Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ( 9 ) : BREXIT




Brexit - We Leave - Φεύγουμε


Brexit - We Leave - Φεύγουμε


Του Κλεάνθη Γρίβα



«Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη… Πιο δύσκολα θα πείσεις έναν Γερμανό να οργώσει τη γη και να περιμένει υπομονετικά την ετήσια απόδοση από το να προκαλέσει κάποιον εχθρό και να βραβευτεί με τραύματα. Θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπορεί να αγοράσει με αίμα».

Τάκιτος,
Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. (*)

Βρετανία 10 Ιουλίου 1940

• Στις 10 Ιουλίου 1940, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο Τρίτο Ράιχ, κρατώντας την ναζιστική στρατιωτική μηχανή έξω από το έδαφος της (η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που πέτυχε ένα τέτοιο άθλο), πράγμα που έδωσε την ευκαιρία και το χρόνο για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί που θα επέτρεπαν την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο (Δεκέμβριος 1941), με την οποία σηματοδοτήθηκε η αρχή του τέλους της των ηγεμονικών ονείρων και της ύπαρξης του ναζιστικού Τρίτου Ράιχ.

Η ναζιστική Γερμανία κατασπάραξε γοργά και με άνεση το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης: Ενσωμάτωσε την Αυστρία (1938), κατέλαβε και διέλυσε την Τσεχοσλοβακία (Μάρτιος 1939) και την Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), υπέταξε την Δανία και τη Νορβηγία (Απρίλιος-Μάιος 1940) και έκανε στρατιωτικό περίπατο στο Βέλγιο και τη Γαλλία (Ιούνιος 1940).

Συγχρόνως, η σταλινική Σοβιετική Ένωση, σύμμαχός της ναζιστικής Γερμανίας (1939-1941) καταβρόχθισε τη μισή Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), επιτέθηκε στη Φινλανδία (Νοέμβριος 1939-Μάρτιος 1940), υπέταξε τις Βαλτικές Χώρες (Ιούνιος 1940), και απέσπασε τη Βεσσαραβία και τη Βουκοβίνα από τη Ρουμανία (Αύγουστος 1940). Οι συνεταίροι Χίτλερ και Στάλιν μοιράζονταν τα λάφυρα της ληστρικής εκστρατείας.



Αίφνης, η ναζιστική στρατιωτική μηχανή σταμάτησε προ των πυλών της Βρετανίας (Ιούνιος 1940). Η Μάχη της Αγγλίας (από τις 10 Ιουλίου 1940) και το νυχτερινό «Blitz» που ακολούθησε (Σεπτέμβριος 1940 – Ιούνιος 1941), άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.


«Αν μπω στη γη σας, θα σας εκμηδενίσω» διαμήνυσε στους Σπαρτιάτες ο Πέρσης βασιλιάς. Και οι Σπαρτιάτες του απάντησαν λακωνικά: «Αν».

Βρετανία 23 Ιουνίου 2016



Στις 23 Ιουνίου 2016, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελών, διαμέσου του οποίου υλοποιείται το Τέταρτο Ράιχ στην Ευρώπη, επαναλαμβάνοντας τον ιστορικό της άθλο της προηγούμενης εναντίωσής της στο ναζιστικό Τρίτο Ράιχ. Πρόκειται για την αρχή του τέλους μιας κακοήθους νεοπλασίας που εκπορεύεται από το Βερολίνο και έχει μολύνει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η τρίτη προσπάθεια της Γερμανίας μέσα σε έναν αιώνα να επιβάλλει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και να καταστεί ηπειρωτικός ηγεμόνας, δύο φορές με τη στρατιωτική κατάκτηση (που κατέληξαν σε μια πρωτοφανών διαστάσεων ηπειρωτική καταστροφή) και μια τώρα, με τον οικονομικό καταναγκασμό, που εάν δεν αποτραπεί θα καταλήξει σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

ΗΠΑ, Γερμανία και Ηπειρωτική ηγεμονία




Η επιδίωξη και η επιβολή μιας χώρας στη θέση του ηπειρωτικού ηγεμόνα εξαρτάται, κυρίως, από δύο προϋποθέσεις: Τον πλούτο (οικονομική ισχύς) και τον πληθυσμό (διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό).

