Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Анто́н Па́влович Че́хов - Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ

                                      



Στη Μόσχα, αδερφές μου, στη Μόσχα…

(από τις «Τρεις αδερφές»)









     
Αντόν Τσέχωφ: Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι...



Πορτρέτο  του Τσέχωφ του 1898


Απόσπασμα από ένα γράμμα του στον αδερφό του Νικολάι.

"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε "εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει", ούτε "πουλήθηκα για πέντε δεκάρες", γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.
Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι' αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται "γερό μυαλό σε γερό κορμί".

Λέων Τολστόι, Άντον Τσέχωφ και Μαξίμ Γκόρκι. Οι σχέσεις των τριών κορυφαίων συγγραφέων, όπως τις περιέγραψε σε κείμενό του, ο Μένης Κουμανταρέας .


τολσ



Ένα κείμενο του Μένη Κουμανταρέα για τους τρεις κορυφαίους Ρώσους λογοτέχνες, σε επιμέλεια του Θ. Νιάρχου. Δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του λογοτέχνη. 

ΤΟΛΣΤΟΪ 


Count_Tolstoy,_with_hat

Μπορεί να μην είναι ποιητής και βέβαια μιγάς, όπως ο δημιουργός του “Ευγένιου Ονέγκιν”, μπορεί όμως να έχει “Νεκρές Ψυχές” στη δούλεψή του, μα είναι εναντίον της δουλοπαροικίας. Δεν έχει κάνει εξόριστος σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, όπως ο συγγραφέας των “Φτωχών και περιφρονημένων”, και δεν είναι παντρεμένος δύο φορές όπως εκείνος. Για να βρεθούν άνθρωποι των γραμμάτων, και όχι μόνον, στα κάτεργα θα πρέπει να περάσουν χρόνια, όταν την Οχράνα των τσάρων θα την έχει αντικαταστήσει η Κα Γκε Μπε. Ο Τολστόι προς το παρόν ζει στην ντάτσα του, τη Γιασνάγια Πολιάνα, καλοζωισμένος, με πολλούς μουζίκους τους οποίους ποθεί να ελευθερώσει. Έχει όμως άγρυπνο φύλακα την κόμισσα σύζυγό του που τον κλειδώνει για να γράφει. Παρ’ όλα αυτά, δηλώνει ότι “η ιδιοκτησία είναι κλοπή”.

 Στο μεταξύ γράφει την “Άννα Καρένινα”, καθρέφτη των ηθών στην Αγία Πετρούπολη, ένα από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα όλων των εποχών και βέβαια το “Πόλεμος και Ειρήνη”, για το οποίο ο Τσέχωφ λέει ότι ξυπνά κάθε νύχτα και το διαβάζει. “Εξακολουθώ”, γράφει, “να νιώθω την ίδια περιέργεια και τον ίδιο απλοϊκό θαυμασμό όπως και στην πρώτη ανάγνωση. Είναι υπέροχο!”

 Αλλά και χρόνια αργότερα, ο Αμερικάνος Νόρμαν Μέιλερ, γράφοντας το θαυμάσιο “Οι γυμνοί και οι νεκροί” για τον πόλεμο στον Ειρηνικό με τους Ιάπωνες, στρώνεται και διαβάζει το “Πόλεμος και Ειρήνη”. Με τα μικρά πονηρά ματάκια του, ο Λέων απολαμβάνει τη συντροφιά των νεοτέρων του που τον λατρεύουν και ας έχουν καμιά φορά αντιρρήσεις.

 Είναι ένας άνθρωπος σπάνια γοητευτικός, όπως θα πει ο Τσέχωφ, και όσο υπάρχει αυτός “θα θάβονται στο σκοτάδι το κακό γούστο και η χυδαιότητα, χωρίς αυτόν οι συγγραφείς θα ήταν ένα κοπάδι χωρίς βοσκό”. Από τη μεριά του, ο Τολστόι θεωρεί τον Αντόν μέτριο έως ατάλαντο δραματουργό, μολονότι τον εκτιμά πολύ ως διηγηματογράφο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Τολστόι απέρριπτε και τον Σαίξπηρ. Τελικά, ο μέγας Λέων έχοντας ξεφύγει από την επιτήρηση της κόμισσας θα περιπλανηθεί μια παγερή νύχτα του χειμώνα του 1910 αναζητώντας την ελευθερία για να συναντήσει, με τη μορφή πνευμονίας, τον θάνατο.

 ΤΣΕΧΩΦ 


Άντον Τσέχωφ

Δίπλα στον Λέοντα και στον Μαξίμ, δίπλα στα γηρατειά και στα νιάτα, κάθεται ο μεσήλιξ Αντόν Τσέχωφ με τα γυαλάκια του κρεμασμένα από μαύρο κορδόνι, το pince nez όπως επικρατούσε η ονομασία του, σοβαρός και κάπως θλιμμένος.

 Παρά την άψογη εμφάνισή του, μαντεύει κανείς την αρρώστια του που καιροφυλακτεί, μια αρρώστια που σημάδεψε καλλιτέχνες από τον εύθραυστο Σοπέν ως τον χαλκέντερο Ρίτσο. 

“Είμαι εξόριστος στη Γιάλτα”, θα γράψει στη γυναίκα του, “όπως ο Ντρέιφους στο Νησί του Διαβόλου”. Πριν να επιδεινωθεί η υγεία του θα έχει το σθένος να επισκεφθεί τους κατάδικους ενός άλλου νησιού, της Σαχαλίνης, το Γκουαντανάμο της εποχής, κάπου χαμένο στον Αρκτικό Κύκλο.

 “Ένας τόπος όπου θα έπρεπε να πάμε για προσκύνημα όπως οι Τούρκοι στη Μέκκα”, γράφει δέκα χρόνια πριν από τη φωτογραφία. 

