Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ( 7 ) : ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ : ΘΕΣΗ - ΑΝΤΙΘΕΣΗ




                                             TRIVAGO - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

                                           ------------------------------------

                                            AIR TICKETS - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !



     --------------------------------------------------------------------------------------------------




               ---------------------------------------------------------------------------------------

                        Η ΝΙΚΗ ΣΑΝ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ( ΒΙΒΛΙΟ ) - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

               ---------------------------------------------------------------------------------------

                                                     ΘΕΣΗ


Ο Στέλιος Ράμφος, στο Mega Σαββατοκύριακο, αναλύει την επικαιρότητα. (Ιούνιος 2015).

Ο Στέλιος ο Ράμφος, με αφορμή το βιβλίο του, Η Νίκη Σαν Παρηγοριά, αναδεικνύει τις πολιτισμικές κατά τη γνώμη του αγκυλώσεις του λαού μας, τις οποίες θεωρεί υπεύθυνες, για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας.

Μ. Αναγνωστάκης: Καλημέρα για όσους άνοιξαν λίγο αργά τους δέκτες, με χαρά να καλημερίσουμε τον κύριο Ράμφο.

Στέλιος Ράμφος: Πολύ καλημέρα σας.

Μ. Αναγνωστάκης: Καλημέρα σας κύριε Ράμφο έχετε να έρθετε περίπου ένα χρόνο, και παρατηρώντας λέει αλλάξατε και στούντιο παιδιά κι εμείς νομίζουμε …

Ι. Χασαπόπουλος: Α, είναι η πρώτη φορά που έρχεστε σ΄ αυτό.

Στέλιος Ράμφος: Σ΄ αυτό, ναι.

Μ. Αναγνωστάκης: Αλλάξαμε τραπέζι δεν αλλάξαμε στούντιο.

Στέλιος Ράμφος: Έγινε οβάλ η συνάντηση.

Μ. Αναγνωστάκης: Είναι της μόδας τώρα καταλάβατε, τα οβάλ γραφεία. Με χαρά λοιπόν σας καλημερίζουμε η αφορμή ήταν, να πούμε κατ αρχήν ότι συζητάγαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, είχαμε πει να έρθετε λίγο μετά τις εκλογές, μετά είπατε, και εκ των υστέρων φάνηκε ότι ήταν και σωστό, ν αφήσουμε να περάσει και λίγο ο χρόνος για να μπορέσουμε να δούμε, και τελικά με αφορμή και την έκδοση του βιβλίου σας, αν μπορούμε να το δούμε κιόλας, να δούμε κύριε Μπιρσίμ το βιβλίο.

Ι. Χασαπόπουλος: Η Νίκη σαν παρηγοριά είναι ο Τίτλος ε;

Μ. Αναγνωστάκης: Ναι σαν παρηγοριά και όχι παρηγορία.

Στέλιος Ράμφος: Ε, παρηγοριά για να γίνεται πιο εύπεπτο.

Μ. Αναγνωστάκης: Πιο εύπεπτο έτσι;

Στέλιος Ράμφος: Παρηγορία μπορεί και να είναι πιο μαλακό, η παρηγοριά είναι κανονικό.

Ι. Χασαπόπουλος: Συμβολικός είναι ο τίτλος;

Στέλιος Ράμφος: Ο τίτλος δεν είναι εντελώς συμβολικός, είναι ότι καμιά φορά η νίκη είναι θρίαμβος και πανηγυρισμοί, αλλά καμιά φορά όμως η νίκη μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία, για να κηδέψεις τις ψευδαισθήσεις σου, όποτε σ΄ αυτή τη δεύτερη περίπτωση εμπίπτει ο τίτλος του βιβλίου.

Μ. Αναγνωστάκης: Αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ πολιτικό όπως το θέτετε.

Στέλιος Ράμφος: Με κοιτάτε πολύ (παράξενα) και οι δύο…

Μ. Αναγνωστάκης: Εγώ καταλαβαίνω ότι είναι πολιτικός ο τίτλος απολύτως.

Στέλιος Ράμφος: Και απολιτικός εξ ίσου.

Μ. Αναγνωστάκης: Ας πούμε την πολιτική εκδοχή και μετά θα…

Στέλιος Ράμφος: Αυτή είναι η πολιτική εκδοχή, είναι η πολιτική εκδοχή με τη έννοια του Πολίτη.
Ο Πολίτης λέει λοιπόν, προσέξτε τις νίκες σας, γιατί μετά μπορεί να κηδεύετε τις ψευδαισθήσεις σας, να υπογράφετε πράγματα που δεν τα είχατε διανοηθεί, ας πούμε.

Ι. Χασαπόπουλος: Ε, πάντως θέλω να σας πω τώρα, η νίκη σαν παρηγοριά βγαίνει μετά από την πρώτη φορά, νίκη της αριστεράς.

Στέλιος Ράμφος: Γιατί πρώτη φορά; και το Πασόκ νίκη της αριστεράς ήτανε.

Ι. Χασαπόπουλος: Καλά…

Στέλιος Ράμφος: Τι καλά. τι καλά;

Ι. Χασαπόπουλος: To 81 εννοείτε τώρα;

Στέλιος Ράμφος: Ναι. Γιατί; Έξω από το ΝΑΤΟ, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, έξω απ΄ τις…Γιατί;

Μ. Αναγνωστάκης: Τα θυμόσαστε βλέπω τα έχετε ζήσει.

Στέλιος Ράμφος: Τα θυμάμαι πολύ καλά.

Ι. Χασαπόπουλος: Δηλαδή τώρα λέτε ότι θα κηδεύσουμε τις ψευδαισθήσεις μας όπως τότε το 81;

Στέλιος Ράμφος: Δεν ξέρω αν θα τις κηδεύσουμε… και τότε ξεκίνησαν τα πράγματα δυναμικά, φτάσαμε σε μια ομαλή προσγείωση, και τώρα ξεκινήσαν δυναμικά, μπαίνουμε σε μια ομαλή προσγείωση, και στις δύο περιπτώσεις όμως υπήρχε ένα στοιχείο κάπου στο βάθος, που δεν ξεπεράστηκε, και που έφερε την κατάρρευση του πρώτου, και θα δούμε τι θα γίνει με το δεύτερο. Γιατί το δεύτερο είναι το καινούργιο Πασόκ, η σημερινή αριστερά.

Μ. Αναγνωστάκης: Εννοείτε δηλαδή μια πιο ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία.

Στέλιος Ράμφος: Ας πούμε ναι με πολλά μεγάλα κενά μέσα στη λογική της, αλλά είναι αυτό το πράγμα, μια αναγέννηση από την τέφρα της.

Μ. Αναγνωστάκης: Ναι εν τάξει…

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή αν κρίνει κανείς απ΄ όλους εκείνους που προσκολλήθηκαν και μετέβαλαν το 4 σε 36.

Ι. Χασαπόπουλος: Καλά και γιατί όμως λέμε ψευδαισθήσεις, γιατί τώρα έχουμε μπει σε μια ιστορία να σταματήσουν τα μνημόνια, να σταματήσουν οι πιέσεις, και να σταματήσει και η λιτότητα, αυτό μπορεί να ήταν μια ψευδαίσθηση που μπορεί να έχει ο κόσμος, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το παλέψουμε.

Στέλιος Ράμφος: Αυτό ισχύει για όλους, απλώς ο τρόπος που παλεύεις κάτι το κάνει ελκυστικό, γιατί μπορεί να παλέψουμε τώρα να πέφτουν κοτόπουλα από τον ουρανό, και να κάνουμε λιτανείες. Δεν θα πέσουν κοτόπουλα εύκολα από τον ουρανό. Αν αρχίσουμε και κάνουμε κάτι, έτσι, διαμορφώνουμε ένα κλίμα παραγωγής κοτόπουλων, κάτι θα γίνει.

Μ. Αναγνωστάκης: Αντιλαμβάνομαι τώρα ότι εσείς λέτε ότι αυτά τα οποία … οι ψευδαισθήσεις μάλλον ήτανε πάρα πολύ μεγάλες, σε σχέση με τα αποτελέσματα που θα υπάρξουν.

Στέλιος Ράμφος: Ε, ότι θα ανατρέψουμε την Ευρώπη,… όλα αυτά τα πράγματα. Δεν έχει σημασία, καλό είναι να ξεκινάει κανείς με όνειρα, μετά θα δοκιμάσει την αντοχή της πραγματικότητος στην πράξη, και θα τα δούμε όλοι. Όσο καλλίτερα τόσο ευχαριστημένοι όλοι, όσο τα πράγματα είναι πιο δύσκολα…

Μ. Αναγνωστάκης: Όσο καλλίτερα από πριν εννοείτε.

Στέλιος Ράμφος: Ναι βέβαια, όσο καλλίτερα από πριν ναι.

Μ. Αναγνωστάκης: Δηλαδή και το καλλίτερο το ορίζετε σε κάθε περίπτωση. Δηλαδή οικονομική κοινωνική πολιτική όσο καλλίτερα εξελίσσονται τα πράγματα.

