Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ


Όταν η πραγματικότητα ανατρέπεται και νοηματοδοτείται με διαφορετική πυξίδα..

Όταν ανυψωνόμαστε από το επίπεδο των χαμηλών ενστίκτων στο επίπεδο του πνεύματος..

Όταν το καράβι της ύπαρξης μας δεν προσκρούει στα βράχια της ευτέλειας και της χαμέρπειας γιατί υπάρχει ένας «φάρος » ανθρωπισμού, εξευγενισμού, καλλιέργειας και αισθητικής..

Όταν μάς προσφέρεται το « κρασί της γνώσης » και το εισιτήριο σε ένα κόσμο γεμάτο φως ..

Τότε έχουμε Τέχνη. . .

Όσο οι ανθρωπιστικές σπουδές βρίσκονται σε ύφεση, οι άνθρωποι θα παραμένουν μορφωμένα κι εξειδικευμένα όντα πλην όμως τεχνολογικά ντουβάρια και απολίτιστα ζώα.

Δώσε marketing και management, web application, πληροφορική και buisiness administration αλλά πιες κι ένα ποτήρι κρασί με τον Σολωμό, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Παρθένη,τον Γκίκα, τον Εγγονόπουλο, αφουγκράσου και στοχάσου, γέμισε τη φαρέτρα σου με λογοτεχνία, ποίηση, εικαστικά, νιώσε ξανά τη μυρωδιά από αληθινό χαρτί και μελάνι και στάξε λίγο Αιγαίο και Ιόνιο στη ψυχή σου .

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


             -----------------------------------------------------------------


1)



Madonna of the Pommegranate ( Virgin with Child and Seven Angels - 1487 ) Sandro Botticelli

                                       --------------------------------------------

2)


Jacob de Formentrou - Flemish Baroque painter - (ca. 1620-after 1659), A collector's cabinet. British Royal Collection

                ------------------------------------------------------------------------

3)


Ο Αριστοτέλης μπροστά από την προτομή του Ομήρου, έργο του Ρέμπραντ (1653, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης).

             -----------------------------------------------------------------------
4)


ANTON VAN DYCK, FAMILY PORTRAIT, OIL ON CANVAS ( 1599 -1641 )

                  ---------------------------------------------------------------------------
5)


J. W. WATERHOUSE - MIRANDA

                     -----------------------------------------------------------------------
6)


Η La Belle Ferronnière είναι πίνακας, του οποίου η πατρότητα αποδίδεται στον Λεονάρντο ντα Βίντσι ή στη Σχολή του. Χρονολογείται στα 1495 - 1499 και φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ο πίνακας μνημονεύεται για πρώτη φορά το 1642 σε έναν κατάλογο της βασιλικής συλλογής του Ανακτόρου Φονταινεμπλώ και αναφέρεται ως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που εικονίζει μια Δούκισα της Μάντουα.Η πληροφορία αυτή όμως δεν διασταυρώνεται από τα χειρόγραφα του ντα Βίντσι, αφού δεν αναφέρουν τον ανυπόγραφο και αχρονολόγητο ετούτο πίνακα. Το όνομά του ο πίνακας το έλαβε αργότερα εκ παραδρομής. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται επίσης ένα πορτραίτο της La Belle Ferronière, κάποιας αγνώστου ονόματος ερωμένης του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Πιθανόν η ερωμένη αυτή να ήταν σύζυγος ή θυγατέρα κάποιου έμπορου σιδηρικών (γαλ. ferronnier), ή σύζυγος κάποιου δικηγόρου ονόματι Féron ή Le Ferron.

                     ---------------------------------------------------------------
7)



Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος με την Αγία Άννα, είναι έργο ζωγραφικής με λάδι του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1508.

