Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

ΚΥΨΕΛΗ - ΚΤΙΡΙΑ - ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΜΟΣ - Art Nouveau - ART Déco - Bauhaus

                    
Κυψέλη (Αθήνα)



H Πλατεία Κυψέλης, με τον ανδριάντα του Κωνσταντίνου Κανάρη στο βάθος





     

Ο πεζόδρομος της Φωκίωνος Νέγρη


Η Κυψέλη είναι περιοχή της Αθήνας στην 6η δημοτική κοινότητα του Δήμου Αθηναίων, με πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων. Βρίσκεται 1,5 με 3 χιλιόμετρα βόρεια από την Πλατεία Ομονοίας, ανατολικά της οδού Πατησίων και βόρεια του Πεδίου του Άρεως. Κέντρο της είναι η Πλατεία Κυψέλης, η οποία επισήμως φέρει την ονομασία «Πλατεία Κανάρη», προς τιμήν του ήρωα Κωνσταντίνου Κανάρη, ο οποίος κατοικούσε επί σειρά ετών στην περιοχή.

Οριοθέτηση - διοίκηση


Η Κυψέλη ως ευρύτερη περιοχή οριοθετείται:
- δυτικά από την οδό Πατησίων,
- νότια από τις οδούς Μαυροματαίων και Ευελπίδων
- ανατολικά από την οδό Τζουμαγιάς και τα Τουρκοβούνια,
- βόρεια από την οριογραμμή με τον Δήμο Γαλατσίου,
τον Λόφο Ελικώνος και τις οδούς Αμοργού και Ελικώνος.

Διοικητικά, η Κυψέλη υπάγεται στην 6η Δημοτική Κοινότητα (πρώην Δημοτικό Διαμέρισμα) του Δήμου Αθηναίων. Αποτελεί το ανατολικό τμήμα της Κοινότητας, η οποία εκτείνεται και δυτικά της οδού Πατησίων, στις συνοικίες της Πλατείας Βικτωρίας, Πλατείας Αττικής και Πλατείας Αμερικής, έως τον Σταθμό «Αττική» και την Λεωφόρο Ιωνίας.

Πολεοδομία

Κέντρο της Κυψέλης είναι η Πλατεία Κανάρη, κοινώς Πλατεία Κυψέλης, και τα γύρω από αυτήν οικοδομικά τετράγωνα. Κεντρικοί δρόμοι της Κυψέλης και ταυτόχρονα δρόμοι που οδηγούν στην Πλατεία είναι οι οδοί Κυψέλης και Σπετσών προς τα νότια, η οδός Βελβενδού προς τα ανατολικά, οι οδοί Εκάτης και Δάφνιδος προς τα βόρεια και οι οδοί Λέσβου και Καλλιφρονά προς τα δυτικά.
Δεσπόζουσα θέση στην Κυψέλη έχει ο κατάφυτος, πλατύς πεζόδρομος της οδού Φωκίωνος Νέγρη. Κάτω από τον δρόμο αυτό διέρχεται ρέμα, το οποίο στα μέσα του 20ού αιώνα καλύφθηκε για να δημιουργηθεί ο πλατύς δρόμος περιπάτου με την πυκνή και ψηλή βλάστηση. Κατά μήκος της οδού, υπάρχουν αρκετά σιντριβάνια και πολλά γλυπτά.
Επεκτάσεις της αρχικής Κυψέλης αποτελούν η συνοικία της Νέας Κυψέλης που εκτείνεται έως την συνοικία Γκύζη, και η Άνω Κυψέλη, βόρεια της Νέας Κυψέλης η οποία εκτείνεται έως το Αττικό Άλσος, και τον Δήμο Γαλατσίου.

Ιστορία

 Η παλιά Ιταλική Σχολή (Casa d'Italia), η οποία σήμερα στεγἀζει το 15ο Λύκειο Αθηνών.


 Παλιά, διώροφη κατοικία


Η περιοχή της Κυψέλης οριοθετήθηκε διαφορετικά από την σημερινή έννοια το 1908 έπειτα από μελέτη του νομομηχανικού Αθανάσιου Γεωργιάδη.
Η ανάπτυξη της περιοχής ως καθαρά αστικής ξεκίνησε την δεκαετία του 1930 με την κατασκευή μονοκατοικιών αλλά και των πρώτων σύγχρονων πολυκατοικιών στην Αθήνα, ταυτόχρονα με την περιοχή του Κολωνακίου, με επιρροές της εποχής όπως το Μπάουχαους και η Αρ Ντεκό. Σύντομα η Κυψέλη έγινε μία από τις αριστοκρατικότερες περιοχές της Αθήνας. Αυτό έδωσε την ώθηση τις επόμενες δεκαετίες του 1950 και του 1960, οπότε και η Κυψέλη ήταν στην ακμή της, στην κατασκευή πολυκατοικιών οι οποίες απευθύνονταν στην αστική τάξη. Επίσης, το γεγονός αυτό ευνοήθηκε από την ύπαρξη του Πεδίου του Άρεως ως πνεύμονα πρασίνου όπως επίσης και από την δενδρόφυτη της οδού Φωκίωνος Νέγρη, η οποία αρχίζει από την οδό Πατησίων και καταλήγει στην Πλατεία Κυψέλης.
Οι πολυκατοικίες της Κυψέλης του 1950 και 1960 κατοικούνταν από την αστική τάξη και θεωρούνταν προνομιούχες κατοικίες. Γι' αυτό τα διαμερίσματά είναι ευρύχωρα και παρέχουν πολλές ανέσεις. Ακόμη, τα καταστήματα που πολλές φορές βρίσκονταν ισογείως των οδών βοήθησαν στην εμπορική ανάπτυξη της Κυψέλης. Εμπορικά κέντρα αποτέλεσαν η πλατεία Κυψέλης, η οδός Πατησίων, η οδός Κυψέλης, η Φωκίωνος Νέγρη και η πλατεία Αμερικής.
Παρ' όλα αυτά η Κυψέλη άρχισε να υποβαθμίζεται από την δεκαετία του 1980, καθώς η Αθήνα είχε ήδη επεκταθεί υπερβολικά και το - έντονο τότε - νέφος ρύπανσης αποτελούσε κίνητρο για την εγκατάλειψη των κεντρικών περιοχών, από όσους είχαν την οικονομικη δυνατότητα, και την εγκατάσταση στα προάστια. Ακολούθως μειώθηκαν και οι αξίες των διαμερισμάτων αν και ψηλά διαμερίσματα επί της Φωκίωνος Νέγρη μπορούν να πωληθούν σημαντικά ακριβότερα σε σχέση με την υπόλοιπη συνοικία. Αρκετές περιοχές έχουν παραμείνει εμπορικές όπως η πλατεία Κυψέλης και η οδός Φωκίωνος Νέγρη.


