Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ...

                                           









Για την Ειρήνη..



( Εισαγωγικό σημείωμα )



Μάνα είναι μόνο μία. . 

Εκείνος ή εκείνη που έχουν βιώσει την φυσική της απώλεια γνωρίζουν καλά πως μπορεί να συνεχίζεις τη ζωή σου μετά τον χαμό της, μπορείς να συνεχίζεις να τρως, να γελάς, να κοιμάσαι, να αγαπάς πλην όμως δεν παύεις να είσαι πλέον ένας άλλος, δεν παύει πλέον ο εαυτός σου να είναι ένας άλλος.

1 )        Μάνα

Η μάνα είναι κρύο νερό, τα χείλη ξεδιψάει

Η μάνα είναι αγάπη και δεν τα παρατάει

Η μάνα είναι ελπίδα,

του ήλιου η αχτίδα

Η μάνα είναι φως, νερό 

και γη και χώμα

Σαν φυλαχτό θα τη κρατώ

 στης ψυχής το δώμα.


--------------------------------------------------------------------------------


2 )    Γιορτή


Δεν υπάρχουν νέα εδώ και καιρό
Πάλιωσαν γρήγορα και νέα δεν φανήκαν
Συντρίψαμε τις δυσκολίες, τα στίφη των Ρωμαίων
Άλλη μια νίκη ακόμα και τι θα απογίνουμε ;
Άλλη μια γιορτή γιορτάζουμε
Το όνομα ζητά τον άνθρωπό του..

Θα ψάξω στα βιβλία σου
Στα γράμματα τα λησμονημένα
Στις θάλασσες, στις άλλες χώρες
Πήγες, νίκησες και ήρθες
Έμαθες, γνώρισες
Τον κόσμο φώτισες

Ένα παιδί σε ψάχνει,
θα σε βρει στο Πεδίον του Άρεως,
θα σε βρει στη Κυψέλη,
στο Ναύπλιο, στον Πύργο, στη Σαλονίκη
στην οδό Σίνα την ανηφορική

Δεν έμαθες τα νέα,
τα παιδιά μεγάλωσαν, στο πάρκο πια δε παίζουν
τραβήξαν για πολιτείες μακρινές στα χώματα τα ξένα
Συντρίψανε τις δυσκολίες, τα στίφη των Ρωμαίων
Άλλη μια νίκη ακόμα και τι θα απογίνουν ;
Άλλη μια γιορτή γιορτάζουν
Και νέα δεν φανήκαν


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


------------------------------------------------------------------------------------






                            -------------------------------------------------------------------------



Η σκοτεινή ιστορία πίσω από την Ημέρα της Μητέρας H ιστορία της γυναίκας που αρχικά πάλεψε για αυτή τη γιορτή, για να της εναντιωθεί αργότερα 

10.5.2014 

Επιμέλεια : THE LIFO TEAM


H Anna Jarvis, κινητήριος δύναμη πίσω από την Ημέρα της Μητέρας
H Anna Jarvis, κινητήριος δύναμη πίσω από την Ημέρα της Μητέρας



Με την Ημέρα της Μητέρας να κλείνει φέτος τα 100 χρόνια από την πρώτη φορά του εορτασμού της, η γιορτή παραμένει κυρίως γνωστή ως μια αφορμή για δώρα, εκδηλώσεις αγάπης και συναισθηματικά ξεσπάσματα.  

 Η αλήθεια όμως είναι πως η γιορτή αυτή έχει πολύ πιο μελαγχολικές ρίζες. 

  Ξεκίνησε σαν μέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους στο πόλεμο και υπενθύμιζε πως υπήρχε πολύ και σκληρή δουλειά να γίνει για την ειρήνη. Όταν η επέτειος άρχισε να παίρνει εμπορικό χαρακτήρα, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της Αnna Jarvis, έκανε τα πάντα για να το πολεμήσει καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και απένταρη σε ένα σανατόριο.  

 H Anna ποτέ δεν απέκτησε δικά της παιδιά, αλλά ο θάνατος της μητέρας της το 1905 την ενέπνευσε να οργανώσει τους πρώτους εορτασμούς της Μέρας της Μητέρας το 1908. 