Παρουσιάζει την Αγία Άννα, την κόρη της, την Παρθένο Μαρία, και τον Ιησού ως νήπιο. Ο Χριστός παρουσιάζεται να αγκαλιάζει ένα προβατάκι (ο αμνός της θυσίας), που συμβολίζει το Πάθος του, ενώ η Παρθένος προσπαθεί να τον συγκρατήσει. Το έργο έγινε παραγγελία για το ιερό της εκκλησίας Santissima Annunziata στη Φλωρεντία και το θέμα του απασχόλησε για πολύ το μεγάλο ζωγράφο.

Εκτός από το συμβολισμό με τον αμνό, ο αδελφός Pietro da Novellara, μέλος του τάγματος των Καρμηλιτών, είδε έναν επιπρόσθετο συμβολισμό στο έργο. Πίστευε πως η ήρεμη έκφραση της αγίας Άννας, σε αντίθεση με την αγωνία της Παναγίας για το παιδί της, πιθανώς συμβολίζει την Εκκλησία που δεν επιθυμεί να αποφευχθεί το Πάθος του Χριστού. Η σύνθεση από το Χριστό στα γόνατα της Παρθένου, ενώ η ίδια κάθεται στα πόδια της Αγίας Άννας είναι σπάνια, αλλά δείγματα αυτής εμφανίζονται από τον Μεσαίωνα και μετά, παρουσιάζοντας τη ροή της ζωής σε τρεις γενεές.

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ντα Βίντσι, όταν ασχολήθηκε με τα μαθηματικά και άλλες αναζητήσεις, με το πετρώδες τοπίο που απεικονίζει να προδίδει το ενδιαφέρον του για τη γεωλογία. Οι απαιτήσεις των άλλων ενδιαφερόντων του ίσως να τον ανάγκασαν να αφήσει το έργο ατελείωτο. Η μπογιά απλώθηκε επιφανειακά και σε ορισμένα σημεία είναι διάφανη, με αποτέλεσμα να φαίνεται το σκίτσο από κάτω. Σήμερα ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Η πυραμιδοειδής κατασκευή του πίνακα επηρέασε το Ραφαήλ και τον Αντρέα ντελ Σάρτο. Η σύνθεση ενέπνευσε δύο έργα αναγεννησιακής γλυπτικής, ένα από τον Αντρέα Σανσοβίνο και ένα άλλο από τον Φραντσέσκο ντα Σάνγκαλο. Φημισμένες είναι επίσης οι παρατηρήσεις που έκανε ο Φρόυντ για την ψυχοσύνθεση του Λεονάρντο μελετώντας τον πίνακα.

                   ------------------------------------------------------------------
8)



Ο όρκος των Ορατίων (Γαλλικά:Le Serment des Horaces) - Λάδι σε μουσαμά
329,8cm× 424,8cm
Λούβρο, Παρίσι - που εξέθεσε το 1785 ο Ζακ-Λουί Νταβίντ ( Jacques-Louis David ) στο παρισινό Σαλόν υπήρξε πραγματικός θρίαμβος καθώς η σύνθεσή του θεωρήθηκε ορόσημο της αναγέννησης της ευρωπαϊκής ζωγραφικής με την επιστροφή στα αυστηρά και πατριωτικά ιδεώδη αντάξια των αρχών της Ρώμης.

O Οράτιος στο κέντρο της παράστασης είναι έτοιμος να παραδώσει τα ξίφη στους τρίδυμους γιους του που ορκίζονται να νικήσουν τους τρίδυμους επίσης εχθρούς τους Κυρίτες. Οι γυναίκες της οικογένειας είναι περίλυπες και αδύναμες, γεγονός που μεγαλώνει την αίσθηση της δύναμης και της αποφασιστικότητας που μεταδίδουν οι άνδρες. Στην θέση των θεών, νυμφών σατύρων και ερωτευμένων ζευγαριών σε ειδυλλιακά τοπία του Ροκοκό βρίσκουμε τώρα ένα θέμα ηρωικού πατριωτισμού, αυτοθυσίας, οικογενειακής τάξης και δημοσίου καθήκοντος. Η προβολή αυτών των αρετών γίνεται με νέο στυλ [καθαρή γραμμμή, συνεχή περιγράμματα, χρώματα ψυχρά και πυκνά, λείες επιφάνειες, οριζόντια μετωπική σύνθεση]. Σκοπός πλέον δεν είναι να τέρψει και να κολακεύσει, αλλά να διδάξει και να νουθετήσει. Να κάνουμε την αρετή ελκυστική και το κακό μισητό, αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός κάθε έντιμου ανθρώπου που πιάνει την πέννα, το πινέλο ή τη σμίλη, όπως είπε ο Ντιντερό.