Η Γερμανία μέχρι την ενοποίησή της το 1989, είχε διασφαλίσει τη μία προϋπόθεση (οικονομική υπεροχή έναντι όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών) αλλά της έλειπε η δεύτερη (πληθυσμός). Με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και την ενοποίησή της, διασφάλισε και τη δεύτερη προϋπόθεση, ανοίγοντας το δρόμο για την επιδίωξη της να επιβληθεί ως ηπειρωτικός ηγεμόνας, πρώτη.

Το σχέδιο αυτό μορφοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχ (1993), θεσμική αρχιτεκτονική της επιδιωκόμενης Γερμανικής Ευρώπης, που λειτούργησε ως οικονομικό «πάντσερ» του Τέταρτου Ράιχ.



Και εδώ, παρεμβάλλονται οι ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που κατάφερε να επιβάλλει την ηγεμονία της στην ήπειρό της, δηλαδή η μοναδική χώρα που πέτυχε να καταστεί «ηπειρωτικός ηγεμόνας» (όρος που υπονοεί ότι οι άλλες χώρες της ηπείρου, είτε μεμονωμένα είτε από κοινού, δεν μπορούν να την αμφισβητήσουν στρατιωτικά και οικονομικά).

Αυτή η μοναδικότητα της εξασφαλίζει μια, επίσης μοναδική, θέση στην διεθνή αρχιτεκτονική της ισχύος: Τη θέση του παγκόσμιου ισορροπιστή. Και η διατήρηση αυτής της θέσης, εξαρτάται από την ικανότητά της να αποτρέπει με κάθε τρόπο την επιδίωξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης να αναχθεί σε «ηπειρωτικό ηγεμόνα», γιατί αυτό θα την εξανάγκαζε να μοιραστεί τα προνόμια του «παγκόσμιου ισορροπιστή» με κάποια άλλη δύναμη. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο ώστε καμιά δύναμη να μην επιβληθεί ως «ηγεμόνας» τις ζωτικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία, κυρίως).

Από τη στιγμή που έγινε φανερό ότι η Γερμανία έβαλε πλώρη για την επιβολή της ηγεμονίας της στην Ευρώπη, τέθηκαν σε λειτουργία τα αμυντικά αντανακλαστικά του μοναδικού «παγκόσμιου ισορροπιστή», και άρχισε ο εν εξελίξει «οικονομικός πόλεμος» Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας, ο οποίος, κατά τη δεκαετία του 1997-2007) διεξάγονταν από τις ΗΠΑ μέσω «αντιπροσώπων» (Βρετανία και Γαλλία), κατά το πρότυπο των αντίστοιχων πολιτικών των ΗΠΑ στον 1ο και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο: Τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν άμεσα στην πολεμική σύρραξη (με τα γνωστά, ευεργετικά για την Ευρώπη, αποτελέσματα) μόνο όταν και αφού αποδείχθηκε ότι οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν την Γερμανία.

Το ιστορικό Brexit, αφενός θα επιτρέψει στη Βρετανία να δράσει αποτρεπτικά απέναντι στις ηγεμονικές επιδιώξεις της Γερμανίας (απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η ιδιότητά της ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και αφετέρου θα εξαναγκάσει την Γαλλία να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο για την αποκατάσταση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη με την οργάνωση του άξονα Παρίσι, Λονδίνο και χωρών της Νότιας Ευρώπης ως αποτρεπτικού παράγοντα στις πάγιες Γερμανικές ηγεμονικές επιδιώξεις, έχοντας πίσω τους τη μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υποχρεωμένη να αναθεωρήσει την ύπαρξή της, ξανα-ανακαλύπτοντας τη μορφή και το περιεχόμενο των (ομοσπονδιακής έμπνευσης) Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όπως σκιαγραφήθηκε στις προτάσεις πολιτικών που ηγήθηκαν στον αγώνα για την ήττα του Τρίτου Ράιχ, αμέσως μετά το 1945.