  Όλα ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1850, όταν η μητέρα της Anna ξεκίνησε μαζί με άλλες γυναίκες της δυτικής Βιρτζίνια να διοργανώνει ομάδες εθελοντισμού.  Η πρώτη "Ημέρα της Μητέρας" ήταν αφιερωμένη στη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και την προσπάθεια μείωσης της βρεφικής θνησιμότητας με την καταπολέμηση των ασθενειών και τον περιορισμό της μόλυνσης του γάλακτος. Σύμφωνα με την ιστορικό Katharine Antolini του Wesleyan College οι γυναίκες φρόντιζαν και τους τραυματισμένους στρατιώτες και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου (1861-1865) . 

  Στα μεταπολεμικά χρόνια η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ 'Φιλίας' και συμβολικές εκδηλώσεις με μηνύματα γύρω από την ειρήνη και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών.

   Περίπου εκείνη την εποχή η Julia Ward Howe, γνωστή για τη σύνθεση του " Ύμνου μάχης για τη Δημοκρατία " συνέταξε τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας καλώντας τις γυναίκες να αναλάβουν ενεργό πολιτικό ρόλο στην προώθηση της ειρήνης. 

  Όμως κυρίως υπεύθυνη για αυτό που ονομάζουμε σήμερα «Ημέρα της Μητέρας» ήταν η κόρη της, Anna– η οποία θα περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της μετέπειτα ζωής της αγωνιζόμενη αυτό που τελικά κατέληξε να είναι.  

 H Anna ποτέ δεν απέκτησε δικά της παιδιά, αλλά ο θάνατος της μητέρας της το 1905 την ενέπνευσε να οργανώσει τους πρώτους εορτασμούς της Μέρας της Μητέρας το 1908.   Στις 10 Μαΐου εκείνης της χρονιάς, οικογένειες συγκεντρώθηκαν σε εκδηλώσεις στη γενέτειρα της Jarvis στο Grafton της West Virginia – μια εκκλησία που τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας – καθώς και στη Φιλαδέλφεια, όπου η Jarvis ζούσε εκείνη την εποχή, και σε πολλές άλλες πόλεις. 

  Σε μεγάλο βαθμό κυρίως μέσω των προσπαθειών της Jarvis η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις, μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε επίσημα την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. 

  «Για την Jarvis ήταν η μέρα που πήγαινες σπίτι για να περάσεις χρόνο με τη μητέρα σου και να την ευχαριστήσεις για όσα έκανε», έγραψε η Wesleyan Antolini από τη Δυτική Βιρτζίνια στη διδακτορική της διατριβή με τίτλο «Γιορτάζοντας τη Μητρότητα: η Anna Jarvis και η υπεράσπιση της Ημέρας της Μητέρας της». 

  «Δεν έγινε για να εορταστούν όλες οι μητέρες. Ήταν για να εορταστεί η καλύτερη μητέρα που έχετε γνωρίσει ποτέ – η δική σου μητέρα – ως γιος ή ως κόρη.» Γι' αυτό η Jarvis επέμενε στον ενικό αριθμό «Mother's Day» και όχι στον πληθυντικό "Mothers' Day", εξηγεί η Antolini. 

  Όμως η επιτυχία της Jarvis σύντομα μετατράπηκε σε αποτυχία, τουλάχιστον στα δικά της μάτια.

   Η αρχική ιδέα της Anna Jarvis σύντομα μετατράπηκε σε χρυσωρυχείο για το εμπόριο, με επίκεντρο την αγορά λουλουδιών, γλυκισμάτων και ευχετήριων καρτών – μια εξέλιξη που ενόχλησε την Jarvis βαθιά. Έβαλε στόχο να αφιερώσει την αρκετά μεγάλη κληρονομιά της για να επιστρέψει τη Ημέρα της Μητέρας στις αρχικές της ρίζες. Ενσωματώθηκε στην Παγκόσμια Ένωση της Ημέρας της Μητέρας και προσπάθησε να ανακτήσει κάποιο έλεγχο της γιορτής. Οργάνωσε μποϊκοτάζ, απείλησε με μηνύσεις, επιτέθηκε ακόμα και στην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Eleanor Roosevelt, επειδή χρησιμοποίησε την Ημέρα της Μητέρας για να αντλήσει κεφάλαια για φιλανθρωπίες. 

