Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ


                                   
Για τον πατέρα μου τον Ηλία

Σήμερα που γιορτάζεις..

Σήμερα που γιορτάζεις, τι δώρο να σου κάνω ;
Λέω να πιω ένα καφέ μαζί σου
Αν και τα λέμε κάθε μέρα, κάθε λεπτό
Μού λείπει η φωνή σου
Ένα καφέ ελληνικό πολλά βαρύ και όχι
Σαν τη μιλιά σου την αδούλωτη
Βρισιά γινόσουνα, πνίγει το άδικο όταν ψυχαρπάχτης γίνεται
Σήμερα γιορτή λαμπρή θα κάνω, γιορτάζει ο Ηλίας
Τα δώρα εσύ τα έφερες, ανθρωπιά και καλοσύνη
Μόνο ένα χαμόγελο να είχες παραπάνω
Στις πέτρες τις μυλόπετρες, στους μύλους τους ανεμόμυλους
Σήμερα που γιορτάζεις εκεί θα σε γυρέψω
Στον Πειραιά, στον Καναδά, στη Σαλονίκη
Σε σταυροδρόμι όπου οι πέντε στράτες σμίγουν
Και σε φωτιά κακή να ψάχνεις την αλήθεια
Τον δρόμο δεν σου δείξανε, από παιδί τις θύρες βρήκες
Τις θύρες τις δικές σου «η χρεία τες κουρταλή »
Χάντρες κομπολογιού, στιγμές οι θύμησες
Στον Πλάτανο, το σχολικό για μια Λεόντειο περιμένει
Πήρε και σουρούπωσε, στον Πύργο θα τα πούμε
Στεναχωριέται ο Μυκόνιος, το δάκρυ υγρό της Αμφιάλης
«Μη στενοχωριέσαι », άκου τη φωνή
Ένα τσιγάρο στη σκοπιά του ψάχνει ο φαντάρος
«Μη στενοχωριέσαι » η φωνή ξέρει τι λέει
Η φωνή θα είναι πάντα εδώ για μένα
Σήμερα που γιορτάζεις, τι δώρο να σου κάνω ;
Αλλάξανε οι καιροί κι άλλοι ανθρώποι ήρθαν
Νερό της θάλασσας θα πιω, τη θάλασσα θα μνημονέψω
Μια θάλασσα κι εσύ, 
γαλήνη ο θυμός σου
Σήμερα που γιορτάζεις
Χρόνια σου πολλά στον ουρανό που βρίσκεσαι, 
σου λέω εγώ
 ο γιος σου

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


   ================================================











Γιορτή του πατέρα

Γιορτή του πατέρα ή ημέρα του πατέρα ονομάζεται η ετήσια κινητή εορτή προς τιμήν του πατέρα, των πατρικών δεσμών και γενικά της επιρροής των πατέρων στην κοινωνία. Γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αν και σε ορισμένες χώρες η ημερομηνία μπορεί να διαφέρει. Θεωρείται συμπληρωματική εορτή μαζί με την ημέρα της μητέρας.

Ιστορία

Η πρώτη γνωστή ιστορικά περίπτωση οργανωμένου εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα έλαβε χώρα στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνιας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908. Διοργανώθηκε από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον (Grace Golden Clayton), η οποία ήθελε να γιορτάσει προς τιμήν των 210 νεκρών πατέρων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα (Monongah Mining disaster) μερικούς μήνες πριν στο Μόνονγκα της Δυτικής Βιρτζίνιας, τον Δεκέμβριο του 1907. Είναι πιθανόν η Κλέιτον να επηρεάστηκε από τον πρώτο εορτασμό της ημέρας της μητέρας που έλαβε τόπο την ίδια χρονιά, λίγα μίλια μακριά. Η Κλέιτον διάλεξε την πιο κοντινή Κυριακή στα γενέθλια του προσφάτως εκλιπόντα πατέρα της για να διεξαχθεί η εορτή. Δυστυχώς, η συγκεκριμένη μέρα δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή, καθώς επισκιάστηκε από άλλα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα στην πόλη, με αποτέλεσμα ούτε η Δυτική Βιρτζίνια να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη μέρα ως επίσημη εορτή, ούτε να εορταστεί ξανά. Όλη η αναγνώριση για την ημέρα του πατέρα πήγε στη Σονόρα Ντοντ (Sonora Dodd) από το Σποκέιν της πολιτείας Ουάσιγκτον. Η Ντοντ μη γνωρίζοντας τίποτα για την προηγούμενη διοργάνωση στη Βιρτζίνια και επηρεασμένη επίσης από την Ημέρα της Μητέρας διοργάνωσε από μόνη της τη γιορτή του πατέρα, δύο μόλις χρόνια αργότερα από αυτήν της Κλέιτον. Ήθελε να τιμήσει τον πατέρα της, ο οποίος υπήρξε βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865) καθώς και όλους τους υπόλοιπους βετεράνους πατέρες του συγκεκριμένου πολέμου.