Προς το παρόν, εξακολουθεί να συνθέτει μελαγχολικές ιστορίες που βγάζουν ενίοτε γέλιο με εκείνη τη δεινή παρατηρητικότητά του για την αργόσχολη αστική ρωσική τάξη και τους περιφρονημένους. 

Ώρες ώρες ονειρεύεται μια επανάσταση, όπως στο πρόσωπο του φοιτητή στον “Βυσσινόκηπο”. Η καριέρα του στο θέατρο αρχίζει με την παταγώδη αποτυχία του “Γλάρου”, παρ’ όλα αυτά επιμένει και σε αυτό έρχεται αρωγός η γυναίκα του, η ηθοποιός Όλγα Κνίπερ. Θα πεθάνει στη Γερμανία το 1904, σε μια τελευταία απόπειρα να αλλάξει περιβάλλον και να γιατρευτεί, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, πίνοντας αντί για μετάληψη ένα ποτήρι σαμπάνια. Χρόνια αργότερα ο θάνατος του θα εμπνεύσει στον Αμερικανό Ρέιμοντ Κάρβερ ένα εξαιρετικό διήγημα. 

ΓΚΟΡΚΙ


gorky

 Ο τρίτος της παρέας, ο Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πεσκόφ όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Μαξίμ Γκόρκι, ανάμεσα στον Λέοντα Τολστόι και τον Αντόν Τσέχωφ, με την παραδοσιακή ρώσικη μπλούζα του που κουμπώνει στον ένα ώμο. Κοιτάζει κατευθείαν τον φωτογράφο ακουμπώντας στους φίλους του και οραματιζόμενος τη μεγάλη Επανάσταση. Είναι ο μόνος από τη συντροφιά που θα προλάβει το 1917. Ευτυχώς ίσως για τους άλλους δύο που, παρά τις ιδέες τους, δεν θα καλοπερνούσαν με τους Μπολσεβίκους.

 Ο Μαξίμ είναι ακόμα νέος στη φωτογραφία, όμορφος, με φουντωτό μουστάκι και γεροδεμένος.

 Νιώθει μεγάλο σεβασμό απέναντι στον Τολστόι χωρίς να λείπει και μια κριτική διάθεση. Με τον Τσέχωφ έχει μια αδελφοσύνη και οικειότητα. Άλλωστε ο Μαξίμ θα έχει πολλά να διδαχθεί για το θέατρό του από τα έργα του Αντόν.

 Από την πλευρά του, με όλη τη συμπάθεια που του έχει, ο Τσέχοφ γράφει για τον Μαξίμ ότι “εξωτερικά δίνει την εντύπωση ξυπόλητου, αλλά από μέσα του είναι άνθρωπος πολύ λεπτός και με έχει γοητεύσει. Θα ήθελα να τον συστήσω σε γυναίκες, γιατί πιστεύω ότι του χρειάζονται, αλλά αντιδρά”.

 Ο αγνός λοιπόν Γκόρκι, του οποίου τον Δεκέμβριο του ’44 ξεκοκάλιζα τα “Ξένα Χέρια”, προτού βρεθώ και εγώ όμηρος στα χέρια των ελασιτών.

 “Το μόνο που ενοχλεί πάνω στον Μαξίμ”, έγραφε ο Τσέχοφ, “είναι η χωριάτικη πουκαμίσα του”. Αντίληψη του αστού που, κατά τα άλλα, ξεμπρόστιαζε την αστική τάξη, ίσως γιατί ο ίδιος δεν ήθελε να δείχνεται ατημέλητος ούτε μπροστά στους πιο οικείους του. Αντιφάσεις λοιπόν που μέσα από αυτές οι εργάτες της τέχνης θαυματουργούν. Προδομένος από τους συντρόφους του Μπολσεβίκους, ο Γκόρκι θα αναζητήσει διέξοδο στην Ευρώπη.

 Γράφει το 1936 στον Ρομέν Ρολάν: “Μια δαιμονική κούραση πάει να με καταβάλει”. Με την επιστροφή του στη Ρωσία, την ίδια χρονιά, παθαίνει αιμόπτυση, ένα κρυολόγημα στο τρένο θα τον αποτελειώσει τον Ιούνιο του ’36.

 Ύστερα από 50 χρόνια, η Γιάλτα, τόπος παραθερισμού της ρωσικής αριστοκρατίας, θα ενώσει άλλους τρεις επιφανείς, τον Στάλιν που συμπτωματικά έχει το ίδιο μουστάκι με τον Γκόρκι, τον Τσόρτσιλ με το πούρο και τον Ρούζβελτ άρρωστο και τυλιγμένο σε κάπα. Αυτοί οι τρεις θα τεμαχίσουν σαν πρωτοχρονιάτικη πίτα την Ευρώπη, προδιαγράφοντας τον Ψυχρό Πόλεμο που κυριάρχησε σε ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα. Στο μεταξύ η Κριμαία, που βρισκόταν κάτω από την επιρροή της Ουκρανίας, πρόσφατα μόλις, θα επιστρέψει στη μητέρα Ρωσία προκαλώντας αναταραχή. Άραγε, συλλογίζομαι, θα μπορεί τώρα πια η Κυρία με το σκυλάκι να κάνει τη βόλτα της στην προκυμαία με το ομπρελίνο της για να συναντήσει κρυφά και καρδιοχτυπώντας τον εραστή της; Δεν μπορεί όμως, όλο και κάποιος εργάτης του γραπτού λόγου θα βρεθεί να εμφυσήσει ζωή σε άλλες ηρωίδες και ήρωες του μέλλοντος.

