Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ !


Αποτέλεσμα εικόνας για εδω πολυτεχνειο εικονες



Τι είναι το Πολυτεχνείο ;

Τι απέγινε το Πολυτεχνείο ;

Γιατί βάζω ερωτηματικό σε κάθε μου πρόταση που έχει να κάνει με το Πολυτεχνείο ;

Το Πολυτεχνείο είσαι εσύ αγαπητέ αναγνώστη που διαβάζεις αυτές τις λέξεις.

Το Πολυτεχνείο είμαι εγώ που τις γράφω.

Το Πολυτεχνείο είμαστε όλοι εμείς που γιορτάζουμε κάθε χρόνο τη στιγμή εκείνη που κάποιοι « νέοι που τους έλεγαν αλήτες » είπαν ΟΧΙ στη στυγνή καταπίεση, στη δικτατορία, στον φασισμό.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΜΩΣ ;

Ξέρουμε, έχουμε κατανοήσει τι ακριβώς ήταν το Πολυτεχνείο ;

Είναι μια απλή γιορτούλα με μπύρες, σουβλάκια, πίτσες ;

Είναι μια ευκαιρία για κοπάνα από το σχολείο και από τη δουλειά ;

 Αλήθεια, ποιο σχολείο ;

Είναι μια ευκαιρία για τους πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες και αποβράσματα της ακροδεξιάς, της ακροαριστεράς να τα κάνουν πάλι όλα ρημαδιό και να μη μείνει τίποτα όρθιο ;

Και τι έχει μείνει όρθιο ;

Και οι αλήτες ; Οι πραγματικοί αλήτες ;

Εκείνοι οι χαμερπείς, οι αργυρώνητοι που ξεπούλησαν το πνεύμα και τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου, τη κραυγή και την αγωνία που είχε προηγηθεί για το 1-1-4 και σημερινό 120 ;

Τη κραυγή και την αγωνία για ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ;

Την εξέγερση των παιδιών της Νομικής ;

Η αιματοχυσία, η κατοχή και ο διαμελισμός της Κύπρου ;

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες με τις φωτογραφίες των παιδιών τους, των αντρών τους ;

 Και νεκρός και άταφος προδομένος από την ίδια σου τη πατρίδα..

Εκείνοι που ξεπούλησαν έναντι τριάκοντα αργυρίων και οφιτσίων τον ίδιο τον αγώνα τους στο Πολυτεχνείο όντες πλέον καρδιά, μυαλό, συστημικό μέρος της σημερινής σιδερόφραχτης εποχής.

Και τώρα πώς να μιλήσεις για το Πολυτεχνείο ;

 Πώς να μιλήσεις για ήρωες ;

Ποιος είσαι εσύ που θα μιλήσεις για ήρωες ;

Μεγαλώσαμε βλέπεις και δεν θυμόμαστε τι αφήσαμε πίσω μας, τι απορρίψαμε, τι ξεχάσαμε . Πόσο γελαστήκαμε . .

Μας γυαλίσανε καινούργια φώτα, νέους θεούς λατρέψαμε και μας βαρέθηκε ο Θεός .

Τις θύμησες  ν΄ αγαπήσουμε ξανά μάς πρέπει, να πιστέψουμε ξανά σε κάποιον, κάπου, σε κάτι μάς πρέπει .

Είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τη στόφα του ήρωα . Και είναι δύσκολο γιατί είναι αληθινό, γιατί είναι ήλιος κι εγώ μικρός να πλησιάσω, θα καώ .

Οί ήρωες  μάς πονάνε  γιατί μας λένε αλήθειες και δείχνουν τις πληγές μας . Όσο εμείς εφησυχάζουμε εκείνοι, σάρκα από τη σάρκα μας, ανθρώπινοι σαν κι εμάς αλλά ανώτεροι από εμάς μας δείχνουν τον ήλιο . Συνήθως εμείς οι υπόλοιποι κοιτάζουμε το δάχτυλο .