  «Το 1923 εισέβαλε σε ένα συνέδριο εμπόρων ζαχαροπλαστικής στη Φιλαδέλφεια», είπε η Antolini. Μια παρόμοια διαμαρτυρία συνέβη δύο χρόνια αργότερα. «Οι Μητέρες του Αμερικανικού Πολέμου», μια οργάνωση που υπάρχει ακόμα, χρησιμοποίησαν την Ημέρα της Μητέρας για να συγκεντρώσουν κεφάλαιο και κάθε χρόνο πουλούσαν γαρίφαλα. Η Anna αγανακτούσε, οπότε το 1925 εισέβαλε σε ένα συνέδριο που έγινε στη Φιλαδέλφεια και τελικά συνελήφθη για διατάραξη της κοινής ησυχίας.» 

  Οι πυρετώδεις προσπάθειες της Jarvis συνεχίστηκαν τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 1940. Το 1948 πέθανε σε ηλικία 84 ετών σε ένα σανατόριο της Φιλαδέλφεια. 

  «Αυτή η γυναίκα, που πέθανε απένταρη σε ένα σανατόριο σε κατάσταση άνοιας, ήταν μια γυναίκα που θα μπορούσε να είχε ωφεληθεί από την Ημέρα της Γυναίκας, αν το ήθελε», είπε η Antolini. «Αλλά εναντιώθηκε σε όσους το έκαναν, και αυτό της κόστισε τα πάντα, οικονομικά και σωματικά.»  

 Σήμερα, φυσικά, η Ημέρα της Μητέρας συνεχίζει να είναι μια ημέρα καταναλωτισμού. Σύμφωνα με την Εθνική Ομοσπονδία Λιανικού Εμπορίου οι Αμερικάνοι θα ξοδέψουν κατά μέσο όρο 168,94 δολάρια. Οι συνολικές δαπάνες αναμένεται να φτάσουν τα 19.9 δισεκατομμύρια δολάρια.   Για το ότι η Ημέρα της Μητέρας είναι γιορτή της Hallmark, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η εταιρεία Hallmark, η οποία πούλησε τις πρώτες κάρτες με αυτή την αφορμή στις αρχές του 1920, δηλώνει ότι αυτή η μέρα είναι η τρίτη πιο δημοφιλής γιορτή για αγορά κάρτας στις ΗΠΑ, μετά τα Χριστούγεννα και την Μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Σύμφωνα με τη Hallmark, στη γιορτή της Μητέρας ανταλλάσσονται 133 εκατομμύρια κάρτες. 

  Η γιορτή που ξεκίνησε η Anna Jarvis εξαπλώθηκε σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, αν και γιορτάζεται με διάφορους τρόπους και όχι πάντα με τον ίδιο ενθουσιασμό και σε διάφορες μέρες, αν και τις περισσότερες φορές είναι τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. 

  Στο μεγαλύτερο μέρος του αραβικού κόσμου, η Ημέρα της Μητέρας είναι στις 21 Μαρτίου, η οποία συμπίπτει περίπου με την έναρξη της Άνοιξης. Στον Παναμά η μέρα αυτή γιορτάζεται στις 8 Δεκεμβρίου, όταν η Καθολική Εκκλησία τιμάει ίσως την πιο διάσημη μητέρα, την Παναγία. Στην Ταϊλάνδη οι μητέρες έχουν την τιμητική του στις 12 Αυγούστου, που είναι τα γενέθλια της Βασίλισσας Sirikit, που βασιλεύει από το 1956 και θεωρείται από πολλούς η μητέρα όλων των Ταϊλανδών.  

 Η Mothering Sunday, μια γιορτή που κρατάει αιώνες, είναι η τέταρτη Κυριακή της χριστιανικής περιόδου της νηστείας, ξεκίνησε ως μια Κυριακή της Άνοιξης αφιερωμένη στην επίσκεψη της κυρίως καθεδρικού ναού της κάθε περιοχής, ή αλλιώς «μητρικού ναού», αντί για την τοπική εκκλησία. Αυτή η μέρα ήταν αφορμή για οικογενειακές συγκεντρώσεις, που με τη σειρά της οδήγησε στην βρετανική εκδοχή της Ημέρας της Μητέρας. 

  Στοιχεία από το National Geographic 


                --------------------------------------------------------------------


Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτές τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» 

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι 
σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.

Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.

Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.

Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάνα συγγνώμη και σ' ευχαριστώ για όλα» Μάνα συγγνώμη και σ' ευχαριστώ για όλα»... ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.

Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.

«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»

Ο νεαρός απάντησε:

 «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»
«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»

Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί».

Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.


