Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ - RUDOLF NUREYEF









                                                   Swan lake,Nureyev


Φωτογραφίες συλλογής του Ρούντολφ Νουρέγιεφ στη Μόσχα







Ρούντολφ Νουρέγιεφ: ήταν κάποτε ένας μάγος χορευτής

Στη μνήμη εκείνου που ήταν και θα είναι ο σπουδαιότερος χορευτής της ανθρωπότητας. 

Της Αλεξάνδρας Τσόλκα.


Κάποτε τον είδα να χορεύει στο Ηρώδειο. Ήταν ο θρύλος, ο μάγος, ο σπουδαιότερος χορευτής των εποχών, ο ροκ σταρ του κλασικού μπαλέτου, ο πιο πολυφωτογραφημένος καλλιτέχνης του 20ου αιώνα, μια αρσενική ντίβα όλο απαιτήσεις απ τους άλλους και συντριπτικός απέναντι στις δικές του υπερβάσεις, το σύμβολο των πολιτικών καιρών του, που απέναντι στα σφυροδρέπανα και στο κόκκινο, προέταξε τις πουέντ και το λευκό του μπαλέτου και της μεγάλης τέχνης. Της μεγάλης τέχνης που υπήρξε η δική του ιδεολογία, θρησκεία, γάμος, έρωτας. Ήταν κάποτε ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ! Και μπόρεσα να τον χειροκροτήσω μέχρι να πονέσουν οι φάλαγγες των δαχτύλων μου και να κοκκινίσουν οι παλάμες μου…

Στην σκηνή ήταν πάντα ένα τατάρικο, εξωτικό, άγριο και πανέμορφο και παράξενο ζώο, που σου ‘κόβε την ανάσα. Η φήμη τού όλο πάθος, δύναμη, αγριάδα, απόλυτη πειθαρχία, χορευτή που αψηφούσε την βαρύτητα επιβεβαιωνόταν και ό,τι είχαμε διαβάσει ήταν λίγο μπροστά σ’ αυτόν τον άνθρωπο - φυσικό φαινόμενο! Στην επομένη παράσταση την άλλη μέρα η πρίμα μπαλαρίνα γλίστρησε και έχασε τα βήματα της στην σκηνή του Ηρωδείου. Ο Νουρέγιεφ την σκαμπίλισε μπροστά στο εμβρόντητο κοινό!  Δεν το είδα! Είδα όμως αυτόν στα παρασκήνια, μετά την πρώτη παράσταση. Πλησίασα όσο πιο κοντά του γινόταν. Το σκούρο βλέμμα του με τα σχιστά μάτια ήταν κουρασμένο αλλά ελαφρώς ειρωνικό. Ήταν όλος βρεγμένος απ’ τα ποτάμια του ιδίου του ιδρώτα. Φλας άστραφταν παντού με εκτυφλωτικές αστραπές που ζάλιζαν. Κρατούσε στα χεριά του ένα μεγάλο διάφανο νεροπότηρο, όλο ουίσκι. Δεν ήταν ασκητής και υπάκουος ο Νουρέγιεφ. Ήταν μια άγρια, κατάφωτη δεσμίδα πάθους. Σαν αρχάγγελος με ρομφαία…

Όλη του η ζωή, απ’ τη γέννηση του έως το τέλος του, ήταν μυθιστορηματική, βουτηγμένη στα πάθη, σα να βγήκε απ' τις σελίδες των μεγάλων Ρώσων λογοτεχνών, απ’ τα κατάβαθα της δημιουργικότητας των πυρακτωμένων σλάβικων ψυχών, σε φόντο πολύ λευκό, σαν χιόνι και ρούχα μπαλέτου, και κόκκινο σαν θυμό και κομμουνιστικές σημαίες. Γεννήθηκε σ' ένα βαγόνι της υπερσιβηρικής αμαξοστοιχίας κοντά στην πόλη Ιρκούτσκ, μέσα στην απέραντη τούνδρα της Σιβηρίας των εξόριστων απ την εποχή του Τζέκινγς Χαν μέχρι τα χρόνια του μεγάλου σοβιετικού κατακόκκινου ονείρου. Η μάνα του ταξίδευε στο Βλαδιβοστόκ, να συνετίσει τον πατερά του νεογέννητου, που υπηρετούσε στον μεγάλο Κόκκινο Στρατό. Μεγάλωσε κοντά στην πόλη Ουφά, στο εξωτικό σχεδόν, Μπασκορτοστάν, σε ταταρική οικογένεια, άθεη, μιας και ήταν πιστοί στο κόμμα, αλλά κάποτε μουσουλμανική, με τρείς μεγαλύτερες αδελφές, που θα τον έχουν σαν την ζωντανή κούκλα. Μια κούκλα που θα αρχίσει να χορεύει σχεδόν μόλις περπάτησε.
Ο πατέρας του, βλέποντας την εντυπωσιακή κλίση του μοναχογιού του, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον αποτρέψει  από το να γίνει χορευτής. Εκείνος, μόλις μένει με τις αδελφές του, τους χορεύει μανιασμένα. Και φτώχεια. Και αγώνας. Στο φτωχικό σπίτι της εξαμελούς οικογένειας η ζωή είναι δύσκολη. «Όποιος ήθελε να πάει στην τουαλέτα» θυμόταν ο φημισμένος στο μέλλον του Νουρέγιεφ,  «περπατούσε ως την άκρη του δρόμου και επειδή ποτέ δεν είχαμε χρήματα, τις πιο πολλές φορές πηγαίναμε ξυπόλητοι. Δεν είχα ούτε δικά μου ρούχα να φορέσω και για να βγω στο δρόμο ντυνόμουν με τα ρούχα των τριών αδελφών μου». Αλλά θα μεγαλώσει. Χορεύοντας. Και ως χορευτής θα πρωτοδουλεψει στα διάσημα μπαλέτα Κίροφ και αφού έχει αφήσει το σπίτι του και έχει σπουδάσει στην σκληρή Ακαδημία Βαγκάνοβα, μεγάλος, αλλά φυσικό ταλέντο σε ηλικία 17 ετών. Στα Κίροφ σχεδόν αμέσως θα γίνει πρωταγωνιστής στους περισσότερους βασικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, μιας και το ταλέντο του είναι αναμφισβήτητο και εκ θεού χάρισμα.
  
