Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

CHANGES





Τελικά είναι «Μπάουι» ή «Μπόουι»;


Ντέιβιντ Μπόουι: Ο Λευκός Δούκας των Αέναων Μεταμορφώσεων 

Η ζωή ενός θρύλου που καθόρισε την ποπ κουλτούρα

Από τον

ΓΙΩΡΓΟ-ΙΚΑΡΟ 
ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ


Ευπαθής, ευμετάβλητος, ευάλωτος, ευαίσθητος. Αλλά και ευπρόσδεκτα ευειδής. Ο Λευκός Δούκας άλλοτε, και άλλοτε ο Αλλόκοσμος, ο Εξωγήινος. Σταρ του ροκ αλλά και ηθοποιός. Σκοτεινός συνθέτης σπαρακτικών καταβυθίσεων στο έσω διάστημα, κοσμοναύτης του μύχιου και ζωγράφος του ασυνείδητου, αέναος πειραματιστής που όμως φρόντιζε πάντα, με στρατηγική και αβρότητα, να διατηρεί τις αγαστές σχέσεις του με το ρεύμα της εκάστοτε εποχής, εκφράζοντάς το ενόσω το υπονόμευε, και υπονομεύοντάς το ενόσω το εξέφραζε, αυτός ο άσσος των μεταμορφώσεων, ένας Φερνάντο Πεσσόα υπό το φως των προβολέων, ένας Αρσέν Λουπέν της βιομηχανίας του θεάματος, κατάφερε να παραμείνει ένα γαλάζιο θεσπέσιο θρόισμα.  


O ήρωάς μας γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1947, στο Μπρίξτον του Λονδίνου, και από μικρός λάτρεψε τα βιβλία και τη μουσική, θαρρείς από τότε επιθυμώντας να παίζει αενάως με τη διαλεκτική εσωστρέφειας και εξωστρέφειας. Πρώτη του φιλοδοξία ήταν να γίνει σαξοφωνίστας, και ήδη από την εφηβεία του άρχισε να παίζει το εξαίσιο όργανο που έλαμψε στα χέρια του Τσάρλι Πάρκερ και δοξάστηκε από τον Τζον Κολτρέιν. Πριν κλείσει τα είκοσι, ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς είχε γίνει γνωστός τόσο στους λάτρεις του μπλουζ όσο και της ποπ, συμμετέχοντας σε βραχύβιες μπάντες όπως οι  «The King Bees», «The Mannish Boys» και «The Lower Third». Ανήσυχος και τολμητίας, δεν δίστασε ένα βράδυ να αντικαταστήσει στο μικρόφωνο κάποιον τραγουδιστή που την τελευταία στιγμή δεν βρέθηκε επί σκηνής. Η τυχαία αυτή ανάληψη των φωνητικών εκ μέρους του είχε επιτυχία και άνοιξε νέους ορίζοντες στον νεαρό κύριο Τζόουνς, ο οποίος έσπευσε να στρέψει τις φιλοδοξίες του στο τραγούδι, και την σύνθεση φυσικά, και να προβεί συνάμα στην πρώτη του μείζονα αλλαγή, αυτήν του ονόματός του: προκειμένου να μην τον μπερδεύουν με τον Ντέιβι Τζόουνς των τότε δημοφιλών «Monkees», μετονομάστηκε από μόνος του σε Ντέιβιντ Μπόουι, αντλώντας έμπνευση από τον ήρωά του, τον Τζιμ Μπόουι, έναν Αμερικανό πιονέρο και επαναστάτη του 19ου αιώνα που σκοτώθηκε στη Μάχη του Άλαμο κάνοντας ξακουστό με το όνομά του το μαχαίρι του που δεν το αποχωριζόταν ποτέ. Μαζί με την αλλαγή του ονόματος, ο εικοσαετής Ντέιβιντ θα εγκαινιάσει και τις θρυλικές πια αλλαγές της εμφάνισης, του στυλ, των ερωτικών του προτιμήσεων, των ρόλων του τόσο στον κόσμο της δημιουργίας όσο και σε αυτόν της καθημερινής ζωής, αποσπώντας έτσι τον χαρακτηρισμό «Ο Χαμαιλέων της Ποπ».   Χλομός, ελεγχόμενα ατίθασος, απρόβλεπτος, εκρηκτικά ερωτικός, γαλανομάτης (κατά το ήμισυ, μιας και ύστερα από έναν καβγά για μια κοπέλα με τον φίλο του, τον Τζορτζ Άντεργουντ, είχε τραυματιστεί άσχημα στο αριστερό του μάτι το οποίο έκτοτε μοιάζει, ανάλογα με τον περιβάλλοντα φωτισμό, καστανό ή πράσινο), ο Ντέιβιντ Μπόουι κάνει γοργά τα πρώτα βήματα μιας καριέρας που θα τον οδηγήσει στην πώληση πάνω από 136 εκατομμυρίων δίσκων, στο να βρει μια περίοπτη θέση ανάμεσα στους εκατό πιο Σπουδαίους Βρετανούς όλων των εποχών και άλλη μία ανάμεσα στους εκατό σημαντικότερους καλλιτέχνες του ροκ εντ ρολλ, καθώς και να γίνει ο δεύτερος πλουσιότερος καλλιτέχνης του Ηνωμένου Βασιλείου, μια θέση πίσω από τον σερ Πολ Μακάρτνεϊ, με περιουσία της τάξεως των 510 εκατομμυρίων λιρών.

