Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Bataclan



 Αποτέλεσμα εικόνας για 13 νοεμβριου παρισι


Bataclan..

Έπρεπε να το περιμένουμε..

Είμαι πολύ θυμωμένος με όλους αυτούς τους αρθρογράφους που με περισπούδαστο ύφος και αφ΄ υψηλού κριτική κάνουν ακριβώς το ίδιο με αυτό που καταγγέλλουν .

Εκμεταλλεύονται και χρησιμοποιούν την αλήθεια. 

Η Γαλλία ήταν για χρόνια αποικιοκρατική δύναμη κι έχει κάνει ένα σωρό εγκλήματα.

Το μακελειό στη Γαλλία ήταν αναμενόμενο, τι να κάνουμε τώρα ;

Συνεπώς, όλα εντάσσονται στη λογική του συμψηφισμού,τι να κάνουμε τώρα ; 

Έπρεπε λέει να το περιμένουμε. . 

Σοβαρά ε; Ήθελα να ξερα κε αρθρογράφε αν γαζώνανε τα δικά σου παιδιά, αν τινάζανε στον αέρα τους δικούς σου ανθρώπους όλοι αυτοί οι « δικαιολογημένοι» άνθρωποι με τη νοημοσύνη της αμοιβάδας, έμπλεοι μίσους, πρωτογονισμού που ζουν ακόμα στο Μεσαίωνα και στην εποχή των Σταυροφοριών, που τόσα χρόνια τους καταπιέζουν οι άθλιοι Δυτικοί αλλά μια χαρά ξέρουν οι « δικαιολογημένοι» να απομυζούν το όποιο, κακό θέλετε, κακό, γαλλικό σύστημα επιδομάτων ανεργίας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, σύστημα εκπαίδευσης και λοιπά και λοιπά, ήθελα να δω τι θα έλεγες μετά κύριε αρθρογράφε αν το κακό χτυπούσε τη δική σου πόρτα.

Η ανεκτικότητα της γαλλικής κοινωνίας ήταν πάντοτε ξεχωριστή εξ ου και η πολυπολιτισμικότητα αυτής της χώρας. 

Κι επειδή κυρία αρθρογράφε εστιάζεις μόνο στη σκοτεινή πλευρά της Γαλλίας και λες τη μισή αλήθεια - κλασική σοφιστεία - εγώ προσωπικά ως Τρύφωνας θα εστιάζω στη φωτεινή πλευρά και θα έχω πάντοτε σαν φωτεινά παραδείγματα τους

- Marcel Pagnol,

- François Mauriac,

- Honoré de Balzac,

- Gustave Flaubert,

- Stendhal ,

- Jean Cocteau,

- Albert Camus,

- Alfred de Musset,

- Émile Zola,

- Victor Hugo

και τόσους μα τόσους άλλους, πώς να χωρέσεις τόσο και τέτοιο πνευματικό όγκο σε πέντε λέξεις; Απλά δεν γίνεται.

Ωστόσο, αυτό που γίνεται είναι να ποτίζεις συνεχώς τις ρίζες. Τα γράμματα, ο πολιτισμός, η γνώση, όλα είναι καλλιέργεια, όλα είναι ρίζες. Του δέντρου της ελευθερίας. Με τα κλαδιά, τα φυλλώματα, τους καρπούς της έκφρασης, της ανεκτικότητας, της συνύπαρξης.

Οι ιδέες είναι ρίζες.Θα υπάρχει πάντοτε ένας Διαφωτισμός και μία Βαστίλη να μας θυμίζουν ότι όσο και να προσπαθούν τα σκυλιά του ολέθρου και του Μεσαίωνα να χτυπήσουν τις ρίζες μας δεν θα καταφέρουν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας, δεν θα καταφέρουν να μας υπαγορεύσουν τον τρόπο με τον οποίο θα ζούμε. Μπορεί τα σαρκία μας να είναι φθαρτά πλην όμως οι ιδέες δεν σκοτώνονται, είναι αλεξίσφαιρες, είναι άσβεστο και αιώνιο φως. Θα είμαι πάντα « Γάλλος » όπως θα είμαι πάντα « Σύριος» για κάθε παιδί και άμαχο που σκοτώνεται από βομβαρδισμούς ή πνίγεται στο Αιγαίο.

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας 


Δημοσίευση σχολίου