Το πρώτο νομοσχέδιο που πήγε στο αμερικανικό Κογκρέσο και αφορούσε στην επισημοποίηση της Γιορτής του Πατέρα το 1913 καταψηφίστηκε λόγω φόβων περί εμπορευματοποίησης της εορτής. Το 1916 ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον επισκέφτηκε το Σπόουκεν όπου έκανε ομιλία για την Ημέρα του Πατέρα, καθώς και μία αποτυχημένη απόπειρα για την επισημοποίηση της γιορτής από το Κογκρέσο. Το 1924, ο πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ πρότεινε επίσημα την καθιέρωση μιας ιδιαίτερης ημερομηνίας για τον εορτασμό του πατέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς όμως να προβεί σε κάποια σχετική ενέργεια. Ύστερα από μερικές ακόμα αποτυχημένες προσπάθειες ανάδειξης της εορτής, το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάταγμα που τιμούσε επισήμως τους πατέρες, και καθιέρωνε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, το 1972, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον οριστικοποίησε τη γιορτή ως μόνιμη εθνική εορτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Μετά την τελική επισημοποίηση του γιορτής από τον Νίξον, και ενώ υπήρχε η εντύπωση πως η πρώτη γιορτή του πατέρα είχε διοργανωθεί το 1910 από την Ντοντ, κάποιος παρευρισκόμενος στην εκδήλωση της Κλέιτον του 1908 κατόρθωσε να αποδείξει πως η γιορτή είχε ξαναγίνει δύο χρόνια νωρίτερα.

Στην Αυστραλία γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου ενώ η Εκκλησία το γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος (κινητή εορτή τον Ιούνιο). Στην Ευρώπη έπαψε να είναι «ημέρα του πατέρα» αλλά ονομάζεται «γιορτή του πατέρα» (fête des pères) με αρχή από τη Γερμανία που συνδεόταν άμεσα με την οικογενειακή έξοδο, τη γιορτή της μπύρας, κτλ.


Στην Ελλάδα, καθιέρωσαν τη γιορτή οι διαζευγμένοι πατεράδες μέσω του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.). από τον ιδρυτή Νίκο Σπιτάλα, εξαιτίας της απαξίωσης του πατέρα από τη δικαιοσύνη, στα διαζύγια. Έτσι, μαζί με όλους τους Ευρωπαίους, γιορτάζουν κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου όταν μάλιστα τα σχολεία είναι ακόμα ανοικτά για να διδάξουν οι δάσκαλοι τον ρόλο και τις αξίες του πατέρα στην οικογένεια. Ειδική σειρά γραμματοσήμων έχει επίσης εκτυπωθεί από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. 


  ====================================================


Ο αδιάφορος μπαμπάς καταστροφικός για τη ζωή του παιδιού!

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Ο αδιάφορος μπαμπάς καταστροφικός για τη ζωή του παιδιού!


Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στην Daily Mail μας αποδεικνύει πόσο καταστροφική μπορεί να αποβεί η αδιαφορία του πατέρα για ένα μικρό παιδί.

Μια νέα παγκόσμια μελέτη που πραγματοποίησε ο καθηγητής Ronald Rohner εξετάζοντας τις περιπτώσεις περισσότερων από 10.000 παιδιών, συμπέρανε πως η ψυχρή ή απόμακρη σχέση με τον πατέρα, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες στη ζωή του παιδιού, μερικές φορές ακόμη και δεκαετίες μετά.