Το ταλέντο του, οι επιτυχίες του, ο θρίαμβος του σύντομα ξεπερνούν τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Στη Δύση γίνεται θρύλος. Το 1961 σε μία περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ στο Παρίσι, που μόλις είχαν ξεκινήσει περιοδείες στον κόσμο, για να δείξουν στους καπιταλίστες το υψηλό επίπεδο της τέχνης τους –που είχαν ούτως η άλλως!- ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ αρνείται να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η KGB, τον παρακολουθεί καιρό. Ο ίδιος δυσφορεί στην Σοβιετική Ένωση, αισθάνεται πνιγμένος, χωρίς ελευθερία όχι μόνο προσωπική, αλλά και καλλιτεχνική. Επικοινωνεί με τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης. Ζητά πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Η Σοβιετική Ένωση δε θα τον συγχωρέσει ποτέ. Ένα σύμβολο του μεγαλείου της, αυτομόλησε. Τον ανακηρύσσουν ανεπιθύμητο και του απαγορεύουν για παντός την είσοδο στη χώρα. Η οικογένεια, οι φίλοι, ο πρώτος μεγάλος έρωτας στα Κίροφ, τοπία και βεβαιότητες που τον έπλασαν είναι πια απαγορευμένα! Η Δύση…
  
Ο δυτικός κόσμος παραληρεί σε κάθε του εμφάνιση. Οι ερμηνείες του αποθεώνονται. Οι δημοσιογράφοι τον λατρεύουν. Οι παπαράτσι τον κυνηγούν. Κάνει το κλασικό μπαλέτο να αντιμετωπίζεται σαν μέρος της ποπ κουλτούρας. Είναι ο πιο φωτογραφημένος άντρας του 20ου αιώνα, ενώ οι σχέσεις του, οι φιλίες του, οι συνεργασίες του, οι έρωτες του γίνονται πρωτοσέλιδα. Ο Νουρέγιεφ κάνει 28 χρόνια να μπορέσει να επισκεφτεί την Ρωσία. Το 1989, ο μεταρρυθμιστής ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ απαιτεί να επιτραπεί η είσοδος στον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, εις το όνομα του ανθρωπισμού. Γυρίζει για να παρευρεθεί στην κηδεία της μάνας του. Οριστικό αντίο. Ένας κόσμος πίσω του, μια ζωή σαν αλλουνού. Πίσω στον υπόλοιπο πλανήτη, στο δικό του σύμπαν, στο στερέωμα των μεγάλων σταρ.
Έχει μια μεγάλη φιλία με τον Μαργκότ Φοντέιν. Κάποια περιοδικά τους θέλουν εραστές. Οι ίδιοι γελούν γιατί γνωρίζουν πως η επαφή τους δεν έχει να κάνει με το σώμα τους, αλλά με την συγγένεια του ταλέντου τους. Η Βρετανίδα μπαλαρίνα ήταν να εγκαταλείψει, όπως κάναν όλες, τον χορό στα 40 της. Γνωρίζοντας τον Νουρέγιεφ, και επειδή ήταν το τέλειο ζευγάρι, χόρευε μέχρι τα 58 της, γεμίζονταν απόλαυση το παγκόσμιο κοινό και δημιουργώντας αξεπέραστες στιγμές στην ιστορία της τέχνης. Μαζί με τους φανατικούς τους θαυμαστές, φυσικά έρχονταν και τα σκάνδαλα…   

Σαν Φρανσίσκο, Ιούλιος 1967, 3 τα ξημερώματα! Μια παρέα 15 «χίπηδων» γλεντούσε, έπινε, έσπαγε, φώναζε και έκανε χρήση ναρκωτικών. Η αστυνομία θα ανακαλύψει μέσα στο σπίτι μεγάλες ποσότητες μαριχουάνας και πορνογραφικό υλικό. Ένας ευλύγιστος άνδρας σκαρφαλώνει στη στέγη για να διαφύγει. Τον κυνηγάνε και τον συλλαμβάνουν… Μια γυναίκα κρύβεται, κουλουριασμένη και ακίνητη, πίσω από το πρεβάζι του μπαλκονιού. Προδίδεται όταν κάποιος αστυνομικός ρίχνει τον φακό του και φωτίζει την πανάκριβη, αστραφτερή, λευκή της, γούνα. Ήταν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ και η αγαπημένη του Μαργκότ Φοντέιν! Τους αναγνωρίζουν. Εκείνος βρίζει άσχημα. Εκείνη είναι ευγενέστατη σα πριγκίπισσα. Σκάνδαλο! Δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ πίσω απ τα περιπολικά και στο αστυνομικό τμήμα! Εκείνος αγέρωχος, απόμακρος και ατίθασος δεν επιθυμεί να απολογηθεί για τίποτα σε κανέναν! Τελικά δεν θα απαγγελθούν κατηγορίες αλλά το περιστατικό δεν θα ξεχαστεί ποτέ…  Χόρευε μέχρι τα 50 του. Λατρεύτηκε όσο ελάχιστοι καλλιτέχνες. Πέρασε απ τα μεγαλύτερα θέατρα και έδωσε την δική του αισθητική στο χορό. Ήταν πια Άγγλος, μιας και αυτή την υπηκοότητα είχε διαλέξει, αλλά εύκολα βούρκωνε όταν άκουγε λαϊκά ρωσικά τραγούδια.

Στη δεκαετία του '70 ασχολήθηκε με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας μεταξύ άλλων στην κινηματογραφική εκδοχή του «Δον Κιχώτη», ενώ αργότερα ερμήνευσε τον Ροδόλφο Βαλεντίνο στην ομότιτλη ταινία, όπου για πρώτη φορά οι κριτικοί τον κατακρεούργησαν, αυτόν, τον χαϊδεμένο τους παιδί στο μπαλέτο! Το 1982 απέκτησε και την αυστριακή υπηκοότητα, αν και ζούσε κατά βάση στο Παρίσι! Εν τω μεταξύ, αυτοσαρκάζονται, διασκέδαζε, δοκίμαζε είδη χορού και αφήνονταν στην κωμωδία και στο χιούμορ. Δεν είχε πια τίποτα να αποδείξει… Ήταν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Ήταν ο χορός, ο ίδιος…

Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, κινήθηκε στην ζωή, στην τέχνη και στον έρωτα χωρίς προσποιήσεις και με απόλυτη ειλικρίνεια, παραδεχόμενος πως ήταν ομοφυλόφιλος, χωρίς να καταδεχτεί ποτέ να κρύψει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Οι φήμες και τα δημοσιεύματα για την ερωτική του ζωή και την διάθεση του για απολαύσεις ήταν αγαπημένο θέμα των ροζ δημοσιευμάτων της εποχής. Ανάμεσα στις πολλές του σχέσεις με καλλιτέχνες και κοσμικούς άντρες του πλούτου, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν ο Δανός χορευτής Έρικ Μπρουν. Προσβλήθηκε από τον ιό του HIV και πέθανε από AIDS στις 6 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία 55 ετών. Ήταν και θα είναι ο σπουδαιότερος χορευτής που γνώρισε η ανθρωπότητα… Ήταν και θα είναι μια θύελλα που κλείστηκε σε ανθρώπινο σώμα και ξεσπούσε με χορευτικά βήματα. Ήταν και θα είναι ο μέγας Ρούντολφ Νουρέγιεφ…

             -------------------------------------------------------------------------------------



                                     Tchaikowsky - Swan Lake, Act 4 - Pas de deux
                                              Rudolf Nureyev - Margot Fonteyn
                                                                   1966

  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο κορυφαίος χορευτής Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Ο «κύκνος» του μπαλέτου που άλλαξε την ιστορία του!