Στέλιος Ράμφος: Ε βέβαια. Απλώς η εξέλιξη δεν είναι πάντα προς το καλλίτερο, μπορεί να είναι και προς το χειρότερο. Δεν είναι δηλαδή εξέλιξη, ένας μονόδρομος προς τα εμπρός. Πολλές φορές είναι προς τα πίσω, αν δούμε τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία των τελευταίων 200 ετών θα δούμε, ότι υπήρχαν πισωγυρίσματα φοβερά, και αυτό θέλω να το προσέχει κανείς, γιατί όταν λέμε εξέλιξη εννοούμε δυνητικά και προς τα μπρος, και προς τα πίσω, και σκοτάδια μεγάλα. Θα τα δούμε όμως όλα αυτά.

Ι. Χασαπόπουλος: Επειδή εσείς όλο αυτό το διάστημα της κρίσης είχατε μια έτσι αποστασιοποιημένη ματιά, τώρα βρισκόμαστε στη φάση της προσγείωσης του ρεαλισμού;

Στέλιος Ράμφος: Νομίζω οφείλουμε να βρισκόμαστε, διότι μέχρι το 18 έχουμε ανάγκη από καμιά 50ρια δίς. Κάποιος πρέπει … κάπως πρέπει να βρεθούνε αυτά, όπου απευθυνθήκαμε μας παρέπεμψαν στην Ευρώπη, ε νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει ένας τρόπος… και καλό θα μας κάνει κι εμάς, γιατί έχουμε ανάγκη από μια τάξη δηλαδή το ελληνικό θέμα χονδρικά, είναι ότι έχουμε μεγάλα ελλείμματα, κι ότι έχουμε μεγάλες προσδοκίες από τον κρατισμό, πιστεύουμε πολύ σ αυτά, ε, αυτά τα δύο πρέπει κάπως να συμμορφωθούν, για να μπορέσουν τα πράγματα να βελτιωθούν, όσο πιστεύουμε στο κράτος θα έχουμε ελλείμματα, και δεν αναφέρομαι στον αριθμό των υπαλλήλων, αναφέρομαι στην λειτουργικότητα των πραγμάτων, όσο αυτή την λειτουργικότητα την βοηθήσουμε και βελτιωθεί, τα ελλείμματα από την πλευρά τους θα μειωθούν, και από εκεί και πέρα μπορούμε να ξεκινήσουμε, αλλιώς θ αρχίσουμε να προσθέτουμε κι άλλα πράγματα.

Μ. Αναγνωστάκης: Νομίζω ότι μια σειρά στελεχών και του Σύριζα και γενικά της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, νομίζω ότι από μια σειρά στελεχών αυτό είναι κατανοητό, ότι το μεγάλο ας πούμε θέμα, είναι κατά πόσο οι μεταρρυθμίσεις σ΄ αυτό τον τομέα επάνω, θα προχωρήσουν η όχι.

Στέλιος Ράμφος: Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να προσέξουμε, να προσέξουμε τις διάφορες ενέργειες, έτσι, υψηλών προσδοκιών, να σκεφθούμε τους διορισμούς, να σκεφθούμε την οργάνωση των πραγμάτων, γιατί δεν είναι το θέμα διορίζω, απολύω, είναι πως οργανώνω λειτουργικά ένα τεράστιο οργανισμό, πολύπαθο, και ταλαιπωρημένο έτσι; Να μην ξεχνάμε ότι μεταξύ 2001 και 2009, η Ελλάς κατανάλωσε 850, 800 τόσα δις και έβαλε στα ταμεία 600 κάτι. Αυτά τα 130 τα ενδιάμεσα είναι όλο το πρόβλημα, και έχουν γίνει 300 τώρα. Λοιπόν ξεκινάμε από τέτοια δεδομένα, κι από κει και πέρα να δούμε τα πράγματα, πως … δηλαδή, όπως κάνουμε στο σπίτι μας, και στα οικονομικά του σπιτιού μας.

Μ. Αναγνωστάκης: Και νομίζετε δεν τα έχει εντοπίσει κανείς; γιατί…

Στέλιος Ράμφος: Όχι νομίζω ότι τα εντοπίζουν πολλοί, αλλά οι δυνάμεις της αντιστάσεως στην Ελλάδα, είναι πολύ ισχυρές γιατί, και μπαίνετε μ΄ αυτό τον τρόπο σ ένα πολύ ουσιαστικό θέμα, γιατί οι νοοτροπίες, και τα αντανακλαστικά ας πούμε της επαναληπτικότητος και της εμμονής, σε συνηθισμένες καταστάσεις, είναι πάρα πολύ ισχυρά. Δηλαδή δεν είμαστε, ας πούμε, έχουμε πάντοτε μπροστά μας την εικόνα ενός μεγάλου μέλλοντος, το μέλλον αυτό έχει ένα προσδόκιμο περιεχόμενο εξαιρετικό, απλησίαστο περίπου, και αυτό το μέλλον το διεκδικούμε χωρίς παρόν, δηλαδή, χωρίς το συγκεκριμένο βηματισμό που θα οδηγήσει σταδιακά απ εδώ ως εκεί.

Μ. Αναγνωστάκης: Στο μεγάλο.

Στέλιος Ράμφος: Όταν λοιπόν δεν υπάρχει το παρόν, τότε ο στόχος που πάει για το μέλλον, φέρνει όλο το παρελθόν. Και γι΄αυτό το λόγο στην Ελλάδα κάθε φορά έχουμε όνειρα για το μέλλον, και σταθερές επαναλήψεις παρελθόντος. Και για πιο λόγο το παρόν είναι προβληματικό σε μας, δηλαδή η πραγματικότητα, δεν μας αρέσει η πραγματικότητα, θέλουμε να έχουμε έτσι πιο άνεση, και κυριαρχία, στην πραγματικότητα, γιατί στη θέση των πραγμάτων βάζουμε τις επιθυμίες μας. Όταν βάζεις τις επιθυμίες σου στη θέση των πραγμάτων, δεν έχεις διέξοδο, γιαυτό το λόγο είσαι καταδικασμένος στο παρελθόν με φρασεολογία μέλλοντος. Αυτό πρέπει να το προσέξουμε ,και αυτός είναι και ο λόγος που χάνουμε χρόνο και γιατί χάνουμε χρόνο. Ας πούμε γιατί τώρα σ΄ένα χρονικό διάστημα 5 μηνών δεν έγιναν τίποτα σπουδαία πράγματα; να το πούμε έτσι, χάνουμε χρόνο όχι επειδή περνάνε οι μέρες κι οι εβδομάδες, χάνουμε χρόνο επειδή δεν υπάρχει σκοπός, ώστε να γεμίσουμε τα 24ωρα. Δηλαδή ο χρόνος είναι κάτι το οποίο ο άνθρωπος το πλάθει με τις δικές του δυνατότητες, σε μεγάλο βαθμό. Εάν έχουμε έναν ενεργητικό άνθρωπο, ας πούμε, πετυχαίνει περισσότερα αποτελέσματα στο 24ωρό του, απ ότι έναν άνθρωπο ο οποίος είναι καφενόβιος, να το πω έτσι. Οι χρόνοι είναι διαφορετικοί, ενώ το 24ωρο είναι ένα, εκείνος πού ‘χει σκοπό λοιπόν θα πετύχει πέντε πράγματα, ο άλλος δεν θα πετύχει τίποτα, αλλά θα βγάλει μερικούς λόγους στο καφενείο. Με μία τέτοια λογική έτσι, ο χρόνος χάνεται, όχι επειδή περνάνε τα 24ωρα αλλά επειδή δεν έχουμε στόχο.

Μ. Αναγνωστάκης: Εντάξει πετυχαίνει και τις φαντασιώσεις του ο καθένας έτσι;

Στέλιος Ράμφος: Εκείνες δεν χρειάζονται επίτευξη, οι φαντασιώσεις το πολύ πολύ να κοιμηθείς, η να κάνεις κάτι άλλο, και το ‘κανες, η φαντασίωση δεν έχει ανάγκη από πράξη.

Μ. Αναγνωστάκης: Ναι αλλά στο μυαλό του λίγο πριν πέσει να κοιμηθεί έχει φαντασιωθεί ότι αυτός έσωσε ας πούμε…

Στέλιος Ράμφος: Ναι αλλά στο μυαλό του, χαίρομαι που το πάτε κατ ευθείαν, σε ψυχιατρικό επίπεδο το πρόβλημα. Όχι, όχι σας παρακολουθώ πολύ, σας παρακολουθώ πάρα πολύ, συντονίζομαι μαζί σας, διότι υπάρχει ένα υπέδαφος τέτοιο ας πούμε, το οποίο θα μπορούσαμε να το προσέξουμε, δηλαδή, προβλήματα και αγκυλώσεις ψυχικές σε λαούς και σε ανθρώπους, γιατί καμιά φορά οι κουλτούρες διαμορφώνουνε και εθισμούς και προκαλούν και αντιδράσεις ας πούμε, που δεν είναι και συνήθεις, αλλιώς κάνει το καθημερινό του το 24ωρό του ο Ιρακινός, ο Ρωμιός, ο νότιος Ιταλός, ο βόρειος Ιταλός, ο Βόρειος Αφρικάνος, ο βόρειος Ευρωπαίος.