Three Powers Meet

 Η λογοτεχνία, σε αντίθεση με τις επαναστάσεις και τις προσαρτήσεις κρατών, δεν τελειώνει, κρατά ευτυχώς αιώνια. 

Του Μένη Κουμανταρέα, επιμέλεια Θανάσης Νιάρχος από τα «ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ» .


   --------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Αντόν Τσέχωφ: Ο άνθρωπος που καθόρισε το θέατρο







Ο Αντόν Τσέχωφ γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1860 στο Ταγκανρόνγκ, μικρή επαρχιακή πόλη της Ρωσίας. Γιος παντοπώλη, ήταν το 3ο από 6 παιδιά της οικογένειας. Ο παππούς του ήταν δούλος μα πλούτισε και κατάφερε να εξαγοράσει την ελευθερία της οικογένειάς του, για 700 ρούβλια το κεφάλι. Ειρωνεία! Το 1861 έγινε η χειραφέτηση των δούλων. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός, ωστόσο εξαιρετικά θρησκόληπτος και πολύ αυστηρός με την εκπαίδευση των παιδιών του. Ποθώντας ο γιος του να γίνει πλούσιος τον γράφει στο "Αριστοκρατικό", σχολείο της πλούσιας Ελληνικής Παροικίας. Το 1875, όταν η οικονομική καταστροφή της οικογένειας γίνεται αναπόφευκτη ο πατέρας αποφασίζει να δραπετεύσει από τους πιστωτές του στη Μόσχα. Ο Αντον Τσέχωφ μένει πίσω παραπάνω από 3 χρόνια προκειμένου να τελειώσει το σχολείο και συντηρείται με χρήματα που ο ίδιος βγάζει παραδίδοντας μαθήματα κατ'οίκον. Η μετάβασή του στη Μόσχα, κοντά στην υπόλοιπη οικογένεια, συμπίπτει με την εγγραφή του στην Ιατρική Σχολή. Θα ολοκληρώσει τις σπουδές του με επιτυχία, ενώ παράλληλα γράφει μικρά χιουμοριστικά διηγήματα σε περιοδικά για να ενισχύει οικονομικά την οικογένειά του. Το επάγγελμα του γιατρού θα το εξασκήσει σε όλη του τη ζωή, εργαζόμενος ακούραστα για την καταπολέμηση της χολέρας που μάστιζε εκείνα τα χρόνια τη κεντρική Ρωσία. Το 1892, μάλιστα, στο Μελίχοβο της Ουκρανίας όπου εγκαθίσταται εξυπηρετεί ως γιατρός 26 χωριά και 7 εργοστάσια και πολύ συχνά παρέχει τις υπηρεσίες του δωρεάν. 

Εκτός από γιατρός όμως ο Τσέχωφ είναι και ασθενής! Η φτώχεια των παιδικών και νεανικών του χρόνων θα του κληροδοτήσει την φυματίωση, που θα τον ταλαιπωρήσει το υπόλοιπο της ζωής του και τελικά θα τον νικήσει στα 44 του χρόνια. Παρά την επίγνωση της ασθένειάς του ο Τσέχωφ δουλεύει αδιάκοπα συνδυάζοντας με το ίδιο πάθος την ιατρική και την τέχνη. Άλλωστε και η σύζυγος και η ερωμένη του, όπως τις αποκαλούσε, υπηρετούσαν έναν σκοπό, τη θεραπεία του ανθρώπου, στο σώμα και την ψυχή του.

Το ταλέντο του ως συγγραφέα διηγημάτων αναγνωρίστηκε από νωρίς, θεατρικά έργα όμως άρχισε να γράφει σχετικά αργά στην καριέρα του. Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα είναι σήμερα κοινώς αποδεκτά ως παγκόσμια κλασικά κείμενα. Ωστόσο αυτά δε γνώρισαν την αποδοχή του σύγχρονού του κοινού παρά μόνο όταν ο Τσέχωφ συνάντησε τον Στανισλάφσκι και το «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας» (1898). Σε συνεργασία με τον Στανισλάφσκι ανεβάζει αρχικά το θρυλικό «Γλαρο» (έργο που σε προηγούμενη παρουσίασή του είχε αποτύχει παταγωδώς). Η συνεργασία αυτή θα σημάνει την αρχή μιας εξαιρετικά επιτυχημένης πορείας του Τσέχωφ. Ακολουθούν "Ο Θείος Βάνια", "Οι Τρεις Αδελφές" κι "Ο Βυσσινόκηπος". Η ευρεία αναγνώρισή του επισφραγίζεται το 1899 με την εκλογή του ως μέλος της Ρωσσικής Ακαδημίας, θέση από την οποία αργότερα θα παραιτηθεί, διαμαρτυρόμενος για την ακύρωση της εκλογής του Γκόρκι. 
Από τη συνεργασία του με το θίασο του Στανισλάφσκι θα προκύψει όμως και ένας γάμος! Ο γάμος του Τσέχωφ με την ηθοποιό του Θεάτρου Τέχνης, Όλγα Κνίπερ.

Ο Τσέχωφ θα αναγκαστεί να φύγει από τη Ρωσία μετά την πρεμιέρα του «Βυσσινόκηπου» λόγω της επιδείνωσης της υγείας του. Τη 2α Ιουλίου του 1904 ο Τσέχωφ πεθαίνει στη Γερμανία.

Το χιούμορ με το οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή θα τον συνοδέψει και στο θάνατό του! Η σορός του μεταφέρεται σ' ένα βαγόνι με στρείδια! Από λάθος οι παριστάμενοι ακολουθούν έναν άλλο νεκρό στρατιωτικό με τη συνοδεία μπάντας! Θάφτηκε στο κοιμητήρι Νοβοντέβιτσι και πάνω από τον τάφο του γέρνουν τα κλαριά μιας κερασιάς (ο πραγματικός τίτλος του "Βυσσινόκηπου" είναι "Ο Κήπος Με Τις Κερασιές")!