Μ’ άλλα λόγια, όπως σημειώνει ο Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs, «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου».

Κλεάνθης Γρίβας

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

Υ.Γ. 1. Ευτυχώς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον δεν εμπνεύστηκε από την (παγκόσμιας μοναδικότητας) ταχυδακτυλουργία του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ (που μετέτρεψαν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος στο ακριβώς αντίθετό του) και επέλεξε την οδό της -αξιοπρεπούς- παραίτησης μετά το δημοψήφισμα που είχε ως αποτέλεσμα μια επιλογή με την οποία ο ίδιος διαφωνούσε.

Υ.Γ. 2. Οι πολιτικοί ηγέτες κάθε μικρής χώρας κρίνονται από τις συμμαχίες που επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον της χώρας τους. Στο παρελθόν δύο φορές, στο 1ο και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ένας εξέχων δημοκρατικός ηγέτης (ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και ένας πολιτικά ανύπαρκτος δικτάτορας (ο Ιωάννης Μεταξάς) επέλεξαν να εντάξουν την Ελλάδα στο στρατόπεδο των δυτικών (αντιγερμανικών) δυνάμεων με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών κατά τη λήξη και των δύο πολέμων. Ας αναρωτηθούμε: «ποια θα ήταν η μοίρα της χώρας, εάν είχε επιλεγεί η ένταξη στο στρατόπεδο των ηττημένων;» Μάλλον, τα σύνορα θα είχαν προσεγγίσει στον… Ισθμό της Κορίνθου (κατά το παράδειγμα της Ρουμανίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας, που έχασε το 35% των εδαφών της).

Υ.Γ. 3. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ένα ανώριμο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό κάθε απόχρωσης, αναλφάβητο γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, έκανε τη μοιραία επιλογή να συνταχθεί με το Βερολίνο, καθιστώντας δυνητικά τη χώρα υποκείμενο των συνεπειών από την επικείμενη (απολύτως σίγουρη) ήττα της Γερμανίας.

Υ.Γ. 4. Το αδιαφανές δίκτυο των συμφερόντων που υποστήριζαν την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε., έκανε το λάθος να οργανώσει μια τρομολάγνα εκστρατεία κατατρομοκράτησης των πολιτικών προβάλλοντας στον ορίζοντα έναν οικονομικό αρμαγεδώνα. Αλλά, οι πολίτες αποφάνθηκαν με μη-οικονομικά κριτήρια (εθνική κυριαρχία, άσκηση δημοκρατικού ελέγχου στο νομοθετικό σώμα που αποφασίζει για την ζωή τους, άρνηση υποταγής στο τέρας της αντιδημοκρατικής γραφειοκρατίας που αποφασίζει ερήμην των πολιτών, δεν εκλέγεται και δεν λογοδοτεί σε κανέναν εκτός από τα πραγματικά αφεντικά της που καλύπτονται πίσω από την απειρία των lobbies που παρασιτοβιούν στις Βρυξέλλες, κ.α.)

Υ.Γ. 5. Μια ματιά στις εκφράσεις του Σόϊμπλε και άλλων Γερμανών «αξιωματούχων» κάθε φορά που ερωτώνται ή αναφέρονται στην απόφαση των Βρετανών, επιτρέπει να καταλάβουμε εναντίον ποίου στρέφεται το νικηφόρο Brexit.

Υ.Γ. 6. «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου» (Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs)



(*) Τάκιτος, Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. Το έργο του Germania (De Origine et situ Germanorum – Για την καταγωγή και την κατάσταση των Γερμανών), εθνογραφικά δοκίμια για τις γερμανικές φυλές εκτός των ορίων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δημοσιεύτηκαν το 98 μ.Χ.. Το απόσπασμα αναφέρεται στο John Hirst, Σύντομη Ιστορία της Ευρώπης (Μεταίχμιο, 2012, σελ. 27)


  ================================================================


  
Τι σημαίνει το Brexit οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά


Τι σημαίνει το Brexit οικονομικά,  κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά


Frank Underwood

του
Frank Underwood

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία ήρθε να επιβεβαιώσει την βαθιά πολιτική κρίση της Ευρώπης -δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.