Φωτογραφία: © Mick Rock. The David Bowie Archive
Φωτογραφία: © Mick Rock. The David Bowie Archive


Tο 1967, θαρρείς για να γιορτάσει τα εικοστά του γενέθλια, ο Μπόουι ηχογραφεί και κυκλοφορεί το άλμπουμ «David Bowie», όπου είναι ακουστές οι επιδράσεις της περιρρέουσας ψυχεδελικής ατμόσφαιρας, συνδυαζόμενες πάντως με κομψές τάσεις ελαφράς μουσικής. Δύο χρόνια αργότερα, η Φήμη θα σαγηνευτεί από τις ερωτοτροπίες του φιλόδοξου Ντέιβιντ με τα θέλγητρά της και θα στέρξει ν’ αρχίσει  να του δίνεται. Κυκλοφορεί το σινγκλ «Space Oddity», ένας αλλόκοτος ροκ ύμνος στην εποποιία του Apollo 11 και της προσσελήνωσης, με τον Μπόουι στο ρόλο του περιλάλητου έκτοτε Ταγματάρχη Τομ που χάνεται στο αχανές διάστημα. Αυτή η μπαλάντα δεν έχει πάψει να παίζεται και να ακούγεται παρά την 35ετία που θα μπορούσε να την «συνταξιοδοτήσει», ενώ προσφάτως γνώρισε μιαν εκπληκτική και άκρως συγκινητική διασκευή της από την θαυμάσια χορωδία και μπάντα του Langley Schools Music Project.   Σβέλτος και παραγωγικός, ο Μπόουι παρατάει την ακουστική κιθάρα, φλερτάρει με το λεγόμενο χαρντ ροκ, παντρεύεται, στις 19 Μαρτίου του 1970, την Άντζελα Μπαρνέτ, την «Άντζι» που όλοι μας έχουμε τραγουδήσει μέσω του Μικ Τζάγκερ (ο οποίος την είχε παράφορα ερωτευτεί, για ένα μικρό αλλά πυκνό διάστημα) και, σάμπως για να ειρωνευτεί την επισημότητα του γάμου, υιοθετεί την τόσο σχολιασμένη «ερμαφρόδιτη» εμφάνισή του. Γίνεται ένα πολύχρωμο και πολυδιάστατο πλάσμα, ένα ον απροσδιόριστο, ευμετάβλητο, άπιαστο. Κλείνει το μάτι στο κοινό και ψιθυρίζει τα λόγια του Εμπεδοκλή: «πότε κούρος να είμαι και πότε κόρη, πότε θάμνος στη γη και πότε από τη θάλασσα ένα ψάρι που πετάγεται σαν πουλί». Από δω και πέρα δεν πρόκειται να υπάρξει ένας «Ντέιβιντ Μπόουι» αλλά οι αλλεπάλληλες παραλλαγές, μεταμφιέσεις, μεταμορφώσεις, συνοδευόμενες από «ετερώνυμα», όπως στην περίπτωση του Πεσσόα. Άλλωστε ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια του θα φέρει τον ενδεικτικό τίτλο «Changes».