Συγκοινωνίες


 Φωκίωνος Νέγρη



Από τις οδούς Πατησίων και Κυψέλης και τις πλατείες Κυψέλης και Αμερικής διέρχονται πολλά δρομολόγια λεωφορείων και τρόλεϊ.

Μετρό

Οι κάτοικοι της Κυψέλης εξυπηρετούνται από τον σταθμό του ΗΣΑΠ Βικτώρια, ο οποίος βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση.
Δύο νέοι σταθμοί του μετρό της Αθήνας προγραμματίζεται λειτουργήσουν με την δημιουργία της τέταρτης γραμμής του μετρό. Ο σταθμός Δικαστήρια θα βρίσκεται επί της οδού Ευελπίδων δίπλα στα δικαστήρια και ο σταθμός Κυψέλη στην πλατεία Κυψέλης.
Εκτός προγραμματισμού, βρίσκεται ο σταθμός Πάρνηθος, στο ύψος των σχολείων της Κόκκερελ.
Στη μελέτη Κονοφάου το 1963, προβλεπόταν εξυπηρέτηση από τους σταθμούς Τέρμα Αγίου Μελετίου και Άγιος Γεώργιος.

Τραμ

H πλατεία Κυψέλης υπήρξε αφετηρία, κατά περιόδους, από το 1926 έως το 1953, των γραμμών 2 ή 2/12 του τραμ, προς την Ομόνοια και το Παγκράτι και της 7 προς τους Αμπελόκηπους.

Τρόλεϊ

Οι γραμμές τρόλευ είναι οι 2: Άνω Κυψέλη - Καισαριανή και 4: Άνω Κυψέλη - Μετρό Άγιος Ιωάννης
Η γραμμή 9: Άνω Κυψέλη - Ζάππειο καταργήθηκε το 2010
Λεωφορεία
Οι γραμμές λεωφορείων είναι οι 022: Νέα Κυψέλη - Μαράσλειος, 035: Άνω Κυψέλη - Ταύρος και 036: Κυψέλη - Μετρό Πανόρμου - Μετρό Κατεχάκη (η οποία στην παλιά της διαδρομή έως το 1981 εξυπηρετούσε τη σύνδεση της οδού Δοϊράνης με την Ομόνοια, σύνδεση που μελετάται η επαναλειτουργία της έως το μετρό Πανόρμου).
Επίσης υπήρξε και η γραμμή 180: Ομόνοια - Αγία Ζώνη - Λαμπρινή.

Στάσεις ΟΣΥ: Άνω Κυψέλη, Γυμνάσιο (39ο), Παλαιό Τέρμα (Κερκύρας), Φιλοτίμου, Σκύρου, Ζακύνθου, Λευκάδος, Ευελπίδων, Ύδρας, Ιθάκης, Πλατεία Κυψέλης, Κατσή, Άγιος Αθανάσιος, Φαέθοντος, Πύθωνος, Επτανήσου, Αίγλης, Νεα Κυψέλη, Κολοσσαίον



Αθλητισμός

Αθλητικά σωματεία Κυψέλης

Σωματείο                                                                     

Πανελλήνιος Γ. Σ.    

Ιδρύθηκε  1891            

Αθλήματα Στίβος, Μπάσκετ, Βόλεϊ, Χάντμπολ       

Επιδόσεις     Από τα παλαιότερα σωματεία στην Ελλάδα με πολλούς τίτλους σε διάφορα αθλήματα                                                                                                                                                                                    

Αθηναϊδα Α. Ο. 

Ιδρύθηκε 1938        

Αθλήματα Ποδόσφαιρο, Μπάσκετ            

Παρουσία στη Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου                                             




 Φωκίωνος Νέγρη


Η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης


Κτίριο μεσοπολέμου


              -------------------------------------------------------------------------------------






Ως μία από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες της Αθήνας που άνθισε κατά την δεκαετία του ‘20 και φιλοξένησε στους δρόμους της τις αστικές οικογένειες της εποχής, η Κυψέλη καταφέρνει μέχρι σήμερα να διατηρεί την αρχιτεκτονική της μοναδικότητα και να αποπνέει αέρα κλασικής αθηναϊκής αίγλης. Τοποθετημένη στην καρδιά της Αθήνας, υπήρξε κέντρο πολιτιστικού και εμπορικού ενδιαφέροντος μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’70 -πλάι στο Κολωνάκι και την Βικτώρια που αποτελούσαν τους έτερους πόλους έλξης της πόλης. Με τον κατάφυτο θρυλικό πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη, που χαρακτηρίστηκε Χόλιγουντ στην χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου και αποτέλεσε έναν από τους πιο ακριβούς εμπορικούς δρόμους και με μόνιμους κατοίκους εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων, της πολιτικής και των τεχνών, η περιοχή κράτησε για πολλές δεκαετίες την περίφημη αισθητική και τις «ευγενείς» καταβολές της.
Από τα μέσα του 1980, παρατηρήθηκε ένα έντονο κύμα εξόδου από το κέντρο και ξεκίνησε η μετοίκηση σε προάστια της Αθήνας, με αποτέλεσμα η συνοικία να γνωρίσει την παρακμή και την εγκατάλειψη. Σε εκείνο το διάστημα, οι εμπορικές αξίες των ακινήτων μειώθηκαν κατακόρυφα και η Κυψέλη έχασε την μεγαλοαστική της χροιά, φιλοξενώντας πλέον στους κόλπους της κυρίως νοικοκυριά μεταναστών. Ωστόσο, χάρη στις ένδοξες περιόδους που την ανέδειξαν, η Κυψέλη παραμένει διάσπαρτη με νεοκλασικά οικοδομήματα, γεμάταart deco, art nouveau και Bauhaus επιρροές, απομεινάρια μια διαφορετικής αστικής μητρόπολης.