--------------------------------------------------------------------------------------------------




----------------------------------------------------------------------------------------------------


Ότι και να ακούσεις σε αυτή τη ζωή, από τα γλυκόλογα της γκόμενάς σου έως τα καντήλια του αφεντικού σου, από την συμβουλή του πατέρα και το χαβαλέ του κολλητού μέχρι το χειρότερο σαρδάμ του Σημίτη, η ατάκα της μητέρας είναι αυτή που θα κολλήσει στο μνημονικό σου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Μπορεί να μην έχω προσωπική εμπειρία από international μητέρες, αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος πως αυτό που συμβαίνει με την Ελληνίδα μάνα δεν έχει το αντίστοιχό της πουθενά αλλού. Για παράδειγμα, δεν νομίζω ότι πρέπει να έχουν δει Άγγλου, Γάλλου, Πορτογάλου τα μάτια μητέρα διαδηλωτή να κυνηγάει τον γιόκα της για να του δώσει -μέσα στον κακό το χαμό και μισή ανάσα από το γκλομπ του μπάτσου- τη... μπλούζα του να τη φορέσει. Ναι, ναι, για τη γνωστή σκηνή μιλάμε...





---------------------------------------------------------------------------------------------------






   ----------------------------------------------------------------------------------------



Μια ωδή στην Ελληνίδα μάνα

Η εξομολόγηση ενός γιου που συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πει σχεδόν ποτέ ευχαριστώ. Μια εξομολόγηση σε μορφή ύμνου στην Ελληνίδα μάνα. Τη δικιά σου (χωρίς παρεξήγηση).

Χρήστος Χατζηιωάννου





Μου πήρε 14 μήνες ζωής μακριά από το πατρικό μου, μια στοίβα άπλυτα πιάτα, ένα συρτάρι άδειο από εσώρουχα και ένα σπίτι με πελώριες χνουδωτές μπάλες σκόνης για να συνειδητοποιήσω το εξής. Ότι η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πάρει ποτέ τον έπαινο που της αξίζει. Και όχι. Το “μπράβο μάνα, τα πέτυχες τα σουτζουκάκια” δεν είναι ο έπαινος που της αξίζει.

Η δεδομένη μάνα

Δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Αν ήσουν από τους καλομαθημένους που έφευγαν κάθε πρωί με ταπεράκι από το σπίτι και το απόγευμα τους περίμενε ο ελληνικός στο φλυτζάνι. Αν ήσουν από τους αντιδραστικούς που δεν μιλούσαν στους γονείς τους και η μόνη φράση που άκουγες από την μάνα ήταν το “πού έχεις μπλέξει παιδάκι μου”. Ή αν ήσουν από τους μαμάκηδες που έτρεχαν πίσω από τα φουστάνια της. Η μάνα ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη, μέσα από τις πράξεις της.
Γύριζες το απόγευμα από τη δουλειά, το φροντιστήριο, τη σχολή. Σε ένα σπίτι που ήταν στην εντέλεια. Και δεν μιλάω για την γενική καθαριότητα ενός σπιτιού. Δεν μιλάω για τα απλά και καθημερινά που θα μου περηφανευτείς (όπως κι εγώ άλλωστε) ότι τα κάνεις στην εντέλεια και τώρα που μένεις μόνος σου. Μιλάω για εκείνα που δεν περνούσαν καν από το μυαλό σου.

Φυσικά και ήταν τα χειμωνιάτικα στα ντουλάπια με λεβάντα γιατί τα είχε βάλει εκεί η μάνα σου

Φυσικά και η λεκάνη της τουαλέτας αστράφτει γιατί την έχει τρίψει η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχει σεντόνι καθαρό, έτοιμο να αντικαταστήσεις αυτό που λέρωσες γιατί τα έχει έτοιμα σιδερωμένα στην ντουλάπα η μάνα σου. Φυσικά και δεν υπάρχουν ιστοί αράχνης στους τοίχους γιατί τους πήρε πρώτη χαμπάρι η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχουν ασπιρίνες, depon και άλλα σχετικά εύκαιρα γιατί η μάνα έχει φροντίσει για τον κανακάρη της.
Το φαγητό στο τραπέζι, τα πουκάμισα τα σιδερωμένα, το καθαρό σπίτι, η φροντίδα, όλα δεδομένα μέχρι την στιγμή που θα εγκαταλείψεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου για αρκετό καιρό. Κι αν δεν βρεις μια γυναίκα αντίτυπο της μάνα σου γιατί είσαι πολύ κακομαθημένος να μείνεις λίγους μήνες χωρίς τη φροντίδα μιας γυναίκας.



