια, το ζευγάρι αποσύρθηκε στο Γηροκομείο της Αθήνας, καθώς ο Ξενίδης είχε υποστεί εγκεφαλικά επεισόδια και υπέφερε πια από καρδιαγγειακά προβλήματα. Ο μεγάλος μας ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Νοεμβρίου 2008…

«Εγώ είμαι στρατιωτικός και τα λέω τσεκουράτα», είναι ίσως η ατάκα του που θα θυμόμαστε για πάντα. Και ήταν μάλιστα και το σλόγκαν της ζωής του, καθώς ήταν άνθρωπος αληθινός που έλεγε πάντα τα πράγματα με το όνομά τους…

Χαρακτηριστικές ταινίες

Η ωραία των Αθηνών (1954)... Συμβολαιογράφος
Χαρούμενο ξεκίνημα (1954) .... Γρηγόρης
Μπάρμπα-Γιάννης ο κανατάς (1957)... Πλάτων Βενέτης
Μια ιταλίδα στην Eλλάδα (1958) ... Γιώργος
Ο Ηλίας του 16ου(1959) .... Βαγγέλης
Ένας βλάκας και μισός(1959) .... Φώτης
Κρουαζιέρα στη Ρόδο (1960) .... Τάκης
Το κλωτσοσκούφι (1960)... Σταύρος
Καλημέρα Αθήνα (1960) .... Γεράσιμος
Χριστίνα (1960)... ποντικός... ξενοδοχείων
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) ... Μανώλης
Εφιάλτης (1961)
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) ... Χαράλαμπος, Συνταγματάρχης
Μοντέρνα σταχτοπούτα (1965)... Χαραλαμπίδης
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)... Σπύρος
Η βουλευτίνα (1966)... Περικλής Αράπης
Το πιο λαμπρό αστέρι (1967)... Γιώργος
Ανάμεσα σε δύο γυναίκες(1967)... Παντελής Φιλιππίδης
Πατέρα κάτσε φρόνιμα (1967)... Λάζαρος
Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο (1968)... Σταμάτης
Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968)... Αστυνόμος
Το νησί της Αφροδίτης (1969) ... Τζωρτζ Μακλέιν
Οι γενναίοι του βορρά (1970) ... συνταγματάρχης
Αγάπησα μια πολυθρόνα (1971) Ψυχίατρος
Η εφοπλιστίνα (1971)... Γεράκης
Η κρεβατομουρμούρα (1971)... Μένιος
Υποβρύχιο Παπανικολής (1971)... Υπουργός
Μαντώ Μαυρογένους (1971)... Ιωάννης Κωλέτης
Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971)... Απόστολος
Ερωτική συμφωνία (1972) ... Θάνος
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα (1972)... Ιερεμίας
Εφτά χρόνια γάμου (1972)... Φίλιππος
Ένας τρελός - τρελός αεροπειρατής (1973)... Μισέλ
Ο Ασυμβίβαστος (1979)...Πατέρας Αναστασίας, Πατέρας Παύλου, Ταξιτζής
Ελευθέριος Βενιζέλος (1980)... Εμμανουήλ Ρέπουλης
Λούφα και Παραλλαγή(1984)... συνταγματάρχης Κοντέλης










               =====================================


Γιώργος Μοσχίδης


 Αποτέλεσμα εικόνας για γιωργος μοσχιδης



 




Από τα μπουλούκια στο «Ημερολόγιο της άμμου». Ο διακεκριμένος ηθοποιός ανατρέχει στην 50χρονη πορεία του στο σανίδι και εξομολογείται: «Εγώ στη ζωή μου πιστεύω σε δύο πράγματα: στον έρωτα και στο θέατρο. Και τα δύο με έκαναν να χαρώ και να πληγωθώ»



Γιώργος Μοσχίδης



θέατρο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  18/02/2001



Λοβέρδου Μυρτώ


Ο πρωταγωνιστής των δεύτερων ρόλων

Στην προηγούμενη συνάντησή μας, πριν από έναν χρόνο, ο Γιώργος Μοσχίδης δήλωνε αποφασισμένος να εγκαταλείψει το θέατρο. Σήμερα, και ενώ «Το ημερολόγιο της άμμου» παίζεται στο «Εμπρός» με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του πατέρα, αισθάνεται την ανάγκη να «δικαιολογηθεί» με... δύο παροιμίες: «Δεν μ' αφήνουν ν' αγιάσω» ή «τράβα με κι ας κλαίω». «Δεν κράτησα τον λόγο μου. Ισως γιατί δεν μπορούσα ή γιατί δεν ήθελα. Οχι μόνο δουλεύω τώρα αλλά θα παίξω και το καλοκαίρι τον Σωκράτη στις "Νεφέλες" του Εθνικού ενώ έχω σχέδια και για τον προσεχή χειμώνα», για τα οποία δεν θέλει να μιλήσει ακόμη.
«Γεννήθηκα καρατερίστας»
Θέλει όμως να μιλήσει για τα 50 χρόνια που κλείνει εφέτος στο θέατρο. «Γεννήθηκα καρατερίστας» μου λέει. «Από μικρή ηλικία έπαιζα τους καρατερίστες. Φορούσα περούκες,έκανα μακιγιάζ, μου έβαζαν ρυτίδες και έλεγα, θυμάμαι, τότε: "Δεν θα μεγαλώσω να γίνω καρατερίστας πραγματικός;". Πέρασαν τα χρόνια και οι ρυτίδες έγιναν φυσικές και τώρα λέω: "Δεν θα μπορούσα να γυρίσω πίσω και να ξαναγίνω 20 ετών;". Αυτά είναι τα 50 χρόνια που πέρασαν». Δεν μελαγχολεί όμως. Τα χάρηκε όλα στη ζωή του. «Είναι μια ονειρική δουλειά το θέατρο, μια δουλειά που όταν την κάνεις με πάθος και με ήθος πληρώνει αυτά που δεν μπόρεσες να βρεις στη ζωή σου. Η δουλειά μας κάνει να ισορροπούμε με αυτά που στη ζωή δεν κρατήσαμε στα χέρια μας». Σαν υποκατάστατο; «Ναι, έχει πολύ υποκατάστατο μέσα της. Ξέρεις, εγώ στη ζωή μου πιστεύω σε δύο πράγματα: στον έρωτα και στο θέατρο. Και τα δύο με έκαναν να χαρώ και να πληγωθώ».
Η οικογένειά του πάντως δεν τον προόριζε για την τέχνη. Ούτε εκείνον ούτε τον αδελφό του, τον Παύλο, που έγινε ζωγράφος. Τους ήθελαν μηχανικούς, γιατρούς. Όταν όμως κατάλαβαν ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε από αυτά, τον έβαλαν με μέσο στην Εθνική Τράπεζα. Έφυγε μέσα σε έξι μήνες για να ακολουθήσει το όνειρό του. Όταν έπειτα από χρόνια η οικογένειά του χαιρόταν με όσα πέτυχε, δεν παρέλειπε να του υπενθυμίζει: «Αν είχες συνεχίσει στην τράπεζα, τώρα θα ήσουν διευθυντής» θυμάται γελώντας. «Μετά την Κατοχή, στον Εμφύλιο, ήμουν στη Θεσσαλονίκη και έβλεπα τα μπουλούκια να δίνουν παραστάσεις πάνω σε κάτι βαρέλια και μετά να φεύγουν. Μου άρεσε που έφευγαν και τους ακολούθησα για ενάμιση χρόνο. Δεν ξαναγύρισα σπίτι. Δεν είχα τελειώσει ούτε το γυμνάσιο. Έμαθα ένα θέατρο που δεν θέλω να ξεχάσω. Είναι ένας γόνιμος σπόρος για να τον βάζω κάθε φορά σε ό,τι καινούργιο κάνω» λέει γυρνώντας πίσω.

Ο «ναυαγός» έγινε Μακεδονομάχος

Στην Αθήνα τον έφερε ο θίασος του Χατζίσκου. «Ήμουν ναυαγισμένος από κάποιο μπουλούκι, με βρήκαν και με έβαλαν να κάνω τον Μακεδονομάχο. Ήμουν 20 χρόνων και επειδή από τότε ήμουν καρατερίστας ήμουν απαίσιος στον ρόλο. Λόγω μιας στρατιωτικής άσκησης ένας από τους ηθοποιούς έπρεπε να παρουσιασθεί και έμεινε ο ρόλος ενός Γερμανού καθηγητή. Με έβαλαν να τα πω. Με βοήθησε ο Χατζίσκος και έπειτα από δύο ημέρες βγήκα και τα είπα. Φαίνεται ότι τα είπα τόσο καλά που με πήρε μαζί του στην Αθήνα». Το ίδιο καλοκαίρι τον είδε ο Μουσούρης και τον πήρε για να παίξει στις «Σκηνές δρόμου». Στη μακρά πορεία του δούλεψε με την Αρώνη, τη Μανωλίδου, τη Λαμπέτη, τον Χορν, την Κατερίνα. Γνώρισε τον Ροντήρη, τον Κουν, τον Μινωτή, τον Βολανάκη. Επαιξε με την Τζένη Καρέζη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Νίκο Κούρκουλο, τον Γιάννη Φέρτη. Με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο συνεργάστηκε πολλές φορές και μαζί του μοιράζεται και μια στενή φιλία.
«Κατάλαβα τις διαφορές Κουν - Ροντήρη. Αλλά κατάλαβα ότι και οι δύο, αν και ξεκινούσαν από διαφορετικούς δρόμους, είχαν τον ίδιο στόχο: την αλήθεια» εξηγεί. «Αυτή την αλήθεια βρήκα και στον Βολανάκη, έναν σκηνοθέτη με τον οποίο έκανα σημαντικά πράγματα». Πιστεύει ότι σήμερα διαθέτουμε περισσότερους και καλύτερους ηθοποιούς από ό,τι σκηνοθέτες. «Προσωπικά μετά τον Βολανάκη δεν έχω να προτείνω κανέναν άλλον» λέει.Και ο Τάσος Μπαντής με τον οποίο συνεργάζεται ξανά εφέτος; «Ο Τάσος είναι ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος και αυτό είναι βασικό για τη σκηνοθεσία. Θέλει να ακούσει, ακούει,αλλά τελικά κάνει αυτό που θέλει».

Οι σπουδαίοι «πρωτοδεύτεροι»

Καρατερίστας: αυτό είναι το χαρακτηριστικό του. «Για τον καρατερίστα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα όταν είναι νέος. Οταν αποδείξει με τα χρόνια ότι κάνει γι' αυτό, τότε γίνεται τελείως απαραίτητος. Είναι γνωστό ότι εμάς που κρατάγαμε τους δεύτερους ρόλους ενώ ήμασταν πρώτοι μας ονόμαζαν "πρωτοδεύτερους". Δεν μου έλειψε ποτέ το "πρώτος".Θυμάμαι με τι σεμνότητα και τι σεβασμό ο Φέρτης μού ζήτησε να παίξω έναν μικρό ρόλο στο "Μπεντ". Τον έπαιξα χωρίς κανέναν ενδοιασμό και ήταν ο ρόλος της παράστασης. Οπως και ο Κουν που με είδε να παίζω τον ευνούχο σε ένα ρωσικό έργο και με πήρε στο Υπόγειο.Κάποτε στο ελληνικό θέατρο ήταν μαζεμένοι ­ τους μάζευε ο Φώτος Πολίτης στην αρχή,μετά ο Χουρμούζιος, ο Μινωτής ­ μεγάλοι ηθοποιοί, ο Γαλανός, ο Αρώνης, ο Μαλλιαγρός, η Καλογερίκου, η Μουστάκα, οι οποίοι έπαιζαν μικρούς, μεγαλύτερους ή μεσαίους ρόλους. Δεν ήταν όπως τώρα που τα μετράνε όλα με τον πήχη». Εκείνα τα πρώτα χρόνια στα μπουλούκια ο Γιώργος Μοσχίδης δεν έβγαζε λεφτά αλλά δεν προβληματιζόταν για τη ζωή που έκανε. «Είχα τον σπόρο της αλλαγής και της επαναστατικότητας από τον πατέρα μου»λέει «αλλά είχα την αγωγή από το σπίτι της μητέρας μου. Συνηθίζω να λέω ότι δεν είμαι γνήσιος αλλά μπάσταρδος. Δεν είμαι ούτε αστός ούτε επαναστάτης. Είμαι με τους επαναστάτες ως πνεύμα. Η ύλη μου όμως είναι με τους αστούς. Μόνο που στη ζωή πρέπει κάπου να ανήκεις γιατί αλλιώς δεν σε θέλει κανείς. Και εγώ ακόμη το βιώνω αυτό. Κανένας δεν με θέλει».

Κατά βάθος όμως είναι αναρχικός: «Με την έννοια του αυτοελέγχου, με τη φιλοσοφική διάσταση της αναρχίας» μου εξηγεί. Και έκανε τις δικές του επαναστάσεις, στη ζωή και στην τέχνη. «Στο θέατρο, παρά το γεγονός ότι μου δίνονταν οι ευκαιρίες να βγάλω περισσότερα λεφτά, δεν ενέδωσα. Κράτησα μια πορεία πλεύσης. Θα ακουστεί λίγο σνομπαλλά θα το πω: Είμαι ηθοποιός του θεάτρου και αυτό για μένα είναι το σημαντικότερο.Έζησα καλά από τη δουλειά μου. Και είμαστε λίγοι αυτοί που τα καταφέραμε». Δεν έκανε ούτε πολλές ταινίες ούτε πολλά σίριαλ. Κάνει όμως πολλά όνειρα: «Αλίμονό μου αν πάψω να ονειρεύομαι. Αλλά αμέσως μετά το όνειρο έρχεται η γνώση. Η γνώση είναι τέτοια που για μια στιγμή με κάνει να μην ονειρεύομαι. Αλλά μετά πετάω τη γνώση για να ξαναονειρευτώ.Την έχω όμως τη γνώση. Εχω μάθει να κρατάω καλά την ασπίδα» καταλήγει.
«Το ημερολόγιο της άμμου» του Δημήτρη Κορδάτου παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Τάσου Μπαντή στο θέατρο «Εμπρός» (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή, τηλέφωνο 3238.990).
«Δεν μου έλειψε η αγάπη»
Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;
«Μεγάλωσα σε πολλά σπίτια, της γιαγιάς, των θείων μου, γιατί ο πατέρας μου δεν ήταν κοντά μας. "Παραθέριζε" στην εξορία. Μέχρι τα δώδεκά μου χρόνια τον είχα δει μόνο δύο φορές».
Και η μητέρα σας;
«Η μητέρα μου, όταν ήμουν παιδί, ήταν με τον τρόπο της κοντά σε μένα και τον αδελφό μου. Αργότερα έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η απουσία του πατέρα τής είχε κοστίσει πολύ. Ήταν και η ντροπή που ένιωθε για την εξορία. Η αγάπη όμως δεν μου έλειψε ποτέ».
Δεν μεγαλώσατε δηλαδή σε μια κλασική οικογένεια...
«Όχι, αλλά η έννοια της οικογένειας είναι έντονη μέσα μου. Μπορεί να άλλαζα συχνά σπίτια, αλλά όλους αυτούς τους ανθρώπους τους αισθανόμουν δικούς μου».
Ίσως όμως αυτό το περιβάλλον να σας καλλιέργησε μια τάση φυγής...
«Είναι αλήθεια. Είχα μάθει να φεύγω».