Ι. Χασαπόπουλος: Να σας πω όμως κάτι μ αυτό, που λέτε με τον χρόνο, 5 μήνες τώρα, ο στόχος που είχαμε εμείς, ήτανε να μην ξαναγυρίσουμε στα παλιά.

Στέλιος Ράμφος: Έχουμε μπει ήδη. Μπήκαμε στην ύφεση.

Ι. Χασαπόπουλος: Εντάξει αυτό.

Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό θέλω να πω δηλαδή.

Ι. Χασαπόπουλος: Μα ο στόχος μας ήτανε αυτός, δεν χάναμε το χρόνο μας γιατί δεν είχαμε στόχο.

Στέλιος Ράμφος: Μα όχι, δεν είχαμε στόχο, και για αυτό το λόγο φέραμε το παρελθόν, όπως έρχεται στην Ελλάδα μονίμως. Δεν επεδίωξε κανείς να ξαναμπούμε σε ύφεση, η ύφεση έρχεται εκ των πραγμάτων, επειδή χωρίς στόχο δεν γίνονται τίποτα, βήματα είναι και ματιές από μακριά, που περιμένει ο ένας να μαντέψει τον άλλον, τι θα γίνει. Οι άλλοι έχουνε έναν ορισμένο στόχο, πως θα κάνουμε τη συμφωνία για τα δάνεια που χρειάζεσαι. Έχουνε στόχο. Και χάνουνε και εργατοώρες για αυτό, εσύ τώρα θα πρέπει να πεις, τι θα κάνω ώστε να ενεργοποιήσω δυνάμεις σε ένα τόπο, που να πιάσουνε τόπο τα λεφτά που ζητάω, και που θα δημιουργήσουν κλίμα εμπιστοσύνης με τους συνομιλητές μου, ώστε να προχωρήσουμε όταν αυτό δεν γίνεται, και αντ΄ αυτού έχουμε πολλαπλές παρουσίες, σε τηλεοπτικά δίκτυα, ε, τότε το πρόβλημα είναι, αντί να διεθνοποιείται το θέμα σου, διεθνοποιείσαι ως φαινόμενο, ως πρόβλημα, είναι θέμα.

Μ. Αναγνωστάκης: Κύριε Ράμφο να σας ρωτήσω, είναι θέμα, πάντα είναι θέμα όμως, όταν σε μια μεταβατική περίοδο κανείς ξανασκέφτεται το μεγάλο κι αφήνει λίγο στη άκρη το μικρό;

Στέλιος Ράμφος: Ναι να σκεφθεί το μεγάλο με όρους πραγματικούς. Η έννοια της κρίσεως ξέρετε πια είναι; δεν είναι ότι απλώς στην Ελλάδα τα βροντήξαμε και βρεθήκαμε σε ύφεση, και περάσαμε σε οικονομική ξέρω γω αναταραχή. Η βαθύτερη έννοια της κρίσεως έγκειται κατά την προσωπική μου γνώμη, στο γεγονός, ότι διαμαρτύρεται η πραγματικότητα, για το γεγονός ότι της φερνόμαστε τόσο άσχημα. Αυτή είναι η κρίση. Και γιαυτό μέρος της κρίσεως είμαστε και εμείς οι τρείς, και τα παιδιά εδώ που μας γράφουνε, και το κτίριο και…

Ι. Χασαπόπουλος: Για εξηγείστε το λίγο.

Στέλιος Ράμφος: Α, να το εξηγήσω. Ότι κάνουμε όμως πράξη, οικογενειακή, πολιτική, πρακτική, στη ζωή μας, έχει ένα πάρε δώσε με τα πράγματα με την πραγματικότητα, δηλαδή, πως θα βγάλουμε το μεροκάματο, πως θα σπουδάσουμε, πως τα παιδιά θα μάθουν ξένη γλώσσα, αυτά όλα είναι σχέση με την πραγματικότητα. Αν εσύ αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα αυτή με ένα τρόπο φαντασιακό, όπως είπε ο κύριος Αναγνωστάκης, τότε θα διαμαρτυρηθεί η πραγματικότης, πώς; φέροντάς σου δυσκολίες στη ζωή. Αφήνοντας σε η γυναίκα σου, ή αφήνοντας εσύ τη γυναίκα σου, ή κάνοντας επιλογές στραβές. Η σχέση με την πραγματικότητα είναι το κλειδί. Κάθε φορά λοιπόν που ξεκινάμε ανοίγοντας φτερά και πάμε για πολύ μεγάλα άλματα, πρέπει να προσέχουμε να μην απομακρυνόμαστε από το πραγματικό, την ώρα που θέλουμε τους μεγάλους στόχους. Όταν έχουμε μόνο στόχους, και ξεχνάμε το πραγματικό, τότε είμαστε κοντά στην τρέλα. Γιατί τι είναι ο τρελός; είναι αυτός που βλέπει μόνος του τα απόλυτα πράγματα, χωρίς να έχει σχέση με την ίδια την πραγματικότητα.

Μ. Αναγνωστάκης: Εξαρτάται και από την μορφή της τρέλας.

Στέλιος Ράμφος: Εξαρτάται… και η θεραπεία ενός ανθρώπου που έχει πρόβλημα με την ψυχή του, η που έχουμε λίγο ως πολύ όλοι διάφορα θέματα, τέτοια είναι η επαφή με την πραγματικότητα. Γιαυτό το να έχεις μια δημιουργική απασχόληση, μια εργασία, είναι και ψυχικά πάρα πολύ σπουδαιότερο, από τα χρήματα που παίρνεις.

Μ. Αναγνωστάκης: Βέβαια είναι σπουδαιότερο από τα χρήματα που παίρνεις.

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή το πρόβλημα του ανέργου, είναι σοβαρότερο ψυχικά, από υλικά, πες ότι θα πάει στο συσσίτιο και θα του δώσει η εκκλησία κάτι, αλλά το αίσθημα της ταπεινώσεως που αισθάνεται, και του εκμηδενισμού του, είναι βαρύτερο.

Ι. Χασαπόπουλος: Αυτό που λέγανε δηλαδή οι παλιοί, να είσαι προσγειωμένος και να μην πετάς στα σύννεφα.

Στέλιος Ράμφος: Βεβαίως , ή όταν πετάς στα σύννεφα να βλέπεις και κάτω. Γιατί εγώ δέχομαι να είσαι ονειροπόλος, αλλά να μην ξεχνάς και μένει το βλέμμα σου πάνω.

Μ. Αναγνωστάκης: Μα με συγχωρείτε λίγο, άμα πετάς στα σύννεφα δεν μπορείς να δεις κάτω, διότι υπάρχουν τα σύννεφα.

Στέλιος Ράμφος: Ε, λέω λοιπόν να βρεις ένα τρόπο, εσείς είπατε τώρα να πετάς πάνω απ τα σύννεφα, ο κύριος Χασαπόπουλος είπε να πετάς στα σύννεφα, εκεί η κατάσταση είναι ενδιάμεση, κάπου λίγο βλέπεις κάτω, κάπου λίγο σε τυλίγουνε…Είναι σημαντικό ότι έχουμε ένα πρόβλημα στη Ελλάδα…

Ι. Χασαπόπουλος: Δεν γίνεται επι 5 χρόνια η πολιτική τάξη, ή όλο το πολιτικό σύστημα, να πετάει στα σύννεφα και να μην είναι προσγειωμένο.

Στέλιος Ράμφος: Μα εδώ μιλάμε για 200 χρόνια κύριε Χασαπόπουλε.

Ι. Χασαπόπουλος: Εντάξει.

Στέλιος Ράμφος: Όχι εντάξει. Δεν ήρθανε τυχαία, δεν έγινε τυχαία το 2001 και 2009 καταναλώσαμε 800 τόσα δις και μπήκανε στο ταμείο 600. Αυτά είναι παράδοση τεράστια. Είναι τρόποι που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι τη ζωή τους στην Ελλάδα, και που ακόμη δεν έχουν υπάρξει συντελεσταί που θα τους βοηθήσουν για μια καλλίτερη κατανόηση, όπως στο σπίτι. Υπάρχει ένα παράξενο πράγμα. Στο σπίτι μας είμαστε νοικοκυραίοι…

Μ. Αναγνωστάκης: Έτσι είναι.

Στέλιος Ράμφος: Στο δημόσιο βίο είμαστε ατάσθαλοι, ανεξέλεγκτοι, όπως το σπίτι είναι καθαρό, και οι δρόμοι μας είναι βρώμικοι, άρα υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.

Μ. Αναγνωστάκης: Και μια ερμηνεία να μας δώσετε όμως.