Φωτογραφία: Helmut Newton. The David Bowie Archive
Φωτογραφία: Helmut Newton. The David Bowie Archive


Από την αρχή, γενναιόψυχος και ευγνώμων, ο Μπόουι θα ηχογραφήσει, στο «Hunky Dory» του 1971, επιτυχίες αφιερωμένες σε όσους τον είχαν εντυπωσιάσει και επηρεάσει, ανάμεσά τους ο Μπομπ Ντίλαν, ο Άντι Γουόρχολ, και οι Velvet Underground. Το δίχως άλλο, δεν είναι τυχαίο ότι, δεκαετίες μετά, θα υποδυθεί τον ρόλο του Πάπα της Ποπ Αρτ στην ταινία «Μπασκιά», ενώ ήδη από το 1973 θα αρχίσει να συνεργάζεται  ποικιλοτρόπως με τον ιδρυτή των Velvet, τον Λου Ριντ, του οποίου ήταν ο παραγωγός στον πρώτο σόλο δίσκο του, το «Transformer». Παράλληλα, ο Μπόουι συνδέεται φιλικά και δημιουργικά με τον άλλο θρύλο του σκληρού αγέραστου ροκ, τον Ίγκι Ποπ και την μπάντα του, τους Stooges, δημιουργώντας έτσι μια τρίπτυχη δυναμική εστέτ τάση μέσα στο ροκ ρεύμα. Μια τάση που έμελλε αργότερα να εμπλουτιστεί από την παρουσία του ιδιοφυούς Μπράιαν Ίνο.   Το 1972, ο Μπόουι «γίνεται» ο Ζίγκι Στάρνταστ, ένας ερμαφρόδιτος εξωγήινος τραγουδιστής, και μας προσφέρει το άλμπουμ «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars», κατά πολλούς το αριστούργημά του, και ίσως έτσι να είναι αν θέσουμε εκτός πάσης συγκρίσεως την φοβερή και τρομερή «Τριλογία του Βερολίνου», τα απαράμιλλα έργα «Low»,  «Heroes», και  «Lodger», επιτεύγματα που ανεβάζουν την ποπ στο επίπεδο των μεγάλων στιγμών της σύγχρονης σοβαρής μουσικής. Εκείνη την εποχή, ο Μπόουι, συνδυάζοντας τόλμη και ευφυΐα, δηλώνει δημοσίως την ροπή του στην ομοφυλοφιλία, και γίνεται πανευρωπαϊκό σύμβολο της gay culture. Συνάμα, ερωτοτροπεί δημιουργικά με το rhythm & blues, ενώ επιχειρεί να αξιοποιήσει μουσικά και στιχουργικά τις δυσοίωνες προβλέψεις του Τζορτζ Όργουελ στο καθοριστικό μυθιστόρημά του «1984», δίνοντάς μας το άλμπουμ «Diamond Dogs», μια τεράστια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπόουι αδράχνει την ευκαιρία και ξεκινάει για μια φρενήρη περιοδεία στη Βόρειο Αμερική, συνυπογράφει το «Fame» με τον Τζον Λένον, συνθέτει τον πολύ πετυχημένο «Young Americans», εκφράζεται ανοιχτά και έντιμα στο ντοκιμαντέρ «Cracked Actor» του Alan Yentob, προσελκύει το ενδιαφέρον του εμπρηστικού σκηνοθέτη Νίκολας Ρεγκ, και αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο στην ταινία «The Man Who Fell to Earth», ένα αριστούργημα του cult κινηματογράφου, μια εκθαμβωτική περιπλάνηση στις μεθορίους του διαστήματος, της περιπέτειας και του σεξ, καθώς και σημείο καμπής στην σταδιοδρομία του. Ο Μπόουι είναι πια διεθνής σταρ και λανσάρει τη νέα του περσόνα, αυτή του Λεπτού Λευκού Δούκα.   Αλλά: την ίδια περίοδο είναι τίγκα στην κοκαΐνη και τις αμφεταμίνες, είναι εφιαλτικά (καίτοι λίαν θελκτικά) λιπόσαρκος, παραληρεί κατά διαστήματα, εκφράζεται σπασμωδικά, ξεπέφτει σε ανοησίες όπως ο εκθειασμός του Χίτλερ και η δήλωση ότι η Βρετανία είναι έτοιμη να αποκτήσει έναν φασίστα ηγέτη, καθώς και ο ναζιστικός χαιρετισμός από την ανοιχτή του Μερσεντές έξω από τον Σταθμό της Βικτορίας! Το ’χουν αυτό ενίοτε οι καλλιτέχνες: μες στο παιχνίδι των μεταμορφώσεων να χάνουν το κέντρο του εαυτού τους, τον πυρήνα της ύπαρξής τους, την ουσία της λογικής!