Είπαν για αυτόν



Τάσος Μπαντής


«Με τον Γιώργο συνεργάστηκα για πρώτη φορά στην "Αγριόπαπια", το 1994-1995. Από τότε είμαστε "φίλοι"... Χρησιμοποιώ τα εισαγωγικά ­ και να με συμπαθάει ­ γιατί, παρά το ότι γνωριζόμαστε πολύ, νιώθω συχνά πως δεν χωράει σε "προσδιορισμούς". Απροσδόκητος... Γενναιόδωρος, ανθρώπινος, ζεστός, τρυφερός και την άλλη στιγμή εκρηκτικός, επιθετικός, κακομαθημένος. Μια μείξη μοναδική που παράγει ­ πρέπει να πω ­ γοητεία. Στη γοητεία αυτή ενδίδω και τον αισθάνομαι φίλο ­ χωρίς εισαγωγικά αυτή τη φορά...
Φέτος συμπληρώνει πενήντα χρόνια ζωής στο θέατρο. Θεώρησα ­ ίσως και σε συνάρτηση με τον ρόλο του Πατέρα που ενσαρκώνει στο "Ημερολόγιο" ­ ότι το θέατρό μας οφείλει να τον τιμήσει. Είναι ο μοναδικός ίσως εν ενεργεία ηθοποιός της γενιάς του που πέρασε από τα μπουλούκια στον Ροντήρη, τον Κουν, τον Βολανάκη, σταθμεύοντας ενδιαμέσως στη Μανωλίδου, την Κατερίνα, τη Λαμπέτη, τον Χορν, τη Βουγιουκλάκη, την Καρέζη και τόσους άλλους. Μια γνωστή στους πάντες φάτσα, ένας δικός μας άνθρωπος».

Γιώργος Μιχαλακόπουλος

«Νομίζω ότι με τον Γιώργο μας συνδέει η τρέλα· διαφορετική τρέλα έχει εκείνος, διαφορετική εγώ. Κι ακόμα μας συνδέει το πάθος για τη δουλειά. Οταν παίζουμε μαζί αυτά που μας απασχολούν είναι ποιος ξέρει καλύτερα τον ρόλο, ποιος τον έμαθε πρώτα. Κι επειδή έχουμε παίξει πολλές φορές μαζί, γνωρίζουμε καλά ο ένας τον κώδικα του άλλου. Ο Γιώργος είναι ένα δείγμα εργάτη θεάτρου. Είναι μαχητής. Έχει κατακτήσει τα μέσα του, έχει μέτρο σαν ηθοποιός και άπειρες τεχνικές. Είναι από τους δυσεύρετους "ρολιστοκαρατερίστες". Γνωριστήκαμε στο Θέατρο Τέχνης, όταν παίξαμε μαζί στους ιστορικούς "Ορνιθες". Έχουμε συνεργαστεί, εκτός Τέχνης, και στο Εθνικό και στο ελεύθερο θέατρο. Νομίζω ότι είναι φίλος μου. Εγώ πάντως είμαι φίλος του». "


                      =======================


Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει :


Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
         
1992
         
ΑΝΤ1
Η αγάπη άργησε μια μέρα
         
1997
         
ΕΤ1
Ο κήπος με τ' αγάλματα (1981)
         
1981
         
ΕΡΤ
Ο ψεύτης παππούς
         
2008
         
ΕΤ1
Χαίρε Τάσο Καρατάσο
         
1985
         
ΕΡΤ
Καπνισμένος ουρανός
         
1985
         
ΕΡΤ2
Κλειστά παράθυρα
         
1992
         
ΕΤ1
Κλειστοί δρόμοι (1988)
               
ΕΤ2
Το σπίτι με το Φοίνικα
         
1970
         
ΥΕΝΕΔ
Εν Αθήναις
         
1976
         
ΕΡΤ
Μικρογραφίες
         
1986
         
ΕΡΤ
Απόστολος και μόνος (2006) (I)
         
2006
         
ΝΕΤ
Αστροφεγγιά
         
1980
         
ΕΡΤ
Σιγά η πατρίδα κοιμάται
         
1987
         
ΕΤ1
Το γελοίον του πράγματος: Μια ζωή σκύλος
         
1994
         
ΑΝΤ1

Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες έχει παίξει:

Ελευθέριος Βενιζέλος (1980)
         
1980
Σουβλίστε τους! Έτσι θα πάρουμε το κουραδόκαστρο
         
1981
Ρόζα
         
1982
Το ευτυχισμένο πρόσωπο της Λεωνόρας
         
1982
Υπόγεια διαδρομή
         
1983
Ο κήπος με τα αγάλματα
         
1982
Η παρεξήγηση
         
1983
Ρεβάνς
         
1983
Ο κλοιός
         
1987
Oh Babylon
         
1989
Ζωή χαρισάμενη
         
1993
Καβάφης
         
1996
Απόστολος και μόνος (2006) (II)
         
2006
Η ηλικία της θάλασσας
         
1978
Τα χρώματα της ίριδος
         
1975
Διακοπές στην Αίγινα
         
1958
Ο Μιμίκος και η Μαίρη
         
1958
Θρίαμβος
         
1962
Ο τελευταίος πειρασμός
         
1964
Ψυχή και σάρκα (Εσύ κι' εγώ)
         
1974
Η δίκη των δικαστών
         
1974
Τα δίχτυα της ντροπής
         
1965
Το πρόσωπο της ημέρας
         
1965
Άνθρωπος για όλες τις δουλειές..
         
1966
Ο κόσμος τρελλάθηκε...
         
1967
Ένας άφραγκος Ωνάσης
         
1969
Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ
         
1970
Κρίμα... το μπόι σου
         
1970
Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά
         
1970
Στη μάχη της Κρήτης
         
1970
Αγάπησα μια... πολυθρόνα
         
1971
Καταναλωτική κοινωνία
         
1971
Μαντώ Μαυρογένους (1971)
         
1971
Ο τρελοπενηντάρης
         
1971
Ο φαφλατάς
         
1971
Παπαφλέσσας
         
1971
Πίσω μου σ' έχω σατανά (1971)
         
1971
Αγάπη μου παλιόγρια
         
1972
Αντάρτες των πόλεων
         
1972
Τί 30... Τί 40... Τί 50...
         
1972
Οι προστάτες
         
1973
Ταγκό 2001
         
1973
Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς
         
1973
Happy day
         
1977
Όχι
         
1969

Ελληνικές τηλεταινίες στις οποίες έχει παίξει:

Το νερό της βροχής
         
1983
         
ΕΡΤ
Το απομεσήμερο ενός ντετέκτιβ
         
1987
        

Τηλεοπτικές θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει:

Αρσενικό και παλιά δαντέλλα (1981)
              
ΕΡΤ
Αστέρι χωρίς όνομα
         
1979
         
ΕΡΤ
Η ανταπόκριση
         
1985
         
ΕΡΤ
Η δίκη του Χριστού
         
1981
         
ΕΡΤ
Ωραία μου κυρία (1994)
         
1994
         
ΑΝΤ1
Βυσσινόκηπος (1995)
         
1998
         
ΑΝΤ1

Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει:

Ταμπούρλα στη νύχτα
         
1974
Φιλουμένα Μαρτουράνο (1978)
         
1978
Σαράντα καράτια
         
1968
Γλυκό πουλί της νιότης (1979)
         
1979
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1967)
         
1967
Ζητήστε τη Βίκυ
         
1967
Θεσμοφοριάζουσες (1989)
         
1989
Φράνκυ
         
1969

Εκπομπές στις οποίες συμμετείχε ή τις οποίες παρουσίαζε:

Σε χρόνο TV
         
2005
         
ΕΤ1
Συν και πλην
         
1995
         
ΕΤ2
Στην υγειά μας
         
2004
         
ΝΕΤ
Στην υγειά μας
         
2004
         
ΝΕΤ

Ο Γιώργος Μοσχίδης γεννήθηκε στη Καβάλα το 1931.

Την καριέρα του ως ηθοποιός την ξεκίνησε το 1948 με περιοδεύοντες θιάσους. Στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε το 1952 με το Θίασο Αρώνη- Μανωλίδου στο έργο «Ρομάντζο». Στο θέατρο συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους αθηναϊκούς θιάσους, αλλά και με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης παίζοντας σε όλα τα είδη του θεάτρου. Διακρίθηκε σε παραστάσεις αρχαίου δράματος και αττικής κωμωδίας.

Στο σινεμά ξεκίνησε το 1958 στην ταινία του Λαμπρινού «Διακοπές στην Αίγινα».  Την ίδια χρονιά έπαιξε στο ιστορικό δράμα του Γρ. Γρηγορίου «Ο Μιμίκος και η Μαίρη». Μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε 43 ταινίες. Μερικές από αυτές είναι οι «Κρίμα το μπόι σου(1970)», «Τι 30, τι 40, τι 50(1972)», «Αγάπη μου παλιόγρια(1972)», «Τον αράπη και αν τον πλένεις(1973)».

Σημαντική ήταν και η παρουσία στις ταινίες του ΝΕΚ και συγκεκριμένα στις ταινίες «Τα Χρώματα της ίριδας (1975)», «Χάππυ Νταίη (1976)», «Ρόζα (1982)», «Ρεβάνς (1983)», «Η Παρεξήγηση (1983)», «Υπόγεια Διαδρομή (1983)», «Ζωή Χαρισάμενη (1993)» κ. ά.



    ============================================
        


Λαυρέντης Διανέλλος


 Αποτέλεσμα εικόνας για λαυρεντης διανελλος

Αποτέλεσμα εικόνας για λαυρεντης διανελλος


Αποτέλεσμα εικόνας για λαυρεντης διανελλος




Λαυρέντης Διανέλλος. Ο ηθοποιός που έβλεπε τα τρένα να περνούν...


Υπήρξε από τους πιο παραγωγικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, έχοντας λάβει μέρος σε 195 ταινίες μέχρι το 1973, με πρώτη συμμετοχή του στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» το 1948. Γεννημένος στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας, απ” όπου πήρε και το όνομά του, υπήρξε ένας από τους αγαπημένους «μπαμπάδες» του ελληνικού κινηματογράφου. Είχε ωστόσο ένα μεράκι, που λίγοι γνωρίζουν. Το όνειρο του Λαυρέντη Διανέλλου ήταν να γίνει σιδηροδρομικός και μάλιστα μηχανοδηγός. Τον συγκινούσαν αφάνταστα τα τρένα και έλεγε πως θα ήταν ευτυχισμένος αν μπορούσε κάποτε να οδηγήσει μια αμαξοστοιχία. Γι αυτό και όταν ξέκλεβε χρόνο, του άρεσε να κάθεται σε κάποιον σιδηροδρομικό σταθμό και να χαζεύει τους συρμούς.

Έτσι «έφυγε» ένα πρωινό στις 16 Σεπτεμβρίου του 1978 σε ένα νοσοκομείο του Σιάτλ των ΗΠΑ . Ένα νοσοκομείο σχεδόν δίπλα στον εκεί σιδηροδρομικό σταθμό… Και τα τρένα συνέχιζαν να περνούν…

 Μάρω Μπουρδάκου

                            ==========================


Λαυρέντης Διανέλλος

 Ο «πατέρας» του ελληνικού κινηματογράφου που ήθελε να γίνει σταθμάρχης. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Κάρολου Κουν και στη κηδεία του, οι συνάδελφοί του τον «ξέχασαν». 
Ο Λαυρέντης Διανέλλος ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κοινού ως ο «πατέρας». Ερμήνευσε πολλές φορές αυτόν τον ρόλο, με πιο γνωστές τις ταινίες «Μανταλένα» και «Το πιο λαμπρό αστέρι», όπου ενσάρκωσε τον πατέρα της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ο Λαυρέντης Διανέλλος γεννήθηκε το 1911 στον Άγιο Λαυρέντιο Βόλου. Από την ιδιαίτερη πατρίδα του, πήρε και το όνομά του. Όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει σιδηροδρομικός. Λάτρευε τα τρένα και ακόμα και όταν καταξιώθηκε ως ηθοποιός έλεγε ότι όνειρό του ήταν να οδηγήσει μια αμαξοστοιχία. Ήταν η εποχή που οι σιδηρόδρομοι γοήτευαν τους ανθρώπους, ειδικά στην περιφέρεια.

Αποτέλεσμα εικόνας για λαυρεντης διανελλος
Ο Διανέλλος με τη σύζυγό του Φ. Κοκόλα

Τελικά στα μέσα της δεκαετίας του ‘30 κατέβηκε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Μάλιστα, ήταν από τους πρώτους μαθητές και μετέπειτα συνεργάτες του Κουν. Στη Σχολή γνώρισε τη Φρόσω Κοκκόλα, η οποία σπούδαζε υποκριτική, αλλά ασχολήθηκε με το δημοτικό τραγούδι. Παντρεύτηκαν, απέκτησαν μια κόρη και έμειναν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του ηθοποιού.

 Το θεατρικό του ντεμπούτο έγινε το 1936 στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Χρειάστηκε να περάσουν 12 χρόνια για να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο. Ήταν το 1948 στην ταινία «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται». Έκτοτε τον κέρδισε ο κινηματογράφος και θεωρείται ένας από τους πιο παραγωγικούς ηθοποιούς , έχοντας λάβει μέρος σε 195 ταινίες. Στο θέατρο συνεργάστηκε αρχικά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, ενώ το 1947 έγινε μέλος του θιάσου του Βασίλη Λογοθετίδη. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 και για 20 ολόκληρα χρόνια συνεργάστηκε με τον Μίμη Φωτόπουλο.

 Παρόλο που στον κινηματογράφο ερμήνευε πάντα δεύτερους ρόλους, ήταν πολύ συμπαθής στο κοινό. Το πρόσωπο του μπορούσε με την ίδια ευκολία και πειστικότητα να εκφράσει τόσο τη λύπη όσο και τη χαρά, ανέφεραν οι κριτικοί. Η απλότητα στο παίξιμό του έκανε τον κόσμο να τον θεωρεί «δικό του άνθρωπο». Πολλοί μάλιστα, λόγω της φυσικότητας στην ερμηνεία του, πίστευαν ότι ήταν αυτοδίδακτος. Εκτός από τον «πατέρα», ερμήνευσε αρκετές φορές τον φτωχό μεροκαματιάρη, αλλά και τον παπά. Εξαιτίας των πολλών συμμετοχών του σε ταινίες, έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο Διανέλλος διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου το 1971, κερδίζοντας το βραβείο του Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία, «Ολοκαύτωμα».