Το Τσεχωφικό Θέατρο

«Χρειαζόμαστε νέους τρόπους έκφρασης. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους, κι αν δεν μπορούμε να τους δημιουργήσουμε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα» λέει ο Τσέχωφ δια στόματος Τρέπλιεβ στο «Γλάρο». Ο Τσέχωφ διαφωνεί με την καθιερωμένη δραματουργική της εποχής του. Τον ενοχλεί η προσήλωση σε μια συγκεκριμένη δομή του δράματος-μια ιστορία που αρχίζει, εξελίσσεται, κορυφώνεται και τελειώνει. «Στη ζωή τα πράγματα δε συμβαίνουν έτσι», δηλώνει. Ο Τσέχωφ προτείνει πράγματι "νέους τρόπους". Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι τα θεατρικά του έργα αναδείχθηκαν μόνο μέσα από τη συνεργασία του με τον Στανισλάφσκι ο οποίος επίσης πρότεινε έναν νέο τρόπο υποκριτικής κι αναπαράστασης των γεγονότων πάνω στη σκηνή.

Μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία στο έργο του Τσέχωφ είναι:

 Στα έργα του Τσέχωφ δεν υπάρχει εμφανής δράση. Ο μύθος είναι εξαιρετικά απλός. Είναι σκηνές καθημερινής ζωής δίχως φανερή αλληλουχία, δίχως εκρήξεις και εξαιρετικές περιστάσεις. «Βλέπεις τη ζωή όχι μόνο μέσα από τις κορυφές και τις αβύσσους της, αλλά μέσα από την τριγύρω σου καθημερινότητα».

Βάζοντας σε δεύτερο πλάνο τη δράση, το μύθο, ο Τσέχωφ τονίζει τη σημασία των ίδιων των προσώπων, τα οποία αδρανούν-πλήττουν μα την ίδια στιγμή βιώνουν το δράμα της ζωής, το δράμα της φθοράς. «Το δράμα γίνεται μέσα στον άνθρωπο και όχι στις ακραίες του εκδηλώσεις». Έτσι η δραματική πορεία αντί να συμβαίνει στα εξωτερικά γεγονότα του μύθου, σημειώνεται στην εσωτερική ζωή των προσώπων.

Ο διάλογος των προσώπων είναι εξωτερικά ασύνδετος. Πολλές φορές- και μάλιστα στα καίρια σημεία του έργου- θα'λεγε κανείς ότι το κάθε πρόσωπο τραβάει το δικό του δρόμο, ότι η συνομιλία του δεν είναι διάλογος διασταυρούμενος, αλλά παράλληλοι μονόλογοι που ποτέ δε συμπίπτουν. Έτσι μας υποβάλλεται το δραματικό ασύμπτωτο που χαρακτηρίζει το έργο του Τσέχωφ. Τα πρόσωπα αγωνίζονται να επικοινωνήσουν αλλά δεν τα καταφέρνουν.

Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής είναι κεντρικό δραματικό θέμα στα έργα του Τσέχωφ. Η ροή του χρόνου και η συνακόλουθη φθορά κάνουν το νόημα αυτό φευγαλέο, την αναζήτησή του πιο δραματική και πολλές φορές αφήνουν τα πρόσωπα αδικαίωτα με ένα τρόπο γνήσια τσεχωφικό, που βρίσκεται ανάμεσα στην ειρωνεία και το σπαραγμό.

 Στον Τσέχωφ οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του δραματικού και του κωμικού είναι αδρές. Οι τόνοι είναι αμφίρροποι, όλες οι καταστάσεις είναι ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό και εκεί έγκειται και η δυσκολία στο ανέβασμα επί σκηνής των έργων του. Ο θεατής προτιμά να ξέρει αν αυτό που βλέπει έχει χαρακτήρα κωμικό ή σοβαρό. Ο Τσέχωφ όμως δημιουργεί αυτές τις αμφίβολες καταστάσεις που είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς αν πρέπει να γελάσει ή να συγκινηθεί, αν ο συγγραφέας σοβαρολογεί, παίζει, ειρωνεύεται ή σατιρίζει. Στον «Θείο Βάνια» παραδείγματος χάριν, στην κρισιμότερη στιγμή του έργου, όταν ο Βάνια μπαίνει με το περίστροφο και πυροβολεί τον Σερεμπριάκωφ, το περίστροφο παθαίνει αφλογιστία κι αυτός φωνάζει με το στόμα «Μπαμ!»
Άλλο ένα χαρακτηριστικό στα έργα του Τέχωφ είναι τα ερωτικά τρίγωνα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ένας χαρακτήρας είναι παράφορα ερωτευμένος με κάποιον ο οποίος όμως ποθεί κάποιον άλλο. Το ανεκπλήρωτο, λοιπόν, του έρωτα είναι άλλο ένα στοιχείο των έργων του Τσέχωφ.

Τα έργα του Τσέχωφ είναι έργα ατμόσφαιρας, όχι όμως εξωτερικής. Τα εξωτερικά μέσα όπως τα σκηνικά αντικείμενα ή οι ήχοι από τα παρασκήνια μεταβάλλονται σε σύμβολα που βρίσκονται σε εσωτερική αντιστοιχία με τις καταστάσεις των προσώπων έχοντας αποκτήσει συναισθηματικά φορτισμένο φορτίο. Σημαντικό ρόλο στα έργα του παίζουν τα σύμβολα. «Ο γλάρος είναι ένα τόσο δυνατό πουλί και την ίδια στιγμή τόσο ευάλωτο» έλεγε χαρακτηριστικά ο Τσέχωφ παρομοιάζοντας τη Νίνα με γλάρο στο ομώνυμο έργο του.


