Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

ΟΛΓΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ




====================================================

( Εισαγωγικό σημείωμα )

«Όταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές.

Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας

                                         -------------------------------------

Η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας εδώ και χρόνια δεν είναι μόνο οικονομική όπως πολλοί υποστηρίζουν.

Είναι πρωτίστως πνευματική, συνεπώς ηθική.

Ένας από τους καλύτερους τρόπους να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε είναι να προτάξουμε τη συλλογική μας δράση μέσω του πολιτισμού, μέσω των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ θέλοντας να ευχαριστήσει εμπράκτως και όχι τυπικώς τα μέλη εκείνα που κοσμούν τη σελίδα του με τα πονήματά τους, αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία Πολιτιστικού Λευκώματος Μελών ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ .  ( ΠΟ. ΛΕ. Μ.  ΑΣ. )

Η συγκεκριμένη ανάρτηση του ΠΟ. ΛΕ. Μ. ΑΣ. είναι αφιερωμένη στη κυρία Όλγα Κανελλοπούλου - Ντινοδήμου . 


Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δίνει βήμα λόγου κι έκφρασης στον κόσμο του κι εύχεται όμορφες δημιουργίες και συλλεκτικές αναρτήσεις !


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


  ----------------------------------------------------------------------------------------------




Με δυο λόγια, θα τη χαρακτήριζα ανήσυχο πνεύμα, σκεπτόμενο άτομο, άκρως ευαισθητοποιημένη οντότητα, εμπνευσμένη ποιήτρια, τρελά εργασιομανή, συγκεντρώνοντας όλα τα βασικά χαρακτηριστικά ενός «συνειδητοποιημένου ανθρωπίνου όντος», κάτι που αγγίζει τις υψηλών απαιτήσεων ευαισθησίες μου.
Καλοτάξιδη η ποιητική σου συλλογή «Θεοί εσμέν», Όλγα!

Κώστας Γλύστρας, τ. καθηγ. ΤΕΙ 



    ------------------------------------------------------------------------------------



Η Όλγα Κανελλοπούλου - Ντινοδήμου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει κάνει μελέτες και σπουδές στην κλασική φιλοσοφία και στην ψυχολογία. Από πολύ μικρή ήταν λάτρης της σοβαρής μουσικής. Μετά από μαθήματα πιάνου και θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο, σπουδάζει μουσικολογία στην Santa Cecilia της Πάρμας.

 Εδώ και αρκετά χρόνια κάνει προσπάθειες για τη διάδοση της σοβαρής μουσικής, δίνοντας διαλέξεις πάνω σε μουσικά θέματα και γράφοντας μουσικά άρθρα σε διάφορες εφημερίδες. Ήταν συνεργάτρια στο περιοδικό "Μουσική". Έγραφε κριτική για τη Λυρική Σκηνή, καθώς και για το καλλιτεχνικό γραφείο του Γεωργίου Κουράκου. 

Το 1979 ίδρυσε μαζί με άλλα σοβαρά στελέχη το Μουσικό Σύλλογο "Λίνος" όπου ήταν και αντιπρόεδρος. Επίσης ίδρυσε την παιδική χορωδία του Δήμου Δάφνης και για δύο χρόνια είχε τη διεύθυνσή της. Στον τομέα της Μουσικολογίας έχει εκδώσει το βιβλίο "Έντεχνη Ευρωπαϊκή Μουσική" (1980) και έχει έτοιμη την "Ιστορία της Έντεχνης Ελληνικής Μουσικής" (2 τόμοι). Εκτός τη δημοσιογραφική της δουλειά, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα το 1970 με το μυθιστόρημα "Θέμα συνειδήσεως" και στην ποίηση το 1980 με τα βιβλία "Μικρές Ζωές, Μεγάλες Πνοές" και "Στιγμιαίες εικόνες". 

Είναι μέλος του Μουσικού Συλλόγου "Λίνος", του "Πνευματικού Κέντρου Δάφνης", του "Κέντρου Πνευματικής και Σωματικής Αναγέννησης", του Μουσικού Συλλόγου Κορίνθου ποιοτικού τραγουδιού "Φοίβος", στην "Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών", στον Φυσιολατρικό Σύλλογο "Όαση", στον "Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης", στον "Σκακιστικό Σύλλογο Δάφνης" και μέλος της "Ελληνικής Ιατρικής Βοήθειας", όπου βοηθάει στην Ασία, Νότια Αμερική και Αφρική, κάνοντας παράλληλα και ντοκιμαντέρ. Ανήκει επίσης στον " Πολιτιστικό Σύλλογο Καστέλλας " και στον Λογοτεχνικό Ομιλο " Ξάστερον".