Αποτέλεσμα εικόνας για λαυρεντης διανελλος
Από την ταινία "Ο Φανούρης και το σόι του"


Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 εμφανίστηκε σε τρεις σειρές της ΕΙΡΤ, «Το κορίτσι της Κυριακής», «Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή», «Στα δίχτυα του τρόμου». Ο ηθοποιός έφυγε από τη ζωή στις 16 Σεπτεμβρίου του 1978 στο Σιάτλ των Η.Π.Α μετά από χρόνια ασθένεια. Κηδεύτηκε στη Ραφήνα.
    
Φιλμογραφία

Στα δίχτυα του τρόμου (1975) .... Θανάσης Τσάμπος
Αληθινές ιστορίες (1974) TV (σειρά)
Ο αποστάτης (1974) .... Στέλιος
Σατανικές ερωμένες (1974) .... Θανάσης
Εσμέ η τουρκοπούλα (1974) .... Πατέρας
Σ' έχω ανάγκη απόψε πολύ (1973) .... Τάσος
Η Αλίκη της σύγχρονης γενιάς (1973)
Τα χρόνια της οργής (1973) .... Νίκος
Η Μαρία της σιωπής (1973) .... ο Παπάς του χωριού
Όργια σε τιμή ευκαιρίας (1973)
Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972) .... Λιάπης
Η Αλίκη δικτάτωρ (1972) .... Νέστωρ Μπαρούζος, ηθοποιός
Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη (1972) .... Σταμάτης, κουνιάδος
Απ' τα αλώνια στα σαλόνια (1972) .... πατέρας Μαγδάλως
Ερωτική συμφωνία (1972) .... Αντώνης
Κατηγορώ τη ζωή (1972) .... Αντώνης
Σουλιώτες (1972)... ηγούμενος Σαμουήλ
Στην πόλη αγαπηθήκαμε (1972) .... Φώτης
Οι ξενιτεμένοι (1972) .... Παναγιώτης Γεράρδος
Αδέλφια μου αλήτες, πουλιά (1971) .... Ζαγκάλ, τσιγγάνος
Διακοπές στο Βιετνάμ (1971) .... Θόδωρος, πεθερός
Η εφοπλιστίνα (1971) .... Καρανίκας
Οι εγωιστές (1971) .... Μάνθος
Η κόρη του ήλιου (1971) .... Σταμάτης Βαλής
Μαντώ Μαυρογένους (1971) .... γέρος, μάντης
Μια γυναίκα, μια αγάπη, μια ζωή (1971) .... Γιάννης
Ολοκαύτωμα (1971) .... Σταμάτης Πανουργιάς
Παπαφλέσσας - Η μεγάλη στιγμή του ΄21(1971) .... παπα - Γιώργης
Πού πας χωρίς αγάπη (1970)
Τα αδέλφια μου ορκίστηκαν εκδίκηση (1970)
Ο Αστραπόγιαννος (1970) .... Σταμάτης
Ο δοσίλογος (1970) .... Δημήτρης Κορρές
Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ (1970) .... Δάσκαλος, αντιστασιακός
Οι Γενναίοι του Βορρά (1970) .... Μανώλης Δεβετζής
Μια γυναίκα στην Αντίσταση (1970) .... Σταμάτης
Το όνειρο της Κυριακής (1970) .... Στέλιος Κομνηνός
Σε ικετεύω, αγάπη μου (1970) .... Αλέκος Φωτίου
Σκλάβα (1970) .... Παπάς
Σταυραετοί στα Μετέωρα (1970) .... Παπά Γιώργης
Η ζωή μου στα χέρια σου (1970) .... Νικήτας Κέρος, χωρικός
Αγωνία (1969) .... Πέτρος Καρνέζης
Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969) .... Μελέτης, καφετζής
Η αρχόντισσα και ο αλήτης (1969) .... Γιάννης
Η αρχόντισσα της κουζίνας (1969) .... Στυλιανός
Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969)
Δραπέτες του Μπούλκες (1969)
Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969) .... Λεβαντής
Γιατί με πρόδωσες; (1969)
Κουρέλι της ζωής (1969)
Κυνηγημένη προσφυγοπούλα (1969) .... Βαγγέλης, πατριός
Παιδί μου, αγάπη μου (1969) .... πατέρας
Στον ίσκιο του Θεού (1969) .... Ιερόθεος
Το τελευταίο αντίο (1969)
Θέλω πίσω το παιδί μου (1969)
Η θυσία μιας γυναίκας (1969)
Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969) .... Νικόλας, καθαριστής, πρώην καπετάνιος
Ξύπνα καημένε Περικλή (1969)
Ζεστός μήνας Αύγουστος (1969)
Ο γίγας της Κυψέλης (1969) .... Στάθης
O αλύγιστος (1968) .... Πέτρος
Οι άντρες δε λυγίζουν ποτέ (1968) .... Σταύρος, θυρωρός
Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μορφή του (1968)
Ο γίγας της Κυψέλης (1968) .... Στάθης
Ο Γοργοπόταμος (1968) .... συνταγματάρχης Νικηφόρος Γρηγορίου
Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) .... Γεράσιμος, επιστάτης στο χτήμα
Καρδιά που λύγισε απ' τον πόνο (1968) .... Θωμάς
Κατηγορουμένη, απολογήσου (1968)
Το κορίτσι του λούνα παρκ (1968) .... Κιθαρίστας και τραγουδιστής, λαϊκής ταβέρνας
Ο μεγάλος διχασμός (1968) .... Νικόλας Ρούβης
Μείνε κοντά μου, αγαπημένε (1968)
Η μοίρα μιας γυναίκας (1968) .... Κώστας Ανέζης
Η ώρα της οργής (1968) .... παπα - Βαγγέλης
Ο παλιάτσος (1968) .... Αντώνης
Πικραμένα χείλη (1968)
Πολύ αργά για δάκρυα (1968) .... Νικήτας
Τα ψίχουλα του κόσμου (1968) .... Αρτέμης Μηλιαρέσης
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968) .... Αναστόπουλος
Τα ξένα χέρια είναι πικρά (1968)
Ξεριζωμένη γενιά (1968) .... Ανέστης Βοζίρης
Η ζηλιάρα (1968) .... ταβερνιάρης
Ζήσε για την αγάπη μας (1968)
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968) .... ψαράς
Άδικη κατάρα (1967) .... δεσμοφύλακας
Αυτή η γη είναι δική μας (1967) .... Ζάχος
Αν μιλούσε το παρελθόν μου (1967) .... Αντώνης
Δάκρυα οργής (1967) .... πατέρας
Τα δολάρια της Ασπασίας (1967) .... Λαυρέντης Διανέλος (ο ίδιος)
Η γόησσα (1967)
Χαϊδάρι, ώρα 3:30 - αποδράσατε (1967) .... Γρηγορίου
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967)
Καρδιές που ξέρουν να αγαπούν (1967) .... Ανέστης
Κατάρα είναι ο χωρισμός (1967)
Η κοινωνία μας αδίκησε (1967)
Το κορίτσι της οργής (1967) .... Καρανίκας
Ματωμένη γη (1967) .... Αποστόλης Βλαχοδήμος
Νόμος της ζωής (1967) .... Λευτέρης
Ώρα της δικαιοσύνης (1967) .... Αριστείδης Γιαρούκος
Ουδείς αναμάρτητος (1967) .... πατέρας κοριτσιού
Πάρε κόσμε (1967) .... Θωμάς, καφετζής
Πειραιάς ώρα 7:30 (1967) .... Θωμάς
Το πιο λαμπρό αστέρι (1967) .... Νικόλας
Τα ψίχουλα του κόσμου .... Άρτεμης Μιλιαρέσης
Ο προδότης (1967)
Στο κατώφλι της μοίρας (1967)
Βοήθεια!... O Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967) .... κύριος Ψάλτης
Αδικία (1966)
Άγγελοι της αμαρτίας (1966)
Ο ζεστός μήνας Αύγουστος (1966)
Η αρτίστα (1966) .... Νικήτας
Φως... νερό... τηλέφωνo, οικόπεδα με δόσεις (1966) .... Ανάργυρος Κουφός, μαγαζάτορας
Χωρίσαμε ένα δειλινό (1966)
Η βουλευτίνα (1966)
Κάνε τον πόνο μου χαρά (1966) .... Λιάπης
Κάποια μάνα αναστενάζει (1966)
Η Κλεοπάτρα εν δράσει (1966) (άλλος τίτλος Η Κλεοπάτρα ήταν Αντώνης) .... Ιάκωβος
Μαζί σου για πάντα (1966)
Με τη λάμψη στα μάτια (1966) .... Μάνθος Ντάκας
Η μοίρα μας χτύπησε σκληρά (1966)
Ο Παπατρέχας (1966) .... Τηλέμαχος, πολίτης στην καταγωγή
Σύντομο διάλειμμα (1966)
Τώρα που φεύγω από τη ζωή (1966) .... Ντίνος
Απόκληροι της κοινωνίας (1965) .... δάσκαλος
Δεν μπορούν να μας χωρίσουν (1965)
Δύσκολοι δρόμοι (1965) .... Θάνος, καραγκιοζοπαίχτης
Είναι ένας τρελός... τρελός... Βέγγος(1965) .... Πατέρας, σε όνειρο και θείος στην πραγματικότητα
Ο επαναστάτης (1965) .... εργάτης ναυπηγείου
Το φτωχόπαιδο (1965) .... Χρήστος
Γιατί μ' εγκατέλειψες (1965)
Κατάρα με δέρνει βαριά (1965)
Κατηγορώ τους ανθρώπους (1965) .... Μενέλαος Ρομπάτσος, μάρτυρας δικαστηρίου
Μεγάλος όρκος (1965)
Μια γυναίκα χωρίς ντροπή (1965)
Ο νικητής (1965) .... Γιώργης
Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965) .... Γιώργης
Η πικραγαπημένη (1965) (τηλεοπτικός τίτλος «Η απροστάτευτη»)
Πρέπει να ζήσεις, αγάπη μου (1965)
Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965) .... απατεώνας, γιατρός χειρουργός
Θύελλα σε παιδική καρδιά (1965) .... Μιχάλης
Η τιμωρία (1965)
Τσακισμένοι από την ορφάνια (1965)
Ξαναγύρισε κοντά μου (1965)
Αλύγιστη στη ζωή (1964) .... Αποστόλης Σαρρής
Άπονη ζωή (1964) .... Κοντολέοντας
Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του (1964) .... Θωμάς, ψάλτης
Αστεφάνωτη (1964) .... Τσάμης
Θύελλα σε παιδική καρδιά (1964) .... Μιχάλης
Δρόμος χωρίς σύνορα (1964)
Είναι μεγάλος ο καημός (1964) .... Αναστάσης Βαζαίος
Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964) .... Μεμάς
Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964) .... Λυρίδης
Κάθε λιμάνι και καημός (1964) .... Βασίλης
Το κορίτσι του πόνου (1964) .... Πέτρος
Λόλα (1964) .... σερβιτόρος σε καμπαρέ της Τρούμπας
Ο πολύτεκνος (1964) .... Παντελής
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964) .... Θόδωρος
Ο άσωτος (1963) .... Καπετάν Θωμάς
Ένας βλάκας με πατέντα (1963) .... Μηνάς
Το μεγάλο αμάρτημα (1963) .... Γιώργης
Το μεροκάματο του πόνου (1963)
Η ψεύτρα (1963) .... Βλάσης, ταχυδρόμος
Το τεμπελόσκυλο (1963) .... Κλάπας
Ο τρελάρας (1963) .... Αριστείδης
Δουλειές του ποδαριού (1962) .... Βασιλόπουλος, εργοστασιάρχης
Εξομολογήσεις μιας μητέρας (1962)
Ο χρυσός κι ο τενεκές (1962) .... Βασίλης
Nόμος 4000 (1962) .... Λευτέρης, θυρωρός
Ο Θόδωρος και το δίκαννο (1962) .... Θωμάς
Οι 900 της Μαρίνας (1961) .... Χρήστος Δενδράκης
Αγάπη και θύελλα (1961)
Χαμένα όνειρα (1961) .... Αρτέμης
Δουλέψτε για να φάτε, ή Οι χαραμοφάηδες (1961) .... Τριαντάφυλλος
Ο κατήφορος (1961) .... Σωτήρης Σιάκας, πατέρας Μαρίας
Η Λίζα και η άλλη (1961) .... Νικόλαος Χατζημηνάς, μαγαζάτορας παλαιοπωλείου στο Μοναστηράκι
Μας κλέψανε την Γκόλφω (1961)
Το παιδί του μεθύστακα (1961) .... Νικόλας
Τα σαράντα παλικάρια (1961)
Ο θάνατος θα ξανάρθει (1961) .... Καπετάν Καραλής
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) .... Περδικούλης
Το αγόρι που αγαπώ (1960) .... Σωκράτης, παλαιοπώλης
Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) .... μπάρμαν σε καμπαρέ
Μανταλένα (1960) .... καπετάν Κοσμάς Χαρίδημος
Οι 900 της Μαρίνας )1960) .... Χρήστος Δενδράκης
Το γεφύρι του πεπρωμένου (1960)
Ο Ηλίας του 16ου (1959) .... Λαυρέντης, ξενοδόχος
Άντρα θέλω με πυγμή (1959)
Νταντά με το ζόρι (1959) .... Λεωνίδας
Διακοπές στην Κωλοπετινίτσα (1959)
Ένας βλάκας και μισός (1959) .... Σπανάκης, φαρμακοποιός
Μια ζωή την έχουμε (1958) .... μπαρμπα-Φώτης
Ένας ήρως με παντούφλες (1958) .... Απόστολος Δεκαβάλας, απατεώνας
Οι καβγατζήδες (1958)
Το κορίτσι της αμαρτίας (1958) .... Νίκος
Η κυρά μας η μαμή (1958) .... Παναγιώτης, πρόεδρος συναιτερισμού
Ο λεφτάς (1958) .... Πλούταρχος Καλλίνης, υπάλληλος δικηγορικού γραφείου
Μια λατέρνα, μια ζωή (1958) .... Λάμπρος
Ο μισογύνης (1958)
Τέσσερις νύφες κι ένας γαμπρός (1958) Σταμάτης Μακρίδης
Η ζωή μου αρχίζει με σένα (1958)
Ο Φανούρης και το σόι του (1957) .... Αλέξης Λαγκούσης
Ο γυναικάς (1957) .... δικαστής
Λατέρνα, φτώχεια και γαρίφαλο (1957) .... Αριστείδης, παλαιοπώλης
Ο μεγαλοκαρχαρίας (1957) .... αστυνομικός
Τρία παιδιά Βολιώτικα (1957)
Της νύχτας τα καμώματα (1957) .... Αποστόλης
Η αρπαγή της Περσεφόνης (1956) .... πρόεδρος κοινότητας Πανωχωρίου
Η κάλπικη λίρα (1955) .... Αναστάσης, ασπριτζής
Γλέντι, λεφτά κι αγάπη (1955) .... σερβιτόρος
Το παιδί μου πρέπει να ζήσει (1951) .... Κωστής
Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948) .... Λευτέρης, κάτοικος της αυλής
Μαντάμ Σουσού (1948)

Θέατρο

Ο πύργος (1964)
Όλα τον ανήφορο (1951)
Η γυναίκα με το βέτο (1950)
Πάμε πρίμα (1950)
Θέλω να χορεύω (1949)
Χαρούμενη Ελλάδα (1949)
Γελάτε Αμερικάνικα - Γελάτε χωρίς βέτο (1947)
Ο παίκτης (1942)
Έξοδος κινδύνου (1941)
Μια ζωή είναι κι αυτή (1941)
Η κυρία που κοροϊδεύει (1941)
Τηλεοπτικό θέατρο
Σταθμός Σαμποτέ (1974) ΥΕΝΕΔ
Τηλεοπτικές σειρές
Αληθινές ιστορίες (1974) ΕΙΡΤ
Στα δίχτυα του τρόμου (1973) ΕΙΡΤ
Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή (1972) ΕΙΡΤ
Το κορίτσι της Κυριακής (1972) ΕΙΡΤ


Λαυρέντης Διανέλλος




Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ είναι αφιερωμένο στον ηθοποιό ΛΑΥΡΕΝΤΗ ΔΙΑΝΕΛΛΟ. Συγγραφείς, ηθοποιοί και σκηνοθέτες μιλούν για τη ζωή του, τις σπουδές του στο θέατρο, τη σταδιοδρομία του στον κινηματογράφο επισημαίνοντας ότι κατέχει το απόλυτο ρεκόρ συμμετοχών στις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Προβάλλονται αποσπάσματα από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε.

