Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ - ΕΛΛΗ ΦΩΤΙΟΥ


Στέφανος Ληναίος - Έλλη Φωτίου















stefan





Καλλιτεχνικό Ψευδώνυμο του Διονύση Μυτιληναίου.

Γεννήθηκε στη Μεσσήνη. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Σχολή Θεάτρου του Σωκράτη Καραντινού και το Μορφωτικό Σύλλογο Αθήναιον. Παράλληλα, φοίτησε στην Πάντειο και τη Δραματική Σχολή R.A.D.A., στο Λονδίνο.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Θέατρο Κοτοπούλη το 1954 και από τότε, μέχρι το 1967,έπαιξε σε όλα, σχεδόν, τα Αθηναϊκά θέατρα.

Ιδρυτικό στέλεχος της πρωτοποριακής κίνησης "Δωδέκατη Αυλαία" και του πρώτου Εταιρικού Θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) "Άρμα Θεάτρου".
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Σ.Ε.Η.(1965-67) .

Αυτοεξόριστος στο Λονδίνο (1967-70), εκπρόσωπος του εργατικού Π.Α.Μ., στην Ευρώπη, μέλος της αντιδικτατορικής κίνησης "Committee Against Diktatorship" και επίτιμο μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών μέχρι και σήμερα.

Το 1970 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνελήφθη από τη χούντα, αφέθηκε ελεύθερος με την αμνηστία και αμέσως δημιούργησε με τη σύζυγό του Έλλη Φωτίου, το "Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο".
Έκτοτε παρουσίασαν, στο Θέατρο ΑΛΦΑ, πάνω από 40 θεατρικά έργα, του ελληνικού και του διεθνούς ρεπερτορίου.

Ξεχωρίζουν, σε όλη την ως τώρα θεατρική του ζωή, τα έργα:

"Καληνύχτα Μαργαρίτα", "Δεν πληρώνω - Δεν πληρώνω", "Τυχαίο Ατύχημα", "Κλειδοκράτορες", «Ρόζεμπεργκ», "Οθέλλος", "Μακμπέθ", «Ειρήνη», «Οιδίπους Τύραννος» ","Επικίνδυνο φορτίο", "Ιωάννα της Λωρένης", "Έμποροι της Δόξας", "Εκατομμυριούχοι της Νάπολης", «Ωραία μου Κυρία», « Η Μελωδία της Ευτυχίας» κ.α.

Συμμετείχε σε κινηματογραφικές παραγωγές ("Μιας πεντάρας Νιάτα", "Η Κόμισσα της Φάμπρικας", "Αγάπη και Θύελλα" κ.α.) και τηλεοπτικές εκπομπές ("Ετυμηγορία", "Μίλα Ελεύθερα", "Αυτοπροσωπογραφίες", κ.α.). Από πολύ νωρίς διέπρεψε όμως σε πολλές ραδιοφωνικές παραγωγές.
Έχει εργαστεί στο Β.Β.C. (ερμηνεία, σκηνοθεσία, συγγραφή και παραγωγή - Greek Section).
Υπήρξε Πρώτος Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Δημοτικού Ραδιοσταθμού Κύκλος 94,8 F.M.(1989) και Διευθυντής του προγράμματος του, από το 1995 μέχρι το 2001.
Την περίοδο 1986-1990 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων.
Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, 1989-90.
Γραμματέας Πολιτισμού ΠΑΣΟΚ 1990-1996.

Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Νεολαίας Λαμπράκη (1963), Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Αρχείου ΕΠΟΝ και του Μουσείου της ΕΠΟΝ (1993), ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας (1987) και συνιδρυτής της Ελληνικής φιλειρηνικής οργάνωσης Συμμαχία - Σταματήστε τον Πόλεμο (2002).

Από το 2007 βρίσκεται στη θέση του Ειδικού Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, με Πρόεδρο το Μανώλη Γλέζο.

Υπεύθυνος συντονιστής και παρουσιαστής πολλών συζητήσεων ανάμεσα σε κοινό και ειδικούς, πάνω σε πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά θέματα, στο θέατρο, το Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση (1962-1985).

Συμμετείχε σε διασκέψεις και σεμινάρια για τα σημερινά προβλήματα του Πολιτισμού και της ραδιοτηλεόρασης, ως εκπρόσωπος Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ, στη Μόσχα, Βρυξέλες, Πράγα και Αβινιόν, τα καλοκαίρια του 1988, 1991, 1992.