kipseli_12
Μέγαρο Μεταξά (1928), οδός Πατησίων 150 – Μεσοπολεμικό πολυόροφο συγκρότημα, που στέγασε για ένα διάστημα τον Ι.Μεταξά


kipseli_13
 Μεσοπολεμική πολυκατοικία, συμβολή οδών Πατησίων και Αγίου Μελετίου


kipseli_2
Art deco τριώροφη κατοικία (1930), οδός Ιθάκης 31 – Κατοικήθηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη


kipseli_9
Παλιά Καπναποθήκη της Κυψέλης, οδός Κυκλάδων 11 – Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»


kipseli_14
Μοντέρνα πολυκατοικία του Μεσοπολέμου, οδός Φωκίωνος Νέγρη 7


kipseli_1
Διώροφο νεοκλασικό κτίριο, οδός Άνδρου 18 – Το Κολλέγιο Αθηνών ξεκίνησε την λειτουργία του εκεί το 1925


kipseli_5

Έπαυλη Malcolm, οδός Αγίας Ζώνης 39 – Διατηρητέο μνημειώδες οίκημα, που από το 1902 λειτουργεί ως Άσυλο Ανιάτων


kipseli_3
«Πύργος της Πατησίων» (1914), οδός Θήρας 54 – Νεογοτθικό κάστρο της οικογένειας Τυπάλδου


kipseli_10
Πολυκατοικία Λαναρά (1938), συμβολή οδών Φ.Νέγρη και Επτανήσου – Μεσοπολεμικό κτίσμα από τον μηχανικό Ι.Ζολώτα




 kipseli_6
60ο Λύκειο Κυψέλης, οδός Κυψέλης 46 – Στέγασε την Ιταλική Σχολή, Γερμανικό Νοσοκομείο και Νοσοκομείο της Αεροπορίας


kipseli_4
«Σπίτι της Κατάληψης της Λέλας Καραγιάννη» (1923), οδός Λ.Καραγιάννη 37 – Διατηρητέο κτίριο, ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου Αθηνών, που στέγασε την μακροβιότερη κατάληψη στην ελληνική ιστορία (1988-2013)


            ------------------------------------------------------------------------------------



ΕΚΛΕΚΤΙΣΜΟΣ


OPERA DE PARIS
OPERA DE PARIS



Ο Εκλεκτισµός (Eclectisism) εµφανίστηκε στο β’ µισό του 19ου αι. σαν µια προσπάθεια ανανέωσης του µορφολογικού λεξιλογίου µε ανάµειξη διακοσµητικών στοιχείων από διάφορα στυλ.

GARE D΄ ORSAY

GARE D΄ ORSAY



Επί της ουσίας εκφράζει µια διακοσµητική αντιµετώπιση της αρχιτεκτονικής µορφολογίας αποδεσµευµένη από τις αυστηρές αρχές οργάνωσης που χαρακτήριζαν τους ιστορικούς ρυθµούς.


GRAND PALAIS DE PARIS
GRAND PALAIS DE PARIS


Κινείται σε ένα πνεύµα ανανέωσης µε τη σύνθεση µορφών και στοιχείων από διαφορετικούς ιστορικούς ρυθµούς.
Στην Ελλάδα εµφανίζεται λίγο ετεροχρονισµένα περί το 1900. Βέβαια στη Θεσσαλονίκη και γενικότερα στη
Βόρειο Ελλάδα είχαν ήδη αρχίσει να εµφανίζονται από τα µέσα του 19ου αι. δείγµατα απελευθερωµένης αισθητικής
αντίληψης και αισθητικού πλουραλισµού που φανερώνουν τον πολυπολιτισµικό χαρακτήρα της περιοχής.
Αυτή η διάθεση ανανέωσης εκφράζεται κυρίως από το ύφος της Beaux – Arts. Την εποχή αυτή η παρισινή
σχολή έχει υιοθετήσει τον εκλεκτισµό και τον διαδίδει µε την τεράστια επιρροή που ασκεί παγκοσµίως.

ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ-ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΩΡΟΦΟ ΜΕ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ-ΦΩΤΟ KYPSELI-ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΑΣ
ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ ( ΚΥΨΕΛΗ )-ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΩΡΟΦΟ ΜΕ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ-ΦΩΤΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΑΣ


Τα χαρακτηριστικά της Αρχιτεκτονικής των BEAUX – ARTS:

-Συµµετρία
-Μνηµειακό – επιβλητικό ύφος
-Σύνθεση Ιστορικων τεχνοτροπιών
-Ποιότητα στο σχεδιασµό και στην εκτέλεση των αρχιτεκτονικών
λεπτοµερειών
-Πλούσιος διάκοσµος έντονα γλυπτικός
-Πολυχρωµία

Τα πρότυπα και οι ιστορικές τεχνοτροπίες που επεξεργάζεται στρέφονται κυρίως στη Ρωµαϊκή Αρχιτεκτονική, την Ιταλική Αναγέννηση και το Μπαρόκ.