                                 
ΠΗΓΕΣ




Σταύρος Ξενίδης - Βικιπαίδεια





Λαυρέντης Διανέλλος - Βικιπαίδεια



                 ======================================


Γιώργος Τσιτσόπουλος

Αποτέλεσμα εικόνας για γιώργος τσιτσόπουλος


Αποτέλεσμα εικόνας για γιώργος τσιτσόπουλος


Ο Γιώργος Τσιτσόπουλος (1929 - 24 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1955. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: "Είμαι ο μεγάλος δεύτερος" για το σύνολο σχεδόν των υποστηρικτικών ρόλων του στη θεατρική σκηνή και τον κινηματογράφο. Είχε τιμηθεί με το βραβείο "Κάρολος Κουν" για την ερμηνεία του στο ρόλο του πάστορα Μάντερς στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη "Στη Χώρα Ίψεν" που είχε ανέβει στο Ανοιχτό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Σημαντικοί ήταν επίσης και οι ρόλοι του στο τρελλό της "Δωδεκάτης νύχτας" με τον Ευαγγελάτο στο Εθνικό, στον Φιλέα Φονγκ στο "Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες" επίσης με τον Ευαγγελάτο, στο "Βυθό" του Γκόργκι, στο "Ματωμένο γάμο" με τους Μινωτή - Παξινού κ.ά.

Εκτός από το θέατρο, έπαιξε και στον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα στη χρυσή εποχή του, πάντα σε δεύτερους ρόλους, που τον κατέστησαν και περισσότερο γνωστό, όπως στις ταινίες Ο κύριος πτέραρχος, που ως σμηνίτης ακολουθούσε τα παραγγέλματα του Κ. Χατζηχρήστου, Κάτι να καίει, Η Αλίκη στο ναυτικό, Νύχτα γάμου, Γαμπρός απ' το Λονδίνο, Ο ξυπόλητος πρίγκιψ, Ξύπνα Βασίλη, Η Παριζιάνα, Όλγα, αγάπη μου, Τρελοί πολυτελείας, Τρεις κούκλες κι εγώ κ.ά.

Γενικά υπηρέτησε τη θεατρική και κινηματογραφική σκηνή με συνέπεια και ήθος. Κάτοικος Καλλιθέας, ήταν παντρεμένος και είχε ένα γιο.
Πέθανε, νικημένος από τον καρκίνο στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών σε ηλικία 77 ετών.

Φιλμογραφία

Το αμαξάκι (1957) .... Πάνος
Τρεις κούκλες κι εγώ (1960) ..... Φαίδωνας
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) .... Νούλης
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) .... Φρίτς
Ο σκληρός άντρας (1961) .... Τάκης
Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο Κοντος (1961) ..... Ντίμης, υποψήφιος γαμπρός
Ο καλός μας άγγελος (1961) .... Τάσος Ναρλής
Κατήφορος (1961) .... Σταματάκος
Η Λίζα και η άλλη (1961) .... Πάνος
Η Αλίκη στο ναυτικό (1961) .... Παναγιώτης - Τάκης - Δημητρίου
Τέρμα τα δίφραγκα (1962)
Το ταξίδι (1962) .... Κώστας
Οι γαμπροί της Ευτυχίας (1962) ..... Κούλης Εξαρχόπουλος
Ο χρυσός και ο τενεκές (1962) .... Λάκης
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962) .... Ανδρέας Νικολόπουλος
Νόμος 4000 (1962) .... Τάκης Αναγνώστου
Τρελοί πολυτελείας (1963) .... Αλέκος
Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο (1963) .... Μπιλ Καρύδης, επίδοξος γαμπρός
Ο ταυρομάχος προχωρεί!...
Ο κύριος Πτέραρχος (1963) .... Βαγγέλης Νταρλάς
Οι φτωχοδιάβολοι (1964) .... Στέλιος
Ένας ζόρικος δεκανέας (1964)
Κάτι να καίει (1964) ... Λέλος
Κατάρα με δέρνει βαριά (1965)
Το πρόσωπο της ημέρας (1965) .... Κώστας
Αφήστε με να ζήσω (1965) .... Μιχάλης
Ένα καράβι Παπαδόπουλοι (1966)
Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966) ... Τζιμ, ελληνοαμερικάνος
Ο ξυπόλυτος πρίγκηψ (1966) .... Γιώργος
Το πλοίο της χαράς (1967)
Νύχτα γάμου (1967) .... διευθυντής ξενοδοχείου
Γαμπρός απ’ το Λονδίνο (1967) .... Διονύσης
Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα (1968)
Το κορίτσι του Λούνα Παρκ (1968) ... Νίκος, χειρουργός
Όλγα αγάπη μου (1968) .... Αθανασιάδης
Ο ψεύτης (1968) .... επιβάτης πλοίου
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968) .... Ντίνος Ευαγγελίου
Το ανθρωπάκι (1969) .... σκηνοθέτης
Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969)
Ξύπνα Βασίλη (1969) .... Περικλής
Η παριζιάνα (1969) .... Κώστας
Διακοπές στο Βιετνάμ (1971) .... Λάμπης
Κατάχρησις εξουσίας (1971)
Πίσω μου σ’ έχω σατανά (1971)
Ο Τσαρλατάνος (1973) .... Φεσάρας, διαφημιστής
Θανάσης, ο πιο γρήγορος τρελός - Δικτάκτωρ καλεί Θανάση (1973) .... Τζων Μπάρκας
Όνειρο αριστερής νύχτας (1987)


                         ==========================



Γιώργος Τσιτσόπουλος



Με αφορμή το θεατρικό βραβείο «Κάρολος Κουν» με το οποίο τιμήθηκε πριν από λίγες ημέρες, ο γνωστός ηθοποιός κάνει μια αναδρομή στην πορεία του στο σανίδι που διαρκεί σχεδόν μισόν αιώνα


ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  09/07/2000

Λοβέρδου Μυρτώ

 Αποτέλεσμα εικόνας για γιώργος τσιτσόπουλος

"Είμαι ο μεγάλος... δεύτερος"

«Ένα βραβείο είναι κάτι το αναπάντεχο. Και είναι τόσο πιο όμορφο και πιο λαμπερό όταν δεν το περιμένεις. Όπως δεν το περίμενα εγώ. Σαν παλιά καραβάνα που έχω παίξει πλάι σε πολύ μεγάλους ηθοποιούς, όπως η Κατίνα Παξινού, το να παίρνει εκείνη βραβείο είναι κάτι το αυτονόητο, κάτι που έρχεται από μόνο του. Το να παίρνω εγώ που δεν έχω το εύρος και το ειδικό βάρος αυτών των ηθοποιών είναι κάτι άλλο. Και βέβαια είναι μια χαρά. Μια μεγάλη χαρά και ευχαριστώ την επιτροπή που μου το έδωσε». Ο Γιώργος Τσιτσόπουλος κάθεται απέναντί μου και μιλάει για το θέατρο που υπηρετεί εδώ και σχεδόν μισόν αιώνα. Για την ερμηνεία του στον ρόλο του πάστορα Μάντερς στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Στη χώρα Ίψεν», που ανέβηκε στο Ανοιχτό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, του απενεμήθη το θεατρικό βραβείο «Κάρολος Κουν» 1998-1999. «Γι' αυτό και θέλω να ευχαριστήσω τον Γιώργο Μιχαηλίδη που συμπορευθήκαμε σε αυτή την παράσταση και φυσικά τον εκλεκτό μου φίλο Ιάκωβο Καμπανέλλη που μας έδωσε αυτό το ισχυρό και εμπνευσμένο κείμενο», προσθέτει ο καλλιτέχνης. Ήταν μια μεγάλη στιγμή της θεατρικής του καριέρας; «Ναι» συμφωνεί και βιάζεται να προσθέσει: «Χωρίς όμως να είμαι ένας μεγάλος ηθοποιός. Δεν έχω καβαλήσει κανένα καλάμι. Ίσως είμαι, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που έλεγε ο Μινωτής, "ο μεγάλος... δεύτερος"».

Σεμνός; «Είμαι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Δεν πιστεύω ότι το θράσος πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή μας. Πρέπει να επικρατούν η εμπιστοσύνη, η εκτίμηση. Και σήμερα αυτά λείπουν όχι μόνο από την τέχνη αλλά από την ίδια τη ζωή μας». Για το βραβείο έμαθε μόλις δύο ημέρες πριν, και όχι με βεβαιότητα, «γιατί συνυποψήφια ήταν η συμμαθήτριά μου, η θαυμάσια ηθοποιός, η Βέρα Ζαβιτσιάνου. Από τα μεγάλα ταλέντα της γενιάς μου. Ήμασταν μαζί στο Θέατρο Τέχνης. Ένας άλλος συμμαθητής μας, ο Θόδωρος ο Κατσαδράμης, είχε βγάλει τον όρο "ζαβιτσανισμός". Η Βέρα ήταν και είναι ένα υπέροχο πλάσμα με μεγάλες υποκριτικές δυνατότητες. Έπρεπε να τη δεις στο "Καλοκαίρι και καταχνιά", στο "Bus Stop"»λέει και γυρίζει πίσω τον χρόνο.

Κατάθεση ψυχής

Είναι άραγε μια καταξίωση το βραβείο; τον ρωτάω. «Ένα βραβείο, κατ' αρχήν, κάτι λέει.Λέει ότι εδώ κάτι συμβαίνει. Τώρα αν αυτό επηρεάζει και τους άλλους, δεν ξέρω. Θα ήθελα να τους επηρεάζει προς το καλό. Αλλά έχει σημασία και από πού προέρχεται το βραβείο. Το να σου το δώσει ένας σύλλογος κυνηγών δεν είναι το ίδιο με το να σου το δώσουν κάποιοι άνθρωποι που είναι μέσα στο αντικείμενο, που πάσχουν για το θέατρο, που γράφουν. Γιατί και η κριτική είναι μια μορφή τέχνης. Όσο πιο ποιητής είναι ο κριτικός τόσο πιο σπουδαίο είναι το αποτέλεσμα. Τόσο πιο σωστό και καταξιωμένο είναι. Όταν ο Παλαμάς έκρινε τον Ρίτσο, είχε σημασία. Οι μεγάλοι στον τομέα τους κρίνουν και πιο σωστά. Κατηγορούμε συχνά την κριτική. Κι όμως προσφέρει πολλά. Βοηθάει την τέχνη, την ονοματίζει. Ο Μάρτιν Έσλιν ονομάτισε το "θέατρο του παραλόγου". Φυσικά έχει μεγάλη σημασία για μένα το ότι πήρα το βραβείο που φέρει το όνομα του Κάρολου Κουν». Αλλά προσθέτει ότι δεν πρέπει να κάθεσαι πάνω σε ένα βραβείο. Άλλωστε δεν το σκέφτεται όταν παίζει.

Ο Γιώργος Τσιτσόπουλος πιστεύει ότι επί σκηνής ο ηθοποιός εκθέτει την ψυχή του. Και μαζί απελευθερώνει και το σώμα του. «Ως το σημείο να βγάλουν τα χέρια του φτερά και να πετάξει. Όταν πετάξει με τα χέρια ο ηθοποιός και γίνει ένας μικρός άγγελος, τότε τα πράγματα είναι τόσο ωραία. Βέβαια οι στιγμές που ο ηθοποιός ίπταται είναι λίγες. Γι' αυτό και όταν αναφερόμαστε σε έναν σημαντικό ηθοποιό λέμε ότι "έπρεπε να τον δεις στον τάδε και στον δείνα ρόλο". Να έβλεπες τον Βεάκη στον "Ληρ" ή, όπως είχα την τύχη να τον δω εγώ, στη "Δάφνη Λορεόλα" με την Κυβέλη, στο Εθνικό. Και αυτές τις στιγμές τις νιώθει ο θεατής. Δεν ακούγεται ούτε η ανάσα του κοινού, δεν βήχει, δεν κουνιέται κανείς. Αυτές οι στιγμές είναι η ίδια η ζωή. Αυτή είναι άλλωστε η διαφορά του θεάτρου από τον κινηματογράφο. Σινεμά είναι το παρελθόν, η εικόνα, η μισή αλήθεια. Ενώ το θέατρο είναι αλήθεια, είναι ομορφιά».

Ρόλοι-σταθμοί

Η συνάντηση με έναν ρόλο είναι ένα ταξίδι. «Με το που παίρνω έναν ρόλο» λέει ο ηθοποιός «τον πλησιάζω μετά φόβου, με μια ιερότητα. Τον φοβάμαι. Από τον πρώτο ρόλο που έπαιξα στην "Αυλή των θαυμάτων" του Καμπανέλλη στο Υπόγειο, όπου έλεγα τη φράση "Δεν μου λέτε, τα κουφώματα αυτά είναι για πούλημα;", ως τις 70 σελίδες στη "Χώρα Ιψεν",πάλι του Καμπανέλλη, πάντα μετά φόβου τον αντιμετώπιζα. Γιατί πρέπει να ανταποκριθείς στα υψηλά, να περάσεις τα ευτελή, να ανταποκριθείς σε αυτό που αποφάσισες να κάνεις.Και αυτό είναι το να εκφρασθείς. Η έκφραση είναι κάτι που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο».
Θυμάται ότι όταν ερμήνευε τον Σαντ, στο έργο «Μαρά Σαντ» του Πίτερ Βάις, σε σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη, στις πρόβες έπαιξε μια σκηνή και αμέσως μετά είπε:«Αυτή τη σκηνή δεν μπορώ να την ξαναπαίξω έτσι, γιατί θα πεθάνω». Και δεν την ξαναέπαιξε έτσι γιατί δεν μπορούσε. «Το θέατρο είναι πιο γνήσιο από τη ζωή. Κάθε φορά είναι σαν να μπαίνω σε στοά, σε κατακόμβη. Φοβάμαι. Προσπαθώ να κάνω τα άυλα πράγματα υλικά. Και να δώσω ένα ωραίο άνθος».