Στον τομέα της εκπαίδευσης ανέλαβε ως Καθηγητής Θεατρικής Αγωγής και Αγωγής του Λόγου στη Μαράσλειο Ακαδημία (1983-1990). Παράλληλα, έδωσε πολλές ομιλίες και σεμινάρια σε ολόκληρη την Ελλάδα για τα θέματα της θεατρικής παιδείας.

Πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Καθημερινή, Νέα, Ελευθεροτυπία και Έθνος.
Ήδη από το 1956 ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων. Έχει εκδώσει έξι βιβλία :

1. ΜΕΡΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ, Διηγήματα, Εκδόσεις ΜΑΥΡΙΔΗΣ (1956)
2. ΤΟ ΑΥΡΙΑΝΟ ΘΕΑΤΡΟ, μελέτη, Εκδόσεις Φιλιππότη (1981)
3. ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΕΣ , σκέψεις, Εκδόσεις Λιβάνη (1995)
4. Η ΑΛΥΣΙΔΑ , θέσεις – αντιθέσεις, Εκδόσεις Προσκήνιο (2003)
5. ΤΟ ΑΓΙΟ ΧΑΪΔΑΡΙ, κατοχικό ημερολόγιο, Εκδόσεις Διογένης (2007)
6. ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΘΑΛΑΣΣΑ, αυτοβιογραφία, Εκδόσεις Έσοπτρον – Κοράλλι (2011) (βραβευμένο από την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος)

Το 2004 έλαβε το βραβείο "Αιμίλιος Βεάκης", από το Θεατρικό Μουσείο.

Το 2009 τιμήθηκε από το Δήμο και το Σωματείο Εθελοντών Μεσσήνης για την προσφορά του στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Το 2012, η UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος τον τιμά και τον βραβεύει, με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο, για την συνολική του προσφορά στο Θέατρο, την Τέχνη και την Λογοτεχνία.
Από το 2010 επιστρέφει ξανά στη σκηνή, αναλαμβάνοντας πλήρως τα καθήκοντά του ως θεατράνθρωπος και παρουσιάζει το επετειακό πια (συμπληρώνοντας συνολικά 1700 παραστάσεις), έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω».

Διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα (www.thealpha.gr) και διαδικτυακό ραδιοσταθμό (www.neoskyklos.gr).


elli



ΕΛΛΗ ΦΩΤΙΟΥ


Γεννήθηκε στον Πειραιά. Τέλειωσε το Γυμνάσιο Πειραιά και σπούδασε στη
Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου και αποφοίτησε το 1962.
Από πολύ νωρίς συμμετείχε σε πολλά έργα, στις αθηναϊκές σκηνές και σε πολλές κινηματογραφικές παραγωγές, όπου και διακρίθηκε.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ ( Συμμετοχή και διάκριση στο Φεστιβάλ Καννών)
Ο ΦΟΒΟΣ ( Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βερολίνου & Μόσχας)
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ( Πρώτο Βραβείο Γυναικείου Ρόλου, στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης)
Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ, Η ΕΒΔΟΜΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ,
ΜΙΑΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ ΝΙΑΤΑ, ΗΛΕΚΤΡΑ κ.α.

Σταθμός στη θεατρική της πορεία υπήρξε το θεατρικό έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Καληνύχτα Μαργαρίτα» (βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή), που παρουσιάστηκε το 1967 από το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη.

Η δικτατορία του '67 διέκοψε το έργο και η ίδια μαζί με το σύζυγό της Στέφανο Ληναίο, αυτοεξορίστηκαν αμέσως στο Λονδίνο μέχρι και το 1970.

Περιόδευσαν σε πολλά Πανεπιστήμια της Αγγλίας παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με τίτλο :
« Η Ελληνική Ποίηση για την Ελευθερία, από τον Όμηρο μέχρι το Σεφέρη και το Ρίτσο».

Όταν επέστρεψαν το καλοκαίρι του 1970 στην Ελλάδα, δημιούργησαν
το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο», που ξεκίνησε τις δραστηριότητές του τον πρώτο χρόνο στο Θέατρο
ΟΡΒΟ και από το 1971 μέχρι και σήμερα στο Θέατρο ΑΛΦΑ.