Πηγή: artmag.gr

       --------------------------------------------------------------------------------------------


Τρεις αδελφές (1982)
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή
22/01/1982 - 21/02/1982 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα


                     





















































Ο Γιώργος Αρμένης και ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετούν και πρωταγωνιστούν στο έργο του Τσέχοφ δίνοντας ο καθένας τη δική του θεατρική εκδοχή
Ο «Θείος Βάνιας» εξομολογείται
κριτική θεάτρου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  02/11/2003

Λοβέρδου Μυρτώ


Ο «Θείος Βάνιας» εξομολογείται
Ο Γιώργος Αρμένης (αριστερά) και ο Γιάννης Μπέζος αναμετρούνται με τον «Θείο Βάνια»



Το 1899 ο «Θείος Βάνιας» του Αντον Τσέχοφ έκανε πρεμιέρα στη Μόσχα. Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Στανισλάφσκι, ο οποίος υποδύθηκε τον Αστρόφ, ενώ η γυναίκα του, Λιλίνα, ήταν η Σόνια. H Ολγα Κνίπερ, σύζυγος του Τσέχοφ, ανέλαβε τον ρόλο της Ελενας. Είχε προηγηθεί ο «Γλάρος», ενώ ακολούθησαν οι «Τρεις αδελφές» και ο «Βυσσινόκηπος». Στην Ελλάδα το έργο πρωτοανέβηκε το 1931 από τον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη (μαζί με τουςΑλέξη Μινωτή, Κατίνα Παξινού, Αθανασία Μουστάκα) και έκτοτε έχει παρουσιασθεί, μεταξύ άλλων, από το Εθνικό Θέατρο (1953) και από το Θέατρο Τέχνης (1960) σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (1971 και 1993), από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1968 και 1995) και από τον Λευτέρη Βογιατζή (1989).
Απομονωμένοι, φθαρμένοι, ηττημένοι, αδύναμοι να αλλάξουν τη ζωή τους, οι ήρωες στον «Θείο Βάνια» ζουν υποταγμένοι στη μοίρα, χωρίς ελπίδα. H τραγωδία τους έγκειται στη γνώση της κατάστασής τους. Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα παρακολουθούμε την καθημερινότητά τους, πάσχουμε μαζί τους και συνειδητοποιούμε για άλλη μία φορά το μεγαλείο του Τσέχοφ.
Εφέτος η Αθήνα φιλοξενεί δύο παραστάσεις του έργου: Ο Γιώργος Αρμένης σκηνοθετεί και παίζει στον ομώνυμο ρόλο στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, που ήδη σήκωσε αυλαία. Μετάφραση Ερρίκος Μπελιές, σκηνογραφία Δαμιανός Ζαρίφης. Μαζί του οιΠαναγιώτα Βλαντή, Τάκης Βουλαλάς, Κώστας Καζανάς, Χριστίνα Μαξούρη κ.ά. Στο θέατρο Προσκήνιο ο Γιάννης Μπέζος θα κάνει πρεμιέρα σε λίγες εβδομάδες με τον «Θείο Βάνια», που σκηνοθετεί και υποδύεται. Μετάφραση Χρύσα Προκοπάκη, σκηνογραφίαΕύα Νάθενα, μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου. Παίζουν οι Ναταλία Τσαλίκη,Δημήτρης Σιακάρας (στη θέση του Γιώργου Κέντρου που αποχώρησε), Μαρίνα Ψάλτη,Περικλής Μουστάκης κ.ά. 

Γιώργος Αρμένης «Ο αντι-ήρωας»

«Γνώρισα τον "Θείο Βάνια" από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, από τον δάσκαλό μου, τον Κάρολο Κουν, και από τότε μου άρεσε αυτός ο αντι-ήρωας, ο ψυχικός του κόσμος, η ευαισθησία του. Υστερα από μια 36χρονη πορεία στο θέατρο, νιώθω ότι έφθασα στην ώριμη ηλικία, στην ωριμότητα του καλλιτέχνη και του ανθρώπου για να ερμηνεύσω αυτόν τον ρόλο. Ο Βάνιας είναι 47 χρόνων στο έργο. Πιστεύω ότι είναι ο άνθρωπος που πληρώνει και θυσιάζεται, που παραμελεί τη ζωή του. Ο ίδιος ξέρει ότι δεν έζησε, δεν χάρηκε. Και τώρα πια είναι αργά. Είναι ηττημένος, πικρός. Για να τον ερμηνεύσω προσπάθησα να τον βρω με το σώμα μου, με τους ώμους και τη μέση μου. Να νιώσω την ήττα του. Παράλληλα ο ίδιος,μπροστά στην Ελενα, προσπαθεί να φανεί εραστής. Είναι όμως χαμένος, και αυτό το δείχνει με την όψη του. Ο Βάνιας συνδυάζει την αξιοπρέπεια με τη σκληρότητα. Ο έρωτας για εκείνον είναι μια ιστορία χωρίς ανταπόκριση. Τον χαρακτηρίζει, όμως, μια αφλογιστία, μια αστοχία. Αυτό είναι ο Βάνιας: ένας άνθρωπος που έχει χάσει τον στόχο του. Και παραδίδεται. Στο τέλος ξέρει πια ότι δεν θα κάνει την υπέρβαση. Μένει "θαμμένος" εκεί,μαζί με τη Σόνια, και ελπίζει ότι αυτοί που θα έρθουν μετά θα ζήσουν καλύτερα. Ως σκηνοθέτης έστησα την παράσταση στη δεκαετία του '30. H εποχή του '30 μού φαίνεται συγγενική με το τέλος του 19ου αιώνα. Αυτό που μας καταγράφει ο Τσέχοφ, μέσα σε μια παρακμιακή εποχή, είναι η καθημερινότητα του ανθρώπου. Από κάτω οι ψυχές πάλλονται,τα συναισθήματα συγκρούονται. H μοναδικότητά του έγκειται στον συνδυασμό του ανθρώπινου με το ρεαλιστικό που αγγίζει την ψυχή μας». 