 Το κουστούμι για την Aladdin Sane tour, 1973. Σχέδιο του Kansai Yamamoto. Φωτογραφία: Masayoshi Sukita. © Sukita / The David Bowie Archive 2012
Το κουστούμι για την Aladdin Sane tour, 1973. Σχέδιο του Kansai Yamamoto. Φωτογραφία: Masayoshi Sukita. © Sukita / The David Bowie Archive 2012

Ας είναι. Λαμπρές μέρες σκοτεινών έργων αναμένουν τον Μπόουι. Ξελαμπικάρει και φεύγει για το Βερολίνο που ήταν και πάλι τότε κέντρο συγκλονιστικών πειραματισμών. Συναντάει τον Μπράιαν Ίνο και οι δύο τους συνεργάζονται στη σύνθεση της «Τριλογίας του Βερολίνου», ανάμεσα στα 1976 και 1979. Καίτοι βαριά και ζοφερά, τα «Low»,  «Heroes», και «Lodger» είναι για τους εστέτ μουσικόφιλους τα κορυφαία διαμάντια  του Μπόουι, αξεπέραστα, πολύ μπροστά από την εποχή τους, διαχρονικά. Δεν είναι τυχαίο το ότι τα ατίθασα και ασεβή τσογλάνια του πανκ, όπως ο πολύς Νικ Λόου, ενώ επιδεικνύουν έντονο μίσος προς το γκλαμ ροκ και την φαντεζί επιδειξιμανία άλλων αστέρων της μουσικής, θα καθίσουν προσοχή, θα σεβαστούν και θα τιμήσουν τον Λευκό Λεπτό Δούκα! Αξίζει εξάλλου να σημειώσουμε ότι ο μινιμαλιστής συνθέτης Φίλιπ Γκλας, στους αντίποδες του πανκ πάντα, εμπνέεται από την «Τριλογία» και εμπλέκει πολλά μοτίβα της στις ιλιγγιώδεις συμφωνίες του.   Ο Μπόουι, πάντα ευμετάβλητος και απρόβλεπτος, θα ηχογραφήσει ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, το χιλιοακουσμένο «Little Drummer Boy», με τον αειθαλή Μπινγκ Κρόσμπι, θα αναλάβει τον ρόλο του αφηγητή στην όπερα-παραμύθι «Ο Πέτρος και ο Λύκος» του Σεργκέι Προκόφιεφ, ενώ θα εμφανιστεί στην εκπομπή του εγκάρδιου φίλου του και πρωθιερέα του γκλαμ ροκ, του Μαρκ Μπόλαν. Μακάβριες συμπτώσεις: λίγο μετά την εκπομπή, ο Μπόλαν έμελλε να βρει τον θάνατο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ενώ λίγο μετά την ηχογράφηση του «Little Drummer Boy», ο Μπινγκ Κρόσμπι άφησε την τελευταία του πνοή. Θλιμμένος και αυτοσαρκαζόμενος, ο Μπόουι θα πει ότι οφείλει να κόψει τις επισκέψεις σε φίλους μιας και φέρνει θανάσιμη κακοτυχία σε όποιον συναντάει. Πάντως θα υποδεχτεί τη δεκαετία του 1980 με μια αποφασιστικότητα που τον ωθεί σε αλλεπάλληλες ανανεώσεις. Απομακρύνεται από τα ναρκωτικά, χωρίζει με την Άντζι, εγκαταλείπει την εικόνα του ερμαφρόδιτου και του διφορούμενου, εμφανίζεται με καλοραμμένα κοστούμια, ηγείται του κινήματος του Νεορομαντισμού, ερωτοτροπεί με το σκληρό ροκ, συνεργάζεται με τους Queen του Φρέντι Μέρκιουρι, ξεσηκώνει τους πάντες με το «Let’s Dance», τραγουδάει παρέα με την ιέρεια της σόουλ Τίνα Τάρνερ, συμμετέχει στην γιγάντια συναυλία «Live Aid», χτυπάει και πάλι πρωτιά στα Top Ten με το «Dancing in the Street» που το ερμηνεύει αγκαλιά με τον Μικ Τζάγκερ. Φαίνεται ότι ο σταρ απεκδύεται τον διαολεμένο δαιμονισμό του, παρατάει το γαϊτανάκι των αντικρουόμενων, αλλά και αλληλοσυμπληρούμενων, ρόλων-ετερωνύμων, κονταίνει τα μαλλιά, ξεβάφει τα μάτια, αφήνει γένια, κοιτάζει τον κόσμο στα μάτια και γίνεται αυτό που μάλλον ανέκαθεν ήταν: ένας ωραίος και ρομαντικός Άγγελος Άγγλος!   Το σελιλόιντ δεν παύει να τον ελκύει. Ο Άγγλος συμμετέχει στην ταινία «Absolute Beginners» γράφοντας το τραγούδι των τίτλων που θα γίνει μεγάλη επιτυχία, ενώ παίζει στο «Labyrinth» του Τζιμ Χέντσον. Αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λόρενς» του Ναγκίσα Όσιμα, πλάι στον επίσης μουσικό Ρουίτσι Σακαμότο, εμφανίζεται ανάμεσα στην Κατρίν Ντενέβ και την Σούζαν Σάραντον στην βαμπιροταινία «Η Πείνα», ενώ νίπτει τας χείρας του ως Πόντιος Πιλάτος στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορτσέζε.  