Ο εκλεκτισµός στην Ελλάδα δεν θα φτάσει τον πλούτο του διακόσµου και την ποιότητα κατασκευής του προτύπου της Beaux Arts. Ωστόσο θα αποτελέσει την κυρίαρχη στιλιστική Beaux Arts. Ωστόσο θα αποτελέσει την κυρίαρχη στιλιστική έκφραση στις αρχές του 20ου αι.

 ΤΗΝΟΥ 51-ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟ ΚΤΗΡΙΟ-ΦΩΤΟ KYPSELI
ΤΗΝΟΥ 51-ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟ ΚΤΗΡΙΟ-ΦΩΤΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ


ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 41Α-ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΩΡΟΦΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ-ΦΩΤΟ KYPSELI

ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 41Α-ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΡΙΩΡΟΦΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ-ΦΩΤΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ

Η οργάνωση της κατοικίας στηρίζεται σε κεντρικό ευρύχωρο προθάλαµο µεσω του οποίου ενοποιούνται τα δωµάτια
 που παρατάσσονται γύρω του. Ο τύπος αυτός αποτελεί εξέλιξη του τρίµερους διαχωρισµού µε τον κεντρικό επιµήκη προθάλαµο των αστικών µεγάρων του 19ου αι.

 Ο εκλεκτικισµός διατηρεί τις αρχές οργάνωσης των όψεων των ιστορικών ρυθµών:

 - συµµετρία
  - αξονικότητα
  - ρυθµική επαναληπτικότητα µε µεγαλύτερη ελευθέρια στις µορφοπλαστικές διατυπώσεις αποδεσµευµένες
 από τους αυστηρούς διατυπώσεις κανόνες του νεοκλασικισµού.
   - Τονισµός της κατακορυφότητας. Ανάδειξη του πρόσφατου κεκτηµένου των πόλεων: του ύψους των κτηρίων.

Παρατηρώντας σε εξαιρετικά κείμενα-περιγραφές του κυρίου Χαμόδρακα σχετικά με εκλεκτικιστικά-νεοκλασσικά κτήρια που βρίθουν στη Κυψέλη, να γίνεται συχνή αναφορά στον όρο ¨ έρκερ ¨,  αναζήτησα χρήσιμες πληροφορίες από τη Βικιπαίδεια από την οποία αντιγράφω :


ΩΑΝΝΟΥ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΥ 29-ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΙΣΜΟ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΕΡΚΕΡ 1 40-ΦΩΤΟ KYPSELI ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΑΣ
 ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΥ 29-ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΙΣΜΟ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ-ΕΡΚΕΡ -ΦΩΤΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ -  ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΑΣ

ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟ ΜΕ ΕΡΚΕΡ-ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ-ΦΩΤΟ KYPSELI
ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟ ΜΕ ΕΡΚΕΡ-ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ-ΦΩΤΟ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ


Η σαχνισιά ή το σαχνισί είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής, η οποία αναφέρεται στις προσόψεις παραδοσιακών κτηρίων, και περιγράφει τις προεξοχές στηριγμένες σε ξύλινα δοκάρια οι οποίες βρίσκονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου. Αυτή η αρχιτεκτονική παρατηρείται σε παραδοσιακά κτήρια βαλκανικής, μικρασιατικής αλλά και της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής (στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική έχει επικρατήσει ο όρος έρκερ, erker).
Το σαχνίσι δημιουργεί πρόσθετο ωφέλιμο χώρο στον όροφο, τετραγωνισμό της κάτοψης και χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της εισόδου και του δρόμου μπροστά στην παραδοσιακή κατοικία. 

                ------------------------------------------------------------------------------


Αρ Νουβό


Με τον όρο Αρ Νουβό, Αρ Νουβώ, Αρτ Νουβό ή Αρτ Νουβώ (γαλλικά Art Nouveau, σημαίνει Νέα Τέχνη) αναφερόμαστε στο διεθνές καλλιτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο όρος είναι γνωστός και με τη γερμανική του ονομασία, Jugendstil, ενώ στην Αυστρία ονομάζεται Secession.

Ανάλογα με τον γεωγραφικό τόπο στον οποίο εξελίχθηκε, έλαβε διάφορες ονομασίες, όπως Stile Liberty στην Ιταλία, Μοντέρνο Στυλ στην Αμερική ή Μοντερνισμός στην Ισπανία, ενώ στη Γερμανία εμφανίστηκε με τον όροJugendstil. Ο γαλλικός όρος Αrt Νouveau χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία και το Βέλγιο και αποδίδεται ως Νέα Τέχνη.
Ως κίνημα το Αρ Νουβό δεν διέθετε μεγάλη ομοιογένεια, εκδηλώθηκε κυρίως στο χώρο της διακόσμησης και της αρχιτεκτονικής, αγγίζοντας όμως και όλους τους τομείς της καλλιτεχνικής έκφρασης και επηρέασε μεταγενέστερες τάσεις στη Μοντέρνα τέχνη.