Μια αγάπη αχάριστη

Ό,τι ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις, ισχύει και για τη σχέση με την μάνα σου. Όσο πιο δεδομένη την έχεις την γκόμενα τόσο λιγότερο της δείχνεις ότι την εκτιμάς και την αγαπάς. Και πες ότι με την γκόμενα πέρασες και 6 μήνες στα μέλια. Την “καλή περίοδο” με την μάνα σου την πέρασες στα πρώτα παιδικά σου χρόνια.
Τότε που 3 χρονών βλαμμένο κρεμόσουν από πάνω της σε κάθε ευκαιρία, που της ζωγράφιζες λουλούδια και ουράνια τόξα, που την έπαιρνες αγκαλιά γιατί αυτό γούσταρες να κάνεις. Από εκείνη την ηλικία και μετά είσαι ένας αχάριστος.
Ακριβώς γιατί έγιναν όλα δεδομένα. Γιατί δεν ένιωθες την ανάγκη να πεις ευχαριστώ κάθε μεσημέρι που έβρισκες φαγητό μετά το σχολείο. Δεν σκέφτηκες να την ευχαριστήσεις ποτέ για τα σιδερωμένα σου μπλουζάκια. Δεν σου έκανε ποτέ εντύπωση το ότι το δωμάτιό σου ήταν πάντα καθαρό, ακατάστατο αλλά καθαρό.

Το μόνο που ήξερες να κάνεις ήταν να γκρινιάζεις που έφτιαξε πάλι ρεβύθια

Που δεν βρήκες σιδερωμένο το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Που ανακάτεψε τα μακαρόνια με την σάλτσα ενώ ξέρει ότι δεν σου αρέσει. Που σε ανάγκασε να κάτσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Που πέρασε με Azax την οθόνη του υπολογιστή σου. Που κατέβασε την αφίσα της Pamela Anderson από τον τοίχο.
Μια σχέση flat που άφηνε μόνο παράπονα. Και από τις δύο πλευρές. Το λογικό παράπονο της Ελληνίδας μάνας για τον γιο της τον αχάριστο που δεν λέει ένα ευχαριστώ. Και το δικό σου το παράλογο παράπονο που η μάνα σου δεν ικανοποιεί και τις 158.347 επιθυμίες σου.Ξεχνάει κάνα δυο που και που γιατί έχει κι εκείνη ζωή.

Η τέχνη της μάνας στην πάροδο του χρόνου

Δεν είναι απλό να είσαι μάνα. Από τις πατριωτικές τουλάχιστον, τις κλασικές τις Ελληνίδες που το έχουν τιμή και καμάρι το να είναι μάνες περιποιητικές για τα παιδιά τους. Κι όπως οι καλές αξίες χάνονται στον χρόνο έτσι και το “επάγγελμα” της μάνας πάει να ισοπεδωθεί από την μοντέρνα του εκδοχή.
Τα μέσα του εικοστού αιώνα ήθελαν την Ελληνίδα να μάχεται για την ισότητά της. Και την ανδροκρατούμενη κοινωνία μας να δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ζωή της γυναίκας έξω από το νοικοκυριό της. Αναπόφευκτα η “τίμια μάνα” ήταν εκείνη που έμενε σπίτι να μαγειρέψει και αφιέρωνε εαυτόν στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου.




Αυτή ήταν η γιαγιά μας. Που έμαθε όλα τα μυστικά για την κουζίνα του τόπου της από την δική της μάνα. Και που πάσχισε να μάθει την δική μας μάνα τι σημαίνει καλό βούτυρο για τα γλυκά, πόσο καλό κάνει το πράσινο σαπούνι στα ρούχα και με τι γιατροσόφι φεύγει το κριθαράκι από το μάτι.
Αυτό το πέπλο γραφικότητας και παράδοσης σπάει σιγά – σιγά. Με την σύγχρονη Ελληνίδα μάνα να μην έχει (δικαίως) χρόνο για το νοικοκυριό. Με μια γενιά νέων ανδρών και γυναικών που οφείλει να αποδεχτεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και ότι η μονάδα μέτρησης της μάνας ίσως και να μην είναι το κίμινο και η ναφθαλίνη.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία της μητρότητας Και η άρρηκτη (οιδιπόδεια γαρ) σχέση της Ελληνίδας μάνας με το καμάρι της. Εσένα και εμένα