Στέλιος Ράμφος: Να τη δώσουμε την ερμηνεία, αλλά να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα αυτό πως είναι.

Μ. Αναγνωστάκης: Ωραία το διαπιστώσαμε το πρόβλημα ότι στο σπίτι μας είμαστε καθαροί και στο δρόμο έτσι, σπίτι μας είμαστε νοικοκυραίοι και στα δημόσια δεν νοιαζόμαστε καθόλου…
Στέλιος Ράμφος: Άρα λοιπόν όταν έχουμε κρίση οικονομική στο σπίτι, κόβουμε άνετα, κάνουμε ότι πρέπει, αλλά όταν γίνεται στο κράτος, το οποίο προεκλήθει από το σύνολο…

Ι. Χασαπόπουλος: Νομίζουμε ότι μας χρωστάει το κράτος.

Στέλιος Ράμφος: Νομίζουμε ότι μας χρωστάει, αυτό οφείλεται σε κάτι που είναι το θεμελιώδες πρόβλημα και που συζητάω στο βιβλίο και αλλού, το θεμελιώδες ελληνικό πρόβλημα και άλλων χωρών, όχι μόνον ελληνικό, ότι δεν έχουμε αποκτήσει… μη έχοντας μπει στην περίοδο της νεωτερικότητος, δεν έχουμε ωριμάσει ως ατομικότητες τόσο, ώστε να μπορούμε να δεχόμαστε το συλλογικό βίο, να αισθανόμαστε ευθύνη και για τους άλλους, τους οποίους δεν ξέρουμε υποχρεωτικά. Δεν είναι μπατζανάκηδες και κουμπάροι, είναι και άγνωστοι, αλλά πρέπει να χουν σχολείο κι αυτοί στην Παιανία, η στην Αλεξανδρούπολη, και πρέπει να πληρώνονται φόροι, και πρέπει να… Αυτό είναι το μεγάλο έλλειμμα, ως έλλειμμα κουλτούρας, που έχουν κι άλλοι λαοί.

Μ. Αναγνωστάκης: Λοιπόν αυτό είναι συλλογικά συνειδητό η συλλογικά ασυνείδητο;

Στέλιος Ράμφος: Αυτό λοιπόν έχει δύο πλευρές, ωραία ερώτηση. Συλλογικά συνειδητό εκφράζεται λοιπόν με διάφορες ας πούμε πολιτικές απόψεις, αλλά το συλλογικά ασυνείδητο που το υπονομεύει λέει άλλα από κάτω. Απάνω λέμε δώστε κι άλλα χρήματα ας πούμε, από κάτω λέμε, θέλω μια ζεστή αγκαλιά της μαμάς. Όταν το δώστε κι άλλα λεφτά, αυξήστε τους μισθούς, δεν μας αρκεί και το καταρρίψουμε, τότε μπορεί να απλωθεί η ζεστή αγκαλιά της μαμάς, και ξαφνικά, κόμματα και μηχανισμοί που είναι του 3%, να γίνουν του 30%, η που είναι του 000 (μηδέν μηδέν μηδέν) να γίνουνε 6,7 8,9,10 %. Θέλω να πω λοιπόν, ότι θέλει μεγάλη προσοχή στην κοινωνική ζωή και το λέμε…

Μ. Αναγνωστάκης: Μεγάλη αγκαλιά δηλαδή, η μεγάλη μαμά, η οποία αγκαλιάζει όλες μας τις επιθυμίες.

Στέλιος Ράμφος: Και όχι μόνο η μεγάλη και η μαμά μας…

Μ. Αναγνωστάκης: Ναι καλά άμα υπάρχει…

Στέλιος Ράμφος: Και να μην υπάρχει, όχι, έχει σημασία.

Ι. Χασαπόπουλος: Πέρσι ξέρετε τι μας είπατε ότι ως λαός είμαστε ακόμη έφηβοι.

Στέλιος Ράμφος: Ε, λοιπόν ναι, επομένως το πρωταρχικό μας πρόβλημα είναι, ότι πίσω από τη κρίση, υπάρχει ένα τέτοιο θέμα το οποίο πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε, ως κουλτούρα, γιατί σε λίγα χρόνια κλείνουμε 200 χρόνια από αυτήν τη έρημη, ας πούμε, τη επανάσταση του 21, και είμαστε στα ίδια, γιατί το 23 σφάζονταν μεταξύ τους οι επαναστάτες, και τώρα είμαστε σε κακό, αυτό, είμαστε σε τέτοιο χάλι, και δεν έχουμε βρει έναν τρόπο, να κουβεντιάζουμε, ακόμη. Δηλαδή είναι πολύ σημαντικό να λύσουμε τα ψυχικά μας, μαζί με τα οικονομικά μας.

Ι. Χασαπόπουλος: Ξέρετε τι λέει πολύς κόσμος δεν μας αφήνουν κι οι ξένοι.

Στέλιος Ράμφος: Οι Ξένοι, τι κάνουν οι ξένοι; Τι σου φταίνε οι ξένοι. Γιατί δε σ΄αφήνουνε οι ξένοι, το πολύ πολύ να μας στέλνουνε ψυχαναλυτές, τι άλλο να σου κάνουνε. Στην Ελλάδα φωνάζαμε τους ξένους συνεχώς, μην ξεχνάτε ότι τα πρώτα κόμματα που φτιάχναν στη Ελλάδα, ήταν το Ρωσικό, το Γαλλικό, το Αγγλικό. Εμείς τα φτιάξαμε. Τα πρώτα κόμματα είχαν αυτή την ονομασία.

Μ. Αναγνωστάκης: Καθόλου τυχαίο, ναι, έτσι όπως τα λέτε.

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή η ονομασία τους ήταν αυτή, δεν ήταν ότι ήτανε πράκτορες των Ρώσων η των Γάλλων η των Εγγλέζων, το Ρωσικό το Αγγλικό και το Γαλλικό.

Ι. Χασαπόπουλος: Εν τάξει εγώ σας το λέω γιατί πολύς κόσμος…

Στέλιος Ράμφος: Μην ξεχνάτε ότι το Ναβαρίνο ήταν μια ιστορία, χωρίς τη οποία έτσι, τρεις μεθυσμένοι ναύαρχοι διέλυσαν τον τουρκικό στόλο ας πούμε, μια ιστορία, την οποία τη χρωστάμε. Δηλαδή θέλω να πω, η χειρότερη υπηρεσία που έχουμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας, είναι, να βρίσκουμε εχθρούς έξω από μας, και να μην ξέρουμε ότι ο πρώτος εχθρός είναι ο εαυτός μας, για τον κάθε άνθρωπο, ο μέγιστος κίνδυνος κάθε ανθρώπου δεν λέω εχθρός, ο μέγιστος κίνδυνος, είναι ο εαυτός του. Πρέπει να αρχίσει από τον εαυτό του, εγώ μέχρι που πάω, που τα πάω στραβά, και αν τα καταφέρω ας πούμε, να δω, που, οι ξένοι φέρθηκαν άτσαλα…

Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί έχουν φερθεί και άτσαλα δεν το συζητάμε.

Στέλιος Ράμφος: Ασφαλώς ασφαλώς γιατί η γεωπολιτική θέση είναι έτσι γιατί το ανατολικό ζήτημα…

Ι. Χασαπόπουλος: Ξέρετε τι λέει ο πολύς ο κόσμος, λέει, ορίστε φτάσαμε σ ένα σημείο, κάναμε πέντε χρόνια θυσίες, γονάτισε μια ολόκληρη χώρα, κι ακόμα ζητάνε οι συντάξεις και οι μισθοί να πάνε στα 300 ευρώ. Θα μου πείτε είναι ένα άλλο θέμα αυτό όμως έτσι τα υπολογίζει κάθε άνθρωπος.

Στέλιος Ράμφος: Ξεχνάει λοιπόν ο πολύς ο κόσμος, ότι όταν κάνεις συμβόλαιο με τον δανειστή σου, πρέπει να προσέχεις γιατί δανείζεσαι. Ο κόσμος αυτός που ήθελε διορισμούς, και άλλα τέτοια διάφορα πράγματα, έπρεπε να ξέρει το τίμημα του δανείου πιο είναι. Οι Γερμανοί για να γίνουν αυτό που είναι, επί 15 χρόνια δεν αύξησαν μισθούς, συντάξεις, τίποτα. Η Γερμανία η σημερινή. Λοιπόν πρέπει να ξέρει κανείς τα όρια του. Όταν έφερναν το 2000 την πρόταση, εκεί για το ασφαλιστικό, ξεσηκώθηκε σύμπασα η Ελλάς. Θα είχαμε κερδίσει μέχρι σήμερα 150 δις με εκείνη την πρόταση.

Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είναι όμως ότι ξεσηκώθηκε μόνον η Ελλάς, είναι ότι και κάποιοι αποφάσισαν για να μην διαλυθεί το κόμμα, αργότερα να διαλυθεί και η πατρίδα και το κόμμα.