Ο κορυφαίος χορευτής Ρούντολφ Νουρέγιεφ



«Η τεχνική είναι αυτό στο οποίο καταφεύγεις όταν ξεμείνεις από έμπνευση», ισχυριζόταν σκανδαλωδώς για την κλασική του εκπαίδευση ο εντυπωσιακός ρώσος χορευτής Ρούντολφ Νουρέγιεφ.

Ο άνθρωπος που τα μανιασμένα άλματα και οι ακαριαίες περιστροφές του συγκρίνονται συχνά με τις θρυλικές φιγούρες του Νιζίνσκι, έκανε ωστόσο πολλά περισσότερα για το μπαλέτο από τις δεκαετίες της ερμηνευτικής του δεινότητας!

Η χαρισματική του προσωπικότητα και ο αντισυμβατικός τρόπος της ζωής του θα τον έκαναν διασημότητα παγκοσμίου βεληνεκούς, στρέφοντας για πρώτη φορά με τέτοια δυναμική την προσοχή του κοινού στο μπαλέτο, στο οποίο αναβίωσε βεβαίως τη σημασία των ανδρικών ρόλων αναδεικνύοντας τον άντρα χορευτή σε καθοριστικό μοχλό της δραματουργικής εξέλιξης.
Ένας από τους κορυφαίους χορευτές του 20ού αιώνα στο κλασικό μπαλέτο, ο Νουρέγιεφ θα παραμείνει ενεργός χορευτής μέχρι τα 50 του(!), δηλώνοντας παροιμιωδώς ότι «τα πόδια μου είναι σκυλιά».

Ο χορευτής που έθεσε νέα πρότυπα στο ανδρικό μπαλέτο διακρίθηκε για την τεχνική, την αρμονία και το ταλέντο του στη σκηνή, αλλά και την ιδιοσυγκρασία και τον αντικομφορμισμό του στη ζωή…

Πρώτα χρόνια


Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ γεννιέται στις 17 Μαρτίου 1938 στο Ιρκούτσκ της Ρωσίας ως το νεότερο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας ταταρικής καταγωγής. Όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, η φαμίλια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μόσχα και να βρει καταφύγιο στο Μπασκίρ.

Παρά το γεγονός ότι ο Ρούντολφ και η οικογένειά του μαστίζονταν από τη φτώχεια εκεί, η μητέρα του κατάφερε να αποκτήσει ένα εισιτήριο για την όπερα και τον πήρε στα κρυφά μαζί της: με την πρώτη ματιά στην περίφημη μπαλαρίνα Zaituna Nazretdinova, ο Ρούντολφ μαγεύτηκε και αποφάσισε να γίνει χορευτής.

Σε ηλικία 11 ετών, ο Νουρέγιεφ ξεκίνησε μαθήματα χορού, καθώς το σώμα του κρίθηκε ιδανικό...

Επαγγελματίας χορευτής



Μέχρι να κλείσει τα 15 του, το πηγαίο ταλέντο που διέθετε του είχε ήδη εξασφαλίσει δουλειά ως αναπληρωματικός χορευτής στην τοπική όπερα! Ο επόμενος χρόνος θα τον βρει επαγγελματία πλέον χορευτή, με το μπαλέτο της πόλης να του δίνει την πρώτη επίσημη δουλειά του. Σύντομα θα περιόδευε με το μπαλέτο στη Μόσχα και κατόπιν στη ρωσική επικράτεια.
Τον επόμενο χρόνο (1955) , στα 17 του, γίνεται δεκτός στην περίφημη Σχολή Μπαλέτου του Λένινγκραντ, με τον Αλεξάντερ Πούσκιν να γίνεται δάσκαλος και μέντοράς του. Αποφοιτώντας, ο Νουρέγιεφ θα προσληφθεί αμέσως από τα επίσης περίφημα Μπαλέτα Κίροφ της Αγίας Πετρούπολης και θα κάνει το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 1958 δίπλα στην μπαλαρίνα Natalia Dudinskaya.

Μέσα στα επόμενα χρόνια, θα ερμήνευε 15 και πλέον κορυφαίους χορευτικούς ρόλους, όλους σε παραγωγές του Θεάτρου Κίροφ, περιλαμβανομένων των μνημειωδών «Ωραία Κοιμωμένη» και «Λίμνη των Κύκνων».

Το 1961, ο Νουρέγιεφ βρέθηκε για τις επαγγελματικές του ανάγκες στο Παρίσι: τα Μπαλέτα Κίροφ περιόδευαν στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά θα κάνει και το βρετανικό του ντεμπούτο, εμφανιζόμενος στη Βασιλική Ακαδημία Χορού δίπλα στην μπαλαρίνα Margot Fonteyn.




Η ερμηνεία του θα μάγευε το φιλοθεάμον κοινό του γκαλά και ο ίδιος θα προσκαλούταν και πάλι στην επόμενη διοργάνωση του event την επόμενη χρονιά: η χημεία του με την μπαλαρίνα θα τους έκανε καλλιτεχνικό ζευγάρι, με το χορευτικό ντουέτο να κάνει τη διαφορά στο μπαλέτο προσελκύοντας μεγάλα κοινά και εξασφαλίζοντας βέβαια για τον εαυτό τους παχυλές αμοιβές. Η συνεργασία τους απλώθηκε σε μια περίοδο εικοσαετίας.

Η επαγγελματική τους σχέση δεν ήταν βέβαια αποκλειστική. Οι μοναδικές χορευτικές ικανότητες του Νουρέγιεφ ήταν περιζήτητες και σύντομα θα τον έφερναν στο κατώφλι της μακροχρόνιας συνεργασίας του με το Βασιλικό Μπαλέτο, που θα γινόταν το δεύτερο σπίτι του μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70.

Ο ίδιος αρνήθηκε ωστόσο σθεναρά να ενσωματωθεί τόσο στο λονδρέζικο μπαλέτο όσο και στους άλλους θιάσους του κόσμου, προτιμώντας πάντα τον ρόλο του προσκεκλημένου χορευτή, τίτλο που διατήρησε στις ανά τον κόσμο εμφανίσεις του...

Αυτομόληση


Το 1961, μόλις στο πρώτο του ταξίδι εκτός Σοβιετικής Ένωσης, όταν ακολούθησε όπως είδαμε τα Μπαλέτα Κίροφ στο Παρίσι, ο Νουρέγιεφ αρνείται να επιστρέψει στη χώρα του. Η KGB τον είχε ήδη βάλει στο στόχαστρο εξαιτίας του ανοιχτού τρόπου που αντιμετώπιζε την ομοφυλοφιλία του και ο Νουρέγιεφ ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία.