               ----------------------------------------------------------------------------
9)


Η Σχεδία της Μέδουσας (γαλλ. Le Radeau de la Méduse) είναι ζωγραφικός πίνακας μεγάλων διαστάσεων του Γάλλου ρομαντικού ζωγράφου Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ - Jean Louis Théodore Géricault -, ο οποίος προκάλεσε αμηχανία στους καλλιτεχνικούς κύκλους τόσο για το μοντερνισμό του θέματος όσο και για τους αιχμηρούς πολιτικούς υπαινιγμούς του. Ο Ζερικώ χρησιμοποίησε ελαιοχρώματα σε καμβά και οι διαστάσεις του πίνακα είναι πραγματικά τεράστιες: 491 x 716 εκατοστά. Απεικονίζει γεγονός, του οποίου τόσο η ανθρώπινη όσο και η πολιτική διάσταση ενδιέφεραν ζωηρά τον ζωγράφο: Το ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας "Μέδουσα" (Μéduse) στις ακτές της Αφρικής το 1816. Ο Ζερικώ ερεύνησε το ιστορικό του ναυαγίου σε βάθος: Διάβασε το φυλλάδιο που έγραψαν δύο από τους επιζώντες του ναυαγίου, επισκέφθηκε τα νοσοκομεία στα οποία είχαν διακομιστεί οι επιζώντες και τα νεκροτομεία στα οποία είχαν μεταφερθεί οι σοροί των νεκρών, έριξε μια σχεδία στη θάλασσα για να διαπιστώσει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν στα κύματα και σχεδίασε πολυάριθμα σκίτσα πριν καταλήξει στην τελική του σύνθεση.

           -------------------------------------------------------------------------------------

10)


Giovanni Battista Tiepolo

The Immaculate Conception, between 1767 and 1769, oil on canvas

               ---------------------------------------------------------------------------

11)



Η 3η Μαΐου 1808 (Ισπανικά: El tres de mayo de 1808 το έργο είναι γνωστό και ως El tres de mayo de 1808 en Madrid, ή Los fusilamientos de la montaña del Príncipe Pío, ή Los fusilamientos del tres de mayo είναι ένας πίνακας που δημιούργησε ο Ισπανός καλλιτέχνης Φρανθίσκο Γκόγια. Το έργο, που ολοκληρώθηκε το έτος 1814, βρίσκεται στο Μουσείο του Πράδο, στη Μαδρίτη. Με αυτό το έργο, ο Γκόγια θέλησε να τιμήσει τη μνήμη της Ισπανικής αντίστασης στο στρατό στου Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια της κατοχής του 1808 κατά τον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Μαζί με το "ταίρι" του που έχει το ίδιο μέγεθος, τον πίνακα Η 2α Μαΐου 1808, έγινε κατόπιν παραγγελίας της προσωρινής κυβέρνησης της Ισπανίας μετά από πρόταση του Γκόγια.

