Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Όχι άλλο κάρβουνο !



 

                        =====================================


                       ========================================

Είναι πολλοί, αμέτρητοι όλοι εκείνοι που καταφεύγουν στον έρωτα και στην αγάπη για να ποιήσουν ποίηση.

Μόνο η ΑΓΑΠΗ σώζει και οδηγεί στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ !

Όχι μόνο ως συναίσθημα αλλά ως κατάσταση υπερβατική, άπαν σύμπαν, επέκεινα, έκρηξη διαγαλαξιακή και κατακλυσμιαία ενέργεια, φωτοδότρα και ζωογόνα.

Η αγάπη είναι η αρχική σπίθα, το εναρκτήριο λάκτισμα, η αγάπη όχι μόνο ως σοκολατάκι, τρυφερό τραγούδι, λούτρινο αρκουδάκι ή ένα τριαντάφυλλο.

Η αγάπη με την έννοια της αρετής, της συμπόνοιας, της ευγένειας και της αφοσίωσης.

Η ποίηση σαν την αγάπη είναι αγώνας σκληρός, καθημερινός, ατελεύτητος.

Η ταπεινότητά μου δεν διαθέτει ούτε την επάρκεια ούτε τη παιδεία για να αποφανθεί τι είναι ποίηση.

Μαντεύω όμως με τα ακροδάχτυλα του νου και της καρδιάς τι δεν είναι ποίηση.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος θα δώσω ένα παράδειγμα, παραθέτοντας μερικούς τρόπον τινά στίχους που είδα κάπου πρόσφατα και στους οποίους προσωπικώς δεν εντοπίζω κανένα ίχνος ποίησης. Σαν αυτούς, κυκλοφορούν πολλοί κατά κόρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.


« Ψυχανεμίζομαι


Ήρθες κοντά μου
με αγγελικό πρόσωπο,
πήρες τους δαίμονες της νύχτας μακριά
και μακριά ο πόνος έφυγε
φιλί το δάκρυ έγινε
και με την απουσία σου ενώθηκα
Ατέλειωτες οι ώρες,
σπασμένοι οι δείκτες στο ρολόι
γέροντας ο έρωτας
στο δρόμο με τις πέτρες,
πέτρα και η καρδιά μου»


Αυτό το πράγμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ. Μπορεί να είναι στίχοι, μπορεί να είναι έκφραση, εξωτερίκευση συναισθημάτων, μπορεί να είναι κάθαρση, λύτρωση ψυχής - με πόση ευκολία χρησιμοποιούμε βαρύγδουπες λεξεις - αλλά ποίηση δεν είναι.

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ φιλοξενεί και αυτός τέτοιου είδους στίχους ξεκαθαρίζοντας από την αρχή κάποια πράγματα :

1) Είναι άλλο πράγμα να τιμάς κάποιον με το να φιλοξενείς τη δημιουργία του και ο άλλος να σε τιμά με τη δημιουργία του και άλλο πράγμα να αποφαίνεσαι για το αν η συγκεκριμένη δημιουργία είναι ποίηση ή όχι. Δυστυχώς, λίγοι μπορούν να αντέξουν την αλήθεια και να παραδεχθούν ότι αυτό που δημιουργούν δεν είναι ποιητικός λόγος αλλά είναι απλά στιχάκια σε κάποια σειρά και τίποτα περισσότερο. Μόλις τους το πεις σου κόβουν τη καλημέρα και σε ξεγράφουν από τις συναναστροφές τους. Όταν το « εγώ» είναι « φτωχό» τότε γίνεται « ΥΠΕΡΕΓΩ». Θα προσκρούσει βέβαια στο ταβάνι γιατί το ταβάνι του θα είναι πάντοτε χαμηλό. Αντιθέτως, όταν το «εγώ » είναι αληθινό και όχι επιτηδευμένα ταπεινό τότε ταβάνι είναι ο ουρανός.

2) Αυτή η συνεχώς επαναλαμβάνομαι κακή χρήση του Έρωτα ως μοναδική και αποκλειστική θεματολογία και δεξαμενή ποιητικής άντλησης καταντάει στο τέλος αβάσταχτη, ανυπόφορη.Ειδικά όταν πλαισιώνεται διαρκώς από αισθησιακές,σεξιστικές φωτογραφίες που Κύριος οίδε τι πραγματικά αντιπροσωπεύουν γιατί την αληθινή ποίηση δεν τη πρεσβεύουν με τίποτα. Ας καταλάβουν όσοι εισέρχονται και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στη κονίστρα της ποίησης ότι ο αληθινός ποιητικός λόγος δεν έχει ανάγκη να πλαισιώνεται από καμία εικόνα γιατί ο ίδιος είναι γεννήτορας μυριάδων εικόνων.