Ο Γιώργος Τσιτσόπουλος πιστεύει ότι υπάρχουν ρόλοι-σταθμοί. «Από την αρχή της καριέρας μου στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, το 1955, λίγες είναι οι στιγμές, λίγοι οι ρόλοι που μπορώ να πω ότι κάτι συνέβη. Θα ήθελα να αναφερθώ στον τρελό της "Δωδεκάτης νύχτας" με τον Ευγγελάτο στο Εθνικό, στον Φιλέα Φογκ στον "Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες", πάλι με τον Ευαγγελάτο στο Αμφι-Θέατρο, στον Ηθοποιό στον "Βυθό" του Γκόρκι, στο φεγγάρι στον "Ματωμένο γάμο" με τους Παξινού - Μινωτή, στον πάστορα Μάντερς στη "Χώρα Ίψεν" του Καμπανέλλη» καταλήγει.


        ========================================


  
Βαγγέλης Καζάν



Αποτέλεσμα εικόνας για βαγγελης καζαν

Ο Βαγγέλης Καζάν ήταν Έλληνας ηθοποιός χαρακτήρων, ο οποίος έπαιξε σε ρόλους καρατερίστα.


Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1936 ή το 1938 ως Βαγγέλης Καζαντζόγλου στο Ναύπλιο. Η καριέρα του στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο διήρκεσε μισό αιώνα περίπου. Έκανε θεατρικές σπουδές στη σχολή του Μιχαηλίδη.

Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1960 και στον κινηματογράφο το 1953. Συνεργάστηκε πολλές φορές με τοΘόδωρο Αγγελόπουλο και βραβεύτηκε με το βραβείο α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1975, για το ρόλο του στην ταινία "Θίασος". Πέρα από την ηθοποιία, ο Καζάν είχε ασχοληθεί και με το στίβο, καθώς είχε λάβει μέρος σε αγώνες δρόμου. Πέθανε από καρκίνο, στις 10 Μαρτίου του 2008 στην Αθήνα.

Φιλμογραφία

Από εξ μείναμε δυο (1953)
Οι τουρίστες (1963)
Η σωφερίνα (1964) ,,,,, κρατούμενος, φορτηγατζής
Γάμος αλά ..... εληνικά (1964)
Προδοσία (1964) ..... αστυνομικός
Ο ανήφορος (1964) .... υπάλληλος, υπεύθυνος αγγελιών
Ένα παιδί χωρίς όνομα (1964)
Δις διευθυντής (1964) ...... επιστάτης σε οικοδομή
Διωγμός (1964) .... Χριστοφής
Ανεμοστρόβιλος (1964) .... Κωστής
Απαγωγή (1964) ..... σερβιτόρος
Κάθε λιμάνι και καημός (1964) .... Γιώργης
Προδοσία (1964) ..... αστυνομικός
Αδίστακτοι (1965)
Ο κλέφτης (1965)
Φτωχός αλλά τίμιος (1965)
Η μοίρα του αθώου (1965) .... αστυνομικός
Τζένη Τζένη (1965) ..... ένας ψηφοφόρος
Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965)
Διχασμός (1965) .... Γιωργής
Η αρτίστα (1966) ..... Βάγγος
Ξεχασμένοι ήρωες (1966) ..... Αντώνιος
Άδικη κατάρα (1967) ..... δικηγόρος πολιτικής αγωγής
Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967) ..... Μιχάλης Βέργος
Ματωμένη γη (1967) ..... Σωτήρης
Ο αχόρταγος (1967) .... Κίμων, υποψήφιος γαμπρός
Εκείνος κι εκείνη (1967) .... μαντατοφόρος
Έρωτες στη Λέσβο (1967) .... Γιάννης
Τρούμπα 67 (1967) ..... Παπαδόπουλος
Κορίτσια στον ήλιο (1968) .... ιδιοκτήτης ξενοδοχείου
οικογένεια χωραφά (1968)
Το κανόνι και τ’ αηδόνη (1968) .... μαυραγορίτης
Αργυρώ η προδομένη τσελιγκοπούλα (1968)
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)
Ας με κρίνουν οι γυναίκες (1968) ..... Κώστας Γεωργίου
Η Οδύσσεια ένος ξεριζωμένου (1969)
Μαριώ η κατατρεγμένη βοσκοπούλα (1969)
Η δίκη ενός αθώου (1969) ..... συνήγορος πολιτικής αγωγής
Ορατότης μηδέν (1969) .... Γεράσιμός
Ζαβολιές (1969) ...... Αλέξης
Αδιέξοδο (1970) ...... Λουκάς μακρής
Η πρόκληση (1970) ..... χωροφύλακας
Η ανταρσία των δέκα (1970) .... ένας της παρέας
Όσο υπάρχει έρωτας (1970)
Η σκλάβα (1970) .... πελάτης
Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971) ...... πελάτης
Τα βήματα της φωτιάς (1971) ..... Βάγγος
Μια βοσκοπούλα αγάπησα (1971)
Ερωτομανείς (1971) ..... Λουκάς Ορφανός
Αμαρτωλές σχέσεις (1972)
Στον ίλιγγο της αμαρτίας (1972)
Ο ιπποκράτης και η δημοκρατία (1972) ..... Εύδημος
Λυσιστράτη (1972) ..... σπαρτιάτης στρατιώτης - γκαστρωμένη γριά
Μέρες του ΄36 (1972) ..... Βασανιστής
Λάβετε θέσεις (1973) ..... Ανδρέας Δημόπουλος
Δαίμονες της βίας και του σεξ (1973) ..... Μάσια
Ιωάννης ο βίαιος (1973) ..... Κώστας Γιαννόπουλος, αστυνομικός
Ένας νομοταγής πολίτης (1974) ...... Φίλιππός, υπάλληλος τεχνικού γραφείου
Άγουρη σάρκα (1974) ..... Παπούλας
Τα χρώματα της λιριδος (1974) ...... Γιώργος Κούκουλας
Ο θίασος (1975) ...... Αίγυσθος, κατάσκοπός
Το κελί μηδέν (1975)
Μεταμορφώσεις (1975) ..... Βαγγέλης
Μάης (1976) ......
Οι κυνηγοί (1977) ..... ξενοδόχος
Κλειστό παράθυρο (1977) ...... Μέλιος
Η καγκελόπορτα (1978) ...... Αντώνης
Η χρυσομακκούσα (1978) ........
Υπόθεση Πολκ (1978) ...... αστυνομικός
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) ...... ταγματάρχης Γεώργος Παπαδόπουλος
Ψάχνοντας για την Πηνελόπη (1981)
Το παζάρι (1983) ..... εργοστασιάρχης
Το τραγούδι της επιστροφής (1983)
Έχουν να δουν τα μάτια μου (1984) .... Λευτέρης Δημόπουλος
Τοπίο στην ομίχλη (1988)
Φάκελος Πολκ στον αέρα (1988) ...... αστυνομικός
Γάμος στο περιθώριο (1989) ....... Αριστείδης Στεφανίδης
Το πέρασμα (1989)
Το σημαντικότερο παιχνίδι (1992)
Τέλος εποχής (1994) ..... Φώτης Βαμβακάς
Το σπίτι στην εξοχή (1994)
Τα πουλιά με το χρώμα του φεγγαριού (1994) ....... βιομήχανος
Η αυλή με τα σκουπίδια (1994)
Το βλέμμα του Οδύσσέα (1995)
Παραλάβατε διορισμόν - The assignment (1996)
Τηλεταινίες
Τατουάζ (1993) ΑΝΤ1

Θέατρο

Η καγκελόπορτα (1978)
Ο εχθρός του λαού (1978)
Κουσικοί (1972)
Όρνιθες (1967)
Λεωφορείον ο πόθος (1965)
Ξυπόλητη στο πάρκο (1964)
Αχαρνείς (1964)
Αίας (1963)
Οιδίπους τύραννος (1963)
Ο έμπορος της Βενετίας (1961)
Γέρμα (1960)
Ριχάρδος Γ΄(1960)
Μαντώ Μαυρογένους (1959)
Τηλεοπτικό θέατρο
Το αστεράκι (1972) ΕΙΡΤ
Το εξπρές για το Σαντιάγκο (1972) ΕΙΡΤ

Τηλεοπτικές σειρές

Παραλάβατε διορισμόν (2003) ΕΤ1
Κόκκινος Κύκλος: Τελευταία στάση (2000) Alpha
Αγγελική εδίκηση (1994) ΑΝΤ1
Ενοικιάζεται (1994) ΑΝΤ1
Οι τρεις σωματοφύλακες (1993) ΕΤ1
Πέρα απ' τον ορίζοντα (1993) ΕΤ1
Ζήλεια (1993) ΑΝΤ1
Τρεις εις θάνατον (1993) ΑΝΤ1
Χωρίς άλοθι (1993) ΑΝΤ1
Εν βρασμώ ψυχής (1992) ΑΝΤ1
Φάκελος Πολκ στον αέρα (1992) ΕΤ1
Η αγάπη της γάτας (1991) Mega
Ο επισκέπτης της ομίχλης (1991) Mega
Η πόλη (1990) ΕΤ2
Πλεκτάνη (1990) ΕΤ2
Ο Λούσιας (1989) ΕΤ1
Φοιτήτες (1989) ΕΤ3
...στο camping.... (1989) ΕΤ1
Επικίνδυνη αλήθεια (1989) ΕΤ2
Το σφαγείο (1988) ΕΤ1
Χρόνια πολλά γλυκιά μου (1988) ΕΤ2
Χατζημανουήλ (1984) ΕΡΤ


                                   =====================

Βαγγέλης Καζάν 1938 - 2008: Ο Ναυπλιώτης ηθοποιός και αγωνιστής του φιλειρηνικού κινήματος

Αποτέλεσμα εικόνας για βαγγελης καζαν
 Ο Βαγγέλης Καζάν ήταν Έλληνας ηθοποιός χαρακτήρων, ο οποίος έπαιξε σε ρόλους καρατερίστα. Γεννήθηκε το 1938 ως Βαγγέλης Καζαντζόγλου στο Ναύπλιο. Η καριέρα του στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο διήρκεσε μισό αιώνα περίπου. Έκανε θεατρικές σπουδές στη σχολή του Μιχαηλίδη.

Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1960 και στον κινηματογράφο το 1953. Συνεργάστηκε πολλές φορές με το Θόδωρο Αγγελόπουλο και βραβεύτηκε με το βραβείο α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1975, για το ρόλο του στην ταινία "Θίασος". Πέρα από την ηθοποιία, ο Καζάν είχε ασχοληθεί και με το στίβο, καθώς είχε λάβει μέρος σε αγώνες δρόμου. Πέθανε από καρκίνο, στις 10 Μαρτίου του 2008 στην Αθήνα.

Ο Βαγγέλης Καζάν, ο καρατερίστας, ο ενεργός πολίτης, ο καλλιτέχνης με την ξεχωριστή συμβολή στους αγώνες για την ειρήνη.Οι ειρηνοδρομίες για τον Βαγγέλη Καζάν ήταν μέρος της ζωής του και των "πιστεύω" του.


Ένας από τους σημαντικότερους καρατερίστες του ελληνικού κινηματογράφου, ο Βαγγέλης Καζάν, αγαπημένος ηθοποιός του Θόδωρου Αγγελόπουλου και όχι μόνο, έφυγε από τη ζωή, χτυπημένος από τον καρκίνο, σε ηλικία 70 ετών στις 10 Μαρτίου του 2008.

Με εξειδίκευση στους ρόλους του σκληρού, ήταν ο «κατάσκοπος» στον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ο ταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος στον «Ανθρωπο με το γαρύφαλλο». «Φάτσα» που έγραφε στο γυαλί και δεν την ξεχνούσες εύκολα, είχε παίξει σε ταινίες που άφησαν εποχή.

Ωστόσο, πέραν της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, ήταν ενεργός πολίτης, άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση και ξεχωριστή συμβολή στους αγώνες για την ειρήνη, τη διεθνή αλληλεγγύη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Η προσήλωσή του στα ιδεώδη της παγκόσμιας ειρήνης ήταν μεγάλη, όπως και η συμμετοχή του σε δεκάδες πορείες και ειρηνοδρομίες. Άλλωστε υπήρξε ο μόνος ηθοποιός που έγινε μέλος του ΔΣ του ΣΕΓΑΣ.

Ο Βαγγέλης Καζαντζόγλου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Βαγγέλη Καζάν, γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1938. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και ως μαθητής της σχολής εμφανίστηκε το 1955 στον «Μάκβεθ». Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε το 1959 με τον θίασο της Μαίρης Αρώνη στη «Μαντώ Μαυρογένους».

Ακολούθησαν συνεργασίες με το Εθνικό Θέατρο, τους θιάσους του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, της Ελλης Λαμπέτη, του Σπύρου Ευαγγελάτου, της Αννας Συνοδινού, το «Θέατρο Νέας Ιωνίας», το «Θέατρο Τέχνης».

Συμμετείχε στους ιστορικούς «Ορνιθες» του Τέχνης αλλά και σε άλλα έργα του θεάτρου, με τελευταία εμφάνιση το 1972 στους «Μουσικούς» του Γ. Σκούρτη, όπου ερμήνευσε τον ρόλο του Πάντζο. Εκτοτε ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τον κινηματογράφο, που αποδείχτηκε η μεγάλη του αγάπη.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953, στην ταινία «Από έξι μείναμε δύο». Ακολούθησαν πολλές άλλες, ανάμεσά τους: «Υπόθεση Πολκ», «Απαγωγή», «Η σοφερίνα», «Τζένη Τζένη», «Καγγελόπορτα», «Ορατότης μηδέν», «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου», «Κελί μηδέν».

Ιδιαίτερη ήταν η συμμετοχή του στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Μέρες του '36», «Θίασος», «Οι κυνηγοί», «Τοπίο στην ομίχλη» και «Το βλέμμα του Οδυσσέα». Τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου με βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία «Θίασος», καθώς και στο «Κελί μηδέν».

Συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές «Ο επισκέπτης της ομίχλης», «Κάμπινγκ», «Η αγάπη της γάτας», «Οι τρεις σωματοφύλακες», «Ανατομία ενός εγκλήματος» και σε πολλές ραδιοφωνικές. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.

 Σχετική εικόνα




                         =====================================


Τασσώ Καββαδία


 Αποτέλεσμα εικόνας για τασσω καββαδια


Αποτέλεσμα εικόνας για τασσω καββαδια
  

«Φοβόμουν ότι θα με λιντσάρουν στον δρόμο». Η κακιά του ελληνικού κινηματογράφου ήταν γλυκύτατος άνθρωπος που τρόμαζε τα εγγόνια της με το βλέμμα της για να μην κάνουν αταξίες...