Παρουσίασαν πάνω από 30 θεατρικά έργα, του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.

Ξεχωρίζουν:

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΦΟΡΤΙΟ
ΙΩΑΝΝΑ ΤΗΣ ΛΟΡΕΝΗΣ
ΟΙ ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΕΣ
ΟΙ ΡΟΖΕΜΠΕΡΓΚ
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ…ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ…
ΤΥΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΑΜΟΥ
Ο ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ
ΝΑΤΑΣΑ
Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ κ.α.

Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές (Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΙΧΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΠΙΚΡΗ, ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ, Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ κ.α.)

Με τον Στέφανο Ληναίο έχουν δυο παιδιά, τη Μαργαρίτα και τον Αλέξη.

         ---------------------------------------------------------------------------------
  
«Πιστεύουμε σε ένα θέατρο που είναι η συνισταμένη μιας ολοκληρωμένης θεατρικής ιδεολογίας και μιας συγκεκριμένης καλλιτεχνικής προσπάθειας. Μιας ιδεολογίας που θέλει να προβληματίσει το πλατύ, θεατρικό κοινό με σημαντικά έργα που ενδιαφέρουν όλο τον κόσμο και τα καταλαβαίνει όλος ο κόσμος. Και μιας προσπάθειας που θέλει, παράλληλα, με παραστάσεις έρευνας και άσκησης, να δώσει διέξοδο στα ανήσυχα πνεύματα της εποχής μας...»



 




















Στέφανος Ληναίος – Έλλη Φωτίου:

 «Αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλληλοσυμπλήρωση και έλλειψη ανταγωνισμού» 


Όλοι γνωρίζουμε το αγαπημένο κινηματογραφικό και θεατρικό ζευγάρι με την κοινή πορεία των σαράντα επτά περίπου χρόνων. Αυτό που δεν γνωρίζαμε, όμως, μέχρι να τους μιλήσουμε τουλάχιστον, είναι το «μυστικό της επιτυχίας» τους. Τους λόγους που τους κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια μαζί, παρά τις όποιες τριβές μπορεί να επιφέρει η κοινή επαγγελματική πορεία και ο, συνηθισμένος για πολλούς, ανταγωνισμός ειδικά ανάμεσα σε ένα διάσημο ζευγάρι. 

Τους συνάντησα ένα απόγευμα στο διαμέρισμά τους, στο Παγκράτι, και, αφού εξεπλάγην με το πόσο φρέσκοι και δραστήριοι δείχνουν, παρά τα 82 χρόνια του κ. Ληναίου και τα 70 της κ. Φωτίου, είχαμε μία απολαυστική συζήτηση σχεδόν επί παντός επιστητού.

 Ο κ. Ληναίος και η κ. Φωτίου γνωρίστηκαν το 1957 -είναι μακρινοί συγγενείς αλλά δεν γνωριζόντουσαν- και όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο κ. Ληναίος, «Μόλις την είδα, αμέσως έπαθα αυτό το «coup de foudre» που λέμε (κεραυνοβόλος έρωτας), καθώς ήταν αυτό που ζητούσα. Και η Έλλη βρήκε σε εμένα αυτό που ζητούσε, δηλαδή έναν άνθρωπο να φτιάξει τη ζωής της. Ήταν πολύ μικρή, όμως, μόλις 17 ετών.» 

Μετά πέρασαν μερικά χρόνια μέχρι να γνωριστούν και, αφού είδαν ότι τα πάνε καλά, το 1963 παντρεύτηκαν και έκαναν δύο παιδιά. «Δεν ξέρω ποιος οφείλει περισσότερα, εγώ στην Έλλη ή η Έλλη σε εμένα, γιατί φτιάξαμε ένα ζευγάρι που και στον κινηματογράφο, και στο θέατρο, και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο κάναμε κάποια σημαντικά πράγματα», λέει ο κ. Ληναίος. 