Με τι λόγια να μιλήσεις για ήρωες, πώς να μιλήσεις για ανθρώπους λαμπρόηχους που ηλιοφεγγοβολούν όταν σήμερα μέσα στη καρδιά του Κτήνους σε μια άλλη σιδερόφραχτη κατοχή που ζούμε εμείς οι Έλληνες, πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να παραστήσουν τους ήρωες αλλά ελάχιστοι εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν το τίμημα για να γίνουν αληθινοί ήρωες. Και σε τελική ανάλυση, από ποια υλικά είναι καμωμένοι οι αληθινοί ήρωες ; 

Ένας απλός άνθρωπος είμαι όπως όλοι μας μ΄ ένα ταπεινό μυαλό . Το μυαλό μου μού λέει ότι η υπέροχη ελληνική ψυχή όπως τόσο όμορφα ακούγεται μέσα από τα αθάνατα έργα Ελλήνων και, όχι μόνο, συγγραφέων υπήρξε δημιούργημα, απότοκο άλλων ιστορικών, κοινωνικών, πολιτικών συνθηκών.

« Μαραθώνες, Σαλαμίνες, Πλαταιές, εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε Ισσό, Βαβυλωνία, Βακτριανή και Γάγγη ποταμό, νέα Κορυτσά κι Αργυρόκαστρα»  δεν θα βρούμε σήμερα . Όπως δεν θα βρούμε αντίστοιχη αρχαιοελληνική γραμματεία σήμερα . Τελικά ειλικρινά δεν ξέρω να απαντήσω ακριβώς αν οι άνθρωποι διαμορφώνουν τις συνθήκες ή οι συνθήκες τους ανθρώπους . Είναι πολύ δύσκολα κάποια ερωτήματα, οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες .

 Ωραία η « Μεγάλη ιδέα» του Βενιζέλου, ποιος Έλληνας δεν είναι περήφανος που διπλασιάστηκε η ελληνική επικράτεια αλλά οι Έλληνες πολεμούσαν τόσα χρόνια και βάλε στους Βαλκανικούς πολέμους, ποια μάνα αντέχει να πολεμάει το σπλάχνο της, ποια γυναίκα ο άντρας της; Και καλά να γυρίσει ο άνθρωπος σου ζωντανός, αν στον φέρουν όμως στη κάσα ή σακάτη τι γίνεται τότε;

 Πόσο εύκολο είναι για όλους αυτούς τους δημαγωγούς και τους λαοπλάνους να ομιλούν για θυσίες και με αυτά τα λόγια, τα χειρότερα κι από πραγματικές σφαίρες να αφαιρούνται ζωές. Όχι, αυτό δε λέγεται θυσία, αυτό λέγεται έγκλημα

Από την άλλη, από τη μεταπολίτευση και μετά πέσαμε όλοι - και φυσικά δεν εξαιρώ τον εαυτό μου- με τα μούτρα στη κατανάλωση . Οι γονείς ό,τι στερήθηκαν εκείνοι και οι δικοί τους γονείς, το προσέφεραν απλόχερα και δυστυχώς άκριτα και χωρίς έλεγχο στα παιδιά τους .

 Με δανεικά ζούσαμε τόσα χρόνια, με διακοποδάνεια και εορτοδάνεια, δέκα κάρτες ο καθένας, δυο αυτοκίνητα και τέσσερα κινητά κάθε οικογένεια χωρίς να αναφέρω τα στεγαστικά . Και μια ωραία πρωία η φούσκα έσκασε και μας πήρε όλους και μας σήκωσε .