Αποτέλεσμα εικόνας για τασσω καββαδια


Η Τασσώ Καββαδία είναι η ηθοποιός που ερμήνευσε την κακιά σε ταινίες τόσες φορές, ώστε το κοινό την ταύτισε με τον ρόλο. Κακιά πεθερά, κακιά αδελφή, κακιά γειτόνισσα. Η Καββαδία με τις ερμηνείες της, σχεδόν πάντα έκανε τη ζωή δύσκολη στις συμπρωταγωνίστριές της. Ανάλογα με το σενάριο, ήταν αυστηρή, μοχθηρή, εκδικητική, ιντριγκαδόρα, ψηλομύτα ή απλώς κακιά. Όταν ήταν νέα και είχε όνειρο να σπουδάσει, ο πατέρας της, της το απαγόρευσε και την υποχρέωσε να παντρευτεί, όπως έκαναν όλα τα καλά κορίτσια της εποχής της. Εκείνη του έκανε το χατίρι.

Παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά. Δεν ξέχασε όμως τα όνειρά της και λίγο καιρό μετά, πήρε διαζύγιο από τον σύζυγο της και ξεκίνησε μια νέα ζωή. Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, με δάσκαλο τον Κάρολο Κουν. Το αυστηρό βλέμμα, η κοφτή φωνή, τα σουφρωμένα χείλη συνέθεταν την τέλεια εικόνα της κακιάς. Ο κόσμος είχε ταυτίσει τόσο πολύ την ηθοποιό με τον ρόλο της, που πολλές φορές η ίδια νόμιζε ότι θα της επιτεθούν. «Ένιωθες πως θα με σκίσουν, αν με δουν μπροστά τους», είχε πει σε συνέντευξή της ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές, που οι αντιδράσεις του κόσμου τρόμαζαν τον σύζυγό της. Παρόλο που είχε ταυτιστεί με την κακία και πολύς κόσμος τη μισούσε, η Καββαδία αναγνώριζε, ότι ο ρόλος αυτός την έκανε γνωστή και της άνοιγε πόρτες στον κινηματογράφο. Αγαπούσε τον χαρακτήρα που ερμήνευε κι ας μην έμοιαζε με τον πραγματικό της. Στη ζωή της δεν ήταν ποτέ κακιά.


Αποτέλεσμα εικόνας για τασσω καββαδια


Πολλές φορές γινόταν αυστηρή, αλλά μόνο με το βλέμμα και όχι με τα λόγια. Έτσι τρόμαζε και τα εγγόνια της, όταν ήταν μικρά και έκαναν αταξίες. Πολυπράγμων ήταν και στα επαγγελματικά της, αφού εκτός από το θέατρο και τον κινηματογράφο, εργάστηκε στο ραδιόφωνο, γράφοντας κείμενα για μια γυναικεία εκπομπή και σε περιοδικά και εφημερίδες, κάνοντας ελεύθερο και καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Αργότερα, ασχολήθηκε και με μεταφράσεις κειμένων. Ποτέ δεν ερχόταν σε ρήξη με τους συναδέλφους και τους προϊσταμένους της. Έφερνε εις πέρας όλες τις αρμοδιότητές της, χωρίς εντάσεις και ίντριγκες. Μετά το διαζύγιο με τον πρώτο της άντρα, παντρεύτηκε ξανά και ήταν πολύ αγαπημένη με τον νέο της σύζυγο. Μόνο όταν ακουγόταν το «3,2,1 πάμε» και χτυπούσε η κλακέτα, η Τασσώ μεταμορφωνόταν. Από καλή κόρη, μητέρα, σύζυγος και συνεργάτης, γινόταν κακιά και αδίστακτη γυναίκα....


                             ==============================


Η Τασσώ Καββαδία (10 Ιανουαρίου 1921 - 18 Δεκεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1921 στην Πάτρα.Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν.

Από το 1954 ως το 1967 εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως δημιουργός και εκτελέστρια. Από το 1955 ως το 1969εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ως συντάκτρια του ελεύθερου και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Επίσης, ασχολήθηκε με λογοτεχνικές και άλλες μεταφράσεις.
Έχει συμμετάσχει από το 1954 σε ελληνικές και ξένες παραστάσεις και έργα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς λόγω του «βλοσυρού» παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους, όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Στο θέατρο έπαιξε ρόλους που κάλυπταν σχεδόν όλη την γκάμα του ρεπερτορίου, εκτός από αρχαία τραγωδία. Είχε κάνει δύο γάμους. Το 1942 με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα, με τον οποίο απέκτησε τρια παιδιά τον Βασίλη, τον Γιώργο και την Ευγενία, και τον συγγραφέα Βασίλη Καζαντζή.
Πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου του 2010. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Επιλεκτική φιλμογραφία

Κυριακάτικο ξύπνημα (1954) .... Λίζα Καραγιάννη
Στέλλα (1955) .... η αδελφή του Αλέκου
Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της (1955) .... Στέλλα Βασιλείου
Διακοπές στην Αίγινα (1958) .... Τιτίνα
Το κλωτσοσκούφι (1960) .... Ουρανία Βένγκελη
Το μεγάλο κόλπο (1960)
Ερόικα (1960)
Φαίδρα (1962)
Ο τρίτος δρόμος (1963)
Ένας μεγάλος έρωτας (1964) .... Αθηνά
Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) .... κυρία Αγλαΐα Ξ. Παπαμήτρου, ιδοκτήτρια του σπιτιού
Ιστορία μιας ζωής (1965)... Ελένη Παπαδήμα
Άγγελοι χωρίς φτερά (1965)
Δύσκολοι δρόμοι (1965) .... μάνα Αντρίκου
Στεφανία (1966) .... διευθύντρια φυλακών
Χαμένη ευτυχία (1966)
Κοινωνία ώρα μηδέν (1966) .... μάνα
Η αχάριστη (1966)
Μαζί σου για πάντα (1966)
Δάκρυα οργής (1967) .... μητέρα Μάνου
Όλγα αγάπη μου (1968) ... Έλενα Παναγιωτίδου
Η επιστροφή της μήδειας (1968)
Ας με κρίνουν οι γυναίκες (1968)
Πολύ αργά για δάκρυα (1968)... Κατακουζηνού
Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) ... κυρά Βασιλική Γιαμαλή
Η κραυγή μιας αθώας (1969)... Λέλα Παπαδήμα
Κυνηγημένη προσφυγοπούλα (1969) .... θεία, μέτοχος της εταιρείας δίσκων
Φίλησε με πριν φύγεις για πάντα (1969)
Η δίκη ενός αθώου (1969)
Ξύπνα, Βασίλη (1969) .... κυρία Φαρλάκου, εκδότρια
Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1970) .... Αιμιλία Σαλβέρη - Καρακονταξή
Φρενίτις (1971) ... Ρέα
Η αμαρτία της ομορφιάς (1972) .... Κατερίνα Βλαστού
Πιο τρελοί κι απ’ τους τρελούς (1972)
Αναζήτησις (1972) .... Νατάσσα
Ο γιος μου ο Στέφανος (1975) .... Ζωή
Δονούσα (1992) .... Σοφία
Προς την ελευθερία (1996)
Χαμένες νύχτες (1997)
Παταγωνία (1998)
Θηλυκή εταιρεία (1999)...Σταμάτα
Φοβού τους Έλληνες (2000) .... γιαγιά Μαρία
Αλέξανδρος και Αϊσέ (2001)
Η διαθήκη του ιερέα Μελιέ (2009)

Βιντεοταινίες

Ο Ιούλιος και τα καλλιστεία (1987)
Ένοχες σχέσεις (1986)
Τηλεταινίες
Το πάθος (1993) ΑΝΤ1

Θέατρο

Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1960)
Μαντώ Μαυρογένους (1959)
Τριαντάφυλλο στο στήθος (1956)
Η μικρή μας πόλη (1954)
Ο ματωμένος γάμος (1954)

Τηλεοπτικές σειρές

Προς την ελευθερία (2010) ΕΤ1
Δεκάτη εντολή: Ένα λεπτό αργότερα (2000) Alpha
Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο (2001) ΑΝΤ1
Κόκκινος κύκλος: Είκοσι μέτρα μακριά (2001) Alpha
Θα σε δω στο πλοίο (2000) Alpha
Παππούδες εν δράσει (2000) ΕΤ1
Εκτός πορείας (2000) ΕΤ1
Μπαμ μπανπάς και μπέμπα (1999) ΑΝΤ1
Ερόικα (1999) ΕΤ1
Ανίσχυρα ψεύδη (1999) ΕΤ1
Νυκτερινό δελτίο (1998) ΕΤ1
Ταύρος με Τοξότη: Το δαχτυλίδι (1994) ΑΝΤ1
Γίγας μοτέλ (1993) Mega
Ο χήρος η χήρα και τα χειρότερα (1993) ΑΝΤ1
Ανατομία ενός εγκλήματος: Διπλή ταυτότητα (1992) ΑΝΤ1
Ανατομία ενός εγκλήματος: Παιχνίδια θανάτου (1992) ΑΝΤ1
Ανατομία ενός εγκλήματος: Ο μολυβένιος στρατιώτης (1992) ΑΝΤ1
Το φάντασμα (1990) ΕΤ2
Τα αδέλφια (1988) ΕΤ2
Θύελλα (1987) ΕΡΤ2
Το μυστικό (1986) ΕΤ1
Ορκιστείτε παρακαλώ (1982) ΥΕΝΕΔ
Ορκιστείτε παρακαλώ: Πάρλε βου φρανσέ (1982) ΕΡΤ2
Οι κληρονόμοι (1981) ΕΡΤ
Ρομαντικές ιστορίες: Ο θρίαμβος της αγάπης (1981) ΥΕΝΕΔ
Υποψίες: Ο υπηρέτης (1978) ΕΡΤ
Υποψίες: Αξιοπρέπεια (1978) ΕΡΤ
Μια φορά κι έναν καιρό: Τα παιδικά χρόνια του Νικόλα Καντούνη (1977) ΕΡΤ
Το ταξίδι (1976) ΥΕΝΕΔ
Κρουαζιερόπλοιο (1973) ΕΙΡΤ
Από την άλλη όχθη (1973) ΕΙΡΤ
Η ταβέρνα (1972) ΕΙΡΤ
Το σπίτι των ξένων (1972) ΕΙΡΤ
Μπαλσόι Ιβάν και Μπιγκ Τζών (1972) ΥΕΝΕΔ
Ο σπαγγοραμένος (1971) ΕΙΡΤ

Τηλεόραση

Περί ανέμων και υδάτων(2000-2003)....Αθηνά
Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο (ANT1, 2001-02)




                                        Τασσώ Καββαδία



                          ==========================


Αποτέλεσμα εικόνας για τασσω καββαδια

Η γνωστότερη «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου μιλάει για τους ρόλους που την καθιέρωσαν, για το κυνήγι του χρήματος και για τις εφετινές ελληνικές ταινίες

Τασσώ Καββαδία

Θέατρο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  16/07/2000

Η «στρίγκλα» που έγινε αρνάκι

Η ιδέα και μόνο ότι θα τη συναντούσα μου έφερε στον νου όλα τα βάσανα και την ταλαιπωρία που είχαν υποστεί οι νεαρές ενζενί του ελληνικού κινηματογράφου που υποδύθηκαν στο πλάι της ρόλους κόρης, νύφης, αδελφής, τροφίμου αναμορφωτηρίου κ.ο.κ. Και όμως, αντί για την αυστηρή, κακιά και ανελέητη στρίγκλα του σελιλόιντ, στα σκαλιά του θεάτρου «Σμαρούλα» με περίμενε μια γυναίκα λαμπερή, χαμογελαστή και ιδιαίτερα ευδιάθετη για να με οδηγήσει στο λιτό καμαρίνι της.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης διαπίστωσα ότι αυτό που τώρα δημιουργούσε μια αίσθηση τρυφερής οικειότητας ήταν τότε το στοιχείο που μέσα σε δευτερόλεπτα μπορούσε να σου προκαλέσει αν όχι φόβο, σίγουρα μια σχετική αμηχανία: το γαλάζιο, έντονο βλέμμα της. Η Τασσώ Καββαδία, όπως εξομολογείται και η ίδια, οφείλει πολλά στη βλοσυρή κινηματογραφική περσόνα.

«Όλα άρχισαν όταν πρωτόπαιξα στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη "Το κυριακάτικο ξύπνημα" τη νευρωτική σύζυγο του παπά. Αρεσε τόσο που στη συνέχεια ο ρόλος της κακιάς μού δόθηκε σε πολλές ταινίες που ακολούθησαν. Μου έκανε καλό, δεν με περιόρισε. Τον ήξερα καλά αυτόν τον ρόλο, τον πληρωνόμουνα και τον έπαιζα. Έπαιξα και άλλους ρόλους,και την ωραία κυρία... Και τι έγινε; Σιγά, κανείς δεν τους θυμάται. Οι ρόλοι της κακιάς ήταν αυτοί που με καθιέρωσαν. Ήμουν αυστηρή αλλά και σωστή για τα δεδομένα της εποχής. Δεν είχα άδικο να αντιπαθώ την Τζένη Καρέζη που τα 'φτιαξε με τον Κούρκουλο, ο οποίος ήταν αρραβωνιασμένος με την κόρη μου, ή με τον Μάνο Κατράκη που η κομμώτρια Λάσκαρη τον απατούσε και του έτρωγε τα λεφτά...».
Το «μικρόβιο» του θεάτρου το απέκτησε σε ηλικία περίπου 15 ετών και η μοναδική της διέξοδος ήταν οι σχολικές παραστάσεις στις οποίες πάντα πρωταγωνιστούσε. Η περίοδος της γερμανικής κατοχής αλλά και το γεγονός ότι προερχόταν από μεσοαστική οικογένεια δεν της επέτρεψαν να βγει στο σανίδι. Ακολούθησε ένας γάμος, τρία παιδιά κι ένα εκούσιο διαζύγιο... Η Τασσώ Καββαδία στη συνέχεια φοιτά στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης με δάσκαλο τον Κάρολο Κουν.
«Ο Κουν δεν μας έδινε ειδικές συμβουλές αλλά αντλούσαμε συνεχώς από αυτόν, ειδικά όταν άρχισε να κάνει σκηνοθεσίες. Έμαθα πάρα πολλά κοντά του αλλά περισσότερα έμαθα από τον Μίμη Φωτόπουλο αφού τέλειωσα τη σχολή. Ο Κουν μας είπε ότι δεν θα μας κρατούσε όλους και όσοι θέλαμε να ανοίξουμε τα φτερά μας φεύγαμε. Με προσέγγισε ο Φωτόπουλος και με ρώτησε: "Τι θα κάνεις εσύ; Έλα μαζί μου να σε μάθω θέατρο. Γιατί θέατρο είναι άλλο πράγμα". Πήγαμε μια τουρνέ σε όλη την Ελλάδα έξι μήνες. Εκεί έμαθα θέατρο, εκεί έμαθα να παίζω σε μεγάλα θέατρα και να έχω επαφή με το κοινό».
Παρά το γεγονός ότι κινηματογραφικά περιορίστηκε σε ρόλους ιδιαίτερα «αυστηρούς», στο θέατρο έπαιξε ρόλους που κάλυπταν σχεδόν όλη την γκάμα του ρεπερτορίου, με μία και μοναδική εξαίρεση: την αρχαία τραγωδία. «Δεν έπαιξα αρχαία τραγωδία γιατί τη σέβομαι πάρα πολύ, είναι κάτι μουσειακό για μένα. Ποτέ δεν μου έγινε πρόταση. Για κωμωδία μού έγινε ­ και έχω παίξει "Λυσιστράτη" ­ αλλά για τραγωδία όχι. Όταν άρχισε ο Κουν να ανεβάζει αρχαία τραγωδία είχα φύγει από το Θέατρο Τέχνης. Συνειδητά δεν την ήθελα. Δεν μου αρέσει το μουσειακό θέατρο, μου αρέσει το καθημερινό θέατρο. Να το ζω» σχολιάζει η ηθοποιός.
Πώς αντιμετωπίζει το θέατρο όμως η ίδια; «Είναι αίσθηση δημιουργίας το θέατρο. Με ρωτάνε αν με κουράζει... Η δουλειά του ηθοποιού είναι χαρά. Στο θέατρο δεν δουλεύουμε, παίζουμε. Η μεγάλη και μοναδική κούραση είναι οι πρόβες».