Το περιεχόμενο του πίνακα, η απεικόνιση και η συναισθηματική δύναμη του εξασφαλίζουν τον τίτλο της πρωτοποριακής, αρχέτυπης εικόνας της φρίκης του πολέμου. Αν και αντλεί στοιχεία από την υψηλή αλλά και τη λαϊκή τέχνη, Η 3η Μαΐου 1808, είναι ξεκάθαρο πως σπάει τα δεσμά της συμβατικότητας. Αποκλίνοντας από τις παραδόσεις της Χριστιανικής τέχνης και τις παραδοσιακές απεικονίσεις του πολέμου, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο έργο - πρόγονο, και αναγνωρίζεται ως ένας από τους πρώτους πίνακες της σύγχρονης εποχής. Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Κένεθ Κλαρκ, Η 3η Μαΐου 1808 είναι ο πρώτος μεγάλος πίνακας που μπορεί να χαρακτηριστεί επαναστατικός με κάθε έννοια της λέξης, στο ύφος, το αντικείμενο, και την πρόθεση.

Η Τρίτη Μαΐου 1808 έχει εμπνεύσει μια σειρά από άλλους σημαντικούς πίνακες, όπως μια σειρά έργων του Εντουάρ Μανέ, και τους πίνακες του Πάμπλο Πικάσο Η Σφαγή στην Κορέα και Γκερνίκα.

                                --------------------------------------------------------

12)


Το «Παιδί που φυσάει ένα αναμμένο δαυλί» του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου .

           -----------------------------------------------------------------------------

13)



Rubens, Peter Paul, Sir
Flemish, 1577 - 1640
The Fall of Phaeton
c. 1604/1605, probably reworked c. 1606/1608

                   ------------------------------------------------------------------------

14)


Η μεγάλη οδαλίσκη (γαλλ. La Grande Odalisque ή Une Odalisque) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ - Jean Auguste Dominique Ingres - ζωγραφισμένος με ελαιοχρώματα σε καμβά το 1814. Απεικονίζει μια οδαλίσκη. Οδαλίσκη ονομαζόταν κατά την οθωμανική εποχή μια παρθένα σκλάβα σε ένα σαράι (παλάτι). Υπηρετούσε ως βοηθός ή μαθητευόμενη κάποιας παλλακίδας ή συζύγου του άρχοντα, και υπήρχε η περίπτωση κατά τη διάρκεια της ζωής της να ανέβει ιεραρχικά ώστε να γίνει μια από εκείνες. Οι περισσότερες οδαλίσκες θεωρούνταν μέρος του χαρεμιού, δηλαδή του οίκου, του Σουλτάνου.

Η λέξη προέρχεται από την τούρκικη «odalık», η οποία σημαίνει «καμαριέρα» και είναι συγγενική του «οντά», που σημαίνει «δωμάτιο» ή «κρεβατοκάμαρα».(γυναίκα του χαρεμιού). Οι σύγχρονοι του Ενγκρ θεώρησαν τον πίνακα ως ορόσημο διακοπής του νεοκλασικισμού και στροφής του δημιουργού προς τον ρομαντισμό. Αξιοσημείωτη είναι η κριτική που δέχτηκε ο πίνακας, ήδη από την εποχή της πρώτης παρουσίασής του, για την απουσία ανατομικής ακρίβειας της γυναικείας μορφής που απεικονίζει. Η χρήση των χρωμάτων, ο φωτισμός και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι μοναδικές. Δημιουργούν την αίσθηση του αισθησιασμού, του μυστηρίου και της εξιδανίκευσης. Ο Γιοχάνες Ίττεν, μελετώντας χρωματικά τον πίνακα, τονίζει την χρήση του μπλε χρώματος, την αντίθεση μεταξύ ανοιχτών και σκούρων και την ποιοτική αντίθεση των χρωμάτων.Το φόντο είναι μάλλον απροσδιόριστο, καθώς αποτελείται από ένα σημαντικού μεγέθους σκουρόχρωμο - λόγω του χαμηλού του φωτισμού, όπως επέλεξε ο καλλιτέχνης - τοίχο, γεγονός που κάνει το μάτι του θεατή να έλκεται περισσότερο από τη γυναικεία μορφή, η οποία δημιουργεί έντονη αντίθεση με το φόντο. Το βλέμμα της οδαλίσκης είναι στραμμένο προς τον θεατή, ενώ η βεντάλια της, από φτερά παγωνιού μοιάζει σαν να έχει μόλις χρησιμοποιηθεί. Τα αντικείμενα πολυτελείας που την περιβάλλουν δέχτηκαν, επίσης, ισχυρή κριτική όταν παρουσιάστηκε ο πίνακας, καθώς θεώρησαν ότι η μορφή της γυναίκας "θυσιάστηκε" για χάρη της απεικόνισής τους. Το γυμνό σώμα καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρο τον καμβά, καθώς το κεφάλι, οι γλουτοί και ο αγκώνας απέχουν ελάχιστα από τα όρια του καμβά. Τα δάχτυλα των ποδιών εξέχουν από τα όρια του ανακλίντρου.