Δεν ήταν, όμως, στρωμένη με ροδοπέταλα η πορεία τους. Η δικτατορία τους τσάκισε, όπως χαρακτηριστικά λέει ο κ. Ληναίος, ο οποίος είχε τοποθετηθεί τότε κοινωνικο-πολιτικά, οπότε χρειάστηκε να δραπετεύσουν μαζί στο εξωτερικό, στο Λονδίνο, για να εργαστούν και να επιστρέψουν όταν τα πράγματα θα ησύχαζαν. Και έτσι έκαναν. «Εκεί βρήκαμε δουλειά, γυρίσαμε όλη την Αγγλία παρουσιάζοντας ένα ρεσιτάλ ποίησης και παρουσιάζοντάς το σε πανεπιστήμια της Αγγλίας, ενώ παράλληλα κάναμε εκπομπές για το BBC», συνεχίζει. Ρωτάω την κ. Φωτίου αν ήταν και για εκείνη κεραυνοβόλος έρωτας η πρώτη τους γνωριμία. Μου λέει πως όχι, «απόδειξη πως όταν επέστρεψα σπίτι μου, μετά την πρώτη μας συνάντηση, η μητέρα μου με ρώτησε ‘πώς σου φάνηκε παιδί μου αυτός ο συγγενής μας, του Μυτιληναίου ο γιος;’ και της απάντησα ‘άσχημος είναι βρε μαμά!’». Μου εξηγεί μετά, ότι ο κ. Ληναίος είχε μόλις επιστρέψει από μία θερινή περιοδεία και ήταν μαύρος από τον ήλιο, «ξερακιανός», όπως συμπληρώνει η κ. Φωτίου. Μου περιγράφει πώς ακριβώς γνωρίστηκαν:

 «Ανέβαινα τις σκάλες του θεάτρου Μουσούρη. Βλέπω έναν κύριο και ζητάω τον κ. Ληναίο. Μου λέει ‘ο ίδιος’. Του λέω ‘είμαι η Τριγωνοπούλου’ (το πατρικό της). Με βλέπει και μένει –σαν γυναίκα το αισθάνθηκα. Με κοιτάζει και κάνει δευτερόλεπτα να μιλήσει. Και λέω ‘ωχ, κάτι έπαθε’.» Είχε πάθει, όπως επιβεβαιώνει ο κ. Ληναίος: «Εγώ είχα ερωτευτεί το ζευγάρι Λόρενς Ολίβιε και Βίβιαν Λι. Αυτό έψαχνα στην ζωή μου. Δεν είχα πολλούς δεσμούς, αλλά σαν άνδρας είχα γνωρίσει κάποιες γυναίκες. Έψαχνα να βρω αυτό το πρόσωπο. Όταν την πρωτοείδα ήταν ακριβώς αυτό: Ένα ροδαλό, με μεγάλα μάτια, ένα φωτεινό, και με μία αλογοουρίτσα… και ένα κόκκινο πουλόβερ. Έμεινα. Όμως δε μπορούσα να 'παίξω' όπως ήθελα, λόγω του ότι είμαστε μακρινοί συγγενείς. Έναν χρόνο έκανα υπομονή. Ερχόταν, την έβλεπα, της μίλαγα, της έκανα πρόβες… ήσυχα. Κάποια στιγμή, όμως, φοβήθηκα ότι κάποιος θα μου την φάει (γελάει) και πήγα εντελώς αστικά στον πατέρα της και λέω ‘ζητάω το χέρι της κόρης σας’.»

 Τι ήταν, όμως, αυτό που κέρδισε με τον καιρό την κ. Φωτίου στον κ. Ληναίο; «Είχε μία πνευματικότητα που δεν την είχα εγώ, μία σοβαρότητα που δεν την έβρισκα αλλού. Ήμουν και εγώ έτσι από μικρό παιδί, σεμνή, σοβαρή και βρήκα έναν άνθρωπο να με εμπνέει –δεν ήταν, ξέρεις, αυτό το τρελό, το νεανικό… Βρήκα αυτά τα πράγματα στον Στέφανο και τον εμπιστεύτηκα αμέσως. Ήταν μία όαση. Ήταν για εμένα κάτι πρωτόγνωρο. Είχε όλα αυτά τα πράγματα που με συγκινούν σε έναν άνθρωπο», απαντά τρυφερά και του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο.