Μπορεί η μάνα των δικών σου παιδιών στο μέλλον να μην φτιάχνει ρολό κιμά με αυγό στη μέση. Να μην τα ξεματιάζει κάθε φορά που χασμουριούνται (ακόμα κι αν απλά νυστάζουν). Να μην πλέκει την πορίκα σου για να έχεις ένα σωστό τραπεζομάντηλο όταν αποφασίσεις να νοικοκυρευτείς. Αλλά δεν έχει σημασία.
Η ιδιότητα της Ελληνίδας μάνας θα είναι εκεί. Μπασταρδεμένη, πληγωμένη, αλλαγμένη, ξεθωριασμένη αλλά παρούσα. Κι εσύ, ο γιος σου και ο εγγονός σου θα είστε εκεί για να την θεωρείτε δεδομένη. Και να την τιμάτε μόνο μετά θάνατον πάνω από ένα πιάτο άνοστης μαγειρίτσας.

Δεν είναι αργά να αγαπήσεις την μάνα σου

Αν τολμούσα να σου δώσω κάποιο μυστικό για να συσφίξεις τις σχέσεις με την μάνα σου, θα έπρεπε να βαφτώ μόνος μου μπλε και να πέσω στη θάλασσα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά ενδοοικογενειακά, δεν επιδέχονται συμβουλές. Το πώς συμπεριφέρεσαι στην μάνα σου το ξέρεις μόνο εσύ.
Και μόνο εσύ ξέρεις πώς θα χτίσεις από την αρχή μια σχέση μαζί της. Για όλα αυτά τα μικρά και καθημερινά που ποτέ δεν προσέχεις, ποτέ δεν σε ικανοποιούν, ποτέ δεν σου αρκούν.
Άλλος θα πει μια καλή κουβέντα, άλλος θα πάρει ένα δώρο, άλλος θα βοηθήσει την μάνα του με τις δουλειές της, άλλος θα γράψει ένα τραγούδι.

Άντε. Πάρε κάνα τηλέφωνο την μάνα σου να δεις τι κάνει. Γομάρι...


Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από ένα ταξίδι του φωτογράφου Platon στην χώρα του, την Ελλάδα.


  

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------



Στη μάνα...


Πέρασαν σχεδόν πέντε χρόνια. Με έναν απλό μαθηματικό υπολογισμό είναι εύκολο να υπολογίσεις, τις ημέρες, τους μήνες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Όμως, κανένας ανθρώπινος τρόπος υπολογισμού του χρόνου, μάνα, δεν έχει εφευρεθεί, για να συλλάβει και αποδώσει τον καιρό που λείπεις.

Λείπεις πέντε αιώνες ζωής και ακόμα παραπάνω. Λείπεις από αρχής κόσμου. Λείπεις μέσα μου, γύρω μου, λείπεις στις χαρές, λείπεις στις λύπες, λείπεις πάντα. Μια συνεχόμενα ανοιχτή πληγή, μάνα, που αιμορραγεί διαρκώς, ένα κενό, που δεν κλείνει και δεν γεμίζει με τίποτα. Ένα σκοτεινό, μαύρο κενό, μια μαύρη τρύπα, που ρουφάει λυσσαλέα όσες χαρές και εάν της ρίξεις. Οι λέξεις φτωχές, αδύναμες, ασήμαντες, ανίκανες να περιγράψουν την απώλειά σου μάνα. Πώς να περιγράψεις, μάνα, το κενό; Το κενό δεν έχει χρώμα, δεν έχει υφή, δεν έχει γεύση, είναι κενό και είναι πάντα εκεί, όσα χρόνια και εάν περάσουν...

Ξέρεις κάτι μάνα, ποτέ δεν προσέχω ιδιαίτερα, ποτέ δεν παίρνω ζακέτα όταν βγαίνω έξω, ποτέ δεν κοιτάω εάν θα μου ρίξει κάποιος κάτι στο ποτό, ποτέ δεν μαγειρεύω πριν πάω στη δουλειά, ποτέ δεν προσέχω μην κρυώσω. Σαν αντίδραση, σαν δέηση, σαν ύστατη προσπάθεια να σε εξοργίσω, να σε εκνευρίσω, να θυμώσεις, να αναγκαστείς να γυρίσεις πίσω. Με τον ίδιο τρόπο που ποτέ δεν ανάβω το κερί όταν έρχομαι στον τάφο σου, μάνα, σαν τιμωρία, σαν ποινή, σαν τρόπο να σου περιγράψω τον άσβεστο μου πόνο. Ένα κερί που αντιπροσωπεύει την ψυχή μου, που αρνείται να δεχτεί την απώλειά σου.