                         --------------------------------------------------------------------
15)




Η αποθέωση του Ομήρου είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ - Jean Auguste Dominique Ingres - L'Apothéose d'Homère , 1827. Φιλοξενείται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Η σύνθεση του έργου ετούτου θυμίζει τον έργο «Απόλλων και οι Μούσες στον Παρνασσό» του ζωγράφου Ραφαήλ. Ο Ενγκρ ανέλαβε την σύνθεση ενός μεγάλου πίνακα που θα κοσμούσε το ταβάνι του μουσείου του Καρόλου Ι' στο Λούβρο. Ο ποιητής Όμηρος εικονίζεται ως θεός, καθήμενος μπροστά από ένα ναό, στον οποίο είναι χαραγμένο το όνομά του. Δεξιά του Ομήρου μια Νίκη στέκει όρθια κρατώντας δάφνινο στεφάνι. Στα πόδια του κάθονται με μορφή δύο γυναικών, η Ιλιάδα με το σπαθί και η Οδύσσεια με το κουπί. Στη μεγάλη τιμητική στιγμή παρευρίσκονται σαράντα έξι σημαντικές φυσιογνωμίες της αρχαιότητας και των νεότερων χρόνων, μεταξύ αυτών ο Δάντης και ο Ραφαήλ.

   --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

16)



Allegoria della Primavera του Sandro Botticelli

Το 1477-78 ο νεαρός Lorenzo di Pienfrancesco Medici (μέλος της οικογένειας των Μεδίκων) παραγγέλνει στον Sandro Filipepi, γνωστό ως Botticelli, ένα έργο ζωγραφικής για την έπαυλή του. Σήμερα αυτό το έργο, ένας πίνακας διαστάσεων 203 Χ 314 cm, βρίσκεται στην Galleria degli Uffizi στη Φλωρεντία, στη μεγάλη αίθουσα που έχει πάρει το όνομά της από τον μεγάλο ζωγράφο.
Σε γενικές γραμμές το έργο αναπαριστά εννέα μορφές που βρίσκονται μέσα σε έναν κήπο.
Ο τίτλος του έργου «Αλληγορία της Άνοιξης» προέρχεται από την ερμηνεία που έδωσε ο Giorgio Vasari.