Σε όλη την πορεία της στο σανίδι και στο σελιλόιντ διαπιστώνει ότι δύο ήταν οι συμπρωταγωνιστές της που θα της μείνουν αξέχαστοι: η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Μίμης Φωτόπουλος. Σε ό,τι αφορά τους σκηνοθέτες, εκτός από τον δάσκαλό της, ξεχωρίζει τον Μίνωα Βολανάκη και τον Σταμάτη Χονδρογιάννη. Στους ρόλους; «Όσο και αν φανεί παράξενο, πάντα ο τελευταίος γιατί είναι ακόμη μέσα μου. Είναι ακόμη μέσα μου ο ρόλος που έπαιξα με τον Λάκη Λαζόπουλο στην ταινία "Φοβού τους Έλληνες". Ήταν κάτι που ήθελα να παίξω: μια γήινη γυναίκα, ολοκληρωμένη, όχι αυτές τις κομψές Αθηναίες, δεν τις μπορώ πια. Δεν παραπονιέμαι όμως, γιατί αυτές με κρατούν στο προσκήνιο. Αυτές μπορεί να τέλειωσαν αλλά εγώ παίζω ακόμη... Έπαιξα όμως και σε μια άλλη ταινία για την οποία δεν είμαι περήφανη, τη "Θηλυκή εταιρεία", παρ' όλο που εκτιμώ ιδιαίτερα τον άνθρωπο που την έκανε, τον Νίκο Περάκη. Οι πρώτες του δουλειές μού άρεσαν, αυτό όμως όχι, δεν κατάλαβα τίποτα. Μου είπε κάνε αυτό, το έκανα και τελείωσε. Δεν ξέρω, ίσως έχει χάσει το χιούμορ του· μάλλον έπαψε να είναι αισιόδοξος, γιατί πιστεύω ότι για να έχεις χιούμορ πρέπει να είσαι αισιόδοξος». Με αφορμή τη «Θηλυκή εταιρεία» σχολιάζει και μια άλλη εφετινή ελληνική ταινία, τη μεγάλη εμπορική επιτυχία της χρονιάς: «Το "Safe sex" δεν το είδα.Μου είπαν οι συνάδελφοι να μην πάω γιατί θα φύγω σκούζοντας. Τι να δω άλλωστε; Πώς κάνουν σεξ στο Κολωνάκι; Εσείς, παιδιά μου, μιλάτε για σεξ, εμείς κάναμε σεξ».

Η συζήτηση φθάνει στον ρόλο που υποδύεται εφέτος το καλοκαίρι στο θέατρο «Σμαρούλα», στο έργο του Ρομπέρ Τομά «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται». «Τον ρόλο μου τον ζω, δεν μπορώ τον περιγράφω. Βρίσκομαι καθηλωμένη επάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Αυτή η γυναίκα ως ρόλος έχει μια πρόκληση: δεν μιλάει πολύ αλλά παίζει, πρέπει να παίζω ασταμάτητα. Αυτό είναι και το στοιχείο που μου άρεσε. Γενικά πάντως αποφεύγω να μιλάω για τους ρόλους μου. Δεν ξέρω ποτέ τι προϋπήρξε, ούτε γιατί το κάνω αυτό έτσι και όχι αλλιώς: με "πάει" ο ρόλος από τη στιγμή που τον μελετώ και κυρίως όταν θα τον παίξω μπροστά στους θεατές».

Εκτός από ηθοποιός η Τασσώ Καββαδία δεν παύει να είναι και θεατής. Στην ερώτηση σχετικά με το πώς βλέπει τις νέες γενιές υποκριτών είναι κατηγορηματική: «Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά αξιόλογα τα οποία τα βρίσκω λίγο "ξύλινα", "στενά". Φταίνε ίσως οι ευκολίες της τηλεόρασης, η οποία χαλάει και μεγάλους, παλαιούς ηθοποιούς. Δεν έχουν και μεράκι. Λένε ότι κυνηγάνε το χρήμα. Όλοι μας κυνηγάμε το χρήμα και όταν δεν πληρώνει το θέατρο κάνουν τηλεόραση που πληρώνει καλύτερα... Η συμβουλή που θα τους έδινα είναι να μάθουν και μια άλλη τέχνη. Γιατί αν εγώ μπόρεσα κι έκανα ό,τι έκανα χωρίς υποχωρήσεις το οφείλω στο ότι έμαθα να γράφω και να μεταφράζω».

Τον ερχόμενο χειμώνα θα πρωταγωνιστήσει σε δύο σίριαλ της ΕΤ1. Για το θέατρο εκφράζει μία επιθυμία: Να παίξει στο «Πέερ Γκυντ» του Ίψεν με τον Λάκη Λαζόπουλο. «Θα ήταν ιδανικός στον ρόλο του ωραίου τρελού. Ευτυχώς που δεν θα κάνει τον "Ηλία του 16ου" ­ ελπίζω να μην τον κάνει. Τι; Θα μιμηθεί τον Χατζηχρήστο, ενώ έχει κάνει την "Κυριακή των παπουτσιών";».
Λίγο προτού αποχωρήσει για να ετοιμαστεί για την παράσταση λέει: «Δεν πιστεύω ότι τελειώνει η ζωή όταν γεράσεις. Δεν πρέπει να εγκαταλείπεις. Πιστεύω ότι πρέπει να κάνεις όνειρα για το αύριο. Υπάρχεις, και το βασικό στοιχείο είναι το ότι ζεις και αναπνέεις...».


ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ


             ===================================


Ελένη Ζαφειρίου

Αποτέλεσμα εικόνας για ελενη ζαφειριου


Αποτέλεσμα εικόνας για ελενη ζαφειριου

 ...η μάνα μου ήταν ηθοποιός. Βρέθηκε, η μάνα μου στη Λάρισα, με το θίασο του γιου της, την εποχή που γίνεται το παζάρι. Έμενε σ' ένα ξενοδοχείο, που τα παράθυρά του έβλεπαν στην πλατεία του παζαριού. Καθώς ντυνόταν για να πάει στο θέατρο για πρόβα, άκουγε ένα κλάμα μικρού παιδιού πολύ δυνατό και την ενοχλούσε. Κατέβηκε απ' το ξενοδοχείο, και περνώντας μέσα από το παζάρι, πέφτει απάνω στο παιδάκι, που εξακολουθούσε να κλαίει σκούζοντας. Σταμάτησε, είδε έναν άντρα καθισμένο χάμω σταυροπόδι να πουλάει κάτι. Τον τριγύριζαν δύο αγόρια, και το μικρότερο γκρινιάρικο κοριτσάκι, που εξακολουθούσε να κλαίει. Τίνος είναι αυτό το κοριτσάκι που κλαίει έτσι τόσες ώρες; ρώτησε τον άνδρα που κάθονταν χάμω σταυροπόδι. «Δικό μου είναι πανάθεμά το. Από το πρωί δεν έχει σταματημό. Μπας και ξέρω τι να του κάνω; Έτσι μούρχεται να το στραγγαλίξω!» «Καλά, και πού είναι η μάνα του,» τον ρωτάει; «Δεν έχει μάνα, απόθανε μόλις το γέννησε, και με άφησε με τρεις διαόλους». Χωρίς πολλές κουβέντες και μεγάλες σκέψεις του λέει: «Δώσε μου εμένα το κοριτσάκι σου και θα πάμε στο συμβολαιογράφο να κάνουμε ένα συμφωνητικό ότι μου το δίνεις για ψυχοπαίδι». Χωρίς άλλες κουβέντες, έτσι έγινε. Σε λίγες μέρες το μπουλούκι του γιου της Δημήτρη Ζαφειρίου, έφευγε από τη Λάρισα για άλλη πιάτσα, με ένα ακόμη μέλος του θιάσου, την Ελενίτσα της Κυριακούλας.

 Τα μικρά μου, χρόνια, πριν πάω σχολειό δεν τα θυμάμαι με λεπτομέρειες, γιατί ο θίασος ταξίδευε κάθε τόσο από πόλη σε πόλη και εγώ άλλαζα συχνά εντυπώσεις. Πότε κοιμόμασταν σε σπίτια, πότε σε πανδοχεία και με κλείδωναν λέγοντάς μου ότι είναι ώρα να κοιμηθώ. Όταν με άφηναν σε σπίτια, οι σπιτονοικοκυρές με τάιζαν και μ' έριχναν στα ρούχα όσο το δυνατόν γρηγορότερα να γλιτώσουν από τη γκρίνια μου, γιατί τους ζητούσα τη μάνα μου. Μονάχα όταν άρχισα να πηγαίνω σχολειό και συναναστράφηκα παιδιά συνομήλικά μου και έπρεπε όταν με άφηναν μόνη να διαβάζω, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, να γράφω, να ζωγραφίζω, όλα αυτά γέμιζαν κάπως τη ζωή μου και άρχισα πια να σκέπτομαι.

Εκείνη την εποχή τα παιδιά των ηθοποιών δοκίμαζαν πολλές κρίσεις. Πρώτον, έπρεπε να πάρουνε ενδεικτικό σχολείου από κάθε πόλη, κάθε φορά που ο θίασος έφευγε για να πάει αλλού. Δεύτερον ήταν τρομερό ν' αλλάζεις δασκάλους, συμμαθητές και περιβάλλον κάθε λίγο και λιγάκι. Τρίτον, το επάγγελμα ηθοποιός, δεν ήταν όπως τώρα. Υπάγονταν στους μάγους, στους γύφτους, στους καραγκιοζοπαίχτες, και γενικά ήταν ανεπιθύμητοι. Για να καταλάβετε εκείνη την εποχή, σας λέω ότι σπάνια νοίκιαζαν στους «θεατρίνους» - όπως τους έλεγαν -, τα σπίτια τους. Τους θεωρούσαν πρόστυχους. Αν υπήρχαν ξενοδοχεία (πανδοχεία), ή ήταν πολύ ακριβά και δεν είχαν τόσα λεφτά, ή δεν τους έβαζαν, μήπως δεν δουλέψει ο θίασος και φύγουν χωρίς να τους πληρώσουν.

 Θα ήμουνα μεγαλούτσικη, γιατί θυμάμαι ότι κάποτε που φτάσαμε σε μια πόλη, δεν έβρισκε η μάνα μου σπίτι, ούτε καν χάνι για να με βάλει να κοιμηθώ, και εκείνη να πάει στο θέατρο γιατί το βράδυ είχαν παράσταση. Βιαστική, με κρατούσε απ' το χέρι και όποιον έβρισκε στο δρόμο τον ρωτούσε αν ήξερε κανένα σπίτι να νοικιάζεται. Κάποιος της έδειξε ένα. Χτύπησε την πόρτα, μας άνοιξαν, τους είπε τι ήθελε.

Μόλις άκουσαν τη μάνα μου να τους λέει ότι είναι ηθοποιός, κατσούφιασαν, και ψυχρά της απάντησαν: «Δεν έχουμε τίποτα». Τόσο απελπισμένη ήταν η έρμη, που είδε μια ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στο απάνω πάτωμα και τους λέει: «Έχω στρωσίδια, σας παρακαλώ πολύ, αφήστε με να στρώσω κάτω από τη σκάλα, να βάλω το παιδί μου να κοιμηθεί, είναι κουρασμένο απ' το ταξίδι, και αύριο πρέπει να πάει σχολείο. Βιάζομαι να πάω και εγώ στο θέατρο να ετοιμάσω την παράσταση. Όταν τελειώσω θα έρθω να κοιμηθώ και εγώ μαζί του. Αύριο μου λέτε τι λεπτά θέλετε για νοίκι, και εγώ θα σας προπληρώσω δέκα μέρες». Την άλλη μέρα συμφώνησε μαζί τους και κοιμόμασταν κάτω απ' την ξύλινη σκάλα αρκετές μέρες, γιατί η πιάτσα ήταν μεγάλη και ο θίασος δούλεψε.

 Όπως όλα τα παιδιά των ηθοποιών έτσι κι εγώ έπαιζα σε όλα τα έργα που χρειαζόντουσαν παιδιά, όπως στη: «Μήδεια», τον «Οιδίποδα Τύραννο», τη «Γενοβέφα», τον «Αθανάσιο Διάκο», που τον έπαιζαν στην εθνική μας γιορτή, καθώς και σε πολλά άλλα. Ήταν δύσκολο να βρουν στήν επαρχία δυο παιδιά μαζί. Αν έπαιζα εγώ το ένα, ευκολώτερα έβρισκαν ακόμα ένα παιδάκι. Είχα όμως και παραξενιές, παρ' όλο που ήμουνα μικρή. Ενώ στον «Οιδίποδα», που τον έπαιζε ο γιος της ήμουνα πρόθυμη, μόλις μου έλεγαν να παίξω στη «Μήδεια», που την έπαιζε η μάνα μου, αντιδρούσα πεισματικά και τους έλεγα ξεκάθαρα: «Δε θέλω να παίξω, δε μ' αρέσει το έργο». Τι με παρακαλούσαν, τι μου έταζαν δώρα, αν παίξω, εγώ τίποτα. Ξεκάθαρα τους επαναλάμβανα: «Δεν θέλω». Μια μέρα, μ' έπιασε ο γιος της με το μαλακό, και μέσα σε όλα με ρώτησε: «Γιατί Ελενάκι μου, αφού παίζεις χωρίς αντιρρήσεις σε μένα, γιατί δεν παίζεις και με τη μάνα μας;» Χωρίς να το πολυσκεφτώ, του απάντησα αναιδέστατα: «Η μάνα μας δεν είναι καλή ηθοποιός και δεν μ' αρέσει». Γέλασε, μ' αγκάλιασε, με φίλησε και δεν μου είπε τίποτα. Έτσι, δεν έπαιξα ποτέ άλλοτε στη «Μήδεια» με τη μάνα μου. Με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβα γιατί δεν ήθελα να παίζω στη «Μήδεια». Φαίνεται ότι υποσυνείδητα δεν μου άρεσε η «Μήδεια» (διασκευή Βερναρδάκη) γιατί ήταν στην καθαρεύουσα και η μάνα μου (παρ' όλο που τη λάτρευα) σαν ηθοποιός ήταν στομφώδης, κατώτερη απ' το γιο της, και μένα δεν μ' ενθουσίαζε. Ο γιος της πριν κάνει δικό του θίασο συνεργάστηκε ακόμη και με τον Αιμίλιο Βεάκη.