Γιάννης Μπέζος «Ένας άνθρωπος»

«Με το πέρασμα του χρόνου αισθάνομαι την ανάγκη να καταπιαστώ με μεγάλα έργα. Και ο "Θείος Βάνιας" είναι ένα μεγάλο έργο. Ξέρω ότι ο ρόλος είναι κόντρα στο "φιζίκ" μου. Είναι ένας άνθρωπος γερασμένος, κυρίως μέσα του. Ένας άνθρωπος που τον συναντούμε παντού.Έχει χάσει το τρένο της ζωής και ξέρει ότι φταίει ο ίδιος. Ομολογεί την ήττα του και αυτό τον κάνει τραγικό και συγχρόνως γελοίο, αστείο. Δεν μπορεί να αντέξει όλα όσα του συμβαίνουν. Θέλει, όμως, πολύ κουράγιο για να αποδεχθεί την αλήθεια, την ευθύνη του, και να μην τα ρίξει όλα στην κακιά μοίρα. Και αυτό το κάνει ο Βάνιας.
Πώς να παιχθεί το έργο; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Εμείς πρέπει να ανακαλύψουμε τι κρύβεται κάτω από τις λέξεις, πίσω από το κείμενο. Να συνδυάσουμε την ελαφράδα με το βάθος. Είναι ένα κομμάτι ζωής: και στη ζωή δεν γελάμε με τα σκληρά και τραγικά που μας συμβαίνουν; Το χιούμορ δεν αλλοιώνει τη δύναμη και το κύρος του συγγραφέα και του έργου. Το δικό μας ανέβασμα κρατά την εποχή του. Γιατί το θεωρώ πιο ενδιαφέρον. Άλλωστε, δεν ξέρω πώς να το κάνω "μοντέρνο", δεν το καταλαβαίνω. Το σκηνοθετώ γιατί δεν θέλω τη ματιά κανενός άλλου σκηνοθέτη. Άλλωστε, όταν παίζουν οι συνάδελφοι, παίζω μαζί τους. Πιστεύω ακράδαντα ότι την παράσταση την κάνει ο ηθοποιός. Το μεγαλείο στον Τσέχοφ είναι ο συνδυασμός της λογικής και του αισθήματος. H απλή καθημερινότητα που παίρνει τη θέση των μεγάλων πράξεων. Και όλα αυτά τα βατά πράγματα ο Τσέχοφ τα αποδίδει με ποίηση. Κατανοεί τους ήρωές του, δεν τους κριτικάρει. Καταπιάνεται με απλές συμπεριφορές. Τον Τσέχοφ δεν τον διηγείσαι, τον νιώθεις».


         ----------------------------------------------------------------------------------------------

Ο θείος Βάνιας (1953)
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή
21/01/1953 - 01/03/1953 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα















   ------------------------------------------------------------------------------------------


Βυσσινόκηπος (1985)
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή
23/03/1985 - 05/05/1985 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα








































             -------------------------------------------------------------------------------


































   

     -----------------------------------------------------------------------------------------


Ο γλάρος (1988)
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή
23/01/1988 - 12/03/1988 Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, Ελλάδα
















































































































































   













               --------------------------------------------------------------------------------





Αντόν Τσέχωφ


Anton Tschechow.jpg





Όνομα
Αντόν Τσέχωφ

Γέννηση 
29 Ιανουαρίου 1860( 17 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο)
Ταγκανρόγκ, Ρωσική Αυτοκρατορία

Θάνατος 
15 Ιουλίου 1904 (2 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο)
Μπαντενβέιλερ,Γερμανική Αυτοκρατορία

Εθνικότητα  
Ρώσος

Υπηκοότητα
Ρωσική Αυτοκρατορία

Πανεπιστήμιο σπουδών
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας

Αξιοσημείωτα έργα
Ο Γλάρος, Ο Θείος Βάνιας, Τρεις αδελφές, Ο Βυσσινόκηπος κ.α.



Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ (29 Ιανουαρίου 1860 – 15 Ιουλίου 1904) ήταν Ρώσος ιατρός, δραματουργός και συγγραφέας, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς διηγημάτων στην ιστορία.


Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1860 (17 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο) στην κωμόπολη Ταγκανρόγκ, στη νότια Ρωσία. Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904 (2 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) στη γερμανική πόλη Μπαντενβέιλερ και τάφηκε στη Μόσχα στις 22 Ιουλίου 1904. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μορφές της παγκόσμιας δραματουργίας και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεατρική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Στα έργα του αποτυπώνεται η διαρκής φθορά της καθημερινής ζωής. Οι ήρωές του είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που «ξοδεύουν» τη ζωή τους μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας.

Ο αστεροειδής 2369 Τσέχωφ (2369 Chekhov) πήρε το όνομά του από τον συγγραφέα αυτό.