Η πρώτη αποχώρηση χώρας από την ΕΕ θα πυροδοτήσει πάμπολλες πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές εξελίξεις, όχι μόνο στην Βρετανία, αλλά και σε ολόκληρη την ΕΕ, ακόμα και εκτός αυτής. Αν και είναι ακόμα νωρίς για (οριστικά) συμπεράσματα, ωστόσο, μακριά από πανηγυρισμούς ή κλάματα, μερικά πρώτα σχόλια είναι αναγκαία.

1. Η εικόνα είναι σύνθετη και δεν προσφέρεται για "ασπρόμαυρες" και μανιχαϊστικές αναλύσεις, του τύπου το Brexit εκφράζει τον βρετανικό λαό και το Βremain το βρετανικό κεφάλαιο. Μια πρώτη μελέτη των αποτελεσμάτων δείχνει το κουβάρι της κοινωνικοϊδεολογικής σύνθεσης της ψήφου. Αν το δούμε ηλικιακά, οι νέοι ψήφισαν παραμονή και οι ηλικιωμένοι αποχώρηση: το 64% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 - 24 ψήφισε υπέρ της παραμονής, ενώ υπέρ της αποχώρησης ψήφισε το 58% όσων ήταν άνω των 68 ετών. Αν το δούμε ταξικά, το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης και των φτωχών ψήφισε αποχώρηση. Αν το δούμε τοπικά, παραμονή ψηφίζει μαζικά το Λονδίνο (60%) , η Βόρεια Ιρλανδία (56%) και η Σκωτία (62%), η οποία, πιθανόν, να θελήσει απόσχισή της από το Ηνωμένο Βασίλειο και παραμονή της στην ΕΕ. Ακόμα και το αποτέλεσμα (52% - 48%) δείχνει μια κοινωνία διχασμένη: 17.410.742 υπέρ της εξόδου, 16.141.241 υπέρ της παραμονής. Ένα κουβάρι δηλαδή.

2. Πολιτικοϊδεολογικά, τα πράγματα είναι ακόμα πιο μπερδεμένα. Υπέρ της παραμονής ήταν, όπως ξέρουμε, τόσο ο Κάμερον όσο και ο Κόρμπυν. Κυρίαρχη επιλογή του βρετανικού κεφαλαίου ήταν η παραμονή, αλλά σημαντικά κομμάτια του υποστήριξαν την έξοδο. Το ίδιο ισχύει και για την αριστερά: πλειοψηφικά ήταν υπέρ της παραμονής -σ' αυτό υπήρξε καθοριστική η στάση του Κόρμπυν- αλλά κομμάτια της εκφράστηκαν και υπέρ της εξόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε παραδοσιακά προπύργια των Εργατικών υπερίσχυσε το Brexit. Υπέρ της εξόδου τον τόνο έδωσαν οι ξενοφοβικές - αντιμεταναστευτικές φωνές, και αυτός ήταν σημαντικός λόγος που καθόρισε την ψήφο. Ταυτόχρονα, όμως, στην ψήφο της εξόδου υπήρχε, αν και πιο αδύνατο, το ρεύμα της προστασίας των κοινωνικών κατακτήσεων και του κράτους πρόνοιας. To Brexit, δηλαδή περιείχε και εθνικιστικά στοιχεία και στοιχεία αντίστασης στην ΕΕ και εθνοτικής - πολιτισμικής παράδοσης -η βρετανική ιδιαιτερότητα, ο βρετανικός απομονωτισμός.

