Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου


 
 Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου


===================================

( Εισαγωγικό σημείωμα )

«Όταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές.

Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας »

                                       
Η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας εδώ και χρόνια δεν είναι μόνο οικονομική όπως πολλοί υποστηρίζουν.

Είναι πρωτίστως πνευματική, συνεπώς ηθική.

Ένας από τους καλύτερους τρόπους να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε είναι να προτάξουμε τη συλλογική μας δράση μέσω του πολιτισμού, μέσω των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ θέλοντας να ευχαριστήσει εμπράκτως και όχι τυπικώς τα μέλη εκείνα που κοσμούν τη σελίδα του με τα πονήματά τους, αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία Πολιτιστικού Λευκώματος Μελών ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ .  ( ΠΟ. ΛΕ. Μ.  ΑΣ. )

Η συγκεκριμένη ανάρτηση του ΠΟ. ΛΕ. Μ. ΑΣ. είναι αφιερωμένη στη κυρία Ντίνα Γεωργαντοπούλου.

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δίνει βήμα λόγου κι έκφρασης στον κόσμο του κι εύχεται όμορφες δημιουργίες και συλλεκτικές αναρτήσεις !


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας



================================

ΥΓ :  Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ ευχαριστεί θερμώς τη κα Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου για την ευγενική συγκατάθεση και παραχώρηση υλικού.




=========================================


Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου


Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Δερβένι Κορινθίας.
Είμαι Λογίστρια
παντρεμένη με ένα γιο.
Γράφω από τα παιδικά μου χρόνια.Τα πρώτα καθαρογραμμένα ποιήματα μου τα έχω στην ηλικία των 16 χρόνων.
Η ποίηση είναι ο δικός μου τρόπος επικοινωνίας με ότι με αγγίζει.
Είναι μια πράξη αυτόματη .Βλέπω -ακούω-μυρίζω-αγγίζω-νιώθω και γράφω.
Πάντα βιωματικά μέσα από τις λέξεις καταγράφω όλες τις σκέψεις μου.
Σε αυτή τη σχέση δεν παρεμβάλλεται κανένα μυστικό.
Όποιος κατανοεί τις λέξεις μου γνωρίζει και μένα ,

Έχουν εκδοθεί  δυο ποιητικές μου συλλογες


1.Αθόρυβοι Μύθοι -εκδόσεις Ζαθεον Πυρ

2.Carresing Myths -εκδοσεις Libros Libertad (που ειναι διγλωσση)


=================================================


ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ  ΝΤΙΝΑ " Άτιτλο "






Κανένα χειμερινό ηλιοστάσιο
δε μπορεί να κρύψει
το γκρίζο των ματιών σου.
Γνωρίζω τον καιρό από τα μάτια σου.
Κανένα σφαλισμένο παραθυρόφυλλο
δε μπορεί να εμποδίσει
τον άνεμο να φέρει την αγάπη μου.
Στα ανθρώπινα τα μέρη
στα όργανα που παίζουν μουσική
στα ξέφωτα των σκοτεινών φεγγαριών
εκεί που ζει ότι φεύγει και ότι έρχεται
στις λεπτομέρειες των αισθήσεων
εκεί σε κοιτάζω κατάματα.

             ===============================


ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ  ΝΤΙΝΑ " Άτιτλο "







Ένα κορμί
φιλί που δεν χαράζει την ανιδιοτέλεια.
Ένα κορμί διαθέσιμο
στη μελαγχολία
της ομοιόμορφης μοναξιάς.
Φιλοτελιστές ανούσιου δέρματος
που δεν διπλώνεται από πάθος.
Κύκνεια αισθήματα
δίχως χαμόγελο λατρείας.
Σύντομη είν΄η ιστορία
του οργασμού
που μελαγχόλησε
στην απουσία έρωτα.