Υπάρχουν στάδια του πένθους, τα ξέρω μάνα, τα λεφτά που πλήρωσες για να με σπουδάσεις μου τα έμαθαν καλά. Βλακείες μάνα, αυτό που σου αποκρύπτουν εντέχνως οι «ειδικοί», είναι πως μετά την αποδοχή της απώλειας, μένει πάντα μια πληγή, μια πληγή που αιμορραγεί στις λύπες και τρέχει ποτάμια στις χαρές.

Είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη, μάνα...

*Η Φωτεινή Σταματοπούλου, 27 ετών, είναι ψυχολόγος


  ----------------------------------------------------------------------------------------------



Μάνα για μένα είναι…


Μάνα για μένα είναι…

Της Κρυσταλίας Πατούλη

Μάνα για μένα είναι κάθε γυναίκα που έχει καταφέρει να γίνει μάνα και πατέρας του ενήλικου εαυτού της και συνεχώς προσπαθεί γι’ αυτό, ώστε αποφασίζει ότι μπορεί να αναλάβει να γεννήσει, να φροντίσει, να μεγαλώσει και να σταθεί ουσιαστικά δίπλα σε μια άλλη ζωή, αυτή του παιδιού της.
Οι υπόλοιπες γυναίκες που θεωρούν τα παιδιά τους κάτι σαν αδέλφια τους, ή στην χειρότερη περίπτωση σαν γονείς τους, και που οι ίδιες περιμένουν συνειδητά ή ασυνείδητα να μεγαλώσουν συμβάλλοντας στη φροντίδα τους ή και στην ωρίμανσή τους, δεν είναι ακριβώς μανάδες, ούτε ακριβώς γονείς, με όλα τα παρελκόμενα που βλέπουμε όχι σπάνια στην κοινωνία μας.
Μάνα για μένα είναι εκείνη που έχει αρκούντως υποψιαστεί, ή στην καλύτερη περίπτωση έχει επίγνωση, ότι ο ρόλος της είναι αναντικατάστατος για τα παιδιά της, και το οποιοδήποτε κενό, θα χάσκει μέχρι το θάνατό τους.

Μάνα είναι εκείνη που ξέρει πως αν αναγκαστεί να γίνει ήρωας για να μεγαλώσει αυτά τα παιδιά της, τότε εκείνα θα αναγκαστούν να γίνουν διπλά ήρωες για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής -μεγαλώνοντας συνήθως μόνα τον εαυτό τους- αλλά και να αντέξουν το βάρος της ηρωίδας μάνας τους.

Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει τα παιδιά της όχι μόνο παρέχοντάς τους τα αναγκαία, αλλά εμφυσώντας τους και αρετές όπως τον σεβασμό στον άλλον, τα όρια, τη συμμετοχή στον πολιτισμό και στην εξέλιξη του είδους, τονίζοντάς τους ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές/άδικες πράξεις αλλά να μην μένουν και απαθή απέναντι σε αυτές, διότι εκτός των άλλων «η μεγαλύτερη βία…» όπως έχει πει η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα «…είναι το να μην κάνουμε«.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί -επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί- τις κοινωνικές κατασκευές, την ιστορία και τους μύθους των προγόνων της, του συστήματος και του υπερσυστήματος που προέρχεται, γιατί διαισθάνεται ότι θα αναγκαστούν να τις διαχειριστούν με μεγαλύτερο κόστος τα παιδιά της.