 Πριν τελειώσω το Δημοτικό σχολείο η μάνα μου αποφάσισε - αφού τα συμφώνησε και με το γιο της, να με φέρει ο ίδιος στην Αθήνα, και να με κλείσει στις καλόγριες. Στο θίασο Ζαφειρίου εκείνη την εποχή ήταν και οι γονείς της Νανάς Σκιαδά. Αποφάσισαν κι εκείνοι να στείλουν στις ίδιες καλόγριες τη μεγαλύτερη αδελφή τής Νανάς, την Δημαρέτη. Δε θυμάμαι με ποιο τρόπο την έστειλαν. Έμαθα μετά από χρόνια, ότι τέλειωσε τις καλόγριες, και βρίσκεται παντρεμένη στην Αμερική. Μ' έφερε λοιπόν στην Αθήνα ο Ζαφειρίου με την «προίκα» μου, όπως την έλεγαν οι καλόγριες. Σεντόνια, πάπλωμα, πετσέτες, αλλαξές. Ένα μικρό μπαουλάκι γεμάτο ρούχα. Στην Αθήνα, στην οδό Λένορμαν, κρατούσαν μόνιμα δυο δωμάτια στην αυλή που είχα πρωτογνωρίσει. Τη μια μέρα φτάσαμε και την άλλη θα με πήγαινε στις καλόγριες. Εκεί που μου εξηγούσε το καλό που θα μου κάνει, που δεν θα μετακινούμαι από τόπο σε τόπο, λαβαίνει ένα τηλεγράφημα από τη μάνα του που του έλεγε: — Ανάβαλε είσοδο Ελενίτσας στο σχολείο, έρχομαι αμέσως. Ήρθε η μάνα του, και του εξήγησε ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να επιβλέπει από κοντά η ίδια την Ελενίτσα. Με τα απλά επιχειρήματά της, τον έπεισε, και την ίδια μέρα φύγαμε, η μάνα μου, ο γιος της, η προίκα μου κι εγώ για να συνεχίσουμε τα περιπετειώδη ταξίδια μας.

 Ίσως να μη γνώριζα ποτέ τους μεγάλους καλλιτέχνες αν η ή μάνα μου δεν είχε μέσα της εκτός από τα τρυφερά αισθήματα, και κριτήρια καλλιτεχνικά. Μια μέρα μού λέει «αύριο ή μεθαύριο να πάμε να δεις ένα έργο που το ξέρεις κι έχεις παίξει». Πάντα μου άρεσαν οι εκπλήξεις γι' αυτό δεν τη ρώτησα να μου πει καμιά λεπτομέρεια. Δεν άργησε όμως να έρθει η πολυπόθητη αυτή μέρα. Αφού ντυθήκαμε «ευπρεπώς» (έτσι το έλεγε η μάνα μου, της άρεσε η καθαρεύουσα) πήραμε την ανηφόρα της οδού Λένορμαν, φτάσαμε στο Μεταξουργείο, και από εκεί μπήκαμε στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου και σε λίγο φτάσαμε στο «Εθνικό Θέατρο». Στην πόρτα τής έφεραν λίγες δυσκολίες γιατί είχαν μόνο μία θέση, γι' αυτήν. Τους εξήγησε ότι θα καθήσει στην άκρη και 'γω θ' ακουμπήσω στο χερούλι του καθίσματός της, χωρίς να ενοχλώ τους θεατές. Δεν επέμειναν περισσότερο, μπήκαμε στην πλατεία.

Θεέ μου, τι έκπληξη ήταν αυτή μόλις αντίκρισα το σκηνικό!!!

Η αυλαία ήταν ανοιχτή, δε χρειαζόταν ν' ανοίξει για ν' αρχίσει η παράσταση. Εγώ δε μπορούσα να φανταστώ το έργο που θα έβλεπα, γι' αυτό αγωνιούσα ν' αρχίσει. Επιτέλους άρχισαν και με τα πρώτα λόγια κατάλαβα ότι έπαιζαν τον «Οιδίποδα Τύραννο», έβλεπα τη μεγαλόπρεπη παράσταση του Φώτη Πολίτη χωρίς να ξέρω ότι Οιδίποδα έπαιζε ο Μεγάλος Βεάκης, Ιοκάστη η ανεπανάληπτη Παξινού, τους υπόλοιπους ρόλους ο Μινωτής, ο Ροζάν, ο Γιώργος Γληνός, ο Παρασκευάς, ο Κωτσόπουλος, κι όλη η καλλιτεχνική αφρόκρεμα εκείνης της εποχής. Παρακολουθώντας αυτή την παράσταση, νοερώς αποφάσισα να ακολουθήσω το επάγγελμα του ηθοποιού, αλλά σ' αυτό το χώρο.

Ελένη Ζαφειρίου (1916–2004)

* Τα κείμενα είναι αποσπάσματα από σελίδες αυτοβιογραφίας
της Ελένης Ζαφειρίου που δημοσιεύθηκαν, το 1991, σε 4
τεύχη (53, 54, 55 και 56) του περιοδικού Οδός Πανός,


                  ==========================

Η Ελένη Ζαφειρίου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.


Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Λάρισα το 1916 και πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2004, σε ηλικία 88 ετών, μετά από μάχη με αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1936 στο έργο "Πριν από το ηλιοβασίλεμα" του Χάουπτμαν που ανεβάστηκε στο Εθνικό θέατρο. Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Σημαντικότεροι εξ αυτών των αντιστοίχων σε παρένθεση έργων ήταν οι "Βασίλισσα Μαργαρίτα (Ριχάρδος Γ΄), Θεά Αθηνά (Ιφιγένεια), Άτοσσα (Πέρσες), Βασίλισσα Γερτρούδη (Άμλετ), Γινερίλη (Ληρ), Τροφός (Μήδεια), Αντιγόνη (Οιδίπους επί Κολωνώ), Τέκλησσα (Αίας), Σάρα (Θυσία του Αβραάμ), Ρονκάλαινα (Βασιλικός) κ.ά.
Ειδικότερα η Ελένη Ζαφειρίου είχε διαπρέψει στον κινηματογράφο σε εξαιρετικούς ρόλους, με θαυμάσια προσόντα ηθοποιίας, ενσαρκώνοντας την απλοϊκότητα των γυναικών των λαϊκών τάξεων, όπως π.χ. "Πικρό ψωμί", "Μικρή πολιτεία", "Η λίμνη των πόθων" κ.π.ά.
Στις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε υποδυόταν τη μάνα των πρωταγωνιστών. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της "Καμπουρίτσας" που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70.Πεθανε το 2004 και επιθυμια της ηταν ο θανατος της να ανακοινωθει δημοσια μετα απο 9 μερες οπως και εγινε.Κηδευτηκε στο Νεκροταφειο του Χαλανδριου χωρις καμια παρουσια ομοτεχνου της και καμερας.


Επιλεκτική φιλμογραφία

Πικρό ψωμί (1951)
Νεκρή πολιτεία (1951)
Η Αγνή του λιμανιού (1951)
Η άγνωστος (1954) .... Ρόζα, υπηρέτρια
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956) .... Φρόσω
Η καφετζού (1956) .... Άννα Γιαβάση
Η θεία απ΄ το Σικάγο (1957) .... Ευτέρπη Μπάρδα
Το τελευταίο ψέμα (1957) .... Κατερίνα
Η κυρά μας η μαμή (1958) .... σύζυγος του Λυκούργου Μπέκου, του γιατρού
Ζάλογγο, το κάστρο της λευτεριάς (1959) .... Μοσχώ, Τζαβέλαινα
Ερωτικές ιστορίες (1959) .... Σμαραγδή
Ναυάγια της ζωής (1959) .... Ευθυμία
Η λίμνη των στεναγμών - Η κυρά Φροσύνη και ο Αλλή Πασας (1959)... Βάγια
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) ... Μάρθα
Ο κατήφορος (1961) .... Ελισάβετ Νικολάου
Νόμος 4000 (1962) .... Άννα Οικονόμου
Το Ταξίδι (1962) .... Άρτεμης Δανιηλίδου
Ουρανός (1962)
Ανήσυχα νιάτα (1963) .... Λένα
Δεσποινίς διευθυντής (1964) .... μάνα, Λουκία Σαμιωτάκη
Εγωισμός (1964) .... Μαρία
Η πρώτη αγάπη (1964)
Η γυμνή ταξιαρχία (1965) .... Σοφία
Με πόνο και δάκρυα (1965) ... Μαρία
Το φτωχόπαιδο (1965) ... Μαρία
Περιφρόνα με γλυκιά μου (1965) ... Δέσποινα
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) ... θεία
Τζένη-Τζένη (1966) .... Ματίνα Σκούταρη
Δοκιμασία (1966) .... Ελένη Μωραΐτου
Θέλω να ζήσω στον ήλιο (1966) ... κυρία Θεοφίλου
Το σπίτι των ανέμων (1966) .... Νίνα Ιορδανίδου
Ο άνθρωπος που γύρισε από τον πόνο (1966) .... Ειρήνη Λιώση
Το σπίτι των ανέμων (1966) ... Νίνα Ιορδανίδου
Ο κατατρεγμένος (1966) .... Ελένη Στόικα
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967) .... Αγγελική Γεραλή
Άδικη κατάρα (1967) .... μια γειτόνισσα
Γαμπρός απ' το Λονδίνο (1967) .... Ελένη
Τα δολάρια της Ασπασίας (1967) .... Ασπασία
Η αρχόντισσα και ο αλήτης (1968)... η μάνα του Λευτέρη
Αυτή που δε λύγισε (1968) ... Μαρία
Το παρελθόν μιας γυναίκας (1968) .... Δέσποινα Μουτούση
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)... Μαρία Καναβά
Αγάπη (1968)
Ξεριζωμένη γενιά (1968)... Φανή Καρατζόγλου
Η καρδιά ενός αλήτη (1968)... Κατερίνα Σαρρή
Ξύπνα, Βασίλη (1969) .... Αντιγόνη Βασιλάκη
Το τελευταίο αντίο (1969)
Για την τιμή και τον έρωτα (1969) ... Κλαδά
Η σφραγίδα του Θεού (1969)
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) ... Τασία
Η οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969) .... Μαρία Καράτζογλου
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969) ... Ρήγα, γιαγιά
Ο πρόσφυγας (1969) ... Δέσποινα Σκούταρη
Η σφραγίδα του Θεού (1969)... Φροσύνη, μάνα
Εσένα μόνον αγαπώ... (1970) ... η μητέρα του Κόση
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) .... κυρά Φωτεινή
Υπολοχαγός Νατάσσα (1970) .... Αρσένη, μητέρα Νατάσσας
Χριστινιώ: ο θρύλος μιας αγάπης (1970) .... κυρα-Γιώργαινα
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) .... κυρία Αθανασίου
Αστραπόγιαννος (1970) ... Ζαχαρή
Οι άντρες ξέρουν ν' αγαπούν (1971) .... Αμαλία
Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (1971) .... η θεία της Άννας
Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (1971) .... Αμαλία
Αγάπησα έναν αλήτη (1971)
Η λεωφόρος του μίσους (1971) .... η μάνα του Στάμου
Ο εχθρός του λαού (1972)... Ελένη
Προς την ελευθερία (1996)

Βιντεοταινίες

Η πολιτεία κατηγορεί (1985)
Μια μέρα νωρίτερα (1985)

Θέατρο

Βασικά με λεν Θανάση (1992)
Το τραγούδι του νεκρού αδελφού (1980)
Θεσμοφοριάζουσες (1979)
Μάρτυς κατηγορίας (1979)
Ελένη (1977)
Καποδίστριας (1977)
Η Τρισεύγενη (1969)
Ικέτιδες (1961)
Μια γυναίκα χωρίς σημασία (1954)
Πέρσες (1939)
Ο επιθεωρητής (1936)
Πρίν απ' το ηλιοβασίλεμα (1936)
Ερωτικές γκάφες (1928)
Τηλεοπτικό θέατρο
Δόνα Ροζίτα (1985)
Οι γλάστρες (1984) ΕΡΤ
Ολονυχτία Τέλος Σχολή (1982) ΕΙΡΤ
Η κοιμισμένη τρέλα (1981) ΕΡΤ
Ο χορός (1981)
Το φιόρο του Λεβάντε (1980) ΕΡΤ
Πριν από το ηλιοβασίλεμα (1979) ΕΡΤ
Χωρίς οργή (1979) ΕΡΤ
Χάρτινο φεγγάρι (1978) ΕΡΤ
Ό,τι αξίζει να μείνει (1977) ΥΕΝΕΔ
Ο καινούργιος δρόμος (1977) ΥΕΝΕΔ
Όταν λειώσει ο πάγος (1976) ΥΕΝΕΔ
Επιστροφή στην ευτυχία (1977) ΥΕΝΕΔ
Μια κάποια λύση (1976) ΥΕΝΕΔ
Οι γυναίκες (1975) ΕΙΡΤ
Τριαντάφυλλο στο στήθος (1975) ΕΙΡΤ
Τηλεοπτικές σειρές
Προς την ελευθερία (2010) ΕΤ1
Το 13ο κιβώτιο (1992) ΑΝΤ1
Τα καθημερινά (1983) ΕΡΤ
Το χρυσό σπίτι (1983) ΕΡΤ2
Χαμογελάστε παρακαλώ (1983) ΕΡΤ
Γυναικείες μορφές της ελληνικής ιστορίας (1982) ΕΡΤ
Ορκιστείται παρακαλώ: Η εγχείρηση πέτυχε (1982) ΕΡΤ2
Η ετυμηγορία (1978) ΥΕΝΕΔ
Λέσχη μυστηρίου: Η άδεια θέση (1976) ΕΡΤ
Λέσχη μυστηρίου: Μια μέρα νωρίτερα (1976) ΕΡΤ
Η συνωμοσία της σιωπής (1973) ΕΙΡΤ
Η τελευταία άνοιξη (1973) ΥΕΝΕΔ
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1976, ΕΡΤ) .... Μάρθα
Η νύχτα (1980, ΕΡΤ)
Τα Καθημερινά (1983), ΕΡΤ
Δόνα Ροζίτα (1984)
Το τρίτο στεφάνι (1995, ΑΝΤ1)
Το χρώμα του φεγγαριού (1996-97, ΑΝΤ1)




Η Ελένη Ζαφειρίου σε μια συνέντευξη στην εκπομπή του Ηλία Mαλανδρή Εστιν Ούν στον Seven-X


        ============================================


ΠΗΓΕΣ


Γιώργος Τσιτσόπουλος - Βικιπαίδεια

Βαγγέλης Καζάν - Βικιπαίδεια



Τασσώ Καββαδία - Βικιπαίδεια



Ελένη Ζαφειρίου - Βικιπαίδεια



Δημοσίευση σχολίου