Αυτομάτως κηρύχθηκε ανεπιθύμητος στην πατρίδα του και του απαγορεύτηκε διά παντός η είσοδος στη χώρα. Και έπρεπε να περιμένει 28 χρόνια και να ζητήσει την προσωπική παρέμβαση του τότε ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ για να του επιτραπεί να παρευρεθεί στην κηδεία της μητέρας του το 1989...

Χορογράφος και συνθέτης


Το 1962, ο Νουρέγιεφ θα λάβει τη βρετανική υπηκοότητα και θα εγκαινιάσει τη μακροχρόνια συνεργασία του με το Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας. Ως χορευτής θα οργώσει τα μπαλέτα του κόσμου και θα κάνει αναρίθμητες συνεργασίες με τους κορυφαίους θεσμούς του κλασικού χορού της Ευρώπης.

Ταυτόχρονα με την κολοσσιαία επιτυχία του ως χορευτής, ο Νουρέγιεφ έκανε τα πρώτα του δειλά βήματα στη χορογραφία το 1964, με δύο «αναθεωρημένες» εκδόσεις των κλασικών μπαλέτων «Raymonda» και «Λίμνη των Κύκνων». Στη διάρκεια της καριέρας του θα «πείραζε» τις κλασικές χορογραφίες τεσσάρων ακόμα μπαλέτων.

Το 1977 του προτάθηκε η θέση του διευθυντή του Βασιλικού Μπαλέτου, με τον ίδιο ωστόσο να αρνείται καθώς δεν ήθελε να σπαταλάει χρόνο από την αγαπημένη του ασχολία: τον χορό! Έξι χρόνια αργότερα θα πει το μεγάλο «ναι» για τη θέση του διευθυντή της Παρισινής Όπερας (1983-1989), υπό τον όρο βέβαια ότι θα είχε στη διάθεσή του 6 μήνες τον χρόνο για να μπορεί να χορεύει.


Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής (στη δεκαετία του '70 δηλαδή), ο Νουρέγιεφ θα αρχίσει να εμφανίζεται στον κινηματογράφο, αποδεχόμενος ρόλους για το «Valentino» και το «Exposed». Στη διάρκεια της καριέρας του θα κάνει πολυάριθμες εμφανίσεις τόσο πάνω στη σκηνή όσο και στη μεγάλη αλλά και τη μικρή οθόνη. Τη δεκαετία του 1970 «κυριεύει» και την Αμερική, με αναρίθμητες εμφανίσεις σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ: μέχρι και στο «Muppet Show» εμφανίστηκε!

Στα 40 του χρόνια (τέλη '70), ερμήνευε ακόμα πρωταγωνιστικούς ρόλους του κλασικού μπαλέτου, ενώ θα έπαιρνε άλλη μια δεκαετία (τέλη '80) μέχρι να αρχίσουν να φθίνουν οι επιδόσεις του πάνω στη σκηνή, απογοητεύοντας το κοινό που τον θυμόταν στα νιάτα του. Η μαεστρική του ωστόσο διεύθυνση της Όπερας των Παρισίων την ίδια εποχή θα έμενε στα χρονικά: κατάφερε να τη βγάλει από τα σκοτεινά της χρόνια και να της δώσει μια αίγλη πρωτοφανή…

Προσωπική ζωή και θάνατος


Παρά το γεγονός ότι η έδρα του ήταν το Παρίσι, ο Νουρέγιεφ είχε βρετανική και -αργότερα, το 1982- αυστριακή υπηκοότητα. Παθιασμένη προσωπικότητα ο ίδιος, ποτέ δεν έκρυψε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, με τα θυελλώδη του ειδύλλια να ακολουθούνται κατά πόδας από τον σκανδαλοθηρικό Τύπο.

Συναναστρεφόταν γνωστά ονόματα του ευρύτερου καλλιτεχνικού χώρου, όπως τον Μικ Τζάγκερ, την Τζάκι Κένεντι, τον Άντι Γουόρχολ και τον Φρέντι Μέρκιουρι, ενώ ο 25χρονος δεσμός του με τον δανό χορευτή Έρικ Μπρουν -παρά τα σύντομα διαλείμματα- θα κυριαρχήσει στην ερωτική του ζωή, παίρνοντας τέλος το '86 με τον θάνατο του Μπρουν.


Το 1984 ο Νουρέγιεφ διαγνώστηκε με AIDS, γεγονός που θα αρνηθεί για πολλά χρόνια, ισχυριζόμενος ότι ήταν υγιής. Η κλινική του εικόνα μάλιστα αυτό υποδείκνυε, με τα σημάδια της ασθένειας να μην είναι ορατά παρά από το 1992 και μετέπειτα, όταν μπήκε στο τελευταίο στάδιο του AIDS.

Παρά τα προβλήματα υγείας, συνεχίζει να εμφανίζεται ως μαέστρος πλέον σε συμφωνικές σε όλο τον κόσμο, με την αγάπη για τη δουλειά του να τον κρατά σε εγρήγορση.
Στις 20 Νοεμβρίου 1992 διακομίζεται σε παρισινό νοσοκομείο, όπου και πεθαίνει από καρδιακές επιπλοκές λίγες βδομάδες αργότερα, στις 6 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία 54 ετών. Ο κορυφαίος χορευτής δεν ήταν πια στη ζωή...

Ο Νουρέγιεφ επηρέασε τον κόσμο του μπαλέτου όσο λίγοι: όχι μόνο αναμόρφωσε τον τρόπο που έβλεπε ο κόσμος τους άντρες χορευτές, αλλά στις δικές του χορογραφίες κλασικών έργων οι αντρικοί ρόλοι είχαν πια πολύ πιο περίτεχνη χορογραφία. Και βέβαια ο ίδιος ως χορευτής μεταπηδούσε από το κλασικό μπαλέτο στον μοντέρνο χορό με τέτοια ευκολία που καταργούσε τα όριά τους.

Κι αν σήμερα είναι η νόρμα για έναν χορευτή να μπορεί να ερμηνεύει και τα δύο είδη χορού, ο Νουρέγιεφ ήταν ο εισηγητής αυτής της «σχολής», διακρινόμενος τόσο στο κλασικό ρεπερτόριο όσο και τους σύγχρονους ρόλους…

          ----------------------------------------------------------------------------------------------


Rudolf Nureyev Solo Debut on American TV 1963

Rudolf Nureyev's first American solo broadcast. He danced the male solos from Tchaikovsky's Sleeping Beauty and from Katchaturian's Gayne.

He seems nervous and vulnerable, especially in the Katchaturian, where he finishes in a bit of a sad and awkward pose. Because of the blurry image you can't really see his final expression, which is strained, in between a forced smile and a grimace of pain.

The audience loved him. His unmistakable charisma and beauty were instantly recognized.


    ------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η πιο εντυπωσιακή διαφυγή στη Δύση



960

«Δεν έχω πατρίδα.
Για μένα, πατρίδα είναι απλώς
ένα μέρος όπου μπορώ να χορεύω».


Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ αποτέλεσε μία παγκόσμια χορευτική ιδιοφυΐα τις δεκαετίες 1960-1970 αλλάζοντας το τοπίο στο μπαλέτο και στην εξέλιξη του χορού. Η ικανότητα του να προσαρμόζει την κάθε του ερμηνεία αντίστοιχα με το ρόλο και η ενέργειά του επάνω στη σκηνή παραμένουν ακόμα και σήμερα αξιοσημείωτες.

Γεννήθηκε σ’ ένα βαγόνι της υπερσιβηρικής αμαξοστοιχίας, κάπου κοντά στο Ιρκούτσκ, στις 17 Μάρτη του 1938. Καθ’ οδόν προς Βλαδιβοστόκ. Η μητέρα του πήγαινε να συναντήσει τον πατέρα του που υπηρετούσε στον Κόκκινο Στρατό. 23 χρόνια αργότερα, σ’ ένα αεροδρόμιο, στο Λε Μπουρζέ, ο Ρουντόλφ Χαμέτοβιτς Νουρέγιεφ, θα έπαιρνε μια τόσο καθοριστική απόφαση για την ζωή του που κατά μία έννοια ήταν σα να αποφάσιζε να ξαναγεννηθεί, αλλάζοντας πατρίδα και υπηκοότητα…

Ξεκίνησε χορό σε ηλικία 17 ετών στην Ακαδημία Βαγκάνοβα του Λένινγκραντ (Σχολή των μπαλέτων Κίροφ) με καθηγητή τον Αλεξάντρ Πούσκιν. Τρία χρόνια αργότερα χορεύει με τα μπαλέτα Κίροφ στη «Λίμνη των Κύκνων». Η εξαιρετική τεχνική του, η αρμονία, το ταλέντο του, τον ανεβάζουν πολύ γρήγορα στις θέσεις των κορυφαίων χορευτών του είδους. 

Υπήρξε ένας εξαιρετικός αλλά συνάμα και επαναστάτης φοιτητής πετυχαίνοντας ωστόσο να παρακάμψει το corps de ballet και να περάσει απευθείας σε σόλο ρόλους στα μπαλέτα Κίροφ. Το μεγάλο ταλέντο του δεν μπορούσε παρά να λάμψει και ο Νουρέγιεφ δεν δίστασε να απορρίψει συνεργασίες με τα μπαλέτα Μπολσόι και τις χορευτικές εταιρίες Stanislavsky-Nemirovich-Dachenko παραμένοντας στα Κίροφ και περιοδεύοντας μαζί τους για τρία χρόνια.

Ωστόσο, το Κομμουνιστικό Κόμμα και η KGB δεν εμπιστευόταν την πολιτική πίστη του Νουρέγιεφ και όχι άδικα, ενώ εκείνος φρόντισε να τους ερεθίζει διατηρώντας εξαιρετικές σχέσεις με δυτικούς όντας σε περιοδείες. Μάλιστα, ευρισκόμενος στο αεροδρόμιο Le Bourget του Παρισιού έτοιμος να πετάξει για το Λονδίνο το 1961 με τα Κίροφ τον σταμάτησαν θέλοντας να τον στείλουν πίσω στη Ρωσία. Με τη βοήθεια φίλων του αλλά και της Παρισινής αστυνομίας ο Νουρέγιεφ κατάφερε να ξεφύγει από τους πράκτορες της KGB και να βρει καταφύγιο στη Γαλλία.

 Όταν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, το φωτεινό αστέρι των Κίροφ, ξέφυγε από τα χέρια της Κα Γκε Μπε και ζήτησε πολιτικό άσυλο στο Παρίσι ήταν μόνο 23 χρόνων. Αυτό ήταν το 1961 και τα χρόνια της δόξας ήταν μπροστά του.

Το περιστατικό στο Μπουρζέ ήταν η πιο εντυπωσιακή «διαφυγή στη Δύση» που πραγματοποιήθηκε από Σοβιετικό καλλιτέχνη. Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω του και ποτέ δεν πρόκειται να τον εγκαταλείψουν. Αυτό το γεγονός θα του χάριζε μεγάλη αναγνώριση αλλά θα έπαιζε κύριο ρόλο και στην αποστασία και άλλων εξαιρετικών Ρώσων χορευτών όπως η Ναταλία Μακάροβα και ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ.

Παρά την εξαιρετική δημοτικότητά του, ο Νουρέγιεφ ήταν πολύ φοβικός απέναντι στον φωτογραφικό φακό. Αρνιόταν να φορέσει πλήρες κοστούμι ακόμη και στις τελευταίες γενικές πρόβες, προτιμώντας τα κολάν, τα leg warmers και τους περίφημους μάλλινους σκούφους του. Ήθελε έτσι να αποφύγει τους τυχοδιώκτες φωτογράφους που θα προσπαθούσαν να «ξεκλέψουν» κάποιο ενσταντανέ. «Πάντα έλεγε ότι απεχθανόταν να τον φωτογραφίζουν, όμως φύλαγε μερικές φωτογραφίες του για δικούς του λόγους», λέει η Μαρτίν Καάν, η οποία συμπληρώνει: «Σ’ ένα από τα διαμερίσματά του βρέθηκε ένας σωρός φωτογραφιών, τις οποίες μας δάνεισε το Ίδρυμα Ρούντολφ Νουρέγιεφ για την έκθεση. Πολλές από αυτές δεν έχουν παρουσιαστεί άλλη φορά δημοσίως».

Από εκείνη τη στιγμή ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ θεωρείται ανεπιθύμητος στη Σοβιετική Ένωση και του απαγορεύεται η είσοδος στη χώρα, μέχρι το 1989. Τη χρονιά αυτή εξασφαλίζει την πολυπόθητη άδεια από τις Σοβιετικές αρχές για να επιστρέψει στην πατρίδα του και να χορέψει Συλφίδα, στο Θέατρο Κίροφ του Λένινγκραντ.

Ωστόσο, το 1962, η Σοβιετική Ένωση θα καταδίκαζε τον Νουρέγιεφ ερήμην του σε 7 χρόνια φυλάκιση για εσχάτη προδοσία έως ότου ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ θα χαλάρωνε τους περιορισμούς στους σοβιετικούς εξόριστους το 1989.

Στο Παρίσι, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ συνεργάζεται αρχικά με το Ballet Marquis de Cuevas και την ίδια εποχή γνωρίζει τον Έρικ Μπρουν, πρώτο χορευτή στα Βασιλικά Μπαλέτα της Δανίας. Στις 21 Φεβρουαρίου 1962 χορεύει Ζιζέλ με τα Βασιλικά Μπαλέτα του Λονδίνου στο Covent Garden, με παρτενέρ την κορυφαία Μάργκοτ Φοντέιν. Παρότι η συνεργασία του με τα Βασιλικά Μπαλέτα του Λονδίνου διήρκησε μέχρι το 1977, ουδέποτε ενσωματώθηκε στο μπαλέτο, προτιμώντας το ρόλο του προσκεκλημένου καλλιτέχνη, τίτλο που διατήρησε στις ανά τον κόσμο εμφανίσεις του.