Πιο συγκεκριμένα, ο ερευνητής και καθηγητής Ronald Rohner επεσήμανε ότι η πατρική αγάπη είναι το κλειδί στην ανάπτυξη του παιδιού και ελπίζει ότι τα ευρήματά του, θα κινητοποιήσουν όλο και περισσότερους μπαμπάδες να συμμετάσχουν ενεργά στη ζωή των παιδιών τους.

«Τα τελευταία 300 χρόνια, στην Αμερική, στην Ευρώπη αλλά και στη Μ. Βρετανία, υπήρχε η πεποίθηση ότι στην υγιή ανάπτυξη των παιδιών, έπαιζε ρόλο η σχέση αγάπης με τη μητέρα και ότι ο ρόλος του πατέρα ήταν να στηρίξει οικονομικά τη μητέρα αλλά και όλη την οικογένεια χωρίς όμως η παρουσία τους να απαιτείται για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών. Όμως αυτή η πεποίθηση είναι εντελώς λανθασμένη και πρέπει να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε πως η επιρροή του πατέρα είναι εξαιρετικά σημαντική στη ζωή του παιδιού μερικές φορές, μεγαλύτερη και από της μητέρας» μας λέει ο καθηγητής.

Τα συμπεράσματα αυτά, προέκυψαν από πολυάριθμες μελέτες σε παιδιά και ενήλικες που ρωτήθηκαν πόσο έδειχναν την αγάπη τους, οι γονείς τους. Ανάμεσα σε αυτές τις ερωτήσεις ήταν και αν ένιωθαν πως οι γονείς τους τα ήθελαν, αν ένιωθαν ότι τα αγαπούν και αν ο πατέρας και η μητέρα τους ήταν απόμακροι στο βαθμό που τα έκανε να νιώθουν πληγωμένα. Τα αποτελέσματα των παραπάνω ερευνών, έδειξαν ότι όσοι απορρίφθηκαν από τον πατέρα στη παιδική τους ηλικία, ένιωθαν μεγαλύτερη πίεση , άγχος, ένταση και ανασφάλεια στην ενήλικη ζωή τους.

Η πατρική αγάπη είναι εξίσου σημαντική με τη μητρική ενώ η απόρριψη είναι πιο επώδυνη για το παιδί, όταν αυτή προέρχεται από τον γονιό που το παιδί θεωρεί ως πιο ισχυρό και άξιο σεβασμού, όπως δηλαδή είναι η πατρική φιγούρα στα μάτια του.

Μάλιστα, μία από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις που κάνουν τα παιδιά στον εαυτό τους, είναι: «Αξίζω; αξίζω να με αγαπούν οι γονείς μου και να περνάνε χρόνο μαζί μου;» Τα παιδιά που οι μπαμπάδες τους δεν συμμετέχουν ενεργά στο μεγάλωμά τους, απαντούν αρνητικά.

Ο καθηγητής Rohner επισημαίνει ότι τα παιδιά που δεν εισπράττουν αγάπη, τείνουν να γίνουν αγχώδη και ανασφαλή κι αυτό μπορεί να τα κάνει να χρειάζονται πάντα κάποιον για να σταθούν στα πόδια τους. Ο θυμός και η απόρριψη μπορεί να τα οδηγήσει στο να κλειστούν στον εαυτό τους σε μια προσπάθεια να τον προστατέψουν από το να πληγωθεί περισσότερο. Μια τέτοια στάση μπορεί να τα δυσκολέψει στη δημιουργία σχέσεων στο μέλλον ενώ υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν χαμηλή αυτό-εκτίμηση αλλά και αδυναμία να χειριστούν δύσκολες ή στρεσογόνες καταστάσεις. Η συμμετοχή του πατέρα είναι εξαιρετικά σημαντική ενώ η εσκεμμένη απουσία του ή η απόμακρη στάση του, παίζει ρόλο όταν το παιδί μεγαλώνοντας ενδίδει σε εξαρτήσεις ή αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα.