Παιδική ηλικία

Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του (Αλέξανδρος, Νικόλαος, Ιβάν, Μαρία, Μιχαήλ) και μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον. Ο παππούς του Τσέχωφ ήταν δουλοπάροικος, που εξαγόρασε τη ελευθερία του. Ο πατέρας του (Πάβελ Εγκόροβιτς) δούλευε ως λογιστής και διατηρούσε τυροκομείο. Το ελάχιστο κέρδος του πατέρα ήταν αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες της μεγάλης οικογένειας, γεγονός που τον ανάγκασε να δηλώσει πτώχευση. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του Τσέχωφ, ο Αλέξανδρος και ο Νικόλαος, αντιδρώντας στον αυταρχισμό του πατέρα τους και στην καθημερινή τους μιζέρια έφυγαν απ' το σπίτι. Για να αποφύγει τη δικαστική δίωξη των δανειστών του, ο πατέρας του κατέφυγε στη Μόσχα. Λίγο αργότερα έφυγε και η μητέρα του με τα αδέρφια του, Μαρία και Μιχαήλ. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στην προπαρασκευαστική τάξη του ενοριακού ελληνικού σχολείου του Ταγκανρόγκ και στη συνέχεια φοίτησε στο κλασικό γυμνάσιο της πόλης. Από την 6η τάξη του γυμνασίου αναγκάστηκε μόνος του να βγάζει το ψωμί του παραδίδοντας μαθήματα κατ' οίκον. Πούλησε ό,τι είχε απομείνει από τα πράγματα του σπιτιού και έστειλε τα λεφτά στους γονείς του στη Μόσχα.

Πρώιμα έργα

Το 1879 ο Τσέχωφ μπαίνει στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1884. Από τα χρόνια του γυμνασίου έγραφε χιουμοριστικές σκηνές, αφηγήσεις, μονόπρακτα και ως φοιτητής δημοσίευσε τα πρώτα του ευθυμογραφήματα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ξυπνητήρι, Θεατής, Μόσχα, Φως και σκιά, Θραύσματα κ.ά., με το ψευδώνυμο «Αντόσια Τσεχοντέ». Το 1884 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων, Τα παραμύθια της Μελπομένης και το 1885 τις Φανταχτερές Ιστορίες.

Κυρίως έργο

Παράλληλα με το επάγγελμα του ιατρού, αναπτύσσει μεγάλη και σημαντική συγγραφική δραστηριότητα. Το 1886 γράφει το πρώτο του μονόπρακτο με τίτλο Κύκνειο άσμα. Το 1887 ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα το έργο του Ιβάνοφ, το οποίο δέχεται αντικρουόμενες κριτικές. Γεγονός που τον οδήγησε να μη δώσει ποτέ σε επαγγελματικό θίασο το δεύτερο θεατρικό του έργο το Δαίμονας του δάσους (πρώτη μορφή του έργου Ο Θείος Βάνιας). Το 1888 του απονέμεται το Βραβείο Πούσκιν. Το 1891 ταξιδεύει στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στη Ρωσία εργάζεται εντατικά ως γιατρός για την καταπολέμηση της χολέρας. Εγκαθίσταται στο Μελίχοβο της Ουκρανίας, όπου ως γιατρός εξυπηρετεί 26 χωριά και 7 εργοστάσια. Προηγουμένως, έχει επισκεφτεί τη νήσο Σαχαλίνη, μελετώντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των καταδίκων. Το 1894 πραγματοποιεί το δεύτερο ταξίδι του στο εξωτερικό. Το 1896 ανεβαίνει ανεπιτυχώς στην Πετρούπολη, στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι, το έργο του Ο Γλάρος. Τη χρονιά εκείνη αντιμετωπίζει την πρώτη σοβαρή εκδήλωση της φυματίωσης. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκεντρώνει από εράνους, φιλανθρωπίες και παραστάσεις, χτίζει ένα σχολείο στο Ταλέζ. Νέα κρίση της αρρώστιας του 1897, τον αναγκάζει να πάει στη Ριβιέρα της Νότιας Γαλλίας, ενώ ανεβαίνει στην ρωσική επαρχία Ο Θείος Βάνιας.

Το 1898 και 1899 παρουσιάζονται στο κοινό της Μόσχας από το Θέατρο Τέχνης, με πολύ μεγάλη επιτυχία, τα έργα του Ο Γλάρος και Ο θείος Βάνιας. Η συνεργασία του Τσέχοφ με το Θέατρο Τέχνης και τον Στανισλάφσκι στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωση της δραματουργίας τους. Την εποχή αυτή εγκαθίσταται μόνιμα στηΓιάλτα της Κριμαίας, λόγω της υγείας του. Το 1900 γίνεται μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας και το 1901 παντρεύεται την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ. Την ίδια χρονιά ανεβαίνουν στη Μόσχα Οι τρεις αδελφές, πάλι από το Θέατρο Τέχνης. Το 1902 παραιτείται από τη Ρωσική Ακαδημία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μη αποδοχή ως μέλους της του Γκόρκι. Το 1904, λίγο πριν τον θάνατό του, το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το έργο του Ο βυσσινόκηπος.

Συλλογές διηγημάτων

Τα παραμύθια της Μελπομένης

Φανταχτερές ιστορίες

Η αρραβωνιαστικιά ― ελλην. μετάφραση Βασ. Τομανάς, εκδ. «PRINTA»

Το βατραχόψαρο

Για την αγάπη

Ένας άνθρωπος σε θήκη

Η ευτυχία

Θάλαμος Νο. 6

Ο θάνατος ενός υπαλλήλου

Καημός

Καθηγητής φιλολογίας

Η κυρία με το σκυλάκι

Η μονομαχία ― ελλην. μετάφρ. Βασ. Τομανάς, «PRINTA»

Η νύστα

Νύχτα Χριστουγέννων

Ο παροξυσμός

Η Παπριγκούνια

Το σπίτι με το μεσόστεγο

Τρία χρόνια

Το φραγκοστάφυλο

Ο φοιτητής

Χαμαιλέοντας

Ο χοντρός και ο λιγνός

Ο Βάνκας

Η ψυχούλα

Η προίκα, μετάφραση Κ. Σ. Κοκόλης, Εκδόσεις «Μαΐστρος»

Ανθολόγηση

Ο απρόβλεπτος κύριος Τσέχοφ, 42 διηγήματα, εισαγωγή-ανθολ.-μετάφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2015, 480 σελ

Νουβέλες

Στέπα (1888) ― ελλην. μετάφρ. Σ. Σκιαδαρέσης, «Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ» και «Νέα Εστία» 1960 Α΄ κ.ε.