Τώρα πρέπει να ξαναγράψουμε τις σελίδες μας, να βρούμε καινούργιο μελάνι, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε. Όλα γκρέμισμα κι όλα από την αρχή ξανά . Και κάθε φορά που θα ψάχνουμε για μέσον διορισμού για μας ή τα παιδιά μας απευθυνόμενοι στον αξιότιμο κύριο βουλευτή μας, ή για μία χάρη σε δημόσια υπηρεσία λαδώνοντας και πηγαίνοντας δια της πλαγίας οδού, να θυμόμαστε ότι ο « Μαυρογιαλούρος»  είναι δικό μας δημιούργημα, εμείς τον ψηφίσαμε κι εκείνος φυσικά « κατσικώθηκε»  στο σβέρκο μας κι εδώ και χρόνια διαφεντεύει τη μοίρα μας.

Σ΄ αυτή τη μικρή γωνιά του κόσμου με τη τόσο μεγάλη ιστορία έχει τελεστεί ένα τεράστιο έγκλημα: ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝΕ, ΓΙΝΑΜΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ, μικροί και άβουλοι αντάμα. Για χρόνια νομίζαμε με βαυκαλιστική προπέτεια ότι ήμασταν   « Δήμαρχοι» και μια μέρα προσγειωθήκαμε - για την ακρίβεια - συντριβήκαμε - στη θέση του « κλητήρος» και ούτε καν. Πόσο εύκολα μας αλλάξανε εμάς τους Νεοέλληνες, πόσο εύκολα αφεθήκαμε και πόσο εύκολο είναι να ρίχνουμε το ανάθεμα στους άλλους κι όχι στον εαυτό μας.

Πόσοι από μας άραγε μπορούν σήμερα να απαντήσουν με σαφήνεια και χωρίς καμία προγονοπληξία -  για να μην οδηγηθούμε σε άλλες σκοτεινές ατραπούς κι επικίνδυνες εθνικιστικές ιδεοληψίες, λες και σε αυτή την έρημη χώρα, μέση οδός δεν υπάρχει - στο ερώτημα ποιο είναι το νόημα κάποιων εννοιών όπως :

- Έλληνας
- Γένος
- Έθνος
- Γραικός
- Βυζάντιο
- Ρωμιός - Ρωμιοσύνη
- Ελευθερία ή Θάνατος - 1821
- ΟΧΙ – 1940
- 1-1-4
- Πολυτεχνείο
-Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία 

 Αν βέβαια καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν οι παραπάνω λέξεις  και δεν τις θεωρήσουμε μέσα στην αφασία μας και στη λεξιπενία μας στίχους καψουροτράγουδων ή ονομασίες παιχνιδιών στο Facebook.

Από τη Μεταπολίτευση και μετά συντελείται ένα τεράστιο έγκλημα : Από τη λαίλαπα της επταετούς δικτατορίας, από το Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν περάσαμε στους χαοτικούς διεθνισμούς και εφιαλτικές παγκοσμιοποιήσεις λες και για αυτή τη δόλια, βαριόμοιρη χώρα μέση οδός και γνώθι σαυτόν δεν υπάρχει.

 Από τη στρατευμένη γνώση περάσαμε στην έλλειψη γνώσης, από τον τρόμο του χωροφύλακα στο απέραντο σκορποχώρι και στη σταδιακή κατάργηση αξιοκρατίας, ελεγκτικών μηχανισμών και πειθαρχικών συμβουλίων. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι εδώ και 40 τουλάχιστον χρόνια ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ κι εμείς σκέτα χαϊβάνια και ζωντανά πίνουμε, πίνουμε, πίνουμε. « Δεν μας έσφαζαν στη Σμύρνη το 22 οι Νεότουρκοι και οι Τσέτες μετά στα τάγματα εργασίας προς την ενδοχώρα, απλά υπήρχε συνωστισμός στη προκυμαία», «Σε 10 χρόνια ποιος θα θυμάται το Μακεδονικό; Κι εμείς να πίνουμε συνέχεια το νερό της λήθης.

Από τους εκπροσώπους του φαύλου και του διεφθαρμένου περάσαμε πλέον στους εκπροσώπους του χάους.