Τους ρωτάω ποια είναι μέχρι σήμερα η πιο συγκινητική στιγμή τους. Κάτι που έχει κάνει ο ένας για τον άλλον και το θυμούνται πάντα με πολύ μεγάλη τρυφερότητα. Ο κ. Ληναίος παίρνει αμέσως τον λόγο. «Η Έλλη έκανε θυσίες για εμένα. Έχει θυσιάσει την καριέρα της. Όταν το 1967 έγινε η δικτατορία θα μπορούσε να μου πει ‘λυπάμαι, εγώ θα ακολουθήσω την καριέρα μου, δεν χρωστάω τίποτα να πληρώσω τις δικές σου πολιτικές αμαρτίες. Φεύγω.’ Κι όμως, με αγάπαγε τόσο πολύ που όχι μόνο τις δέχτηκε αλλά έφυγε μόνη της, πήγε αρχικά στο Παρίσι, είδε πώς είναι κατάσταση, ετοίμασε όλο το πεδίο εκεί και γύρισε για να με πάρει. Ήταν στη μεγάλη δόξα της και τα θυσίασε όλα, τα τίναξε όλα στον αέρα και με ακολούθησε. Αυτό για εμένα είναι ό,τι σημαντικότερο –πέρα από πολλά άλλα, όπως τα δύο παιδιά που μου έκανε. Κάθε φορά που ένας άνδρας έχει κάποιον κίνδυνο να απατήσει την γυναίκα του είναι πολλά που τον σταματάνε. Εγώ πάντα έλεγα, ‘πώς μπορώ να προδώσω έναν άνθρωπο που θυσίασε την ζωή του για εμένα;’ Για να καταλάβεις την θυσία, από τότε δεν ξανάπαιξε ποτέ στον κινηματογράφο. Αυτό το πλάσμα που ήταν γεννημένο για τον κινηματογράφο.»

Συμπληρώνει, ωστόσο, η κ. Φωτίου: «Ναι, αλλά στα καθημερινά δεν είμαστε οι άνθρωποι που κάνουν δώρα και δημόσιες εμφανίσεις κ.λ.π. Το μόνο που κάναμε μαζί σαν ‘δώρο’ ο ένας στον άλλον είναι δύο πολύ καλά παιδιά. Και αυτό μου φτάνει. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Να είμαστε καλά και ψυχικά και σωματικά. Τίποτε άλλο δεν θέλω.» Κάπου εδώ συζητάμε για το πόσο έχουν αλλάξει σήμερα οι γυναίκες, για το πόσο πιο δυναμικές και ανεξάρτητες είναι. «Να γιατί ο υπερβολικός φεμινισμός κάνει κακό. Αυτό το unisex κάνει κακό. Οι γυναίκες είστε ό,τι πολυτιμότερο έχει φτιάξει ο Θεός για να συμπληρώνει τον άνδρα. Και ο άνδρας ό,τι σπουδαιότερο για να συμπληρώνει την γυναίκα. Είναι λάθος που χάνετε την θηλυκότητά σας», λέει ο κ. Ληναίος.

 Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που κάνει ο ένας και εκνευρίζει τον άλλον, κάποιο «μειονέκτημα» στην σχέση τους. Οι απαντήσεις τους θα έκαναν έναν σύμβουλο γάμου να γελάσει. Ο κ. Ληναίος μου λέει πόσο επίμονα φροντίζει η κ. Φωτίου την εμφάνισή του και πόσο υπερπροστατευτική είναι με τους ανθρώπους που αγαπά. Εκείνη, με την σειρά της, «κατηγορεί» την υπερβολική του ειλικρίνεια: «Του λέω ‘κρύψου λίγο ρε παιδάκι μου’. Είναι κάθετος στις απόψεις του, επειδή ξέρει και πιστεύει ότι αυτό που θα πει είναι σωστό. Του λέω ‘κάνε και λίγο στην άκρη’ –είναι τόσο ειλικρινής γιατί είναι αγνός, είναι ιδεολόγος…» και συμπληρώνει ότι συχνά την τρελαίνει ο «έρωτάς του με το computer –είναι συνέχεια εκεί!». Τους εξηγώ ότι αυτοί δεν είναι σοβαροί λόγοι για να εκνευριστεί κανείς, οπότε ο κ. Ληναίος διευκρινίζει ότι είχαν και πιο έντονες στιγμές: «Πέρασα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να την καταλάβω. Η Έλλη με συμπληρώνει και την συμπληρώνω. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε καμία σχέση. Όχι επειδή εγώ είμαι Λέων και εκείνη είναι Ζυγός, αλλά κάποια πράγματα που μου έλεγε παλιά ήταν κόντρα στις τότε πεποιθήσεις μου και στην συμπεριφορά μου. Και κλώτσαγα ενώ μέσα μου έβλεπα ότι αυτό που λέει είναι το σωστό. Μία, δύο, τρεις… το κατάλαβα. Και είδα ότι αυτή η γυναίκα με συμπληρώνει. Πέρασε καιρός για να καταλάβω ότι η Έλλη με βοηθάει να μην σπαταλιέμαι.» Παίρνω το θάρρος να ρωτήσω κατά πόσο μπορεί να υπάρχει σεξουαλική ζωή μετά από πολλά χρόνια γάμου.