Ανάπτυξη

Το ύφος της Αρ Νουβό θεωρείται πως άρχισε να διαμορφώνεται στη δεκαετία του 1880 αλλά η περίοδος σημαντικής ακμής του τοποθετείται χρονικά στο διάστημα 1892-1902. Μετά το 1905 συναντούμε περιορισμένες και μεμονωμένες εκφράσεις του. Αποτέλεσε κίνημα με διεθνή χαρακτηριστικά, καθώς αναπτύχθηκε σε πολλές διαφορετικές χώρες μεταξύ των οποίων ηΑμερική, η Αγγλία, η Ολλανδία και η Σκανδιναβία.
Η ονομασία Art Nouveau χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από σύγχρονους κριτικούς τέχνης στο Βέλγιο και αργότερα αποτέλεσε την ονομασία της γκαλερί του Παρισιού Maison de l'Art Nouveau, υπό την διεύθυνση του Σάμουελ Μπινγκ(Samuel Bing) και η οποία ειδικευόταν σε σύγχρονα έργα Αρ Νουβό καλλιτεχνών. Εκεί εκτίθενται έργα καλλιτεχνών που θεωρούνται σήμερα ως οι πατέρες του κινήματος, όπως ο Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch) ή ο γλύπτης Ροντέν.
Παρά την καλλιτεχνική δραστηριότητα της πόλης του Παρισιού, η Αρ Νουβό φαίνεται πως εξελίχθηκε ακόμα περισσότερο στο Νανσύ, τόσο ώστε να δημιουργηθεί και η αντίστοιχη Σχολή της. Καταλυτικό όμως ρόλο στην εξέλιξη της Αρ Νουβόθεωρείται πως διαδραμάτισε η Διεθνής Έκθεση του 1900 στο Παρίσι, όπου το πρωτοποριακό νέο ύφος κυριάρχησε.

Χαρακτηριστικά

Το Καφέ Ζερμπώ. Δείγμα αρχιτεκτονικής αρ νουβό.

Βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κινήματος είναι η επιτήδευση της μορφής, κυρίως για στοιχεία που αντλούνται από τη φύση καθώς και η στενή συσχέτιση του με το κίνημα του συμβολισμού. Η Αρ Νουβό συνδέθηκε ακόμα με την ιαπωνική και τη γοτθική τέχνη. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι ιαπωνικές επιρροές εντείνονταν διαρκώς, όπως το μαρτυρά η δημοσίευση του περιοδικού Καλλιτεχνική Ιαπωνία (1881-1991) από τον Σάμουελ Μπινγκ, καθώς και οι εκθέσεις ιαπωνικής τέχνης που οργανώνονταν από την Κεντρική Ένωση Διακοσμητικών Τεχνών (1893) και τη Σχολή Καλών Τεχνών (1890). Η ιαπωνική τέχνη προσέφερε στην Αρ Νουβό τη μίμηση των φυσικών μορφών αλλά και την αναζήτηση περίπλοκων διακοσμητικών θεμάτων.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της Αρ Νουβό, είναι η διάθεση των καλλιτεχνών να καταργήσουν τις αποστάσεις μεταξύ των διαφορετικών μορφών της τέχνης, τις οποίες και προσπαθούν να ενοποιήσουν. Για το λόγο αυτό θεωρείται και ένα συνολικό ύφος που συνδέθηκε με κάθε είδους σχέδιο, στην αρχιτεκτονική, στην εσωτερική διακόσμηση, στη γλυπτική, στην επιπλοποιία, στα κοσμήματα, στη βιοτεχνία και αλλού.
Στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση, το ύφος της Αρ Νουβό δανείστηκε αρκετά στοιχεία από την τέχνη της Βικτωριανής εποχής, προσθέτοντας παράλληλα σύγχρονες ιδέες στα περισσότερο αφηρημένα στοιχεία του μπαρόκ ύφους.
Τα νέα καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά της Αρ Νουβό θεωρείται πως προετοίμασαν τα μεταγενέστερα πρωτοποριακά κινήματα του 20ου αιώνα, όπως ήταν η Αρ Ντεκό (Art Deco), ο εξπρεσιονισμός, ο κυβισμός και ο υπερρεαλισμός.

Κυριότεροι εκπρόσωποι

Αρχιτεκτονική

August Endel
Βικτόρ Ορτά (1861-1947)
Εκτόρ Γκιμάρ (Hector Guimard) (1867-1942)



Art Nouveau architecture buildings.jpg

  -----------------------------------------------------------------------------------------------------------


Αρ Ντεκό
                  

Η Αρ Ντεκό (γαλλικά: Art Déco), που σημαίνει «Διακοσμητική Τέχνη», αναφέρεται σε ένα διεθνές καλλιτεχνικό κίνημα, το οποίο επικράτησε από το 1925 μέχρι τη δεκαετία του 1940.
Η νέα αυτή τεχνοτροπία προβλήθηκε για πρώτη φορά στη Διεθνή Έκθεση Σύγχρονων Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών (Exposition Internationale des arts decoratifs et industriels modernes) του Παρισιού το 1925, που την επισκέφτηκαν δεκαέξι εκατομμύρια πολίτες από όλη την Ευρώπη.
Η τεχνοτροπία της αρ ντεκό έσπασε κάθε δεσμό με την επικρατούσα τότε «νέα τέχνη» (Αρ Νουβό) και αναζήτησε μία νέα έκφραση στην αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τις γραφικές και διακοσμητικές τέχνες, το βιομηχανικό σχέδιο, το κόσμημα και τη μικρογλυπτική, τη μόδα και τα κινηματογραφικά έργα.
Η Αρ Ντεκό τέχνη άντλησε από πολλές εποχές και αποτελεί μείγμα επιδράσεων πολλών και διαφορετικών καλλιτεχνικών κινημάτων του 20ου αιώνα. Πηγή έμπνευσης ήταν τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα του φωβισμούκυβισμού και φουτουρισμού, αλλά και η αιγυπτιακή και αφρικανική τέχνη, η κινέζικη καλλιγραφία, ο λαϊκός πολιτισμός της Ρωσίας και ο εξωτισμός των ρωσικών μπαλέτων του Ντιάγκιλεφ.
Η Αρ Ντεκό αποτέλεσε καλλιτεχνικό κίνημα με διεθνή δημοτικότητα και τεράστια διάδοση που αναπτύχθηκε σε πολλές και διαφορετικές χώρες. Έφτασε από το Παρίσι ως τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, τη Λατινική Αμερική, τηνΚούβα, τη Σανγκάη και τη Μελβούρνη.
Υφολογικά, η τέχνη Αρ Ντεκό απορρίπτει το διακοσμητικό φόρτο της Αρ Νουβό τεχνοτροπίας, που είχε προηγηθεί, για ένα περισσότερο γεωμετρικά βασισμένο ύφος. Κυρίαρχη μορφή ανάμεσα στους αρ ντεκό καλλιτέχνες της εποχής ήταν ο Αυστριακός (γεννημένος στη σημερινή Τσεχία) αρχιτέκτων – σχεδιαστής Γιόζεφ Χόφμαν (Josef Hoffmann, 1870 – 1956).