Οι παραπάνω μελέτες επισημαίνουν τη σημασία της σταθερής οικογένειας, μέσα στην οποία οι γονείς δεσμεύονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους από κοινού, ανεξάρτητα από το αν είναι διαζευγμένοι, χωρισμένοι ή σε διάσταση. 

Πριν μάλιστα από δύο χρόνια στη Μ. Βρετανία, ορίστηκαν ποινές μέχρι και φυλάκιση για τις μητέρες που εμποδίζουν την επικοινωνία των παιδιών με τον πατέρα τους λόγω χωρισμού ή διαζυγίου ενώ αναμένεται να κατοχυρωθεί και νομικά το δικαίωμα στην «κοινή ανατροφή των παιδιών» σε αρκετές χώρες που σήμερα κάνουν ανύπαρκτα έως δειλά βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση.


  ====================================================


Τέσσερις μπαμπάδες εξομολογούνται…

Από: Νινέττα Φαφούτη


Τέσσερις μπαμπάδες εξομολογούνται…


Τέσσερις μπαμπάδες, διαφορετικές δεκαετίες κι όμως μια κοινή συνισταμένη. Ο χρόνος που περνάνε με τα παιδιά τους και η ποιότητα, η αίσθηση αυτών των στιγμών. Αν αναρωτιέστε τι είναι αυτό που κάνει τις στιγμές με τα παιδιά τους ακαταμάχητες, η απάντηση ακολουθεί…

Mάνος, ιδιωτικός υπάλληλος 29 ετών με την Ειρήνη 3 και την Αλεξάνδρα 2 ετών

Μάνος: «Ή μικρός μικρός παντρέψου… Όταν έχεις παιδιά, η ζωή σου είναι πολύ απλή. Ο δικός μου ελεύθερος χρόνος είναι ουσιαστικά δικός τους. Εξάλλου μόνο όταν είμαι μαζί τους νιώθω ήρεμος. Δεν θέλω να τα αφήνω με άλλους, προτιμώ να βρίσκονται κοντά μου. Τις ώρες που περνάμε μαζί, ουσιαστικά όλα τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα τους διαβάζω βιβλία, τις μαθαίνω να μετράνε, παίζω μαζί τους. Ζωγραφίζουν, παίζουμε με τις κούκλες τους ή πηγαίνουμε βόλτες. Αυτό που με κάνει να γελάω πολύ, είναι η αντίδρασή τους στο σούπερ μάρκετ και τα μαγαζιά. Υποθέτω ότι τις ενθουσιάζουν αυτά τα μέρη, γιατί υπάρχουν πολλά χρώματα, πολύς κόσμος. Αυτό που ακόμη δεν έχουμε κάνει είναι να αρχίσουμε να αθλούμαστε. Πρέπει να περιμένω να μεγαλώσουν λίγο ακόμη για να αρχίσουν κάποιο σπορ. Το έχω όμως στο πρόγραμμα. Αυτό που με τρελαίνει όταν είμαι μαζί τους είναι η πηγαία, αγνή αγάπη που εισπράττω. Μόνο τα μικρά παιδιά είναι ικανά να μεταδώσουν τέτοιο συναίσθημα και όταν γίνεσαι πατέρας το κατανοείς απόλυτα αυτό. Βλέπεις ποια είναι η πρώτη ύλη της αγάπης. Εγώ από την πλευρά μου χαζεύω το καθετί που κάνουν, αποσβολώνομαι, γίνομαι «χαλβάς» όπως χαρακτηριστικά λέει η γυναίκα μου, αλλά έτσι νιώθω. Τη μια μέρα είσαι έφηβος, νέος, έχεις την κοπέλα σου, είστε μαζί και από τη στιγμή που θα γεννηθεί ένα παιδί όλα επαναπροσδιορίζονται. Η λάμψη περνάει στο παιδί, αυτό είναι το κέντρο της ύπαρξής σου, ενώ η σύντροφός σου ξαφνικά μεταμορφώνεται στον άνθρωπο, χωρίς τον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει η οικογένεια. Εσύ ως μπαμπάς φυσικά, αρχίζεις και τρέχεις. Τρέχεις και δε φτάνεις…»
Όταν ρωτήσαμε το Μάνο ποιό είναι το κύριο συναίσθημα που έχει όταν βρίσκεται με τις κόρες του,  μας απάντησε χωρίς κανένα δισταγμό «Η ηρεμία! Τα παιδιά σε μαθαίνουν να συγκεντρώνεσαι σε αυτό που κάνεις, να ξεχνάς όλα τα υπόλοιπα. Εκτός ίσως από το να κρατάς ισορροπίες μεταξύ τους, κάτι που ως ενήλικας επιφορτίζεσαι έτσι κι αλλιώς».