Στέλιος Ράμφος: Καμία αντίρρηση, μέρος λοιπόν μιας κακής συνεννοήσεως και κατανοήσεως του προβλήματος, είμαστε, γιατί πάντα ξεκινάμε από μας, και δεν λογαριάζουμε τις συνέπειες για τους άλλους. Επομένως αυτό που είπατε πριν, υπάρχει μια εφηβεία ακόμη, και όσο πάμε σε πιο μικρές ηλικίες, τόσο ισχυρότεροι είναι οι εγωισμοί. Εγώ το θέλω, τώρα το θέλω, μαμά, η δεν ξέρω τι, ε αυτό πρέπει να το ξεπεράσουμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η ασθένειά μας αυτή την στιγμή, που ξεπερνιέται, που αντιμετωπίζεται. Δεν το συζητάω (δηλαδή)…

Μ. Αναγνωστάκης: Κύριε Ράμφο εσείς που είσαστε αποστασιοποιημένος σε σχέση με τη εξουσία, μπορείτε να κρίνετε λίγο τα σημάδια της εξουσίας, ας πούμε που υπάρχουν τον τελευταίο καιρό;

Στέλιος Ράμφος: Δηλαδή; δεν κατάλαβα.

Μ. Αναγνωστάκης: Δηλαδή τι εικόνα σας δίνει η κυβέρνηση;

Στέλιος Ράμφος: Μου δίνει εικόνα ανθρώπων πού νόμιζαν ότι δεν θα γίνουν ποτέ κυβέρνηση και έγιναν, και δεν είχαν προετοιμαστεί ποτέ, και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σε προβλήματα, ε και πρέπει να βρούνε ένα τρόπο να συνεννοηθούνε με τους άλλους, και να προχωρήσουμε, γιατί δεν αποκλείεται να έχουν κάτι να πουν.

Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είναι φυσικό αυτό σε κάποιον που είναι σε πρώτη φάση, σε πρώτη φάση δεν είναι φυσικό σε κάποιον, που δεν έχει ξανακυβερνήσει, να είναι, να υπάρχει αυτή η κατάσταση.

Στέλιος Ράμφος: Μπορεί να είναι, αλλά σε κάποιον που είναι αντιπολίτευση σαράντα χρόνια, δεν είναι ακριβώς. Γιατί είσαι μέρος από πλευράς παρατηρητού, ας πούμε, ξέρεις τι ακριβώς γίνεται, όταν είσαι σαράντα πέντε χρόνια αντιπολίτευση. Δηλαδή δεν είσαι άσχετος. Ξέρεις τι έχεις να κάνεις, ξέρεις ότι πρέπει να πας με ένα σχέδιο ένα, κι ένα σχέδιο δύο, ξέρεις ότι τα ψέματα πληρώνονται, ξέρεις ότι μεγάλες εξαγγελίες κερδίζουν εκλογές, στυλ, λεφτά υπάρχουν, στυλ, Θεσσαλονίκη, αλλά μετά έρχονται τα πράματα ανάποδα, άρα, πρέπει να σαι μετρημένος, και κυρίως να μην βασίζεσαι στην πραγματική παρατήρηση, ότι ο λαός μας θέλει ακριβώς να ελπίζει, για να μην σκέφτεται. Για να τιμήσεις το λαό, να τον βοηθήσεις, δεν πρέπει να εκμεταλλευτείς τις αδυναμίες του λαού, πρέπει να εκμεταλλευτείς τις δυνατότητές του. Αυτός είναι ο κανονικός πολιτικός. Οι πολιτικοί οι δικοί μας, εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του λαού, ότι χάβει μύγες, κι ότι θέλει θωπείες, και χάδια, ότι είσαι θεσμός, ότι είσαι η αρχή, και το τέλος, το παν, και αυτά, και πάρε και αύξηση, ας πούμε, έτσι; Όμως ο πραγματικός πολιτικός, ξεκινάει από τις δυνατότητες του λαού, έχουμε ένα λαό ο οποίος είναι ευφυής, ο οποίος είναι φιλότιμος, ο οποίος έχει μάθει σε ιεραρχίες, δεν μπορεί να του κόβεις την αξιολόγηση. Έχει μεγάλη σημασία αυτό, ο φιλότιμος είναι συνδεδεμένος με το αίσθημα του ανωτέρου, του καλλιτέρου, κτλ. αν του κόβεις την αξιοκρατία, του κόβεις το φιλότιμο, πως θα του ζητήσεις να είναι φιλότιμος; Έχει σημασία λοιπόν, να ξέρεις τι σου γίνεται. Χαίρομαι που με καταλαβαίνεις.

Ι. Χασαπόπουλος: Υπολογίζεται εσείς ότι από την πορεία της διαπραγμάτευσης τι μπορεί, δηλαδή, αυτής της νέας κυβέρνησης, που βγήκε με μια μεγάλη πλειοψηφία, μπορεί να πάμε στην ενηλικίωση;

Στέλιος Ράμφος: Όχι όχι εγώ θέλω τη συνειδητοποίηση του προβλήματος, και να βάλουμε στόχο για πενήντα χρόνια εκατό δεν με νοιάζει, με νοιάζει η συνειδητοποίηση αυτής της φράσεως, ότι θα ξεκινήσουμε απ τις δυνατότητες αυτού του λαού κι όχι απ τις αδυναμίες του, που είναι η μόνιμη αφετηρία των πολιτικών συστημάτων, και να δούμε μετά πια, ποιες, είναι οι δυνατότητες αυτού του λαού.

Μ. Αναγνωστάκης: Ωραία δεν κατάλαβα, γιατί η ελπίδα αναιρεί τη σκέψη.

Στέλιος Ράμφος: Δεν είπα ότι αναιρεί, λέω μας αρέσει να ελπίζουμε για να μην σκεφτόμαστε.

Μ. Αναγνωστάκης: Δεν είπατε ότι μας αρέσει, το θέσατε ότι στους κυβερνώντες αρέσει…

Στέλιος Ράμφος: Όχι, όχι στο λαό.

Μ. Αναγνωστάκης: Α στο λαό, συγνώμη, τώρα κατάλαβα, δηλαδή μας αρέσει να ελπίζουμε;…

Στέλιος Ράμφος: Ελπίζουμε πολύ, μας αρέσει το τέλος, το μεγάλο, το έσχατο, το μεγάλο σχέδιο ας πούμε, γιατί μας πονάει η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θέλει σκέψη, θέλει κούραση, θέλει λεπτομέρεια.

Μ. Αναγνωστάκης: Τα καθημερινά τα δικά μας όμως, έτσι δεν κάνουμε στη ζωή μας στην καθημερινότητά μας;

Στέλιος Ράμφος: Ε αυτό λοιπόν πρέπει να το κάνουμε και για τους άλλους.

Μ. Αναγνωστάκης: Δέκα λογιών παλληκαριές για να δραπετεύσεις ο Διονύσης Σαββόπουλος έτσι;

Στέλιος Ράμφος: Όταν ξεκινάμε λοιπόν από το σχολείο, όταν ξεκινάμε από τον πολιτικό μας λόγο, πρέπει να λέμε τέτοια, αντί να καταγγέλλουμε… το τελευταίο διάστημα, κι όχι μόνο το τελευταίο, μια είναι καλή η Μέρκελ, μια είναι κακή, μια οι Αμερικάνοι δεν είναι καλοί, μια είναι οι Ρώσοι, τους κάνουν υπόκλιση, μια είναι δεν ξέρω, ο ένας, κι ο άλλος. Ψάχνουμε συνεχώς να βρίσκουμε λύσεις, βαφτίζοντας καλούς και κακούς, γιατί το καλοί και κακοί είναι αυτό το έσχατο, η μεγάλη ιδέα του προστάτη, η του καταστροφέα ας πούμε, με τέτοιες λογικές δεν πάμε πουθενά.

Ι. Χασαπόπουλος: Αυτούς τους βλέπετε προσγειωμένους ή να πετάν στα σύννεφα;

Στέλιος Ράμφος: Ποιους τους σημερινούς;

Ι. Χασαπόπουλος: Τους σημερινούς.

Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ούτε καν στα σύννεφα, πολύ πάνω απ τα σύννεφα, και με τα σύννεφα από κάτω.

Μ. Αναγνωστάκης: και ο πρωθυπουργός σας δίνει αυτή την εικόνα;

Στέλιος Ράμφος: Νομίζω ότι ο πρωθυπουργός έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι έχει ένα αίσθημα ρεαλισμού, και ότι ταυτοχρόνως έχει μεγαλώσει μέσα σ αυτόν τον σωλήνα, επομένως δεν μπορεί, δεν θα μπορούσε να αντέξει σκληρή κρητική από τα μέσα. Δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Με ποιαν έννοια δηλαδή, θα τον πείραζε πάρα πολύ, όπως πίεζε πάρα πολύ ας πούμε, τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, να περνάνε κάτω από το σπίτι του, και να λένε, δεν ντρέπεσαι, που πήγες με τον τάδε, ας πούμε. Δηλαδή όταν μεγαλώνεις σε μια ατμόσφαιρα, τα ψυχικά σου αντανακλαστικά, δεν συντονίζονται με την πραγματικότητα που έχεις να αντιμετωπίσεις.

Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί σε άλλους συμβαίνει αυτό;

Στέλιος Ράμφος: Κι εδώ μπορεί να συμβεί.

Μ. Αναγνωστάκης: Γιατί συμβαίνει δεν είναι απαραίτητη…

Στέλιος Ράμφος: Όχι αλλά Λέω λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει, αν αντιμετωπισθεί αυτό το πρόβλημα, έχουμε μπροστά μας ας πούμε…

Ι. Χασαπόπουλος: Άρα λέτε ότι το πρόβλημα είναι το εσωτερικό;

Στέλιος Ράμφος: Ότι έχει δύο ανθρώπους, ότι είναι δύο άνθρωποι, ο ένας είναι δύο. Ο ένας είναι ο ρεαλιστής, κι ο άλλος είναι ο μεγαλωμένος στο δοκιμαστικό σωλήνα.

Μ. Αναγνωστάκης: Εγώ λέω το εξής, τώρα όμως, αυτό που τώρα περιγράφετε το καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά, στο ρεαλισμό στο επίπεδο του ρεαλισμού, και δεν το καταλαβαίνω καλά, στους βουλευτές από κάτω.

Στέλιος Ράμφος: Εκεί είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα υπάρχει μια ομάδα ρεαλιστών που προφανώς ισχύουν τέτοια πράματα, και υπάρχει και μια ομάδα άλλων ανθρώπων όπου εκεί είναι τα σύννεφα και οι καπνοί και οι εξατμίσεις και οι ψεκασμοί…

Μ. Αναγνωστάκης: Και οι ψεκασμοί ε;

Στέλιος Ράμφος: Νομίζω δεν εισάγω καμία λέξη άγνωστη.

Ι. Χασαπόπουλος: Καλοτάξιδο να είναι.

Στέλιος Ράμφος: Ευχαριστώ πέρασε η ώρα;

Μ. Αναγνωστάκης: Δεν προλάβαμε ούτε να ξεκινήσουμε δεν προλάβαμε…
…..
Ι. Χασαπόπουλος: Η Νίκη σαν Παρηγοριά το καινούργιο βιβλίο του κυρίου Ράμφου να το πούμε και πάλι στους τηλεθεατές.

Στέλιος Ράμφος: Όλο τέτοια θέματα συζητάω εκεί μέσα.

Μ. Αναγνωστάκης: Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν μαζί μας.

Στέλιος Ράμφος: Κι εγώ σας ευχαριστώ.


                -----------------------------------------------------------------------------

                                           ΑΝΤΙΘΕΣΗ


bx


Β. Ξυδιάς : Τι θα γίνει επιτέλους με τον Ράμφο ;

Βασίλης Ξυδιάς

Καιρό το έχει παρακάνει, αλλά πλέον δεν αντέχεται. Η τελευταία του εμφάνιση, παραμονές πρωτοχρονιάς, στο mega, ξεπέρασε κάθε όριο. Δεν του έφτανε η υπεράσπιση του success story. Επιβεβαίωσε τα περί πρωτογενούς πλεονάσματος, μέχρι και τον Άδωνη κατάντησε να προβάλει ως πρότυπο πολιτικού και προάγγελο εθνικής ανάτασης. Όμως η κριτική απάντηση στον πρώην δάσκαλο Στέλιο Ράμφο, που πλέον έχει πάρει τον κατήφορο, παραμένει ζητούμενο.

Τα εξ αριστερών πυρά είναι εν πολλοίς άσφαιρα. Δύο νέες απόπειρες κριτικής στη βδομάδα που μας πέρασε ήταν αυτή του Γ. Ανανδρανιστάκη («Ο Ράμφος κάνει πόλεμο», Αυγή, 8.1.2014) και του Αθ. Μαρβάκη, αναπλ. καθηγητή Κλινικής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο ΑΠΘ («Είναι η κρίση εθνική ψυχοπαθολογία;», Εφ.Συν., 8.1.2014). Όπως και άλλα προηγούμενα άρθρα αυτού του είδους, και αυτές οι προσπάθειες ήσαν ανεπαρκείς. Και δεν αγγίζουν το κοινό στο οποίο ο Ράμφος απευθύνεται. Στην καλύτερη περίπτωση δίνουν θάρρος σ’ αυτούς που είναι ήδη αντίθετοι.
Διότι το πρόβλημα με τον Ράμφο δεν είναι ότι υποστηρίζει τις πιο απίθανες και πιο ακραίες φιλομνημονιακές θέσεις (συλλογική ευθύνη, φταίει ο χαρακτήρας του Έλληνα κτό), ούτε ότι με όλα αυτά συγκαλύπτει τον ιδιαίτερο ρόλο της άρχουσας ελίτ, των μήντια και του πολιτικού συστήματος. Αυτό το κάνουν κι άλλοι πολλοί διανοούμενοι, καλλιτέχνες κλπ (που κάποτε τους αγαπήσαμε και τώρα αυτοί συνωστίζονται ποιος θα πρωτοσηνιάρει τον φιόγκο στο σκοινί που μας κρεμάνε σαν χώρα – αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας). Η ιδιαίτερη «αρετή» του Ράμφου σε σχέση με όλους αυτούς συνίσταται ακριβώς στο ότι υιοθετώντας επιχειρήματα του συρμού, το επίπεδο των οποίων είναι μεταξύ καφενείου και μονταζιέρας, καταφέρνει και τους προσδίδει υψηλό θεωρητικό κύρος. Κι αυτό το κάνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που είναι βέβαια άτρωτος στη συνήθη εξ αριστερών κριτική. Μεταξύ άλλων και διότι το κοινό του είναι ήδη εχθρικό προς τον αυτοαναφορικό λόγο της αριστεράς των τριών-τεσσάρων προηγούμενων δεκαετιών.

Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο για το άρθρο του Γ. Ανανδρανιστάκη στην Αυγή, που προσπαθεί να βγάλει τον Ράμφο «νεοφιλελεύθερο», ισχύει όμως και για την κριτική του Αθ. Μαρβάκη που αποδίδει στον Ράμφο το λάθος του ψυχολογισμού ή, όπως το λέει ο ίδιος, της «ψυχολογικοποίησης των κοινωνικών φαινομένων». Όμως ο Ράμφος δεν κάνει αυτό. Ή αν το κάνει το περνά μέσα από το φίλτρο της «φιλοσοφικής ανθρωπολογίας». Οι ψυχολογικοί όροι εκφράζουν εδώ μια ιδιαίτερη ανθρωπολογική θεώρηση, βασισμένη σε διάφορα ιστορικά και θεολογικά προαπαιτούμενα, και σ’ έναν πολύ κεκαλυμμένο, σχεδόν υποσυνείδητο, φιλοσοφικό πυρήνα. Δεν πρόκειται για μια απλή περίπτωση «ψυχολογικοποίησης», ούτε βέβαια για «βιολογισμό», όπως καταλήγει στο τέλος το άρθρο. (Αν έστεκαν αυτές οι κατηγορίες δεν θα έπρεπε να σωπάσει μόνο ο Ράμφος, θα έπρεπε να καταργηθεί γενικώς η κοινωνική και η φιλοσοφική ανθρωπολογία).

Ο Ράμφος είναι ευφυής και δυνατός στοχαστής. Όποιος θέλει να τον πολεμήσει πρέπει να το λάβει αυτό σοβαρά υπ’ όψη του. Το ιδιαίτερο θεωρητικό του μίγμα δεν πλήττεται με χτυπήματα στην περιφέρεια, ακόμα κι αν πολλοί απ’ τους περιφερειακούς ισχυρισμούς του φαίνονται πρόχειροι και επιπόλαιοι. Στην πραγματικότητα δεν είναι, διότι αντλούν δύναμη και συνοχή απ’ τον εσωτερικό πυρήνα της σκέψης του. Πολύ περισσότερο ο Ράμφος δεν πολεμιέται με καταγγελίες εναντίον του προσώπου του (προσωπικές ανακολουθίες, ιδιοτελή κίνητρα, ταξική θέση κτό). Χρειάζεται μια κριτική στον πυρήνα των θέσεών του και των ιστορικο-θεολογικών παραδοχών του. Κι αυτό είναι ακόμα στα ζητούμενα.
* * *
Στη συνέχεια παραθέτω μερικά παραδείγματα ενδιαφέρουσας κατά τη γνώμη μου κριτικής. Είναι εντυπωσιακό ότι κάποιες απ’ τις εργασίες αυτές, που γράφτηκαν πριν την κρίση και τα μνημόνια, προδιαγράφουν σε μεγάλο βαθμό την τωρινή εξέλιξη του Ράμφου.