Συνήθως όταν έχει τελεστεί ένα έγκλημα του οποίου η διερεύνηση δεν οδηγεί πουθενά, η μόνη ίσως λύση είναι να γυρίσει πίσω κανείς στην αρχή, στο σημείο μηδέν και να κάνει επανεκκίνηση, να δει ξανά από την αρχή και με καθαρότερο μάτι.

Εγώ προσωπικά, θα συνεχίσω να καταφεύγω στη μοναδική ελπίδα για αφύπνιση, στη γνώση, ιχνηλατώντας την αλήθεια χωρίς πάθος, προκατάληψη, προγονοπληξία και λοιπές ιδεοληψίες.

 Είναι πλασματικά όσα « νήματα» θρυλείται ότι απορρέουν από τα «ανίκητα » και «άφθαρτα » γονίδιά μας. Με το δεδομένο ότι την ύπαρξή τους την υποστηρίζουν οι ποικίλοι κατάφωρης αδαημοσύνης δημοκόλακες, μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον μία από τις αρχαιοελληνικές επινοήσεις, η δημαγωγική πολιτική ρητορική, επιβιώνει και στις μέρες μας, όχι απλώς άθικτη αλλά επαυξημένη και επιδεινωμένη.

Ανάμεσα στους αρχαίους και σ΄ εμάς υπάρχουν νήματα γερά, νήματα τρωτά, άσχετα αν εμείς δεν γνωρίζουμε ή δεν αναγνωρίζουμε την αδυναμία τους, και νήματα ήδη κομμένα. Είτε το ξέρουμε αυτό και το αποδεχόμαστε είτε όχι, εγκλωβισμένοι στην πεισματική άρνηση της ιστορίας.

Είναι δύσκολη η έννοια του Πολυτεχνείου.

Είναι δύσκολη η έννοια του ήρωα  και πώς να την αντέξουμε ; Πώς να την αγγίξουμε στην εποχή μας, μια εποχή που τα νοήματα είναι πια ανέγγιχτα, ατρύγητα κι οι ιδέες ακριβοθώρητες και με «υψηλό λειτουργικό κόστος », άποψη σου κι άποψη μου κι όλοι μαζί στη κινούμενη άμμο της αφασίας. Άλλα ελληνικά σήμερα, αλλιώτικα, άλλες σκέψεις, αλλότριες, τον ήρωα πώς να τον αντέξουμε ; Ξένος και φορτικός δείχνει.

 Προσωπικά, με ψύχραιμο μάτι και κριτικό νου έχω ανάγκη να δω πάλι, να διαβάσω, να μελετήσω, να ανατρέξω στις  πηγές.

 Σ΄ αυτό το ταξίδι θα ήταν παρήγορο να νιώσω ότι δεν είμαι μόνος μου αλλά υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν την ίδια ανάγκη μ΄ εμένα: 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ !

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ !


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


             =====================================================










 Real fm - Γιώργος Τράγκας ( Ηχητικό )  - Χούντα, Πολυτεχνείο, Κύπρος ( 17-11-2016 )  - Αφήγηση από 7:38




   



«Αδέλφια μας στρατιώτες! Αδέλφια μας στρατιώτες! Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ' αδέρφια σας; Πώς είναι δυνατόν να χυθεί ελληνικό αίμα; Αφού όλοι πιστεύουμε στη λευτεριά! Εγώ πρώτος αρχίζω τον Εθνικό Ύμνο, το αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας: "Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε λευτεριά!" ...; Ελληνικέ λαέ, πρέπει να μάθεις! Πρέπει να μάθεις ότι αυτή τη στιγμή αγωνίζονται τα παιδιά σου! Όλος ο ελληνικός λαός, και προπαντός ο λαός της Αθήνας, βρίσκεται στους δρόμους, μπροστά στα τανκς! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!»

============================================




Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα - Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο


Δημοσίευση σχολίου