Την περίοδο μετά την αποστασία του από την Σοβιετική Ένωση ακολούθησαν παραστάσεις στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο το Σικάγο, ενώ η συνεργασία του με την διάσημη μπαλαρίνα Margot Fonteyn στη Ζιζέλ που ήταν 19 χρόνια μεγαλύτερή του στο Govent Garden με το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του. Εκείνη την εποχή έγραψε και την αυτοβιογραφία του, ενώ η συνεργασία του με το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου θα αποτελούσε μια μακρόχρονη σχέση καθώς διήρκησε μέχρι το 1977 χωρίς ποτέ να θελήσει ωστόσο ο ίδιος να ενταχθεί ως βασικό μέλος προτιμώντας να έχει πάντα τον ρόλο του βασικού επισκέπτη χορευτή.

Ο Νουρέγιεφ κατάφερε να επισκεφθεί τη Ρωσία το 1989 για να δει την ετοιμοθάνατη μητέρα του ενώ κατάφερε να χορέψει και στην Αγία Πετρούπολη για πρώτη φορά μετά την φυγή του, ενώ παράλληλα η ποινή για εσχάτη προδοσία ακυρώθηκε.

             -------------------------------------------------------------------------------------

Γιατί ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ έκρυψε από όλους ότι ήταν φορέας του HIV

 Σαν σήμερα το 1993 πεθαίνει ο διάσημος χορευτής 

6.1.2015 

Από την 

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ ΚΟΛΟΒΟΥ

Οι τελευταίες εβδομάδες της ζωής του ήταν ανώδυνες
 Οι τελευταίες εβδομάδες της ζωής του ήταν ανώδυνες 



Ο Michel Canesi, γιατρός του Ρούντολφ Νουρέγιεφ τα τελευταία εννέα χρόνια, ανακοίνωσε λίγες ημέρες μετά το θάνατο του σπουδαίου χορευτή και χορογράφου, ο οποίος πέθανε σε ένα νοσοκομείο του Παρισιού στις 6 Ιανουαρίου του 1993, ότι είχε AIDS.   

   Αν και πολλοί ήταν αυτοί που γνώριζαν από τι έπασχε ο Νουρέγιεφ, η εκτενής συνέντευξη του γιατρού του στην εφημερίδα Le Figaro, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο που σόκαρε τον πλανήτη, ήταν η πρώτη επίσημη επιβεβαίωση ότι ο χορευτής ήταν φορέας του ιού HIV. Όταν ο Νουρέγιεφ πέθανε στις 6 Ιανουαρίου, ο Δρ Canesi ανέφερε ως αιτία θανάτου την "καρδιακή επιπλοκή μετά από μια τραγική ασθένεια" Ο γιατρός στη συνέχεια πρόσθεσε: "Μετά από επιθυμία του κ Νουρέγιεφ, δεν μπορώ να πω τίποτε περισσότερο".  

 Ο Νουρέγιεφ φοβόταν να αποκαλύψει την ασθένειά του πριν από το θάνατό του, επειδή νόμιζε ότι θα έκανε κακό στην καριέρα του. Θεωρούσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσαν να του αρνηθούν την είσοδο αν γνώριζαν ότι είχε AIDS.   

"Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή για όλους μας", είπε ο γιατρός σε πιο πρόσφατη συνέντευξή του. "Δεν είχα το χρόνο να το διαχειριστώ. Όταν είχαμε μιλήσει γι 'αυτό, ο Νουρέγιεφ μου είχε πει "Κάνε ό, τι νομίζεις σωστό". "Έδωσα τη συνέντευξη αργότερα γιατί σκεφτόμουν τους άλλους ασθενείς, αυτούς που είναι άρρωστοι τώρα".  

 Στη συνέντευξή του στη Le Figaro, ο Δρ Canesi εξήγησε: "Αν έρχομαι τώρα να πω την αλήθεια, είναι επειδή δεν υπάρχει αυτό που λέγεται 'επαίσχυντη ασθένεια'. Σκέφτομαι όλους τους ανώνυμους ασθενείς που είναι στη μαύρη λίστα. Ο Νουρέγιεφ έζησε για 13 - 14 χρόνια με τον ιό, χάρη στη δύναμη και τη μαχητικότητα του. Οι άνθρωποι πρέπει να το μάθουν. Ήταν πολύ διάσημος για να είναι σε θέση να κρύψει την αλήθεια".   

Ο Δρ Canesi είπε στην εφημερίδα ότι ο Νουρέγιεφ φοβόταν να αποκαλύψει την ασθένειά του πριν από το θάνατό του, επειδή νόμιζε ότι θα έκανε κακό στην καριέρα του. Ο χορευτής έμαθε ότι ήταν φορέας του ιού HIV το 1984, όταν η καριέρα του ήταν στο ζενίθ. Ο ίδιος εξέφρασε την ανησυχία ότι ορισμένες χώρες, κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσαν να του αρνηθούν την είσοδο αν γνώριζαν ότι είχε AIDS.  

 Μετά το θάνατό του, o Νουρέγιεφ επικρίθηκε από αρκετούς οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι θα έπρεπε να ήταν πιο ειλικρινής σχετικά με την ασθένειά και τον τρόπο ζωής του. Ο Δρ Canesi, ωστόσο, αρνήθηκε κάθε περαιτέρω σχόλιο. "Αυτό που είπα σήμερα, ήταν αρκετά σαφές", είπε ο γιατρός. "Τα υπόλοιπα είναι ιδιωτική ζωή, και δεν θέλω να μπω σε αυτή."  

 Ο Δρ Canesi, Δερματολόγος και Αφροδισιολόγος, γνώρισε τον Νουρέγιεφ το 1983 με αφορμή μια ασθένεια που δεν σχετιζόταν με το AIDS. Ο χορευτής βρέθηκε θετικος στον ΗIV την επόμενη χρονιά και ο Δρ Canesi εικάζει ότι είχε προσβληθεί από τη νόσο τέσσερα ή πέντε χρόνια νωρίτερα.   Ο Νουρέγιεφ άρχισε να επηρεάζεται από τον ιό το καλοκαίρι του 1991, ενώ η "τελική φάση" ξεκίνησε την άνοιξη του 1992. Με υψηλό πυρετό, μπήκε στο Νοσοκομείο της Notre Dame du Perpetuel Secours, σε ένα προάστιο βορειοδυτικά του Παρισιού, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για περικαρδίτιδα, μια φλεγμονή στον μεμβρανώδη σάκο γύρω από την καρδιά.       