Θεόδωρος Ζιάκας: «[Ο Ράμφος] συσκοτίζει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα και επαναλαμβάνει, ως “νέα πρόταση”, τον εκδυτικισμό, λες και βρισκόμαστε στον 10ο, τον 12ο, τον 14ο, ή έστω τον 18ο αιώνα». «Απάντηση στο Στέλιο Ράμφο», άρθρο στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ, τ. 19-20, 1999.

Σωτήρης Γουνελάς:  Αντίλογος στον Ράμφο «σημαίνει άρνηση προσχώρησης στο πνεύμα των καιρών, αντίσταση στην προέλαση της “παγκοσμιοποίησης” … εμμονή στο συγκεκριμένο, στο τοπικό, στο διάφανο, στο θεϊκό, στο ανθρώπινο και όχι σε αφηρημένες κατηγορίες σκέψης, στον ανύπαρκτο οικουμενικό άνθρωπο και στην άψυχη τεχνολογία του» και «στο βάθος η σκέψη που αναπτύσσει, παρά το “φλερτ” με την χριστιανική παράδοση, παραμένει ουμανιστική».»Αντίλογος στον Στέλιο Ράμφο«, βιβλίο στις εκδ. Καστανιώτης, 2001. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα ακόμα βιβλίο του Σωτ. Γουνελά με τίτλο «Πρόταση λόγου και πολιτισμού«, εκδ. Αρμός, 2013,στο οποίο ο συγγραφέας μελετά και σχολιάζει επτά νεοέλληνες στοχαστές, ένας εκ των οποίων είναι ο Στ. Ράμφος).

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------


     ------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ευγένιος Αρανίτσης: Καταλογίζει στον Ράμφο ότι κατασκευάζει ένα σύμπαν όπου «δεν είναι δυνατόν να μετέχει κανείς παρά ψυχαναγκαστικά, ως ρόλος». «Η περίπτωση του Στέλιου Ράμφου«, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, “Βιβλιοθήκη”, 3/11/2002. (Βλ. και σειρά τεσσάρων άρθρων στην «Ε»: «Τα άστρα σύμφωνα με τον Ράμφο«, 3/12/2004, «Ελευθερία και προσομοίωση«, 10/12/2004, «Ψυχική ανάγκη και ψυχαναγκασμός«, 30/12/2004, «Το τέλος της ανθρωπολογίας«, 7/1/2005).

Σπύρος Κουτρούλης: «Οι μεταμορφώσεις του Στέλιου Ράμφου«, ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ, τ. 34, 2002, σ.182-188. (Βλ. και «Κριτική στο βιβλίο του Σ.Ράμφου «Το αδιανόητο τίποτα»«, ΡΗΞΗ, τ. 69-70-71, 2011. Επίσης «Για τη συζήτηση Ε. Στάη και Σ. Ράμφου«, ΡΗΞΗ, τ. 78, 2011).
π. Νικόλαος Λουδοβίκος: «Θεωρῶ τόν Στέλιο Ράμφο ὡς ἐπικεφαλής τή στιγμή αὐτή, στήν Ἑλλάδα, τῆς ἰδεολογίας τοῦ συγκρουσιακοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ». «Από τον καημό του ενός στον διευθυντικό ή συγκρουσιακό εκσυγχρονισμό», άρθρο στο περιοδικό ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τ. 17, 2003. (Βλ. και το βιβλίο του «Οι τρόμοι του προσώπου και τα βάσανα του έρωτα«, εκδ. Αρμός, 2010).

----------------------------------------------------------------------------------------------------


    ---------------------------------------------------------------------------------------------

Άφησα τελευταίον τον Γιάννη Καλιόρη και το βιβλίο του «Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς«, εκδ. Αρμός, 2004 , που δεν έχω, δυστυχώς, ακόμα αξιωθεί να μελετήσω, αλλά όπως πληροφορούμαι είναι μια απ’ τις πιο ριζικές κριτικές του ολοκληρωτικού και αντινομικού χαρακτήρα του «αναρχοδυναμικού καπιταλισμού της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης», και μαζί μ’ αυτό είναι, λένε, και μια απ’ τις πιο καταλυτικές κριτικές του Στ. Ράμφου, προερχόμενη από έναν απ’ τους πιο στενούς του φίλους. (Βλ. και την εμπεριστατωμένη βιβλιοπαρουσίαση του Κώστα Κουτσουρέλη, «Ο καπιταλισμός ως ολοκληρωτισμός«, ΑΥΓΗ, 24-25/12/2005).

Προφανώς οι κριτικές αυτές προσεγγίσεις δεν έχουν τύχει της ανάλογης προβολής μ’ αυτήν που έχει ο Ράμφος μέσω των media. Παραμένει το ερώτημα αν και κατά πόσο έχουν πιάσει τον υποκρυπτόμενο φιλοσοφικό πυρήνα της σκέψης του Ράμφου, ενώ ένα άλλο ζήτημα είναι σε ποιο βαθμό βοηθούν στο διάλογο και τη συνεννόηση με ανθρώπους που είναι αδιάφοροι ή και αντίθετοι στα θεολογικά και δεν έχουν παρακολουθήσει τις διανοητικές περιπέτειές του. Κι εκεί ίσως είναι που χρειάζεται κάτι να γίνει.

πηγή: Aντίφωνο

    ----------------------------------------------------------------------------------------------------



Στέλιος Ράμφος



Ο Στέλιος Ράμφος (1939-) είναι Έλληνας φιλόσοφος και συγγραφέας. Έχει γράψει πάνω από 30 βιβλία και θεωρείται σημαντικός Έλληνας στοχαστής. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, ακολουθώντας την ιδεολογία του μαρξισμού. Στη δεκαετία του 1960 σπούδασε φιλοσοφία στο Παρίσι, όπου ανακάλυψε την ελληνική φιλοσοφία και στη συνέχεια την πατερική φιλοσοφία και την ορθοδοξία. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Παρισιού μέχρι το 1975, οπότε γύρισε στη Ελλάδα. Την δεκαετία του 1980 χαρακτηρίστηκε ως νεορθόδοξος, αλλά μετά τη δεκαετία του 1990 υποστήριξε τον εκσυγχρονισμό.

 Βίος

Ο Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1965 ξεκίνησε σπουδές στη φιλοσοφία στο Παρίσι στο Université de Vincennes à Saint-Denis (σημερινό Université Paris 8). Από το 1969 έως το 1974 δίδαξε φιλοσοφία στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1975 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο. Έχει σημαντική παρουσία στη δημόσια ζωή με πολλές συνεντεύξεις στον Τύπο και στην τηλεόραση, με δημόσιες ομιλίες αλλά και άρθρα σε περιοδικά. Δίδαξε στο Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν και αργότερα στο Ίδρυμα Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη.

Φιλοσοφία

Στα πρώτα χρόνια του, ασχολήθηκε με τον μαρξισμό. Το 1960 ήταν με τη Νεολαία της ΕΔΑ και στο περιοδικό της Πανσπουδαστικής, ενώ το 1963 έκοψε τους δεσμούς του με την Αριστερά. Όταν ήταν για σπουδές στο Παρίσι γνώρισε τον Κορνήλιο Καστοριάδη ο οποίος και τον επηρέασε. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το όνομά του συνδέθηκε με την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και το ρεύμα της νεοορθοδοξίας.
Όταν γίνεται αναφορά στη νεορθοδοξία, το όνομά του συχνά αναφέρεται μαζί με το όνομα του καθηγητή φιλοσοφίας Χρήστου Γιανναρά. Ενώ και οι δυο χαρακτηρίζονταν νεορδόδοξοι, είναι σαφές ότι έχουν διαφορετικές αποτιμήσεις για το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στο παρελθόν της Ελλάδας, αλλά αναφέρονται ως κοινές απόψεις τους (μαζί με το όνομα του Ζήσιμου Λορεντζάτου), ότι θεωρούν την μοντέρνα ελληνική ιστορία σα μια αέναη σύγκρουση ανατολής και δύσης, ενός αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση.
Από τη δεκαετία του 1990 ο Ράμφος έχει μεταβάλει τη στάση του υιοθετώντας "εκσυγχρονιστικές" θέσεις και θεωρώντας την ορθόδοξη παράδοση της Ελλάδας ανασταλτική της προόδου.

Επιρροή

Σε αφιέρωμα εφημερίδας αναφέρθηκε ως ένα από τα πρόσωπα που έκαναν τη διαφορά το 2010, ενώ αλλού αναφέρεται ότι έχει μεγάλη επιρροή στην πνευματική και πολιτική ελίτ της Ελλάδας. Εκτός από το σημαντικό αριθμό βιβλίων που δημοσιεύει, ο Ράμφος κάνει πολλές δημόσιες ομιλίες, αλλά και εμφανίζεται σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις όπου αναλύει τα δρώμενα και τις αποφάσεις που έχουν να πάρουν οι Έλληνες και στην Ελλάδα, αλλά και σε έντυπα του εξωτερικού.