3. Για όλους τους παραπάνω λόγους, ας περιμένουμε πριν πανηγυρίσουμε το αποτέλεσμα ως "ήττα του νεοφιλελευθερισμού" ή πριν θρηνήσουμε θεωρώντας το "νίκη των λαϊκιστών". Και φυσικά οι συγκρίσεις με το περσινό ελληνικό δημοψήφισμα είναι άτοπες, αφού τα καθοριστικά στοιχεία ήταν διαφορετικά: στο ελληνικό δημοψήφισμα δεν ετίθετο το ερώτημα τoυ Grexit, είχαμε την αριστερά σαφώς υπέρ του "όχι" και τα στρατόπεδα ήταν πολύ πιο μονοκόμματα: το κατεστημένο υπέρ του "ναι", η αριστερά και ο λαϊκός κόσμος υπέρ του "όχι". Ούτε, βέβαια, είναι συγκρίσιμο ένα Brexit με ένα Grexit! Τα μεγέθη είναιεντελώς ανόμοια, πράγμα που κάνει και ποιοτική τη διαφορά.

4. Μέσα σε όλη αυτή την ασάφεια και το μπέρδεμα, ένα είναι σαφές: το αποτέλεσμα συνιστά μεγάλη ήττα της ΕΕ. Ήττα πολιτική και ιδεολογική, με απρόβλεπτες συνέπειες για το άμεσο μέλλον. Τι θα γίνει; Θα αρχίσει να "ξηλώνεται το πουλόβερ", όπως συνηθίζεται να λέγεται; Θα ενισχυθεί ο γαλλογερμανικός άξονας; Θα κλονιστεί η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία στην ΕΕ; Θα πάμε σε μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη; Θα έχουμε και άλλες αποχωρήσεις;

Θα ενισχυθεί η ακροδεξιά; Ένα είναι σίγουρο: από σήμερα τίποτα δεν είναι όπως παλιά, η ΕΕ μπαίνει σε βαθιά κρίση και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Συνεχίζεται...


   ===============================================


Γιατί το Brexit ήταν πάντα στο μυαλό του μέσου Βρετανού


Γράφει ο Κώστας Χρήστου


christou-1000

Μπορώ ήδη να φανταστώ τους οικονομικούς και πολιτικούς αναλυτές να βγάζουν καπνούς διαβάζοντας την φράση που ξεστόμισε ο 68χρονος συνταξιούχος, προβάλλοντας μάλιστα και τρανταχτά επιχειρήματα για την κοινή οικονομική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν τα κράτη, την ευρωπαϊκή διπλωματία που πρέπει να μείνει ζωντανή με στόχο την ανάπτυξη και την πάταξη της τρομοκρατίας από την Ανατολή και πολλά άλλα που συνηθίζουμε να ακούμε στα παράθυρα των ειδησεογραφικών εκπομπών. Και πολλά από αυτά, είναι και σωστά. Αυτό που αδυνατεί να καταλάβει -όχι ο μέσος Έλληνας, αλλά ο μέσος πολίτης- είναι το πώς σκέφτεται ένας μέσος Βρετανός και πώς διαχειρίζεται τις κρίσεις.

Σε αντίθεση με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς, οι οποίοι δεν μπορούν να φανταστούν έναν άλλο μαθηματικό δρόμο στην εξίσωση του «1+1=2», οι Άγγλοι βάζουν στις πράξεις τους έναν ακόμη παράγοντα: το που ανήκουν και αν αυτό στο οποίο ανήκουν δουλεύει σωστά. Είναι κάτι που το παρατηρεί κανείς στον καθημερινό τρόπο ζωής τους. Στέκονται στις ουρές, όχι επειδή τους το επιβάλλει η κυβέρνησή τους αλλά επειδή ξέρουν πως αυτό το σύστημα δουλεύει.