Στέφανος, γραφίστας, 37 ετών και ο Κωνσταντίνος 6,5 χρόνων.

Στέφανος: «Ο Κωνσταντίνος παίζει ποδόσφαιρο, κολυμπάει στον Πανελλήνιο, ασχολείται με το Playstation. Από τη μία είμαι ευχαριστημένος, από την άλλη σκέφτομαι πόσα πολλά πράγματα είναι διαφορετικά στη ζωή του γιου μου σε σχέση με τη δική μου παιδική ηλικία. Πάμε στο θέατρο, κινηματογράφο, κάνει τόσα πολλά πράγματα σε τόσο μικρή ηλικία. Γενικά είμαστε αρκετές ώρες μαζί, κάθε απόγευμα τις καθημερινές και φυσικά τα Σαββατοκύριακα. Αλλά αυτό που κυρίως κάνουμε μαζί είναι πλάκα. Τα παιδιά, μας βλέπουν κι εμάς τους γονείς τους σαν παιχνίδι. Αυτό έχει τη θετική του πλευρά, ότι δηλαδή το παιδί δε νιώθει πιεσμένο, από την άλλη είναι μερικές φορές δύσκολο να πειθαρχήσει στους κανόνες των μεγάλων»
Στο ερώτημα περί βασικού συναισθήματος τις ώρες που ένας πατέρας βρίσκεται με το παιδί του η απάντηση είναι μία: «Τα ξεχνάς όλα. Κάνεις πράγματα που ούτε καν τα είχες διανοηθεί για την ηλικία σου και την κούρασή σου. Τις στιγμές εκείνες νιώθεις αναζωογονημένος».

Νίκος, αρχιτέκτονας, ετών 48 και ο Στέλιος 9 και η Δανάη 7 ετών.

Νίκος: «Στον ελεύθερό μας χρόνο δεν καθόμαστε μπροστά στην τηλεόραση. Το ενδιαφέρον στοιχείο στη σχέση ενός πατέρα με το παιδί του δεν είναι το τι κάνει και που πάει. Είναι περισσότερο το ότι καλείται μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να παγιώσει μια φιλία, μια ισότιμη σχέση με τα παιδιά και παράλληλα να τα καθοδηγήσει στις επιλογές τους. Αυτό που κυρίως νιώθω, είναι η υποχρέωση να τους δείξω πολλές επιλογές και να τα αφήσω να διαλέξουν. Η επιλογή είναι που θα τους κάνει να νιώσουν ενήλικοι. Αυτό που προσπαθώ να αποφύγω είναι να προσπαθώ να εξαργυρώνω με «υπερβολές» τις όποιες «τύψεις» μου για την απουσία μου τις καθημερινές, το Σαββατοκύριακο. Κάνουμε λοιπόν όσα περισσότερα μπορούμε. Πάμε στο γήπεδο με τον Στέλιο, πάμε και στο θέατρο, σινεμά, μουσεία. Μία φορά το μήνα πηγαίνουμε να αγοράσουμε βιβλία, κάνουμε ορειβατικές εξορμήσεις και πεζοπορίες. Πάντως δεν καθόμαστε μπροστά στην τηλεόραση και το αυτό το ξαναλέω. Τα παιδιά σε βοηθούν τα ίδια να βελτιώσεις τις σχέσεις σου μαζί τους. Όταν γίνεται αυτό, γίνεσαι το ένα τρίτο της παρέας, ξεχνάς τα πάντα»

Κίμων, διευθυντής εταιρείας πληροφορικής 55 ετών και ο Δημήτρης 11 και ο Άγγελος 9 ετών.