Ο μαύρος μοναχός (1894) ― ελλην. μετάφρ. Ολέγ Τσυμπένκο και Μζία Εμπραλίτζε, εκδ. «Ροές», Αθήνα 2015, 176 σελ., ISBN 978-960-283-436-7

Θεατρικά έργα

Πλατόνοφ (1881)

Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού (μονόπρακτο, 1886)

Το κύκνειο άσμα (μονόπρακτο, 1887)

Μέσω Σιβηρίας (μονόπρακτο)

Ιβάνοφ (1877) ― ελλην. μετάφρ. Κ. Σταματίου, εκδ. «Θέατρο» 1965

Αρκούδα (μονόπρακτο) ― ελλην. μετάφρ. Λ. Καλλέργης, εκδ. «ΔΩΔΩΝΗ»

Πρόταση γάμου (μονόπρακτο) ― ελλην. μετάφρ. Λ. Καλλέργης, «ΔΩΔΩΝΗ»

Μια αθέλητη τραγωδία (μονόπρακτο)

Η επέτειος (μονόπρακτο)

Γλάρος ― ελλην. μετάφρ. Λ. Καλλέργης, «ΔΩΔΩΝΗ»

Γλάρος― ελλην. μετάφρ. Χαρά Σύρου, «Κάπα Εκδοτική», 2014

Στο μεγάλο δρόμο

Ο Θείος Βάνιας ― ελλην. μετάφρ. Αθηνά Σαραντίδη «ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ» και Λ. Καλλέργης, «ΔΩΔΩΝΗ»

Ο Θείος Βάνιας ― ελλην. μετάφρ. Χρύσα Προκοπάκη, «Κάπα Εκδοτική», 2014

Τρεις αδελφές ― ελλην. μετάφρ. Αθηνά Σαραντίδη «ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ»

Ο βυσσινόκηπος ― ελλην. μετάφρ. Άρη Αλεξάνδρου «ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ»




              ======================================


ΠΗΓΕΣ












"Τρεις αδελφές" του Τσέχωφ στο Εθνικό Θέατρο - Αρχείο του ...


















Αντόν Τσέχωφ - Βικιπαίδεια






   ===============================================




Το επεισόδιο «Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ», της εκπομπής «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ», παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση «Ο ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ» του ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ σε σκηνοθεσία του ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ από τη Νέα Σκηνή.

 Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ, που σκηνοθετεί την παράσταση και ερμηνεύει τον Θείο ΒΑΝΙΑ, περιγράφει τη διαδικασία κατανόησης του έργου, της παρουσίασης της εποχής και των χαρακτήρων των ηρώων ώστε να αποδοθεί η βαθύτερη ουσία του θεατρικού έργου. 

Η ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ, που ερμηνεύει την ΣΟΝΙΑ, μιλάει για τη συνεργασία της με τον ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ και παρομοιάζει το ρόλο της ως το σκαρί που το σκαλίζει με αγάπη και μεράκι και το έργο ως το αεράκι που την κινεί και την οδηγεί στη συγκίνηση. 

Η ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ, που ερμηνεύει την ΕΛΕΝΑ, τονίζει ότι χρησιμοποιεί την εμπειρία της διαδικασίας απόδοσης του ρόλου της για να κατανοήσει τον άνθρωπο. 

Το επεισόδιο εμπλουτίζεται με σκηνές από την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούν, εκτός των παραπάνω, ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΠΕΠΠΑΣ στο ρόλο του ΑΣΤΡΩΦ, η ΜΕΛΙΝΑ ΒΑΜΒΑΚΑ στο ρόλο της ΜΑΡΙΝΑΣ και ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ στο ρόλο του ΤΕΛΙΕΓΚΙΝ.


   =================================================




Αφιέρωμα στον Αντόν Τσέχωφ


Με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου η Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης πραγματοποίησε την Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014 φιλολογική βραδιά-αφιέρωμα στον μεγάλο Ρώσο λογοτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Aντόν Τσέχωφ. Στα πλαίσια της εκδήλωσης προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ του Channel Four γιά την ζωή και το έργο του Τσέχωφ. Αποσπάσματα από την ζωντανή αυτή παρουσίαση παρακολουθείτε στο συγκεκριμένο βίντεο!!! Η μετάφραση ήταν της Ρίτας Φλάναρη και η υπέροχη αφήγηση της Λαμπρινής Μίχου. Η υποβλητική μουσική επένδυση ήταν του Ερίκ Σατί.

 ============================================================




Ο Γλάρος

*Του Αντόν Τσέχωφ* *

Μετάφραση Λυκούργος Καλλέργης* *

Παίζουν με τη σειρά που εμφανίζονται 

Παύλος Χαϊκάλης, Αλεξάνδρα Διαμαντοπούλου, Γιώργος Μπάρτης, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Ντίνος Αυγουστίδης, Καίτη Γρηγοράτου, Βασίλης Παπανίκας, Κούλα Αγαγιώτου, Μάρω Κοντού, Θόδωρος Συριώτης, Ανδρέας Μπάρκουλης, Ειρήνη Καναρέλλη, Θανάσης Σταϊκούρας* *Σκηνοθεσία Σταμάτης Χονδρογιάννης* *Από την εκπομπή "Το θέατρο της Δευτέρας"*

   
Δημοσίευση σχολίου