 Ο κ. Ληναίος παίρνει και πάλι τον λόγο. «Η Έλλη ανήκει στις γυναίκες που διαιωνίζουν το είδος. Όταν αποκτήσαμε την Μαργαρίτα ήξερε ότι πρέπει να κάνουμε ένα ακόμα παιδί. Η μάνα, αυτή η γη… Αργότερα όλα αυτά πηγαίνουν σε δεύτερη μοίρα.» Μου λέει, όμως, τι αξία έχουν γι’αυτούς άλλα πράγματα, «εγώ δε μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ αν δεν είναι δίπλα μου η Έλλη. Επιπλέον, δε μπορώ να την απατήσω. Γίνεται μεταβίβαση σκέψεως. Όπως έλεγε και ένα ζευγάρι φίλων μας, δε μιλάμε πολύ γιατί την ώρα που πάω να πω κάτι το έχει ήδη σκεφτεί ο άλλος.» Ποιο είναι, λοιπόν, το μυστικό της επιτυχίας αυτού του αξιοθαύμαστα αγαπημένου ζευγαριού; Και οι δύο συμφωνούν πως δεν υπάρχουν κανόνες. Από την πορεία της ζωής τους, όμως, έχουν καταλάβει κάποια πράγματα: 

«Πρώτον, χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις, όχι συνειδησιακές –δηλαδή, όταν ένα ζευγάρι σκοτώνεται πρέπει να χωρίσει. Αλλά από την ώρα που κάποια πράγματα παλαντζάρουν πρέπει να υπάρχουν υποχωρήσεις. 

Δεύτερον, πρέπει συμπληρώνει ο ένας τον άλλον.

 Τρίτον, πρέπει να υπάρχουν κάποια κοινά σημεία, όχι όλα, αλλά κάποια βασικά, π.χ. εμείς είμαστε χαμηλών τόνων και οι δύο, δεν είμαστε ξενύχτηδες, δεν είμαστε σπάταλοι, δεν μας ενδιαφέρει το έξω, δεν μας ενδιαφέρει η επίδειξη. Και να μην υπάρχει ανταγωνισμός», συμπληρώνει η κ. Φωτίου. 

Η κουβέντα μας τελειώνει συζητώντας σε ποιο σημείο, από τα παραπάνω, κάνουν λάθος πολλά νέα ζευγάρια και καταλήγουν να χωρίσουν. Ο κ. Ληναίος είναι της άποψης ότι η κατάσταση «είναι αποτέλεσμα του καταναλωτικού αμοραλισμού της εποχής. Επιπλέον, οι γυναίκες έχουν γίνει ισότιμες με τον άνδρα πια και έτσι αρχίζουν και νιώθουν λίγο άνδρες. Δεν δέχονται να υποταχθούν –όμως δεν χρειάζεται να υποταχθούν. Σήμερα υπάρχουν αμοιβαίες ζήλιες, το ζευγάρι έχει τους ίδιους πειρασμούς». Η κ. Φωτίου συμπληρώνει πως «έχει να κάνει και με το πώς μεγαλώνει ένα παιδί στο σπίτι του, τι σοφία παίρνει από τους γονείς του». Εξηγεί: «η διάβρωση της οικογένειας οδηγεί σε παιδιά που με την σειρά τους δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια. Εμείς είμαστε συνέχεια μαζί με τα παιδιά, ακόμα και τώρα που μεγάλωσαν. Πάντα τρώγαμε μαζί τα μεσημέρια, ακόμα και όταν είχαμε δύο παραστάσεις τα σαββατοκύριακα». Δεν θέλουν, όμως, να είναι απαισιόδοξοι. «Υπάρχουν και αγαπημένα ζευγάρια, αλλά δεν φαίνονται. Εγώ πιστεύω πολύ στα νιάτα» λέει ο κ. Ληναίος.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------




ΠΗΓΕΣ










Δημοσίευση σχολίου