Συγγραφικό έργο

Παρακάτω ακολουθούν έργα του στις ελληνικές τους εκδόσεις:

Νόστος, εκδ. Επετηρίδα Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, 1971 και εκδ. Ροές 1990, ISBN 9780002830133
Τόπος υπερουράνιος, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1975, ISBN 978-960-7102-90-4
Η παλινωδία του Παπαδιαμάντη, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1976
Μελέτη θανάτου, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1980
Η πολιτεία του Νέου Θεολόγου, Προϊστορία και αγωνία του Νέου Ελληνισμού, εκδ.Κέδρος, Αθήνα, 1981
Κυριακοδρόμιον, Γλώσσα-Παιδεία-Παράδοση, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1981
Παιδεία Ελληνική, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1982
Θεού γράμματα σπουδάσματα, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 1983, ISBN 9789603281221
Η απιστία του Θωμά, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 1983
Μαρτυρία και Γράμμα - Απόλογος για τον Μαρξ και λόγος για τον Καστοριάδη, εκδ. Κέδρος, 1984, ISBN 9789605272401
Η γλώσσα και η παράδοση, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1984 ISBN 9780007601011 (εκδ. Παρουσία, 1990)
Μονοτονισμένη μουσική, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 1986
Στάσιμα και Έξοδος, εκδ. Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα, 1988, ISBN 9780002890939
Φιλόσοφος και Θείος Έρως, εκδ. Τήνος, Αθήνα, 1989 (ISBN 9789605271176, Αρμός 1999)
Υστερόγραφο, Εκδ. Παρουσία, 1990, ISBN 9780007601035
Φιλοσοφία ποιητική - Πλατωνικά ζητήματα, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1991, ISBN 9789607102096
Μίμησις εναντίον μορφής - Εξήγησις εις το Περί ποιητικής του Αριστοτέλη, τομ.Α'Β', εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1992-1993, ISBN 9789607102249
Μυθολογία του βλέμματος, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1994, ISBN 9789607102676
Πελεκάνοι ερημικοί - Ξενάγησι στο Γεροντικόν, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1994, ISBN 9789607102591
Τριώδιον (Τόπος υπερουράνιος: Η παλινωδία του Παπαδιαμάντη: Μελέτη θανάτου), Αρμός, Αθήνα, 1995, ISBN 9789607102904
Χρονικό ενός καινούργιου χρόνου, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα, 1996, ISBN 9789605180041
Το αίνιγμα και η μοίρα - Ποιητική τέχνη στον Οιδίποδα Τύραννον, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1997, ISBN 9789605270438
Μια καλοκαιρινή ευτυχία τρίζει, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 1999, ISBN 9789605271510
Φιλόσοφος και θείος έρως, (Από το συμπόσιον του Πλάτωνος στους ύμνους θείων ερώτων του Αγίου Συμεών, το επίκλην Νέου Θεολόγου), Αρμός, Αθήνα, 1999,ISBN 9789605271176
Ο καημός του ενός, εκδ. Αρμός, 2000, ISBN 9789605271749
Ιστορία στην κόψη του χρόνου, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, ISBN 9789600326895
Έλληνες και Ταλιμπάν, εκδ. Αρμός, Αθήνα, 2001, ISBN 9789605272159
Ιθάκη και ιθαγένεια (Νόστος, αυτοσχόλιο, η πολιτεία του Νέου Θεολόγου, η απιστία του Θωμά), Αρμός, 2001, ISBN 9789605272142
Το μυστικό του Ιησού, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2006, ISBN 960-527-364-0)
Μαρτυρία και γράμμα (Απόλογος για τον Μαρξ και λόγος για τον Καστοριάδη), Αρμός, 2002, ISBN 9789605272401
Φθόνος, τρόμος, πόλεμος, Αρμός, 2003, ISBN 9789605272609
Μεταφυσική του κάλλους, Αρμός, 2003, ISBN 9789605272739
Σαν διφορούμενο άγγιγμα, Αρμός, 2005, ISBN 978-960-527-325-5
Το μυστικό του Ιησού, Αρμός, 2006, ISBN 9789605273644
Ιλαρόν φως του κόσμου, Αρμός, 2006, ISBN 9789605273385
Ο καημός του ενός (Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων), Αρμός, 2007, ISBN 9789605271749
Γενάρχες πεπρωμένων, Αρμός, 2007, ISBN 9789605274108
Χρονικό ενός καινούργιου χρόνου, Αρμός, 2008, ISBN 9789605274771
Νίτσε για καλό γούστο, Αρμός, 2009, ISBN 978-960-527-543-3
Το αδιανόητο τίποτα, Αρμός, 2010, ISBN 9789605275761
Ονομάτων επίσκεψις, Αρμός, 2010, ISBN 9789605276034
Ελευθερία και γλώσσα, Αρμός, 2010, ISBN 9789605276058
Υπάρχεις σαν μοίρα, Αρμός, 2011, ISBN 9789605276621
Η λογική της παράνοιας, Αρμός, 2011, ISBN 978-960-527-664-5
Το αδιανόητο τίποτα, Αρμός, 2012, ISBN 9789605275761
Time Out, Η ελληνική αίσθηση του χρόνου, Αρμός, 2012, ISBN 9789605277024
Ο «άλλος» του καθρέφτη (Ψυχογραφία της αγωνίας μας), Αρμός, 2012, ISBN 9789605277338


                            ------------------------------------------------------------


Βασίλειος Ξυδιάς

bx


Είναι θεολόγος καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Μέλος του Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ» και της Πρωτοβουλίας Πολιτών για Ριζική Συνταγματική Μεταρρύθμιση «Νέο Σύνταγμα». Συνεργάτης της Σύναξης και του ηλεκτρονικού περιοδικού ΑΝΤΙΦΩΝΟ. Κατά καιρούς έχει συμμετάσχει ως παραγωγός ή συνεργάτης σε εκπομπές του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επίσης είναι μέλος του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών (Hellenic ICOMOS).

Γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης έχει πτυχίο Ηλεκτρ.-Μηχαν. ΕΜΠ και είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Έχει συνεργαστεί με τον Χρ. Γιανναρά, τον Δημ. Μαυρόπουλο κ.ά. ως συντονιστής στο Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν (1985-1986) και στην τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1 «Σήμερα Είναι Κυριακή» (1986-1991). Μαζί με φίλους ίδρυσε τη Μορφωτική και Πολιτιστική Εταιρεία «Άλσος Γραμμάτων και Τεχνών» (1991), και υπήρξε μέλος της Εταιρείας Κοινοτικών Μελετών «Κωνσταντίνος Καραβίδας» (1987-1992). Συμμετείχε στα μαθητικά συνέδρια του Λυκείου «Ο Κοραής» (1992-1994) με τον αείμνηστο Στέφανο Γοντικάκη.
Συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα της μεταπολίτευσης και υπήρξε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ (1981-1983). Παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες απόπειρες εναλλακτικής δημοσιογραφίας, με σημαντικότερη τη θητεία του στο περιοδικό Αντί (1983-1984). Για μια μικρή περίοδο συμμετείχε στο Κέντρο Μελετών και Αυτομόρφωσης (1983).

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: 

Από το 1986 έως το 2005 εργάστηκε ως μηχανικός, σύμβουλος οργάνωσης και ανάπτυξης. Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπική αυτοδιοίκηση και με προγράμματα τοπικής ανάπτυξης, ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού και του εναλλακτικού τουρισμού. Σημαντικότερες δουλειές του την περίοδο αυτή ήταν η μελέτη για την ίδρυση του Αναπτυξιακού Κέντρου Ορεινού Μυλοποτάμου-Μαλεβιζίου στα Ανώγεια της Κρήτης (1987), το LEADER Καλαμπάκας-Πύλης (1992), το Τοπικό Πρόγραμμα Προστασίας και Ανάδειξης των Μετεώρων (1993-1995) και ηΠολιτιστική Διαδρομή της Οδύσσειας (1994-2002). Την ίδια περίοδο διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της Εταιρείας Ανάπτυξης Δυτικής Ελλάδας (1989) και Διευθύνων Σύμβουλος του Δικτύου Οδύσσεια (1998-2002), ενώ επίσης εργάστηκε στην Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (1986-1991) και στην Αγροτουριστική (2002-2004). Παλαιότερα είχε εργαστεί ως μηχανικός οργάνωσης στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (1985-1986).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ: 

Έχει εκδοθεί το βιβλίο του Βαλκανική Κοινοπολιτεία (Δόμος, 1994), ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στο συλλογικό τόμο Τι είναι η ψυχή; (Αρχέτυπο, 2002) και στα περιοδικά Σύναξη, Αναλόγιον, Άρδην, Λεβιάθαν, Νέα Κοινωνιολογία, Cogito, Journal of the Hellenic Diaspora, κ.ά. Άρθρα του υπάρχουν και στα περιοδικά Αντί και Οικονομικός Ταχυδρόμος (κυρίως μεταξύ 1983-1985).

       -------------------------------------------------------------------------------------



ΠΗΓΕΣ



      --------------------------------------------------------------------------------------------------


Δημοσίευση σχολίου