Μάνα είναι εκείνη που δεν αγνοεί και τα όποια δικά της τραύματα, γνωρίζοντας ότι το κάθε αδιαχείριστο τραύμα σταματά το χρόνο με το να επαναλαμβάνεται ακόμα και στις επόμενες γενιές.
Μάνα είναι εκείνη, που έχει επίγνωση στον επίσης αναντικατάστατο ρόλο που παίζει στη ζωή του παιδιού και ο άλλος γονιός του, ο πατέρας, κι όταν για οποιονδήποτε λόγο απουσιάζει από τη ζωή του, δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί να τον καλύψει, αλλά προσπαθεί να συμπαρασταθεί στο παιδί της όχι μόνο για την απώλειά του αλλά και για το ακόμα πιο δύσκολο έργο που το περιμένει, όταν θα έχει ανάγκη να βασιστεί σε ένα ανύπαρκτο πρότυπο κατά την ενηλικίωσή του, ώστε να γίνει το ίδιο ο πατέρας του εαυτού του (όπως και μητέρα).
Μάνα είναι εκείνη που έχει τουλάχιστον ψυλλιαστεί κι αυτό που έχει πει ο Μπερτ Χέλινγκερ, πως «όποιος δεν έχει μάνα, δεν έχει σύντροφο». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Μάνα είναι εκείνη που η αγάπη για το παιδί της πηγάζει από την αγάπη της για τη ζωή, τους ανθρώπους, τη συνύπαρξη, και άρα την κοινωνία, γι’ αυτό δημιουργεί ζωές, για να φροντίσει και για τους επόμενους και να τιμήσει τους προηγούμενους.
Παιδιά δεν γεννάς για να είσαι εσύ καλά, ή καλύτερα, αλλά για να είναι καλά και καλύτερα από σένα τα παιδιά σου.

(Χρόνια πολλά σε όλες τις μανάδες που δίνουν στα παιδιά τους όσα χρειάζονται -κι ας «είναι η αγάπη να χρωστάς»- για να ανεξαρτητοποιηθούν, να διαφοροποιηθούν, και να συνυπάρξουν).

*Ομοίως και για τους πατεράδες.

Πηγή: afigisizois.wordpress.com

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------









---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Η μάνα εν κρύο νερόν...



Όταν γερά η μάνα και άλλο κε πορεί
Ατότε θέλ' βοήθειαν, ατότε θέλ' ζωήν
Ατότε θέλ' ζωήν
Κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει
Αμαν κ' ευτας το χρέος σοις θα καίεται η ψύ σ'
Η μάνα εν κρύο νερόν και σο ποτήρ' κε μπαίν'
Η μάνα να μη ίνεται, η μάνα να μη εν
Η μάνα να μη εν
Η μάνα εν βράχος, η μάνα εν ρασίν
Σον δύσκολον την ώρα σ', μανίτσα θα τσαείς
Μανίτσα θα τσαείς
Η μάνα εν το στήριγμαν, τη χαράς το κλαδί
τ' ατηνές η εγάπη κε βρίεται ση γην
Η μάνα εν κρύο νερόν...
Θα δεβαίνε τα χρόνεα, θα γέρουμε και μεις
Ατά είναι με τη σειρά κι θα γλυτών' κανείς
κι θα γλυτών' κανείς
και ολ' πρέπ' να εξέρουμε σ' αούτο την ζωήν
χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λέπ' χαΐρ'
Η μάνα εν κρύο νερόν...

              -----------------------------

Όταν γερνάει η μάνα και άλλο δεν μπορεί
Τότε θέλει βοήθεια, τότε θέλει ζωή
Τότε θέλει ζωή
Και όταν θα έρθει η ώρα και άλλο δεν θα ζει
Αν δεν έχεις κάνει το χρέος σου θα καίγεται η ψυχή σου
Η μάνα είναι κρύο νερό και στο ποτήρι δεν μπαίνει
Σαν τη μάνα δεν γίνεται, σαν τη μάνα δεν υπάρχει
Σαν τη μάνα δεν υπάρχει
Η μάνα είναι βράχος, η μάνα είναι βουνό
Στη δύσκολή σου ώρα, μανούλα θα φωνάζεις
Μανούλα θα φωνάζεις
Η μάνα είναι το στήριγμα, της χαράς το κλαδί
Η δικιά της αγάπη δεν βρίσκεται στη γη
Η μάνα είναι κρύο νερό...
Θα περάσουνε τα χρόνια, θα γεράσουμε κι εμείς
Αυτά είναι με τη σειρά δεν θα γλυτώσει κανείς
δεν θα γλυτώσει κανείς
Και πρέπει να ξέρουμε ότι σε αυτή τη ζωή
χωρίς την ευχή της μάνας κανείς δεν βλέπει χαΐρι
Η μάνα είναι κρύο νερό...
Η μάνα είναι κρύο νερό...




Δημοσίευση σχολίου