Αρχιτεκτονική


Το μέγαρο Κράισλερ στη Νέα Υόρκη


Το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Χόφμαν είναι το Παλαί Στόκλετ (Palais Stoclet), κτισμένο στα 1905 – 1911 στις Βρυξέλλες, που απομακρύνεται από τη διακοσμητική έμφαση της Αρ – Νουβό προς ένα γεωμετρικά εμπνευσμένο αρχιτεκτονικό ύφος. Στο πλαίσιο αυτό, το Παλαί Στόκλετ στέκει ανάμεσα στο Αρ-Νουβό και στο νεοεμφανιζόμενο στυλ της Αρ Ντεκό αισθητικής.
Αξιόλογα δείγματα του ύφους της αρχιτεκτονικής Αρ Ντεκό, πέραν του Ατλαντικού, είναι οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης: τοΜέγαρο Κράισλερ (Chrysler Building), που σχεδίασε στα 1927 – 1930 ο Ουίλιαμ βαν Άλεν (William van Alen, 1883 – 1954), τοΕμπάϊαρ Στέιτ Μπίλντινγκ (Empire State Building, 1931) σε σχέδια του Γκρέγκορι Τζόνσον και της αρχιτεκτονικής εταιρείας "Shreve, Lamb & Harmon" και το Ροκφέλερ Σέντερ (Rockefeller Center, 1932 – 1940) με αρχιτέκτονα τον Ρέιμοντ Χουντ (Raymond Hood, 1881 – 1934).
Χαρακτηριστικά δείγματα Αρ Ντεκό αρχιτεκτονικής στο Λονδίνο αποτελούν το κτήριο του Βρετανικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας Μπι Μπι Σι ( BBC), που υλοποιήθηκε το 1931, και το πρώην Σινεμά Γκρόβενορ (Grosvenor Cinema, Rayners Lane, 1936) του αρχιτέκτονα F. E. Bromige.
Βασικοί εκπρόσωποι της Αρ Ντεκό στον τομέα της ζωγραφικής είναι η Πολωνέζα Ταμάρα ντε Λέμπιτσκα (Tamara De Lempicka, 1898 – 1980) και η Αμερικανίδα Τζόρτζια Ο' Κιφ (Georgia O' Keeffe, 1887 – 1986).

Αθηναϊκό Αρ Ντεκό

Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, κυρίως μετά τη δεκαετία του 1930, η αρχιτεκτονική υφολογία της Αθήνας απομακρύνεται από τα καθιερωμένα πρότυπα του νεοκλασικισμού και στρέφεται, έστω και κάπως δειλά, σε νεωτεριστικές φόρμες, υιοθετώντας ευρωπαϊκές τάσεις της εποχής.
Οι αρχιτέκτονες του Μοντέρνου Κινήματος (γαλλικά: modernisme) εμπνέονται από μοντερνιστικές εκφράσεις της Αρ Ντεκό (Art Deco) αισθητικής, που κυριαρχούν στα μεσοπολεμικά χρόνια στις πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Ο αθηναϊκός μοντερνισμός, που εκδηλώνεται στην αστική αρχιτεκτονική του νέου ρυθμού της Αρ Ντεκό, χαρακτηρίζεται από νεοτερικότητα και τολμηρούς πειραματισμούς, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις συνευρίσκεται αρμονικά με νεοκλασικά στοιχεία ή ακόμη με αρχιτεκτονικό υλικό της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής.

Αρ Ντεκό είσοδος αθηναϊκού κτηρίου επί της οδού Διον. Αρεοπαγίτου αρ. 17



 Μέγαρον Σεϊλόν, Αρ Ντεκό είσοδος, Αθήνα 2010

Το κτήριο της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου αριθ. 17 στου Μακρυγιάννη ( που κινδύνευσε να κατεδαφιστεί με σκοπό την απρόσκοπτη οπτική επαφή του νέου Μουσείου της Ακρόπολης με τον Παρθενώνα), έργο του βορειοηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασιλείου Κουρεμένου (1875 - 1957), διαθέτει μια μνημειακή Αρ Ντεκό είσοδο, από τα ελάχιστα δείγματα αρ ντεκό αισθητικής. Η πολυκατοικία αυτή, η οποία κτίστηκε το 1930, "είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα art deco στην ελληνική πρωτεύουσα, που έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτει πλούσιο αρχιτεκτονικό υλικό του ρυθμού αυτού", σημειώνει η Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, καθηγήτρια της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ.
Το επιβλητικό κτήριο της οδού Βασιλίσσης Σοφίας 55, απέναντι από το Χίλτον, έργο του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη (1892 - 1969), αποτελεί δείγμα αστικής κατοικίας του Μεσοπολέμου (περ. 1928), με έντονα εκλεκτικιστικά στοιχεία, που δεν μπορούν να το κατατάξουν μορφολογικά στις αμιγείς αρ ντεκό δημιουργίες. Εντούτοις, οι ραβδοφόροι Ηρακλείδες της επιβλητικής πύλης της πολυκατοικίας είναι, όπως αναφέρει ο Νίκος Βατόπουλος, "από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα της κεντροευρωπα'ι'κής αισθητικής στο κέντρο της Αθήνας, με αναφορές στη στυλιζαρισμένη αρ-ντεκό".
Υπάρχει πλήθος κτηρίων αστικής αρχιτεκτονικής στην Αθήνα, με επιρροές - λίγο-πολύ -Αρ Ντεκό αισθητικής. Για παράδειγμα, η πολυκατοικία στη γωνία των οδών Σπευσίππου 1 και Γλύκωνος στην πλατεία Δεξαμενής του Κολωνακίου, έργο του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη (1932), η οποία εμφανίζει πολλά στοιχεία αρ ντεκό έκφρασης, ιδίως οι σιδεριές στα μπαλκόνια της.
Μία άλλη πολυκατοικία με την ονομασία "Μέγαρον Σεϊλόν" της οδού Λευκωσίας 9 στην πλατεία Αμερικής, που σχεδίασε ο αρχιτέκτων Αχιλ. Σιμόπουλος το 1935, διαθέτει μιαν είσοδο που αποτελεί, κατά τον Νίκο Βατόπουλο, μία από τις πλέον εμβληματικές εξώθυρες της αθηναϊκής αρ ντεκό αισθητικής του Μεσοπολέμου.