Πάντα ακάματος, συγκροτεί την μπάντα Tin Machine, ηχογραφεί μαζί τους παίζοντας με τους τρόπους και τα μοτίβα του εναλλακτικού ροκ, περιοδεύει, δείχνει ξανά και ξανά ότι είναι ικανός τόσο για εύπεπτα, αλλά προσεγμένα και κομψά, σουξέ όσο και για λίαν σοβαρά εγχειρήματα ή για ακραίους τολμηρούς πειραματισμούς, όπως δείχνει το «The Buddha of Suburbia» και το «1. Outside», μια ακόμα συνεργασία του με τον πολύπτυχο Μπράιαν Ίνο.   Την αυγή της τρίτης χιλιετίας, ο Μπόουι θα εμφανιστεί στο «Κονσέρτο για τη Νέα Υόρκη», στη Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν, μια μεγάλη συναυλία συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων της 9/11. Ευφυώς, ο Δούκας θα επιλέξει να τραγουδήσει το «America» και το «Heroes», συγκινώντας βαθιά τον κόσμο. Αμέσως μετά, θα συνεργαστεί με τον παλιό παραγωγό του από τη δεκαετία του 1970, τον πολυμήχανο και ευρηματικό Τόνι Βισκόντι, και θα ηχογραφήσει το «Heathen». Ακολουθούν το «Reality», το «Next Day», και τώρα το «Black Star», η ιδιοφυής ανασκόπηση όλων όσα έκανε ο Δούκας, όλα τους περιφανείς και περήφανες μαρτυρίες για το ότι, πρώτον, ο Δούκας δεν το έβαλε ποτέ κάτω, δεύτερον, ο Δούκας επέμενε να τιμά ό,τι αγάπησε (από τον Πάμπλο Πικάσο και τον Άντι Γουόρχολ έως τον Μπράιαν Ίνο και τον Νίκολας Ρεγκ), τρίτον, ο Δούκας δεν έπαψε να μας διαμηνύει πως η μουσική είναι η νιότη του κόσμου, και τέταρτον, ο Δούκας φρόντισε να μας αφήσει τη διαθήκη του, που σημαίνει να μας ψιθυρίζει μελωδικά από το υπερπέραν πως ό,τι χρώμα κι αν έχουν τα μάτια μας το βλέμμα μας είναι πάντα γαλάζιο!