Εκείνη την εποχή, αυτό που του έδωσε δύναμη να παλέψει με την ασθένειά του, ήταν η ελπίδα ότι θα μπορούσε να χορέψει στο έργο του Προκόφιεφ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης στις 6 Μαΐου. Τελικά το έκανε και ήταν μια σπουδαία εμφάνιση.   Επιστρέφοντας στο Παρίσι τον Ιούλιο, έδειξε νέα σημάδια περικαρδίτιδας, αλλά αποφασισμένος να παλέψει, έφυγε για να ξεκουραστεί στο σπίτι του, στην Καραϊβική.   

Επέστρεψε στο Παρίσι στις 3 Σεπτεμβρίου για να ξεκινήσει πρόβες για μια νέα παραγωγή τη «La Bayadere» που είχε χορογραφήσει για το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού. Τώρα σοβαρά άρρωστος, κατάφερε να ολοκληρώσει τη χορογραφία και να παρακολουθήσει την πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου. Αυτός ήταν ένας προσωπικός του θρίαμβος αν και η σοβαρότητα της κατάστασής του ήταν πλέον εμφανής. Ο Δρ Canesi είπε ότι Νουρέγιεφ του είπε στα αγγλικά, "Είναι ωραίο να είσαι ζωντανός."   

Μετά από άλλες πέντε εβδομάδες στην Καραϊβική, ο Νουρέγιεφ ξαναμπήκε στο νοσοκομείο στις 20 Νοεμβρίου και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. Ο Δρ Canesi είπε ότι οι τελευταίες εβδομάδες ήταν ανώδυνες και ότι το πρόσωπό του στο φέρετρο παρέμενε "πολύ όμορφο".  

 Ο Νουρέγιεφ έζησε για 13 - 14 χρόνια με τον ιό, χάρη στη δύναμη και τη μαχητικότητα του
 Ο Νουρέγιεφ έζησε για 13 - 14 χρόνια με τον ιό, χάρη στη δύναμη και τη μαχητικότητα του  


 Ο χορευτής έμαθε ότι ήταν φορέας του ιού HIV το 1984, όταν η καριέρα του ήταν στο ζενίθ.
 Ο χορευτής έμαθε ότι ήταν φορέας του ιού HIV το 1984, όταν η καριέρα του ήταν στο ζενίθ.  


              ------------------------------------------------------------------------------------


 Ρούντολφ Νουρέγιεφ: δέκα εξομολογήσεις από τον επαναστάτη του χορού


Main_slider_2



Επαναστάτης του χορού με κλασσική παιδεία μπαλέτου, ο ρώσος Ρούντολφ Νουρέγιεφ, παρόλο που ξεκίνησε μεγάλος το… «άθλημα», κατάφερε να διαπρέψει όσο λίγοι. Ιδιοφυής, με σκληρή πειθαρχία και εκρηκτική ενέργεια, ο Νουρέγιεφ εκδιώχτηκε από το κομμουνιστικό κράτος λόγω της εριστικής του στάσης και με αφορμή την εξορία του, άρχισε να χορεύει σε όλες τις μεγάλες πόλεις τους εξωτερικού, όπου δοξάστηκε εξίσου από το κοινό. Συνεργασία-σταθμός της καριέρας του, η κατά 19 χρόνια μεγαλύτερή του βρετανίδα μπαλαρίνα Margot Fonteyn. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους χορευτές όλων των εποχών και χορευτική ιδιοφυία, που τις δεκαετίες του ’60 και ’70, άλλαξε οριστικά το τοπίο της τέχνης της Τερψιχόρης. Πέθανε το 1993 δουλεύοντας μέχρι τελευταία στιγμή.

1.«Ένα pas de deux είναι διάλογος αγάπης. Πώς μπορεί να υπάρξει διάλογος, εάν ο ένας σύντροφος είναι χαζός;»

2. «Τα πόδια μου είναι σκυλιά».

3. «Ζεις για όσο διάστημα χορεύεις».

4. «Τεχνική είναι κάτι στο οποίο καταφεύγεις όταν σου τελειώνει η έμπνευση».

5. «Πραγματικά πρέπει να χορεύω συχνά, και γι’ αυτό ταξιδεύω. Αν δεν το κάνω, θα καταρρεύσω».

6. «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ο χορός, και πριν μαραθεί από το σώμα μου, θα συνεχίσω να χορεύω μέχρι την τελευταία στιγμή, μέχρι την τελευταία σταγόνα».

7. «Ο μόνος κριτικός είναι το γεμάτο θέατρο».

8. «Φυσικά και έχω προσωπική ζωή».

9. «Δεν με νοιάζει αν η Margot είναι η Νταμ της βρετανικής αυτοκρατορίας ή κάποια χρόνια μεγαλύτερή μου. Για μένα αντιπροσωπεύει την αιώνια νεότητα - υπάρχει μια απόλυτη μουσική ποιότητα στο όμορφο σώμα της και το χορευτικό της αποτύπωμα. Επειδή είμαστε ειλικρινείς και ταλαντούχοι, μια έντονη “αφηρημένη” αγάπη γεννιέται μεταξύ μας κάθε φορά που χορεύουμε μαζί».

10. «Προσεγγίζω τον χορό από μια διαφορετική οπτική από ό,τι εκείνοι που άρχισαν να χορεύουν 8 ή 9 χρονών. Όσοι έχουν μελετήσει από την αρχή την τέχνη τους, δεν αμφισβητούν τίποτα».

        ----------------------------------------------------------------------------------------------



Pictured: Rudolf Nureyev in a studio shot capturing the charismatic physical presence that took the dance-going public by storm.(Photograph from the Dance Division, New York Public Library for the Performing Arts, Astor, Lenox, and Tilden Foundations.)


             -------------------------------------------------------------------------------------------


ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ


Nureyev 10 Allan Warren.jpg

Ο Ρουντόλφ Χαμέτοβιτς Νουρέγιεφ (ταταρικά: Рудольф Хәмит улы Нуриев, ρώσικα: Рудо́льф Хаме́тович Нуре́ев) (Ιρκούτσκ 17 Μαρτίου 1938 - Παρίσι 6 Ιανουαρίου 1993) ήταν ταταρικής καταγωγής Ρώσος χορευτής και χορογράφος, εκ των κορυφαίων του 20ου αιώνα στο κλασικό μπαλέτο.