             ===========================================


ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ  ΝΤΙΝΑ " Άτιτλο "


Φωτογραφία - Ντίνα Γεωργαντοπούλου

Συχωρέστε με θυμάμαι μόνο την πρόσοψη.
Ο νους μου δε μπορεί να φέρει σε εικόνα το παράθυρο
τι ήταν αντίκρυ.
Πιθανόν ένας πράσινος κήπος που είχε πουλιά
ίσως λουλούδια σε αλέα.
Θα μου άρεσε να θυμόμουν ότι ψήλωναν και έφταναν ως τα δω
ότι ένα χέρι τα έκοβε και τα πρόσφερε.
Θα ήταν χρήσιμο να θυμάμαι οδό και αριθμό
αν είχε σκαλοπάτια και αν ήταν καθαρά.
Οι τοίχοι αν είχαν εικόνες που μια γυναίκα γέλαγε
κρατώντας τα πόδια της
αν έφτιαχνε τα μαλλιά της αν ντυνόταν ή αν έβγαζε τα ρούχα της.
Τις λέξεις αν υπήρχαν λέξεις πια ήταν η χροιά της φωνής.
'Εχει πάντα σημασία στη μνήμη να θυμάται κανείς
τη δόνηση των λέξεων.
Συγχωρέστε με πώς να εκφράσω τα συναισθήματα του
ίσως από το χρώμα να καταλάβαινα
μα ήταν ξεθωριασμένος και θυμάμαι καλά
πως τούτη η φθορά μου άρεσε.
Συγχωρέστε με δε μπορώ μα ακόμα και αν μπορούσα
δε θα το έκανα.
Πέρασαν τόσοι πολλοί από εκείνη τη ψυχή
που τώρα πια το μόνο που θυμάμαι είναι η μοναξιά του.

==========================================




Φθινοπωρινό παραμύθι.



Είδα έναν άνθρωπο που έκρυβε το κόκκινο..
Μόλις χάραζε.
Δεν ήξερε πως ήμουν εκεί.
Και πέταγαν αεροπλάνα γύρω του λουλούδια
και πουλιά.
Κούμπωσε το τελευταίο κουμπί στο παλτό του.
Από τη τσέπη του έβγαλε κάτι μικρό
και το έριξε στη θάλασσα.
Και γεννήθηκαν κοράλια και αστερίες
και σύννεφα που στάθηκαν πάνω από το κεφάλι του.
Μετά τον είδα να τρίβει ένα μαύρο μαργαριτάρι
με δύναμη στα χείλη
μα δεν το κατάπιε
το έβαλε αριστερά στη τσέπη.
Και συννέφιασε και άρχισαν να πέφτουν σταγόνες.
Στην αρχή διάφανες κι επειτα κόκκινες
και άλλα χρώματα που δεν πρόσεξα.
Γύρισα τη πλάτη ήσυχα να φύγω
μα αλήθεια τον άκουσα να μου λέει
να προσέχεις.


 =================================================







Το λεπτό
ήχος σταγόνας
ταξίδεψε ίσαμε το κλαδί ενός πεύκου.
και κάθισε εκεί.
Η νύχτα
τα πεζοδρόμια σου λένε να φύγεις
η υγρασία στέκεται στο στήθος
στενάζουν οι ανώνυμοι δρόμοι.
Η αφή
να αγγίζει τη πευκοβελόνα
κάτω στο χώμα να περιμένει τον έρωτα σου
ματωμένα είσαι όλα
άργησε
να μη χορταίνω το ξημέρωμα.
Ξαπλώνει πάνω του να μην πονέσει
όσο κοντά κι αν χρειαστεί
ιδρώτας όμοιος.

=====================================


Θα μπορούσα να τον αγαπήσω με το τρόπο των ποιητών.
Ήθελα να τον αγαπήσω με τον τρόπο των ποιητών.
Ήθελε να με αγαπάει
στο στόμα η βροχή να γίνεται ποτάμι
χτενάκι να περνά στα κατσαρά μαλλιά.
Κάποια μέρα όλα θα είναι αλλιώς.
Θα φυτέψω αιτίες σε ρίγη να ανθίσουν
θα κρατά θαύματα δεμένα με ρίζες.
Δεν ήθελα να τον αγαπήσω ακόμα και αν μπορούσα.
Κάποια μέρα όλα θα είναι αλλιώς.
Θα έχουμε μάθει να προσέχουμε τα ρήματα.