         -------------------------------------------------------------------------------------------------


Μπάουχαους



Η σχολή Bauhaus το 1993


Με τον όρο Μπαουχάους ή Μπάουχαους (γερμ. Staatliches Bauhaus ή Bauhaus) αναφερόμαστε στην καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική σχολή που ιδρύθηκε από τον Βάλτερ Γκρόπιους και αναπτύχθηκε την περίοδο 1919-1933 στη Γερμανία.


 Weissenhof Siedlung, Στουτγκάρδη (1927)


Βασικές αρχές και αντίκτυπος

Βασικά χαρακτηριστικά του Μπαουχάους ήταν η απλότητα, η λειτουργικότητα και η χρηστικότητα, με ιδιαίτερη έμφαση σε γεωμετρικές φόρμες και στο χρώμα. Η σχολή Μπαουχάους απέρριπτε κάθε περιττό διακοσμητικό στοιχείο, θεωρώντας πως η ίδια η πρώτη ύλη περιέχει ένα είδος φυσικής και εγγενούς διακοσμητικής ικανότητας. Στόχος της σχολής Μπαουχάους ήταν η αναβάθμιση των προϊόντων μαζικής παραγωγής, όπως τα έπιπλα, αλλά και ολόκληρης της έννοιας της κατοικίας, αν και τάχθηκε αντίθετη στην τάση πλήρους εμπορευματοποίησης, κρατώντας τους καθηγητές που δίδασκαν έξω από τα στενά πλαίσια της παραγωγής, προτρέποντάς τους να θεωρούν το έργο τους έκφραση δημιουργικότητας και τέχνης. Η βαθύτερη θεωρία πάνω στην οποία στηρίχθηκε και η εκπαιδευτική δομή της σχολής Μπάουχαους ήταν πως ο τελικός στόχος είναι ένα ολοκληρωμένο και ενιαίο κτίσμα. Με αυτό τον τρόπο, το κίνημα του Μπαουχάους προσπάθησε να ενοποιήσει την έννοια της τέχνης με τη διαδικασία της παραγωγής, υποτάσσοντας παράλληλα τα τεχνικά μηχανικά μέσα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα. Η σχολή αξιοποίησε την ανθρώπινη ατομική προσπάθεια στα πλαίσια μιας βιομηχανικής παραγωγής που στο παρελθόν ήταν απόλυτα τυποποιημένη.
Το Μπαουχάους άσκησε σημαντική επίδραση στις τάσεις της τέχνης και της αρχιτεκτονικής στη δυτική Ευρώπη αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πολλοί από τους καλλιτέχνες που αναμίχθηκαν σε αυτό εξορίστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς και αναζήτησαν την τύχη τους εκεί. Οι μέθοδοι διδασκαλίας και οι ιδέες που προώθησε η σχολή, μεταδόθηκαν μέσα από τους σπουδαστές και άλλους φορείς. Οι Βάλτερ ΓκρόπιουςΜαρσέλ Μπρόιερ και Μόχοϊ-Νάγκυ εργάστηκαν μαζί στα μέσα της δεκαετίας του '30 στην Αγγλία, για την εταιρεία Isokon μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου. Στα τέλη της δεκαετίας του '30 ο βαν ντερ Ρόε εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου συνέχισε με επιτυχία το αρχιτεκτονικό του έργο, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του τμήματος αρχιτεκτονικής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας τού Ιλινόις (Armour Institute). Ο Μόχοϊ-Νάγκυ ίδρυσε το 1937, στο Σικάγο, το «Νέο Μπαουχάους» (New Bauhaus, μετέπειτα Institute od Design) χάρη στη χορηγία του βιομηχάνου Walter Paepcke. Ο Χέρμπερτ Μπάγερ, με την υποστήριξη του Paepcke συμμετείχε σε αρκετά προγράμματα για το Άσπεν των ΗΠΑ, συμμετέχοντας και στη δημιουργία του Ινστιτούτου Άσπεν. Τόσο ο Γκρόπιους όσο και ο Μπρόιερ δίδαξαν στη σχολή σχεδίου του Χάρβαρντ (Harvard Graduate School of Design) ενώ συνεργάστηκαν και επαγγελματικά μέχρι το 1941. Το τμήμα του Χάρβαρντ είχε μεγάλη επιρροή στα τέλη της δεκαετίας του '40 και στις αρχές της δεκαετίας του '50, με αποφοίτους όπως οι Philip Johnson, Ι.Μ. Πέι, Lawrence Halprin και Paul Rudolph.