Βιογραφία

Νεανικά χρόνια

Ο Νουρέγιεφ γεννήθηκε σ' ένα βαγόνι της Υπερσιβηρικής αμαξοστοιχίας κοντά στην πόλη Ιρκούτσκ, κι ενώ η μητέρα του βρισκόταν καθ' οδόν προς το Βλαδιβοστόκ, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του στον Κόκκινο στρατό. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί της μουσουλμανικής στο θρήσκευμα οικογένειάς του (είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές). Μεγάλωσε κοντά στην πόλη Ουφά, στη δημοκρατία του Μπασκορτοστάν.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα διάσημα μπαλέτα Κίροφ το 1958, αφού πρώτα σπούδασε στην Ακαδημία Βαγκάνοβα της Αγίας Πετρούπολης έχοντας γίνει δεκτός το 1955, σε ηλικία 17 ετών. Σύντομα αναδύθηκε η τεχνική, η αρμονία και το ταλέντο του, κάτι που συνέτεινε ώστε να γίνει πρωταγωνιστής στους περισσότερους βασικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου.
Ο πατέρας του είχε αντίρρηση στο να γίνει χορευτής. Ο ίδιος περιέγραψε τη ζωή του στο φτωχικό σπίτι των νεανικών του χρόνων, όπου υπήρχε μόνο ένα δωμάτιο για μια εξαμελή οικογένεια: «Όποιος ήθελε να πάει στην τουαλέτα περπατούσε ως την άκρη του δρόμου και επειδή ποτέ δεν είχαμε χρήματα, τις πιο πολλές φορές πηγαίναμε ξυπόλητοι. Δεν είχα ούτε δικά μου ρούχα να φορέσω και για να βγω στο δρόμο ντυνόμουν με τα ρούχα των τριών αδελφών μου». 

Αυτομόληση και καριέρα

Το 1961 στο Παρίσι, σε μία περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ του Λένινγκραντ, ο 23χρονος τότε Ρούντολφ Νουρέγιεφ, που ήταν πρώτος χορευτής των μπαλέτων, ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει με τον θίασο για την Αγγλία. Η ιστορία, με γαργαλιστικές λεπτομέρειες που αφορούσαν την ερωτική ζωή του Νουρέγιεφ, απασχόλησε επί μακρόν τον Τύπο της εποχής. Την απόφαση, πάντως, την πήρε ο Ρώσος χορευτής στο αεροδρόμιο Λε Μπουρζέ όταν τον πλησίασαν δύο πράκτορες της υπηρεσίας πληροφοριών KGB, της οποίας στο μεταξύ είχε γίνει στόχος, και του ζήτησαν να επιστρέψει στη Μόσχα[2]. Εκείνος κάλεσε σε βοήθεια τους Γάλλους αστυνομικούς και οδηγήθηκε στο γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών. Έκτοτε έγινε ανεπιθύμητος στη Σοβιετική Ένωση και του απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα. Κάτι που άρθηκε 28 χρόνια αργότερα (1989), όταν με προσωπική παρέμβαση του τότε ηγέτη της χώρας, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, του επετράπη η είσοδος προκειμένου να παρευρεθεί στην κηδεία της μητέρας του.

Στο Παρίσι αρχικά συνεργάστηκε με το Μεγάλο Μπαλέτο του Μαρκήσιου de Cuevas, σύντομα όμως (1962) πήγε στην Αγγλία, όπου απέκτησε τη βρετανικήυπηκοότητα κι εκεί συνεργάστηκε με τα Βασιλικά Μπαλέτα του Λονδίνου, γνωρίζοντας την επιτυχία ως παρτενέρ της κατά 19 χρόνια μεγαλύτερής του Βρετανίδας χορεύτριαςΜαργκότ Φοντέιν. Παρ' ότι η εκεί συνεργασία του ξεπέρασε την εικοσαετία, ουδέποτε ενσωματώθηκε στο μπαλέτο, προτιμώντας τον ρόλο του προσκεκλημένου καλλιτέχνη, τίτλο που διατήρησε στις ανά τον κόσμο εμφανίσεις του.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κι ενώ παρέμεινε στο χορό ακόμη και όταν πέρασε τα 50 χρόνια του, συνεργάστηκε ακόμη με τα Βασιλικά Μπαλέτα της Σουηδίας, το Μπαλέτο της Σκάλας του Μιλάνου, το Μπαλέτο του Βερολίνου κ.λπ., ενώ διετέλεσε διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού από το 1983 έως το 1989. Έχει ανεβάσει περισσότερα από 25 έργα μπαλέτου, σημαντικότερα εκ των οποίων υπήρξαν:

Ζιζέλ
Αντιγόνη
Μαργαρίτα

Στη δεκαετία του '70 ασχολήθηκε με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας μεταξύ άλλων στην κινηματογραφική εκδοχή του "Δον Κιχώτη", ενώ αργότερα ερμήνευσε τον Ροδόλφο Βαλεντίνο στην ομότιτλη ταινία. Το 1982 απέκτησε και την αυστριακή υπηκοότητα, αν και ζούσε κατά βάση στο Παρίσι.

Προσωπική ζωή

Ο Νουρέγιεφ ήταν ομοφυλόφιλος και ουδέποτε έκρυψε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Η ζωή του πέρα από τη λάμψη συνοδεύτηκε και με ιστορίες γεμάτες έρωτα, σεξ και σκάνδαλα. Συνδέθηκε ερωτικά με τον Δανό χορευτή Έρικ Μπρουν, ο οποίος υπήρξε ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του. Ανάμεσα στις συναναστροφές του υπήρξαν πολλά ονόματα του ευρύτερου καλλιτεχνικού χώρου, αλλά και του διεθνούς "τζετ σετ". Το 1961 δεν δίστασε να φωτογραφηθεί γυμνός στο Παρίσι. Προσβλήθηκε από τον ιό του HIV και πέθανε από AIDS στις 6 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία 55 ετών. Το μνήμα του βρίσκεται στο ρωσικό κοιμητήριο του Παρισιού.

                -------------------------------------------------------------------------------




ΑΦΙΞΗ ΤΩΝ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ ΚΑΙ ΜΑΡΓΚΟΤ ΦΟΝΤΕΪΝ 1. Άφιξη της ΜΑΡΓΚΟΤ ΦΟΝΤΕΪΝ και του ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ στο αεροδρόμιο του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ για παραστάσεις στα πλαίσια του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ. 2. Παρουσιάζονται δηλώσεις των χορευτών.


                    ---------------------------------------------------------------------------------

nureyev_one1

ARCHIVES : RUDOLF NUREYEV
Φωτογραφία © Sunset Boulevard/Corbis



02ballet-600

             -----------------------------------------------------------------------------------


ΠΗΓΕΣ











             -----------------------------------------------------------------------------


Nureyev: From Russia With Love
BBC Documentary 2007

Documentary telling the story of dancer Rudolf Nureyev's rise to fame in the years before he defected from communist Russia and began his long stage partnership with the British ballerina, Margot Fonteyn.

Through the vivid memories of those who knew him best, this psychological portrait tracks the origins of his rebellious character, his complex personal relationships and his artistic genius. It features previously unseen footage of his early triumphs in Leningrad, filmed by a German teenager with whom he fell in love, and who encouraged him to leave his homeland.


                                              Nureyev Documentary - part 1 of 6






                                           Nureyev Documentary - Part 2 of 6


                                           Nureyev Documentary - Part 3 of 6



                                               Nureyev Documentary - Part 4 of 6


                                           Nureyev Documentary - Part 5 of 6


                                           Nureyev Documentary - Part 6 of 6



                                            Rudolph Nureyev at Muppet Show


Δημοσίευση σχολίου