3) Ο ποιητής δεν μπορεί να στριφογυρίζει σαν σβούρα μόνο γύρω από την ένωση κορμιών, αγκαλιές, φιλιά, γούτσου - γούτσου, σε πλήγωσα, με πλήγωσες κτλ. Και αν είσαι της εμβέλειας του Ρίτσου με τα Ερωτικά του, του Καβάφη με τις Σκάλες του, του Νερούδα με τα Ερωτικά σονέτα του, του Χικμέτ με Τα Τραγούδια των Ανθρώπων, του Ελύτη με το Μονόγραμμα και τόσων άλλων σπουδαίων, πάει καλά. Αν δεν είσαι όμως τότε γιατί παλεύεις να γίνεις κάτι αφού ποτέ σου δεν θα γίνεις ;

4 ) Γιατί πολλοί από όσους αυτοαποκαλούνται ποιητές - μόνο ο χρόνος και ο κόσμος πρέπει να σε αποκαλεί έτσι, όχι εσύ τον εαυτό σου - δεν καταγίνονται με τόσες άλλες θεματικές ; Γιατί δεν διαβάζουν και δεν εμπλουτίζουν τον πνευματικό τους ορίζοντα ; Μόνο το συναίσθημα, το θυμικό δεν επαρκεί, είναι πλοίο ακυβέρνητο, είναι κακή φωτιά που καίει και τα ξερά και τα χλωρά, χρειάζεται και η γνώση, η μαθητεία.

Ο ποιητής πρέπει να λειτουργεί ως αφύπνιση, οι λέξεις του να καρφώνονται ως πρόκες, τα νοήματά του να έχουν δύσκολο θάνατο, να ηχούν ως σάλπιγγες για να διεγείρονται τα πλήθη. Γιατί συνέχεια να διαβάζουμε για ματωμένες καρδιές και πληγωμένα φιλιά και όχι

- για τη προσφυγιά ;

- για τη μετανάστευση ;

- για τον όλεθρο του πολέμου και την ευλογία της ειρήνης ;

- για τη δημοκρατία ;

- για το έρεβος του φασισμού, του ολοκληρωτισμού ;

- για την ανεργία ;

- για το γκρέμισμα των ονείρων ;

- για το τσαλάκωμα των φτερών ;

- για χαμένες πατρίδες ;

Γιατί πολλοί - όχι όλοι, ο αφορισμός είναι φασισμός - ποιητές ή αυτοαποκαλούμενοι ποιητές δεν βασανίζονται να γράψουν δυο στίχους

- για τη ρύπανση του περιβάλλοντος ;

- για τον πλανήτη μας που κινδυνεύει ;

- για τις μεγάλες πληγές της κοινωνίας όπως τα ναρκωτικά ;

- για τον θάνατο ενός παιδιού ;

- για τη μοναξιά, τη δυστυχία και εγκατάλειψη που βιώνει η τρίτη ηλικία;

- και τόσα άλλα θέματα με ανθρώπινο πυρήνα ;

Γιατί μόνο καψούρα, καψούρα, καψούρα ;

5 ) Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ έχει τη τύχη και τη τιμή να φιλοξενεί -ελπίζει στο μέλλον πολύ περισσότερους ανθρώπους που δηλώνουν ότι καταγίνονται με τη ποίηση. Ξεκαθαρίζουμε και πάλι ότι άλλο πράγμα το θέμα της ανθρωπιάς, της ευγένειας, της φιλοξενίας και προπάντων της τιμής που αποδίδει η συγκεκριμένη σελίδα στα μέλη της και αντιστοίχως τα μέλη σε αυτή και άλλο πράγμα η κουβέντα περί ποίησης και γενικότερα θα έλεγα περί αλήθειας ή αληθοφάνειας κάποιων πραγμάτων.

6 ) Ο λόγος του ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ δεν είναι δογματικός ούτε εκφράζει κανένα θέσφατο. Όπως πάντα επιδιώκουμε την ενεργή συμμετοχή των φίλων του blog. Πιστεύουμε ότι διαμέσου της θέσης και της αντίθεσης - εφόσον και δύο είναι συγκροτημένες και τεκμηριωμένες -επέρχεται η σύνθεση.


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


      =========================================


Ένας μικρότερος κόσμος


ναζητ μίαν κτ ν μπορέσω ν φράξω
μ δέντρα καλάμια να μέρος
το ρίζοντα. Συμμαζεύοντας τ πειρο, νχω
τν ασθηση: πς δν πάρχουνε μηχανς
πς πάρχουνε πολ λίγες· πς δν πάρχουν στρατιτες
πς πάρχουνε πολ λίγοι· πς δν πάρχουνε πλα
πς πάρχουνε πολ λίγα, στραμμένα κι ατ πρς τν ξοδο
τν δασν μ τος λύκους· πς δν πάρχουνε μποροι
πς πάρχουνε πολ λίγοι σε πόκεντρα
σημεα τς γς που κόμη δν γιναν μαξωτο δρόμοι.
Τ λπίζει Θες
πς τουλάχιστο μς στος λυγμος τν ποιητν
δν θ πάψει ν πάρχει ποτς παράδεισος.


Νικηφόρος Βρεττάκος
Δημοσίευση σχολίου