Εν αντιθέσει με τον πιστό Γερμανό πολίτη πού δεν θα φέρει την παραμικρή αντίρρηση στην έννοια Κράτος, ο Άγγλος διαθέτει και την αντίληψη. Την αντίληψη που του λέει ότι «ο λόγος για τον οποίο επιλέγω τα βουτυρωμένα μπισκότα από τη Σκωτία για το τσάι μου, δεν είναι επειδή μου τα επιβάλλουν τα ράφια των σούπερ-μάρκετ. Είναι επειδή πράγματι είναι ό,τι καλύτερο για να το συνοδέψω». Αυτοί είναι οι Άγγλοι. Πρακτικοί άνθρωποι που ψάχνουν την καλύτερη δυνατή εξίσωση για να λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Μέσα σε όλα τα άλλα που έχουν ακουστεί για το Brexit, υπάρχει και μία αλήθεια που κανείς δεν υπολογίζει. Ή μάλλον δεν θέλει να υπολογίσει. Ότι ένα μεγάλο ποσοστό Άγγλων, δεν θέλει πλέον να είναι κομμάτι της συγκεκριμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν τους αρέσει που δεν υπάρχει έλεγχος στο μεταναστευτικό. Δεν τους αρέσει που τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί όσο ποτέ άλλοτε. Δεν τους αρέσει που σχεδόν κάθε συνεδρίαση στο Ευρωκοινοβούλιο αφορά την Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία. Δεν τους αρέσει καν, να βλέπουν τον Νάιτζελ Φάρατζ να χάνει τον χρόνο με το να κάνει επίθεση σε όποιον ευρωβουλευτή βρει στο διάβα του. Απλά δεν τους αρέσει. Δεν αντιστοιχεί στον ήρεμο, κομψό και, μερικές φορές σνομπ, τρόπο ζωής τους.

Είναι κομμάτι μίας τεράστιας αναμπουμπούλας που δεν δείχνει να έχει τελειωμό, με έναν Ντέιβιντ Κάμερον που παίζει περισσότερο τον ρόλο του διαπραγματευτή, παρά ενός βασιλιά Ριχάρδου Γ’ που έφτασε μέχρι την Ιερουσαλήμ και τσάκισε μέχρι και τον ίδιο τον Σαλαντίν στις μάχες της Τρίτης Σταυροφορίας. Πολύ περισσότερο, δεν τους αρέσει που οι Γερμανοί -οι «εχθροί» τους από την εποχή που ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα ίδρυσε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία- βρίσκονται στο «τιμόνι» των πραγμάτων. Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένα μεγάλος πονοκέφαλος για εκείνους.

Με κράτη που δανείζονται συνεχώς, με σπόντες πολιτικών μέσα και έξω από τα έδρανα και με μία ακροδεξιά να ανεβαίνει σε κάθε χώρα της Ευρώπης κάνοντας το μέλλον για τα παιδιά τους δυσοίωνο. Αυτή την Ευρώπη λοιπόν, οι Άγγλοι δεν την θέλουν πια. Τους κούρασε. Τους απογοήτευσε. Δεν έχει να κάνει ούτε με «άπλυτους που στηρίζουν το Brexit», ούτε με «συντηρητικούς που θέλουν να συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας». Ο μέσος Άγγλος σκέφτεται πρακτικά και απλά θέλει να φύγει από αυτή την οχλαγωγία, αυτό το κουραστικό πάρτι, όπου τα μπισκότα βουτύρου τελείωσαν, το τσάι κρύωσε και που οι Σκωτσέζικη παρέα τους αρχίζει να ξαναμιλάει για ανεξαρτησία. Μην το κοιτάτε αν το σκέφτονται σωστά ή όχι. Μην λέτε «δεν έχουν καταλάβει τι τους περιμένει». Δεν είναι αυτό το θέμα του συγκεκριμένου άρθρου. Αν με ρωτήσει κανείς τι πιστεύω, θα του πω ότι κακώς έγινε το Brexit και η ζημιά που θα γίνει στις αγορές θα είναι ανεπανόρθωτη. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Αλλά εδώ δεν συζητάμε αυτό. Συζητάμε τον παράγοντα «ψυχολογία» και πως αυτός παίζει ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Είναι το «κόλλημα» στους συλλογισμούς του μέσου Βρετανού. Όπως όλοι έχουμε τα κολλήματα μας άλλωστε.

Μέσα σε μία Ευρώπη που βλέπει την Αγγλία να μαζεύει τα καράβια της πίσω στον Τάμεση και περιμένει να δει πόσο πάτο μπορούν να φτάσουν οι αγορές, κρατάω την τελευταία κουβέντα του θείου Πίτερ. Μία κουβέντα που σε κάνει να καταλαβαίνεις τους Άγγλους καλύτερα και που σου δείχνει τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των κρίσεων τους.