============================================


 https://scontent.fath3-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p526x296/14333011_1200322756686800_3610068399156625204_n.jpg?oh=99a7db0187dd14916d4805642bd61810&oe=586D7871

Τα σύννεφα ταξιδεύουν
μπορείς να τα απολαύσεις να καταπίνουν
τις μέρες.
Τίποτα δεν μας ανήκει αν δε κρατά τη λύτρωση
της αφής.
Και έγειρε κοντά της.
Οι άδειοι ώμοι κάβοι είναι.
Δεν έμαθες ακόμα;

(απόσπασμα)



"""""



φωτογραφια

Ι Κ



ευχαριστώ Γιάννη

=================================================


Θυμώνω μαζί σου.
Σε ερωτεύομαι και μου περνάει.
Σε ερωτεύομαι ξανά.
Περιπλανιέμαι στις άκρες της ειλικρίνειας μου.
Θυμώνω μαζί σου της είπε .
Ανήκεις σε μένα.
Είναι βράδυ κι είσαι η σκοτεινή μου πλευρά.
Κινούμαι δίχως ίχνος σοβαρότητας
στο λαιμό σου.
Περπατώ στην επώδυνη πλάτη.
Φεύγω
θα κρατήσω επαφή με την πτώση των φύλλων.
Φθινόπωρο
δεν σε γνωρίζω καν από το καλοκαίρι
από παλιά είσαι δική μου μα με θυμώνεις.
Δώσε μου πίσω τις φλέβες θα σου δώσω το δέρμα.
Ξεχνάω σύντομα -κοιμάμαι αργά για να σε σκεπάσω
κι έπειτα σε αφήνω ξεσκέπαστη να κρυώνεις.
Να με αναζητάς και να θυμώνεις.

================================================

 
Δε θα ερμηνεύσω τίποτα
αποδεικνύοντας πως είμαι καλή μαθήτρια.
Οι δάσκαλοι θα καταλάβουν την εξέλιξη μου.
Θα ξεκινήσω από τα Δυτικά Προάστια
φτάνοντας στο κέντρο .
Τίποτα το ιδιαίτερο αν δεν το θέλω.
Φυσικά θα κρατήσω αποδείξεις της σχολαστικότητας μου
να βλέπω την ομορφιά.
Θα αγοράσω το μαγικό λυχνάρι το χρησιμοποιημένο
μα θα το τρίβω μες στα χέρια με ελπίδα
και αναποφασιστικότητα για τις κρίσιμες ευχές.
Τα μάτια του δε θα μπορέσω να τα αποτυπώσω πουθενά
υπάρχουν ποιητές αναγνωρισμένοι που μιλούν για την ίριδα.
Αφηγηματικά εν κινήσει θα σκέφτομαι με τρόπο εσωστρεφή
συνεχίζοντας τη παλιά σπορά ερωτηματικών
ευχόμενη πιθανότητα ο γυρισμός να με βρει ίδια.

===========================================


map_book_b

Συγχώρεση





Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου        


Τα πρωινά ζητάνε την ποίηση της αναχώρησης
το λυρισμό του χαρούμενου τραγουδιού στο αυτί
την καλημέρα της αυτάρκειας...
Θα χαθούμε μετά στο χάσμα της συνήθειας
είναι πάντα λάθος οι αποστάσεις από τις ριπές των αχτίδων.
Θύματα και θύτες της μεσημεριανής ραστώνης
των ενστίκτων που γεννιούνται από τη ζεστασιά του ήλιου.
Η φαντασία θα τρέχει σε παραλίες που πόδι ανθρώπου δεν πατάει
με τα μαλλιά στολισμένα μαργαριτάρια αλατιού
με το σώμα στη γεύση μνήμης,
Θα δροσίζουμε τα χείλη από τις συνθήκες
ο παράδεισος θα παραμένει ο ονειρικός μας προορισμός
που θα κυκλώνουμε με μολύβι στο χάρτη.
Ο έρωτας θα παραπαίει στο δεν πειράζει
προτιμώ την προτεραιότητα να αγοράσω παπούτσια
μαζί με πενήντα λεπτά που θα ρίξουμε στη λατέρνα.
Οι ονειροπόλοι ονειροπολούν, όμως γιατί;
Στη λογική μας υπόσταση θα υπογράφουμε χαρτιά στο γραφείο
θα κοιτάζουμε από το παράθυρο την πτήση των χελιδονιών
και θα θυμηθούμε πως καιγόμαστε από παρακαταθήκες αιώνων.
Το σώμα θα κινηθεί στον ιστορικό του το δρόμο
οι παλιές μας αμαρτίες θα αθωωθούν στην παράδοση.


 


=======================================

Δημοσίευση σχολίου