 Ομιλεί Αγγλικά και Ιταλικά.

Βραβεύτηκε από το " ΚΕΛΑΙΝΩ " για την Ποιητική Συλλογή " Θεοί εσμέν " 2015.

ΕΡΓΑ 

 "Θέμα συνειδήσεως"  Μυθιστόρημα , 1970.
"Μικρές Ζωές, Μεγάλες Πνοές" Ποίηση , 1980.
 "Στιγμιαίες εικόνες" Ποίηση , 1980.
 " Θεοί εσμέν " Ποίηση , 2015.
"Έντεχνη Ευρωπαϊκή Μουσική"  Συγγραφικό, 1980.
Ποιήματά της στη " Σύγχρονη Ανθολογία Γυναικείας Ποίησης 1900 - 1980  "έκδοση 1981
Ποιήματά της " Το Πολύπτυχο " 1982.
Το ποίημά της " Δικαίωση "μπήκε πρωτοσέλιδο στη Συλλογή του Δημήτρη Δημητριάδη
 " Χωρίς Σύνορα " 1983
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε τεύχη του " Κελαινώ " . 
Ποιήματά της περιλαμβάνονται στη συλλογική έκδοση 2015 του βιβλίου " Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΙΧΟΣ " της Παναγιώτας Ζαγώνη.
Ποιήματά της περιλαμβάνονται στη συλλογική έκδοση του βιβλίου InteLLiGentsia O Κύκλος των Ποιητών 2015.
Έχουν μεταφραστεί ποιήματά της στα Αγγλικά , Γαλλικά , Ιταλικά και Γερμανικά.


    ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------











ΟΔΥΣΣΕΙΑ


Παίρνω το δρόμο επιστροφής για την Ιθάκη.
Απλώνω τις φωνές, που διάβηκαν απ’ τη ζωή μου,
μυριόστομες, να κατακτήσουν όλο τον κόσμο!
Ανεβαίνοντας στον ΄Ολυμπο,
χαρίζω απλόχερα την αγάπη μου σαν ένα ρούχο,
για να ζεστάνει την κάθε ψυχή!
Μα δεν το δέχονται!

Η θλίψη μου μνημειώδης σε ένταση,
ψάχνω να βρω παντού κάκτους με λουλούδια!
Πόσο δύσκολο!
Περνώντας απ’ τους Δελφούς,
συνειδητοποίησα,
την ευτυχία να βρίσκεται μέσα μου!
Πρέπει να την αξιοποιήσω για να τη μοιράσω!

Φτάνοντας στην Επίδαυρο,
καθόρισα τις αξίες μου και τις απαξίες μου.
Η εμπειρία δώρο, η ωριμότητα πόνος.
Οι ψυχές των ανθρώπων βιτρό!
Λάμπουν με τον ήλιο, μα σαν πέσει το σκοτάδι,
η ομορφιά αποκαλύπτεται
μόνο αν υπάρχει εσωτερικό φως!

Φτάνοντας στην Ιθάκη,
οι κρυμμένες ελπίδες στην ψυχή μου,
εξερευνούν το σωστό και τ’ άδικό μου.
Ανοίγω την αγκαλιά μου για όλα τα γήινα όντα,
μα ίσως και σε άλλο στερέωμα,
γράφοντας ένα Adagio,
για ν’ απαλύνω ψυχές!

Ανασεμιές διαστήματος, γι’ αλλού πλέω.
Στο καταπράσινο δάσος της ζωής,
της ομορφιάς τα χρώματα
θέλω να φορέσω στα μάτια μου,
χάρισμα να τα δώσω
σ’ όλη ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ!
Ένα δοξαστικό στο ναό της Αγάπης!
                            ΙΘΑΚΗ ΕΦΤΑΣΑ!!


   ---------------------------------------------------------------------------------------------


Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου
Μουσικολόγος-Συγγραφέας-Ποιήτρια

Από την Ποιητική Συλλογή «ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ»
Εκδόσεις «Αγγελάκη» - Αθήνα 2015



ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ

ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ - Αποσπάσματα 

Βιγλάτορας στην κορυφή του βουνού 
παρατηρώ το πλήθος Ανθρώπων και θεών 
να παραφέρονται. 
Μόνο τα μικρά παιδιά αθώα! 
Κραυγή για την επιβίωση του μέλλοντος · 
στην ανυπαρξία της πυρηνικής τέφρας , 
οργασμός της άνοιξης του πνεύματος; 
Ερωτηματικά που πυρακτώνουν τη σκέψη, 
μπροστά στο βασίλειο της ατομικής!....... 
........................................................................ 
Ο Χρόνος δημιουργός και καταστροφέας · 
δεν ξεφεύγουν ούτε Ανθρωποι ούτε θεοί! 
Ο Χρόνoς η λυδία λίθος, 
που θα δοκιμαστεί η αξία κάθε εποχής. 
Στ' αρπακτικά χέρια του Εγώ ανυπεράσπιστες 
προσδοκίες ανεκπλήρωτες· ιώβειος υπομονή, 
εγείρονται εκ νεκρών αιμόφυρτες. 
Γενιές και γενιές κραυγή και σιγή , 
πολτοποιημένες , μα στο κουράγιο αθάνατες, 
ευκαιρίες που χάνονται !
                      Συνεχίζεται η Ζωή!