Κίμων: «Είμαστε μαζί με τα παιδιά καθημερινά. Και σχεδόν πάντοτε τα Σαββατοκύριακα, εκτός από κάποιες φορές που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων λείπω σε ταξίδια. Έτσι τα απογεύματα τους βοηθάω στα μαθήματά τους (αν και για να πω την αλήθεια, περισσότερο τους βοηθάει η μαμά τους) και μετά παίζουμε.. συνήθως μπάσκετ. Το χειμώνα μάλιστα παίζουμε και μέσα στο σπίτι. Τώρα που ο καιρός είναι καλύτερος πηγαίνουμε βόλτες, ο ένας με τα πατίνια του, ο άλλος με το ποδήλατό του, παίζουμε πινγκ πονγκ και ξανά μπάσκετ. Παλιότερα όταν ήταν πιο μικροί το βράδυ τους διάβαζα βιβλία. Τώρα συζητάμε περισσότερο, ασχολούμαστε με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές -είναι άλλωστε κι η δουλειά μου αυτή- ή βλέπουμε ματς στην τηλεόραση. Η αλήθεια είναι πως οι ώρες που περνάω μαζί τους είναι οι καλύτερες. Νιώθω τέλεια. Για κάποιους άλλους μπορεί να είναι κούραση, εμένα αντίθετα με ξεκουράζει. Φεύγουν όλα τα υπόλοιπα από το μυαλό μου, σταματάω να σκέφτομαι όσα πιθανόν με απασχολούσαν όλη την ημέρα και νιώθω αναζωογονημένος. Αυτό που λέω σε όλους είναι ότι τα παιδιά μου με κρατάνε νέο. Και το εννοώ»


  =====================================================


15 υπέροχα πράγματα που μου έμαθε η πατρότητα!

Από: Ελένη Χαδιαράκου


15  υπέροχα πράγματα που μου έμαθε η πατρότητα!


Ο Αμερικανός συγγραφέας Tom Matlack μοιράζεται μαζί μας τι έμαθε από τότε που έγινε μπαμπάς.

1. Η πατρική αγάπη είναι η μόνη ολοκληρωμένη αγάπη στη ζωή. Μπορεί να φερθώ αυστηρά αλλά τα παιδιά πάντα ξέρουν ότι με τίποτα στον κόσμο δε θα σταματήσω να τα αγαπάω.

2. Πάντα πίστευα ότι η πατρότητα είναι κάτι που μαθαίνεται. Τελικά είναι ένα μάθημα ζωής στο οποίο οποιαδήποτε στιγμή μπορείς να πιαστείς αδιάβαστος.

3. Τα παιδιά σε μαθαίνουν πώς να διαχειρίζεσαι το στρες, αλλά και τα απροσδόκητα γεγονότα. Αν δεν προσέξεις στην αλλαγή της πάνας, το μωρό μπορεί να πέσει κάτω ή να φας μια ξαφνική κλοτσιά στο μάτι. Αν φρικάρεις θα φρικάρουν, αν φωνάξεις θα φωνάξουν.

4. Η στιγμή που ένα παιδί αποκοιμιέται στην αγκαλιά σου μοιάζει σα να αγγίζεις τον παράδεισο.

5. Πάθος είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα. Αν το παιδί σου παθιάζεται με κάτι, τότε βρίσκεται σε καλό δρόμο.

6. Δε μπορείς ποτέ να εξασφαλίσεις την απόλυτη ασφάλεια για το παιδί σου. Ούτε το ότι κάποια στιγμή κάποιος θα το βλάψει.  Μπορείς όμως να του μάθεις πως ο κόσμος δεν είναι πάντα ασφαλής, φιλικός ή τέλειος.

7. Υπάρχουν κάποιες υπερβατικές στιγμές στην πατρότητα. Όταν λέει το πρώτο του μπα-μπα, ή όταν σου δίνει το πρώτο του φιλάκι...Αυτές είναι στιγμές που  σε κάνουν να νιώθεις ότι η ζωή αξίζει πολλά.