Χαρακτηριστικό του έργου είναι ότι η «ανάγνωσή», του γίνεται από τα δεξιά προς τα αριστερά, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την τοποθέτηση των μορφών. Έτσι λοιπόν η πρώτη μορφή που εμφανίζεται είναι ο Ζέφυρος, τυπικός ανοιξιάτικος άνεμος (προσέξτε που φυσά, ενώ συγχρόνως τα δέντρα στο σημείο αυτό του πίνακα λυγίζουν) που ετοιμάζεται να απαγάγει τη Χλωρίδα που έχει ερωτευτεί και από το στόμα της οποίας βγαίνουν ανθισμένοι βλαστοί που μπλέκονται με αυτούς που φυτρώνουν από το έδαφος (σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία πρόκειται για τη θεότητα της βλάστησης). Αυτή, έχοντας ήδη γονιμοποιηθεί από το Ζέφυρο (αν προσέξετε θα δείτε ότι όλες οι γυναικείες φιγούρες του πίνακα είναι έγκυες) μετατρέπεται στην Flora, τη ρωμαϊκή θεότητα των δημητριακών και άλλων βρώσιμων φυτών που στη συνέχεια λατρεύτηκε και ως θεότητα της Άνοιξης και η οποία, αν και δεν είναι η βασική φιγούρα, έδωσε το όνομά της στον πίνακα. Στο κέντρο του πίνακα, μπροστά από το ιερό της φυτό τη μυρτιά, βρίσκεται η θεά του έρωτα, η Αφροδίτη η οποία με το χέρι της κάνει ένα νεύμα που υποδηλώνει χαιρετισμό και συστολή, ενώ ταυτόχρονα δείχνει τις τρεις γυναικείες φιγούρες που χορεύουν ακριβώς δίπλα της και τις οποίες ετοιμάζεται να χτυπήσει με το πύρινο βέλος του ο Έρως, που φτερουγίζει από πάνω της. Πρόκειται για τις τρεις Χάριτες: την Αγλαΐα, την Ευφροσύνη και τη Θάλεια που συμβολίζουν τη χάρη, την ομορφιά και την ανεμελιά. Και τέλος τη σκηνή κλείνει η μορφή του θεού Ερμή που με το κηρύκειο του διαλύει τα σύννεφα.
Ωστόσο στον πίνακα δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι ανθρώπινες μορφές αλλά και ο κήπος (λέγεται ότι έχουν αναγνωριστεί 80 είδη φυτών, ενώ ο κήπος της έπαυλης είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτόν που αναπαριστάται στον πίνακα).

Όλη η περιγραφή σε ένα πρώτο επίπεδο παραπέμπει στην άφιξη της Άνοιξης, στην αναγέννηση της φύσης (από το σμίξιμο του Ζέφυρου με τη Χλωρίδα-Άνοιξη) στον έρωτα (Αφροδίτη, φτερωτός Έρως, τρεις Χάριτες), στην απομάκρυνση των νεφών (Ερμής). Σε δεύτερο επίπεδο παραπέμπει στις δυο μορφές του έρωτα της νεοπλατωνικής κουλτούρας: στον κοινό έρωτα που αναπαρίσταται από τον σαρκικό έρωτα του Ζέφυρου και της Χλωρίδας – Άνοιξης και στον θεϊκό έρωτα που αναπαρίσταται από την παρουσία της Αφροδίτης. Και τα δυο επίπεδα απεικονίζονται σαφώς στον πίνακα αφού, αν προσέξετε, η μορφή της Αφροδίτης βρίσκεται λίγο πιο πίσω από τις υπόλοιπες φιγούρες.
Ωστόσο για το συγκεκριμένο έργο έχουν γραφτεί διάφορες ενδιαφέρουσες ερμηνείες μεταξύ των οποίων μια του γερμανού AbyWarburg που θεωρεί ότι το έργο αναπαριστά το «Βασίλειο της Αφροδίτης, αφού οι μυθολογικές φιγούρες που αναπαρίστανται στον πίνακα συνδέονται με τη θεά η οποία είναι και θεά της Άνοιξης.

Μια επίσης ενδιαφέρουσα ερμηνεία είναι αυτή του άγγλου CharlesDempsey, σύμφωνα με την οποία το έργο απεικονίζει την Άνοιξη και τους τρεις μήνες της: το σύμπλεγμα Ζέφυρος-Χλωρίδα-Άνοιξη συμβολίζει τον Μάρτιο, τον μήνα των ανέμων, το σύμπλεγμα Αφροδίτη-Έρως-τρεις Χάριτες υποδηλώνει τον μήνα του έρωτα, τον Απρίλη και τέλος ο Ερμής υποδηλώνει τον Μάιο εφόσον το όνομα του μήνα αυτού προέρχεται από το Μαία, το όνομα της μητέρας του Ερμή, στον οποίο ήταν αφιερωμένος ο μήνας αυτός.