             ----------------------------------------------------------------


nteibint-mpaoui-o-megalofuis-ekswgiinos

ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΜΠΑΟΥΙ : Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ

Της Χριστίνας Κατσαντώνη


 Το 1966, στις 15 Ιανουαρίου κυκλοφορεί το πρώτο τραγούδι («I can't stop thinking about me») που φέρει μια υπογραφή, η οποία έμελλε να αλλάξει την ιστορία της μουσικής. Ο άσημος νεαρός κύριος Ντέιβιντ Τζόουνς που μέχρι τότε προσπαθούσε με διάφορα σχήματα να συστηθεί μουσικά στο κοινό, είπε να εγκαταλείψει το κοινό επώνυμο που του έδωσε η μοίρα και να υιοθετήσει ένα ψευδώνυμο. Το Τζόουνς έγινε Μπάουι. Και η μουσική άλλαξε για πάντα.

Πρόσφατο αφιέρωμα του MTV στα γενέθλια του (πριν από λίγες μέρες έκλεισε τα 68) έγραψε: “Υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω, η απουσία του οποίου θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο διαφορετικό. Αν ο Ντέιβιντ Μπάουι δεν είχε πέσει στη γη, ποιος θα είχε αλλάξει την ιστορία της μουσικής;”





Ένας -φανταστικός- κόσμος χωρίς τον Μπάουι μέσα του δείχνει δυστοπικός κι ασπρόμαυρος, αποστειρωμένος και κοστουμαρισμένος, βαθιά κλεισμένος σε κλισέ και στερεότυπα, που ελπίζει απελπισμένα να εμφανιστεί κάποιος από το διάστημα, κάποιος με κόκκινα μαλλιά, ένας λεπτός λευκός Δούκας ηδυπαθής και διάφανος, κάποιος εξωγήινος με διαφορετικό χρώμα μάτια, που θα εισβάλλει στο σκηνικό τραγουδώντας με μπλαζέ ύφος: «Let’s dance! Put on your red shoes and dance the blues...».





Το σύμπαν συνωμότησε ώστε να πέσει στη Γη (όπως λέει ο μύθος του ταξιδευτή από το Διάστημα) και να την αλλάξει, αλλάζοντας διαρκώς πρώτα πρώτα ο ίδιος ως γνήσιος Χαμαιλέοντας όχι μόνο της μουσικής αλλά της τέχνης, συνδυάζοντας τη μουσική με τον κινηματογράφο, τα εικαστικά, το θέατρο και τη λογοτεχνία, τη ροκ με Μπρεχτ και Μπάροουζ, τη λάμψη σούπερ σταρ με τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και τον ντανταϊσμό, τη σκληρότητα με τη νοσταλγία και πολλές τέχνες μαζί σε μία.


Ο ταξιδευτής από το Διάστημα

Το 2014 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τον μυστηριώδη αειθαλή, αριστοκράτη κι επαναστάτη μαζί της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Η χρονιά ξεκίνησε με τη βράβευσή του στα Brit Awards μέσω της Κέιτ Μος, ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία μιας νέας επετειακής συλλογής (που περιλαμβάνει κι ένα καινούριο τραγούδι). “Η Κέιτ είναι από την Αφροδίτη, εγώ από τον Άρη” είπε στο μήνυμα με το οποίο ευχαρίστησε το κοινό για τη βράβευση, κυρίως για την εντυπωσιακή αποδοχή στον προηγούμενο δίσκο του, που ήρθε το 2013 -και καρφώθηκε στην κορυφή 60 χωρών- ύστερα από δισκογραφική απουσία 10ετίας. Μια απουσία που είχε ενισχύσει τον μύθο περί της εξωγήινης προέλευσής του κι είχε κάνει πολλούς να υποψιάζονται πως απλώς είχε επιστρέψει στην πατρίδα -στον Άρη ή κάπου αλλού εκεί έξω...


Ο σχετικός μύθος ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Το 1969 γνώρισε στο κοινό τον αστροναύτη “major Tom” μέσα από το “Space Oddity”. Τρία χρόνια μετά παρουσίασε στους θαυμαστές του τον Ziggy Stardust, ο οποίος ήρθε για να φέρει στους νέους της Γης μήνυμα ελπίδας από το Διάστημα. Υιοθέτησε την περσόνα του και ξεκίνησε περιοδείες σε Ευρώπη και Αμερική. Ο Stardust δεν είναι εξωγήινος, απλός αγγελιοφόρος, διευκρίνιζε -αλλά άντε να τον πιστέψεις...