8. Το να είσαι μπαμπάς είναι μια μάχη καθημερινή. Και εκτός από τις υπερβατικές στιγμές, υπάρχουν και πολλές άλλες με δύσκολα προγράμματα, θυσίες και ευθύνες.

9. Η πατρότητα σε μαθαίνει τι είναι προτεραιότητα. Πριν από αυτήν κολυμπούσες σε έναν ωκεανό από φιλοσοφικές αναζητήσεις…Τώρα ξέρεις πως πρώτα έρχονται τα παιδιά, μετά η δουλειά, μετά οι φίλοι…Η διαπίστωση αυτή κάποιες φορές σε τρομάζει, αλλά είναι αλήθεια.

10. Έχω μάθει πως τα παλιά τα χρόνια οι μπαμπάδες δεν αγκάλιαζαν τα παιδιά τους. Πολύ χαίρομαι που δε ζω στα χρόνια εκείνα. Αγκάλιασε τα σφιχτά, μέχρι να αρχίσουν να ζητάνε βοήθεια.

11. Κάθε πατέρας έχει νιώσει ηλίθιος, άθελα του. Πόσα πράγματα έχασα επειδή ήμουν απών και πόσα δε μου είπε επειδή δεν το ρώτησα ποτέ!

12. Ο ύπνος είναι ο καλύτερος σου φίλος από τότε που έγινες πατέρας. Γι’ αυτό όποια στιγμή μπορείς, πάρε έναν υπνάκο.

13.Αν το παιδί σου δε μπορεί να κοιμηθεί απλώς αγκάλιασε το και ακούμπα το χέρι σου στο κεφάλι του. Αυτό μέχρι τα 8. Μετά μίλα του.

14. Ακόμη κι όταν τα παιδιά μου δεν είναι δίπλα μου, προσπαθώ να τα φέρνω πάντα στο μυαλό μου. Άλλωστε εκείνα μου έμαθαν να είμαι ο καλός άνθρωπος που είμαι τώρα. Και που ποτέ πριν δεν φαντάστηκα ότι μπορώ να γίνω.

15. Γέλα και γέλα τους. Τα παιδιά κάνουν πολλά χαζά πράγματα. Όλα τα παιδιά. Το χιούμορ είναι το μεγαλύτερο όπλο για να τα αντιμετωπίσεις.


  =================================================================


Εικόνες: Όταν οι μπαμπάδες συναντούν για πρώτη φορά τα νεογέννητα μωρά τους!

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ


Δεν υπάρχει πιο τρυφερή εικόνα από ένα μπαμπά που κρατάει στην αγκαλιά του το νεογέννητο μωρό του. Είναι το δημιούργημα του, το μοναδικό πλάσμα που θα του ξυπνήσει τόσο πρωτόγνωρα συναισθήματα.  Εμείς ανακαλύψαμε μερικές υπέροχες και πολύ τρυφερές φωτογραφίες που αποτυπώνουν αυτόν τον απόλυτο «έρωτα που νιώθει ένας μπαμπάς όταν αντικρίζει για πρώτη φορά το νεογέννητο μωρό του στο μαιευτήριο. Συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνουν άψογα την πατρότητα σε όλο της το μεγαλείο!


 









 

 

ΠΗΓΕΣ



  ================================================


                                           ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ



 ( Για ελληνικούς υπότιτλους επιλέξτε το κουμπί στα δεξιά με το άσπρο δείκτη και μετά την μεσαία επιλογή)
Η Αγάπη του πατέρα,
Για όσο καιρό θυμάμαι ήμασταν μόνοι εγώ και ο πατέρας μου.Δεν ήμουν ποτέ θυμωμένη μαζί του,δεν μπορούσα να ήμουν για πολύ.
Ήξερε πάντα τι ήθελα,και τι μου άρεσε.Σαν έγινα πιο μεγάλη νόμιζα ότι θα ήταν πιο εύκολο να με καταλάβει...
Ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος...
Αλλά το μεγαλύτερο δώρο που μπόρεσε και μου έδωσε ήταν η Αγάπη.
Το γύρισμα της γλώσσας στα ελληνικά είναι πρωτοβουλία του www.agiazoni.gr

Ημέρα του Πατέρα!

Δημοσίευση σχολίου