«Όταν κάτι χαλάει, ο Βρετανός το πετάει. Δεν προσπαθεί να το επισκευάσει με σελοτέιπ».


   ==================================================


Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΕΞΗΓΕΙ

Στίβεν Χόκινγκ: Γιατί ένα Brexit θα κάνει κακό στην επιστήμη


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Facebook /Stephen Hawking /Photo Credit: © Jaime Travezan


Ο Στίβεν Χόκινγκ, ο πιο διάσημος ίσως επιστήμονας στον κόσμο, κάλεσε ξανά τους συμπατριώτες του να μην ψηφίσουν υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Brexit), επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό.

Παράλληλα, ο επιστήμονας αποκάλεσε «δημαγωγό» τον Ντόναλντ Τραμπ. Μιλώντας σε βρετανική τηλεοπτική εκπομπή, ο Βρετανός φυσικός δήλωσε ότι αδυνατεί να κατανοήσει τη δημοφιλία του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, καθώς, όπως είπε, ο Τραμπ «είναι ένας δημαγωγός που φαίνεται να απευθύνεται στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή».

Για το δημοψήφισμα στις 23 Ιουνίου, τόνισε ότι η Βρετανία πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ όχι μόνο για λόγους πολιτικούς και εθνικής ασφαλείας, αλλά και για το καλό της βρετανικής επιστήμης.


«Έχουν παρέλθει οι μέρες που μπορούσαμε (σ.σ. οι Βρετανοί) να είμαστε μόνοι ενάντια στον κόσμο. Έχουμε ανάγκη να είμαστε τμήμα μιας μεγαλύτερης ομάδας κρατών, τόσο για την ασφάλειά μας, όσο και για το εμπόριό μας. Η πιθανότητα μιας εξόδου από την ΕΕ έχει ήδη οδηγήσει σε απότομη πτώση της λίρας, επειδή οι αγορές κρίνουν ότι κάτι τέτοιο θα βλάψει την οικονομία μας», ανέφερε στην εκπομπή «Καλημέρα Βρετανία» του ITV, σύμφωνα με τη «Γκάρντιαν».

Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα της παραμονής στην ΕΕ, ανέφερε χαρακτηριστικά τη μετανάστευση. «Η παραμονή μας ενισχύει την κινητικότητα των ανθρώπων. Οι φοιτητές μπορούν να έλθουν εδώ από τις χώρες της ΕΕ για να σπουδάσουν και οι δικοί μας φοιτητές να πάνε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά το πιο σημαντικό, στο επίπεδο της έρευνας», πρόσθεσε, «είναι ότι η ανταλλαγή ανθρώπων επιτρέπει στην πιο γρήγορη μεταφορά δεξιοτήτων, φέρνει νέους ανθρώπους με διαφορετικές ιδέες και διαφορετικό υπόβαθρο».

Ο Χόκινγκ, ο οποίος λόγω της ασθένειάς του είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και μιλά δύσκολα με μια τεχνητή φωνή, που συνθέτει ένας υπολογιστής, κατά καιρούς παρεμβαίνει δυναμικά στη δημόσια σκηνή. Μεταξύ άλλων, έχει υποστηρίξει ένα ακαδημαϊκό «μποϊκοτάζ» κατά της κακομεταχείρισης των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, έχει ταχθεί υπέρ της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας για τους σοβαρά ασθενείς, έχει μιλήσει ανοιχτά υπέρ της αθεΐας, έχει προειδοποιήσει για τους κινδύνους που μπορεί να κρύβουν η τεχνητή νοημοσύνη και μια πιθανή επαφή με εξωγήινους κ.α.

Στο θέμα του Brexit τουλάχιστον, παρόμοια γνώμη με τον Χόκινγκ έχει η μεγάλη πλειονότητα των Βρετανών επιστημόνων, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών, οι οποίοι δεν θέλουν ούτε να σκέφτονται μια έξοδο από την ΕΕ (και μια απώλεια των γενναιόδωρων ευρωπαϊκών κονδυλίων για έρευνα...).

         ============================================

ΠΗΓΕΣ






Δημοσίευση σχολίου