Ήταν απλώς ο πρώτος από πολλούς ρόλους που ακολούθησαν. Πέρασε από το εξωγήινο φρικιό στην ανδρόγυνη ηδυπάθεια κι από εκεί στον Λεπτό Λευκό Δούκα-για τις ανάγκες του οποίου είχε υιοθετήσει μια διατροφή αποτελούμενη από γάλα, πιπεριές και κοκαΐνη. Κι από εκεί μετέβη στην περίοδο του Βερολίνου όπως έχει χαρακτηριστεί, όπου κατάφερε αφ' ενός να “καθαρίσει” από την εξάρτηση της κοκαϊνης, αφ' ετέρου να βγάλει τρεις δίσκους, για άλλη μια φορά εντελώς διαφορετικούς από προηγούμενους.



Κι ύστερα ήρθαν τα '80s κι ο Μπάουι άλλαξε ξανά, έγινε ζόμπι -στο σινεμά- και “άνθρωπος ελέφαντας” -στο θεατρικό σανίδι- και ο Major Tom επέστρεψε -στο “Ashes to ashes”- κι ο κόσμος πήρε φωτιά -with gasoline...
Οι πειραματισμοί και οι μεταμορφώσεις ενός πότε σκοτεινού ροκά και πότε ξέφρενου διασκεδαστή συνεχίστηκαν με επιτυχία μέχρι το 2003, όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Reality”. Στη μεγάλη περιοδεία που ακολούθησε (2004), βρισκόταν στη Γερμανία, όταν έπαθε το καρδιακό επεισόδιο που τον οδήγησε στο νοσοκομείο με ανάγκη αγγειοπλαστικής. Τρία χρόνια μετά ανακοίνωσε την απόφασή του να απομακρυνθεί από δισκογραφία και εμφανίσεις τουλάχιστον για ένα χρόνο. Τελικά το κράτησε για επτά.

Επέστρεψε θριαμβευτής το 2013 με το δίσκο “The Next day”, αποδεικνύοντας ότι σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, το σύνθημα που συνόδευε τις αφίσες του στους δρόμους του Λονδίνου το 1977 με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ Heroes εξακολουθεί να ισχύει: «There's Old Wave. There's New Wave. And there's David Bowie...» (Υπάρχει το παλιό κύμα. Υπάρχει το νέο κύμα. Και υπάρχει ο Ντέιβιντ Μπάουι...)

Ο Ντέιβιντ Μπάουι και το περιεχόμενο του εσωρούχου του

Ένα μεγάλο μέρος των μύθων που τον αφορούν σχετίζεται με την ερωτική ζωή του, τα έξαλλα πάρτι με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τις -θρυλούμενες- νύχτες πάθους πότε με τον Μικ Τζάγκερ, πότε με τους σταθερούς συντρόφους του Λου Ριντ και Ιγκυ Ποπ. Οι περισσότερες σχετικές αποκαλύψεις έχουν γίνει από την πρώην κυρία Μπάουι, την Αντζελα -Αντζι- Μπάρνετ, με την οποία παντρεύτηκαν το 1970, το ΄71 έκαναν ένα γιο και χώρισαν το '80.



Αυτή είναι που αποκάλυψε τον βρήκε το πρωί στο κρεβάτι τους να κοιμάται γυμνός με τον Μικ Τζάγκερ, αυτή είναι που περιέγραψε πώς πέρασαν τη βραδιά πριν από το γάμο τους με μια άλλη γυναίκα, εκείνη είναι που μίλησε περί έρωτά του με transgender χορεύτρια στο Βερολίνο αλλά και που ανέφερε διάφορες προσωπικές λεπτομέρειες -όπως ότι αποκαλούσε το πέος του “Ο Ιππότης της αγάπης”.



Ο ίδιος είχε κατά καιρούς δηλώσει ομοφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, ετεροφυλόφιλος. Κι έχει απαντήσει σχετικά: “Επειδή έχω κουραστεί να αποφεύγω ερωτήσεις, για το τι έκανα με το περιεχόμενου του εσωρούχου μου, όποιος θέλει να μάθει πικάντικες ιστορίες για μένα, δεν έχει παρά να διαβάσει τις 30-40 βιογραφίες μου και να επιλέξει τη φήμη της αρεσκείας του...».