Μια ενδιαφέρουσα όμως ερμηνεία είναι και αυτή που πρότεινε σχετικά πρόσφατα η ιταλίδα Claudia Villa και επέκτεινε ο Giovanni Reale, φιλόλογος και ένας από τους μεγαλύτερους μελετητές του Πλάτωνα. Η φιγούρα Ρητορική, Φιλολογία και Ποίηση είναι οι μορφές που αναπαριστώνται από τον Botticelli. με το γεμάτο άνθη φόρεμα δεν είναι η Άνοιξη αλλά η Ρητορική. Η κεντρική φιγούρα με το κεφάλι που γέρνει ελαφρώς δεν είναι η Αφροδίτη αλλά η Φιλολογία. Στο σύμπλεγμα των μορφών που αναπαριστώνται δεξιά δεν βρίσκεται η Χλωρίδα αλλά η Ποίηση η οποία εμπνέεται από μια φτερωτή θεότητα που δεν είναι ο Ζέφυρος αλλά το «δαιμόνιο της έμπνευσης». Η ταυτοποίηση του Ερμή, των τριών Χαρίτων και του φτερωτού Έρωτα δεν μεταβάλλεται, αφού σύμφωνα με την νέα ερμηνεία πρόκειται για το γάμο της Φιλολογίας με τον Ερμή, τίτλο έργου του ρήτορα Marziano Capella που έζησε κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Το έργο μπορεί να παραπέμπει στην «Άνοιξη», αλλά ως μεταφορά μιας νέας ουμανιστικής αντίληψης που έχει για άξονα την ποίηση, την ρητορική και την φιλολογία, δηλαδή στις γυναικείες μορφές του Botticelli. Μέσω αυτών ο καλλιτέχνης διακηρύσσει την πολιτισμική επανάσταση που συντελείται στην Φλωρεντία της εποχής του. Γιατί όμως η Φιλολογία να παντρεύεται με τον Ερμή; Γιατί «η μελέτη που οδηγεί στη γνώση» (η φιλολογία των θνητών) αποκτά υπερβατικές διαστάσεις καθώς ενώνεται με τον θεό που αντιπροσωπεύει τον πλατωνικό «Νου», την προσωποποίηση της νόησης.

ΠΗΓΗ



  ------------------------------------------------------------------------------------------

17)