Άποψη του κτιρίου του Αρχείου Μπαουχάους στο Βερολίνο

Την περίοδο 1953-68, λειτούργησε στη Δυτική Γερμανία η Hochschule für Gestaltung, γνωστή ως Σχολή του Ουλμ, αποτελώντας σε ένα βαθμό διάδοχο του Μπαουχάους. Το 1960 ιδρύθηκε το Αρχείο Μπαουχάους (Bauhausarchiv) στο Ντάρμσταντ, από τον Hans Maria Wingler, με σκοπό την έρευνα και την προβολή της ιστορίας και της επίδρασης τής σχολής. Το 1971 μεταφέρθηκε στο δυτικό Βερολίνο και στεγάστηκε σε κτίριο που σχεδίασε ο Βάλτερ Γκρόπιους, ενώ εξελίχθηκε παράλληλα σε μουσείο για το βιομηχανικό σχεδιασμό. Το 1994 ιδρύθηκε το δημόσιο Ίδρυμα Bauhaus-Dessau, χάρη στο οποίο το κολέγιο Bauhaus-Dessau άρχισε από το 1999 να προσφέρει μεταπτυχιακά προγράμματα με συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο.
Σήμερα η σχολή του Μπαουχάους είναι ένα σύμβολο του μοντερνισμού, με μεγάλη επίδραση στην εξέλιξη του λειτουργισμού (φονξιοναλισμός). Η σημαντικότερη συμβολή του βρίσκεται στον τομέα της σχεδίασης βιομηχανικών προϊόντων και ειδικότερα του σχεδιασμού επίπλων. Πολλά χαρακτηριστικά προϊόντα Μπαουχάους κυκλοφορούν απαράλλακτα ως σήμερα, όπως οι ταπετσαρίες, τα υφάσματα, τα φωτιστικά και οι διάσημες μεταλλικές πολυθρόνες.

Αρχιτεκτονική παραγωγή



Το γερμανικό περίπτερο στην παγκόσμια έκθεση 1929 στη Βαρκελώνη του Μις βαν ντερ Ρόε


Εντός της σχολής διδασκόταν ό,τι είχε σχέση με την αρχιτεκτονική, το σχέδιο αλλά και την τελική κατασκευή. Το παράδοξο στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ήταν ότι, αν και υποστήριζε ότι ο απώτερος στόχος όλης της δημιουργικής δραστηριότητας ήταν το χτίσιμο και η κατασκευή έργων, η σχολή δεν πρόσφερε μαθήματα αρχιτεκτονικής παρά μόνο μετά το 1927. Κατά την περίοδο τής διεύθυνσης της σχολής από τον Βάλτερ Γκρόπιους και τον Μέγερ, η αρχιτεκτονική παραγωγή του Μπαουχάους ανήκε ουσιαστικά στους ίδιους, με αξιοσημείωτα έργα την κατοικία του Άντολφ Ζόμερφελντ και την οικία Otte στο Βερολίνο, καθώς και τα σχέδια για τον πύργο Tribune Tower στο Σικάγο που υπέβαλε το γραφείο του Γκρόπιους στα πλαίσια διαγωνισμού. Τα κτίρια της σχολής Μπάουχαους στο Ντεσάου θεωρούνται επίσης πολύ σημαντικά. Οι σπουδαστές της σχολής συνεισέφεραν κυρίως σε μικρότερης εμβέλειας εργασίες στους εσωτερικούς χώρους (σχεδίαση γραφείων, αγγειοπλαστική, εσωτερική διακόσμηση κ.τ.λ). Στα δύο χρόνια της διεύθυνσης του Μέγερ, η φιλοσοφία της σχολής μετατοπίστηκε από την αισθητική αρτιότητα προς τη λειτουργικότητα και την ικανοποίηση των απαιτήσεων του χρήστη. Σε αυτή την περίοδο ανατέθηκαν στη σχολή σημαντικά έργα, μεταξύ των οποίων ένα για την πόλη του Ντεσάου, που αφορούσε την κατασκευή πέντε διαμερισμάτων που διατηρούνται έως σήμερα, και ένα για την πόλη του Bernau και την κατασκευή των γραφείων του Ομοσπονδιακού Σχολείου των Γερμανικών Συνδικάτων (ADGB).
Όταν ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής ο Μις βαν ντερ Ρόε, αποκήρυξε τις προγενέστερες πολιτικές των Γκρόπιους και Μέγερ καθώς και όλους τους υποστηρικτές τους, ωστόσο σε αυτή την περίοδο δεν σημειώνεται κανένα υλοποιημένο πρόγραμμα ή έργο από τη σχολή. Σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική παραγωγή, η άποψη πως η σχολή Bauhaus ευθύνεται για ένα εκτενές έργο κατασκευής πολλών κατοικιών δεν είναι ακριβής. Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη προτεραιότητα των Γκρόπιους και βαν ντερ Ρόε.
Το Μπάουχαους δεν ήταν η μοναδική πρωτοπορία κατά την διάρκεια του Λειτουργισμού, Στην Φρανκφούρτη ο Ερνστ Μάυ είχε ξεκινήσει το project Νέα Φρανκφούρτη (Neues Frankfurt) είναι υπεύθυνο για πλήθος πρωτοποριακών κατοικιών που χτίστηκαν την περίοδο εκείνη στη Φρανκφούρτη.

Βασικοί εκπρόσωποι


Είσοδος του κτιρίου στο Ντεσάου

Μερικοί από τους πλέον σημαντικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες που δίδαξαν στη σχολή Bauhaus είναι:

Βιομηχανικοί σχεδιαστές και αρχιτέκτονες

Μις βαν ντερ Ρόε (Mies van der Rohe)
Μαριάνε Μπραντ (Marianne Brandt)
Μαρσέλ Μπρόιερ (Marcel Breuer)
Κρίστιαν Ντελ (Christian Dell)


               -----------------------------------------------------------------------------------------



ΠΗΓΕΣ



Εκλεκτισµός & Μοντερνίστικες Τάσεις

Δημοσίευση σχολίου