          --------------------------------------------------------------------------------


Ντέιβιντ Μπάουι


Πραγματικό όνομα
Ντέιβιντ - Ρόμπερτ Τζόουνς
Γέννηση
Τόπος γέννησης
Θάνατος
10 Ιανουαρίου 2016 (69 ετών)
Τόπος θανάτου
Εθνικότητα
Υπηκοότητα
Σύζυγος
Τέκνα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
Είδος Τέχνης
τραγουδιστής και μουσικός παραγωγός
Καλλιτεχνικά ρεύματα
ροκ, γκλαμ ροκ, ποπ, ηλεκτρονική μουσική
Σημαντικά έργα
Space Oddity, Starman,Fame


David-Bowie Chicago 2002-08-08 photoby Adam-Bielawski-cropped.jpg
 David Bowie performs at Tweeter Center outside Chicago in Tinley Park,IL, USA on August 8, 2002. Photo by Adam Bielawski


Ο Ντέιβιντ Μπάουι ή Μπόουι (αγγλικά: David Bowie, πραγματικό όνομα Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς, David Robert Jones, 8 Ιανουαρίου 1947 – 10 Ιανουαρίου 2016) ήταν δημοφιλής Βρετανός μουσικός και παραγωγός της ροκ.Το επώνυμο το έκανε Bowie για ν' αποφύγει την σύγχυση με τον Davy Jones των "The Monkees".
Το όνομα Bowie, έχει Σκωτσέζικη Γαελική προέλευση ή Ιρλανδική και σημαίνει : κίτρινος, ξανθός, αλλά απαντάται και ως Buadhach, που σημαίνει νικητής.
Υπήρξε σημαντικός εκπρόσωπος της μουσικής του 20ού αιώνα, κυρίως χάρη στο έργο του κατά τη δεκαετία του 1970. Έγινε αρχικά γνωστός το 1969, όταν το τραγούδι του Space Oddity έφτασε στο Βρετανικό τοπ 5. Εμφανίστηκε ξανά το 1972 με το τραγούδι Starman και το ανδρόγυνο alter ego Ζίγκι Στάρνταστ, με όχημα το οποίο αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς του Γκλαμ Ροκ. Στη συνέχεια άλλαξε το μουσικό του στυλ και το 1975 έγινε διάσημος στην Αμερική με το το άλμπουμ Young Americans και το τραγούδι Fame, που έφτασε στο νούμερο 1. Η καριέρα του συνέχισε χωρίς σημαντικές επιτυχίες για την υπόλοιπη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ωστόσο στις αρχές της επόμενης σημείωσε ξανά επιτυχία με το άλμπουμ Scary Monsters (And Super Creeps) από το οποίο ξεχώρισε το Ashes to Ashesκαι το αντίστοιχο βίντεο κλιπ. Το 1983 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Let's dance, το οποίο περιλαμβάνει πολλά επιτυχημένα τραγούδια σε πιο έντονο ποπ και φανκ ύφος. Συνέχισε να πειραματίζεται τις δεκαετίας του 1990 και του 2000. Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 2016, 2 μέρες μετά τα 69α γενέθλιά του και την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ Blackstar, που δημιούργησε ως "δώρο αποχωρισμού" για τους φίλους και τους θαυμαστές του. Η είδηση του θανάτου του συγκίνησε πολλούς καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν, τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν μουσικό.

Δισκογραφία

David Bowie (1967)
Space Oddity (1969)
The Man Who Sold the World (1970)
Hunky Dory (1971)
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)
Aladdin Sane (1973)
Pin Ups (1973)
Diamond Dogs (1974)
Young Americans (1975)
Station to Station (1976)
Low (1977)
"Heroes" (1977)
Lodger (1979)
Scary Monsters (And Super Creeps) (1980)
Let's Dance (1983)
Tonight (1984)
Never Let Me Down (1987)
Tin Machine (1989)
Tin Machine II (1991)
Black Tie White Noise (1992)
The Buddha of Suburbia (1993)
Outside (1995)
Earthling (1997)
Hours... (1999)
Heathen (2002)
Reality (2003)
The Next Day (2013)
Blackstar (2016)




             ---------------------------------------------------------------------------------



ΠΗΓΕΣ






            --------------------------------------------------------------------------------------------








Δημοσίευση σχολίου