Η Στέψη της Παναγίας είναι πίνακας τον οποίο φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ το 1502-03, ο οποίος βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Βατικανού. Οι διαστάσεις του είναι 267 x 163 εκατοστά. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο, η οποία έχει μεταφερθεί σε μουσαμά.
Η σύγχρονη έρευνα αποκαλύπτει ότι το πάνω τμήμα του πίνακα πρέπει να φιλοτεχνήθηκε τελειώνοντας το 1502 ή στις αρχές του 1503. Σ' αυτό, ενώ τέσσερις άγγελοι παίζουν μουσική, ο Ιησούς στέφει τη μητέρα του. Στα πόδια τους βρίσκονται από ένα Χερουβείμ και από πάνω τους υπερίπτανται σμήνος Χερουβείμ και Σεραφείμ. Το κάτω τμήμα φιλοτεχνήθηκε μέσα στο 1503 και σ' αυτό απεικονίζονται οι Απόστολοι, με τον Απόστολο Θωμά στη μέση να κρατάει απλωμένη τη ζώνη που η Θεοτόκος του είχε χαρίσει, και η σαρκοφάγος όπου έχουν ανθίσει λουλούδια.
Περισσότερο στατικές οι μορφές στο πάνω τμήμα παραπέμπουν στον Περουτζίνο. Στο κάτω τμήμα οι μορφές εμφανίζονται με διαφορετική έκφραση και στάση του σώματος καθεμιά.
H Leandra Baglioni, για το παρεκκλήσι όπου είχε ορίσει να ταφεί, παράγγειλε στο Ραφαήλ τον πίνακα αυτόν καθώς και τρία τμήματα της πρεντέλα, τα οποία παρουσιάζουν τον Ευαγγελισμό, την Προσκύνηση των Μάγων και τα Εισόδια της Θεοτόκου. Όλα εναπόκεινται στην Πινακοθήκη του Βατικανού. Το παρεκκλήσι για το οποίο έγινε η παραγγελία ήταν στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου στο Πράτο, στην Περούτζια. Και ο λόγος που έγινε η παραγγελία ήταν για να τιμήσει τη μνήμη του συζύγου της Simone degli Oddi, που πέθανε στην εξορία το 1498. Το 1797 οι Γάλλοι αφαίρεσαν το έργο από το παρεκκλήσιο και το πήγαν στο Παρίσι. Αλλά το 1815 με την πτώση του Ναπολέοντα, πήρε το δρόμο της επιστροφής, αλλά με προορισμό το Βατικανό. Αποκαλείται ρετάμπλ Oddi.


 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

18)
διασημα φιλια lichtenstein

Φιλί V, του Ρόι Λίχτενστάιν

Ο Ρόι Λίχτενστάιν,«ακαδημαϊκός της ποπ αρτ» έχει αφήσει πολλά έργα με ζευγάρια να ερωτοτροπούν.

Το Kiss V ίσως είναι από τα πιο αγαπημένα.



Ο Roy Lichtenstein μεσουρανεί ανάμεσα στην τέχνη και το illustration, με τεχνοτροπία που προσομοιάζει στα κόμικς, παρουσιάζει ένα παθιασμένο φιλί μεταξύ της ξανθιάς κυρίας παραδομένης στο πάθος του μελαχρινού άντρα.



  -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


19 )





David Hockney
Mr and Mrs Clark and Percy 1970–1 ( Tate Gallerie, London )


This is one of a series of large double portraits which Hockney began in 1968. He had painted imaginary couples in such earlier paintings as The First Marriage (A Marriage of Styles) 1963 (Tate T00596). In the later paintings, the subjects are real couples who were Hockney’s friends. They are portrayed in their home environment in a style which is both realistic and highly simplified. Hockney worked from photographs and life observation, making drawings to resolve composition. Usually one character looks at the other, who looks out of the painting at the viewer, thus creating a cyclical movement of looking. Mr and Mrs Clark and Percy is unusual in that both subjects, Mr and Mrs Clark, look out at the artist and viewer from either side of a large open window which is in the centre of the painting

.http://www.tate.org.uk/art/artworks/hockney-mr-and-mrs-clark-and-percy-t01269


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


20 )





Artist
Paul Klee 1879–1940

Title
A Young Lady’s Adventure
Abenteuer eines Fräuleins

Date
1922

Medium
Watercolour on paper

Dimensions
Support: 625 x 480 mm

frame: 686 x 510 x 20 mm

Collection
Tate Gallery




Commentators have differed in their interpretation of this watercolour. The German critic Will Grohmann, for example, saw the figure as a 'fashionable lady, who is spite of her striking elegance is more or less helpless in face of the oppressive spirits'. In the Bauhaus where Klee taught in this period the work was known, he said, as 'The English Miss'. Others emphasise the erotic connotations of the imagery, and Klee's use of arrows as phallic symbols. For Christain Geelhaar the 'young lady's adventure' referred to in the title is sexual in nature.
August 2004 http://www.tate.org.uk/.../klee-a-young-ladys-adventure...

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Δημοσίευση σχολίου