   ****


ΜΕΙΖΟΝ ΦΩΣ

Σαν αντικρύζω του Ηλιού το φως
νοιώθω σαν τυφλός
μα σαν θα δω, τα μάτια
ενός παιδιού, η μαύρου,
η κίτρινου, η ερυθρού
με συγκλονίζει αυτή η απορία,
η πίστη σ’εμένα ως έμφρων νους,
να κλείσω στα χέρια μου
όλους τους Λαούς!
Η ζωή μου είναι μικρή
όμως θ’αυξήσω τη δύναμή μου
θα την κάνω ν’ανθίσει σαν τα ρόδα!
Η πνοή μου είναι μεγάλη,
θα την απλώσω σαν το ουράνιο τόξο
και θα συνεχίσω ν’αγκαλιάζω
τα Παιδιά όλου του Κόσμου!

****
ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΟΡΤΗΣ - Απόσπασμα 

Σε γνώρισα στο περιβόλι των Θεών,
στη χώρα μου, που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ!!!
Εκεί μια δέσμη φωτός , ένωσε τις ψυχές μας.
Εκεί που ακούγεται ο ήχος του βιολιού,
που σμίγει ο ουρανός και η γη
και γίνονται όλα ένα !
Εκεί που η βροχή κυλιέται πάνω στο χώμα,
γίνεται ρυάκι κι ορμούν οι θνητοί με πάθος να πιουν!!!!
Εκεί που τα λουλούδια ευωδίασαν και οι πύλες
άνοιξαν να δεχτούν το φως μας!
Εκεί που ενώθηκαν τα χρώματα ουρανού
και θάλασσας, γαλάζιο- πολύ γαλάζιο,
και το φεγγάρι κάνει σεργιάνι!




   ----------------------------------------------------------------------------------------------



   

 -------------------------------------------------------------------------------------------------

Τίτλος : Ακολουθώντας το φώς της Όλγας Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου στη συλλογή «Θεοί Εσμέν»
…γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

…είχα καιρό να διαβάσω υπό τη λάμψη των κεριών, ήταν όμως φαντάζομαι μοιραίο να συμβεί σ’ ένα τόσο σιωπηλό βράδυ όπως ετούτο. Η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι εάν άνοιξα εγώ την πρώτη σελίδα ή αν το έπραξε το ανυπόμονό μου πεπρωμένο, μα γεγονός στέκει πως ένιωσα γνώριμα, άδολα συναισθήματα μες απ’ τους ώριμους στίχους που αντίκρισα. Σύντομα κατάλαβα πως δε χρειαζόμουν άλλο το κερί, αφού βρήκα φώς, -τόσο φώς!-, στα μαύρα γράμματα…
Κι ομολογώ πως σε ακολούθησα Ποιήτρια μου θαρρετά. Βήμα το βήμα. Σελίδα τη σελίδα. Μαγεμένος από τους Αγγέλους που το μονοπάτι σου φυλούν και γοητευμένος απ’ την Ιθάκη σου που φιλοξενεί κάθε κουρασμένο Οδυσσέα που ψάχνει ελπίδα. Κι όμοια όπως εσέ ψιθύριζα κι εγώ στη διαδρομή, πως…

«Ψάχνω να βρω τι είναι Φώς,
και πρέπει να κοιτάζω
όλα τα σκοτάδια, να μην βολεύομαι,
ν’ αποζητώ τη λύτρωση μέσα
από τη μουσική, την ποίηση…»

Έτσι μόνο κατάφερα να κατανοήσω πως αυτό είναι γραφτό, πως η μέγιστη χαρά στον κόσμο υπάρχει για να μοιράζεται. Το μεγαλύτερο αγαθό και πιο δυσεύρετο. Εκείνο που τα μάτια ομολογούν σ’ ένα βλέμμα κι οι λέξεις το βαφτίζουν «Αγάπη», κλέβοντας ήχο και παλμό απ’ τη καρδιά για να το ομολογήσουν εξομολογητικά, σαν τάμα:

«Θα αγγίξω χέρια που μ’ αγγίζουν,
Θα μπω βαθιά στα μάτια που με κοιτούν,
ψάχνοντας εσένα…» 

Αυτά τα λόγια σου θαρρείς και λαμπύρισαν δυνατά στα μάτια μου για να μη τα αγνοήσω, δίνοντας έναυσμα στο κερί να ξορκίσει τους ίσκιους και τους φόβους που χόρευαν γύρω μου.
Κι έπειτα ήρθαν να μου συστηθούν με τη σειρά και τα υπόλοιπα συναισθήματα που κρύβονταν στα μαύρα σου γράμματα. Ξεπρόβαλε ταπεινά η Περηφάνια μες απ’ τον ύμνο στον άξιο Καζαντζάκη κρατώντας σφιχτά απ’ το χέρι το Δέος για το γαλάζιο της Ελλάδας μας. Για εκείνο που δε ξεφτίζει στης ιστορίας το πέρασμα και συνεχίζει ν’ αντιστέκεται στους άγριους καιρούς: 

«Σ’ εσένα μόνο λάμπει ακόμα
Μια σταγόνα από αγνό ανθρώπινο φώς!» 

Και μες σε τούτο το ταξίδι ένιωσα πως οι ενδόμυχες σκέψεις μου και οι όποιες αγωνίες, σε τίποτα δε διαφέρουν με της ανθρωπότητας τα ατελέσφορα όνειρα στο πέρασμα των αιώνων. Εκείνο ωστόσο που φοβάμαι, είναι μήπως στων αγαθών μου φόβων την παρόρμηση, καταστρέψω περισσότερα απ’ όσα θα μπορέσω να χτίσω στο διάβα μου, γιατί….

«Ο Χρόνος δημιουργός και καταστροφέας
δεν ξεφεύγουν ούτε Άνθρωποι ούτε θεοί…» 

Το κερί λιγόστεψε. Οι σελίδες σώθηκαν στα χέρια μου και έφτασα στο τέλος.
Αντικρίζοντας τον τελικό προορισμό μου, αναλογίστηκα Ποιήτριά μου με αυτοκριτική, πως ήρθε ο καιρός να αφιερωθώ στις λέξεις ομοίως όπως εσέ: Αυτόβουλα και εξομολογητικά. Ελεύθερα και αληθινά, ως ψυχή που ψάχνει εξιλέωση για όσα δίσταζε ως τώρα να ντύσει με λέξεις και με όνειρα…
Σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι Ποιήτρια μου.

  ----------------------------------------------------------------------------------------------


ΜΕΛΩΔΙΑ

Είναι αυτή η σιωπή του Θεού
που ακούει ασάλευτος το δοξάρι,
όταν παίζει το χέρι δεξιοτέχνη.
Είναι η μυστική μάζωξη του ψίθυρου
της σιγαλιάς!
Είναι η θαλπωρή της γλυκιάς
ανυπαρξίας!
Τι όμορφα που ’ναι σαν ξυπνάς,
ορθάνοιχτο να’ χεις το παραθύρι,
το πρωινό να μπει της ρόδινης
αυγής,
να βλέπεις τα χαμόγελα ολάνθιστα
του κόσμου,
καλημέρα τα χείλη να σου λεν!
Χορεύοντας με τις νύμφες τις
αιθέριες,
αναγνωρίζεις αυτή τη λεπτή
απόχρωση της ωριμότητας της
φύσης ∙
το κάθε βλέμμα σου ζωγραφίζει
το φως!
Ο πλούτος των εντυπώσεων
έφτασε τη διάνοιά μου στο
αποκορύφωμά της.
Να φτιάξω ένα τέμενος θέλησα
κάνοντας σπονδές στον Ορφέα,
να ’ρθει τη λύρα του να παίξει
χαρίζοντας δρόμους και δώρα
αρετής,
με σεβασμό οδεύοντας για τ’ αγαθό
και το ωραίο,
καθήκον της ανθρώπινης
ευπραξίας ∙
αμέριστα ισχυρό και αυθεντικό!
Ν’ ανοίξουμε την αγκαλιά μας,
κι ατέλειωτη η χαρά μας, τρανή
κι ανείπωτη,
για τη ζωή που επιλέξαμε,
με αμόλυντη ψυχή,
μέσα στην τέλεια ευδαιμονία να
την ζήσουμε!

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ
Από το βιβλίο μου <Αγγίγματα Ψυχής> 2015.

     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ θερμά ευχαριστεί την κυρία Όλγα Κανελλοπούλου για την ευγενική συγκατάθεση και παραχώρηση υλικού :






Δημοσίευση σχολίου