Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

ΣΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ

                                               TRIVAGO - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

                                           =======================

                                            AIR TICKETS - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

     =========================================================






  ===============================================================

              SONIA THEODORIDOU / STORIE D AMOR - CD - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

 ================================================================

           SONIA THEODORIDOU / CAVAFY SHADES OF LOVE - CD - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

 =================================================================

      Η ΣΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ CD - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

 ==================================================================

               RECITAL ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΣΟΝΙΑ - CD - ΚΛΙΚ ΕΔΩ ! 

 ===================================================================

           SONIA THEODORIDOU / SINGS JAQUES BREL - CD - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

  ===================================================================















11.4.2012 

 Η Σόνια Θεοδωρίδου τραγουδάει Καβάφη 

Η διεθνής μας υψίφωνος εξηγεί γιατί πάντα την απασχολούσε ο Καβάφης





Το όνομα της συνδέεται με μια σημαντική παρουσία στον χώρο του κλασσικού τραγουδιού και με μια διεθνή καριέρα, ανάγοντας την σε πρέσβειρα της Ελλάδας στις μεγάλες  όπερες του κόσμου. Την ώρα που η Εθνική Λυρική Σκηνή μοιάζει να αγνοεί την πορεία της, εκείνη αφοσιωμένη στην τέχνη της, μοιράζει τη ζωή της μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας δημιουργώντας εξαιρετικές ερμηνείες. Μαζί με τον σύζυγο της και διευθυντή ορχήστρας Θεόδωρο Ορφανίδη, έχουν στήσει την δική τους εταιρία παραγωγής συμβάλλοντας στην προώθηση σπουδαίων μουσικών εμπειριών. Όπως έγινε πρόσφατα με την μελοποιημένη ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη σε μουσική Αθανάσιου Σίμογλου και τίτλο Shades of love.   

   Ποια είναι η σχέση σας με την ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη; 

 Για μένα ο Καβάφης είναι ένας ποιητής που ανήκει στην οικουμένη. Δεν θα τον έλεγα ούτε Έλληνα ούτε Αλεξανδρινό. Θα τον έλεγα οικουμενικό. Τα ποιήματα του με συνοδεύουν όλη μου τη ζωή. Διαβάζω την ποίηση του από πολύ μικρή και με έχει επηρεάσει βαθιά τόσο στον τρόπο σκέψης μου όσο και στον τρόπο ζωής μου. Καταρχήν θαυμάζω το θάρρος να είναι ο εαυτός του, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τίποτα, αλλά και να μιλήσει γι’ αυτό μέσα από την ποίηση του. Αυτό το θεωρώ πολύ σπουδαίο. Πέρα από την φοβερή του γλώσσα, η μελαγχολία του και η μοναξιά του είναι στοιχεία που περιέχω κι εγώ μέσα μου και με συνοδεύουν πάντα. 

 Βέβαια, δεν είναι  μόνο το θάρρος του  που τον χαρακτηρίζει.

  Όχι, βέβαια! Αλλά δεν γίνεται συχνά, και ιδίως στην εποχή που έζησε ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Εμένα με είχε εντυπωσιάσει ιδιαιτέρως γιατί μεγαλώνοντας  στην επαρχία, όταν τον διάβασα πρώτη φορά και είδα να βγαίνει  προς τα έξω με έναν τέτοιο τρόπο, συγκλονίστηκα. Τώρα που ασχολήθηκα μαζί του και μέσα από την μουσική, όπως έκανα παλιότερα και με τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και την 3η Συμφωνία του Μίκη Θεοδωράκη, διαπιστώνω πόσο σύνθετη και συνάμα απλή είναι η γλώσσα του. Απίστευτες εικόνες που είναι σαν να μυρίζεις, σαν να γεύεσαι, μια ολόκληρη εποχή.

 Ξέρετε, καθώς δεν έχουμε μεγάλη παράδοση στην όπερα, όταν άκουσα τα τραγούδια σας, σκέφτηκα ότι η συνάντηση ενός οικουμενικού, και συγχρόνως κοσμοπολίτη, ποιητή με την οπερατική φόρμα είναι σχεδόν ιδανική. 

 Θα έλεγα ότι η φόρμα των τραγουδιών αυτών είναι στο μεταίχμιο μεταξύ έντεχνου και οπερατικού. Αυτός ο λόγος  που περιέχει τόση ομορφιά και τόση ευγένεια, μόνο μ’ αυτό το μουσικό ιδίωμα μόνο μπορούσε να ειπωθεί. Χρειάστηκε να κατεβάσω τον τόνο για να ταυτιστεί και ένα κοινό που δεν είναι τόσο πολύ ταυτισμένο με την όπερα, και για το οποίο ένοιωθα ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω την φωνή μου in posto. Ο Καβάφης εν ζωή πρόλαβε να ακούσει την μελοποίηση των ποιημάτων του από τον Δημήτρη Μητρόπουλο. 

Σας πέρασε ποτέ από την σκέψη να τα ερμηνεύσετε;

 Έχω ψάξει πολλούς δρόμους προσέγγισης του Καβάφη. Οι συνθέσεις του Μητρόπουλου τυγχάνουν μελέτης και ερμηνείας και σε ένα ρεσιτάλ θα με ενδιέφερε να τα τραγουδήσω και ίσως και να τα ηχογραφήσω. Με πρόλαβαν οι συνθέσεις του κ. Σίμογλου ο οποίος ήρθε και με βρήκε και μου τις ανέθεσε. Έγινε μια πρόταση από τον ίδιο σε δική του παραγωγή. Όταν άρχισα να τα επεξεργάζομαι διαπίστωσα ότι τα τραγούδια του έχουν το ανατολικό και δυτικό τρόπο συγχρόνως. Ήλπιζα και θέλω ακόμα να πιστεύω ότι μέσα από αυτές τις μελωδίες θα περάσουν εύκολα στ’ αυτιά του κόσμου, κι ότι στη συγκεκριμένη περίοδο που ζούμε ίσως να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να βγουν έτσι. Παρατήρησα ότι οι πρώτοι φίλοι και γνωστοί που τα άκουγαν,  ρουφούσαν την μελωδία και  πρόφεραν με τα χείλη τους κάτι που είχαν καιρό να προφέρουν. Μια  «άλλη» ελληνική γλώσσα. Περνούσε στον απλό κόσμο σαν να τα είχαν ίσως λίγο ξεχάσει. Κι όχι απλά σ’ αυτούς που ξέρουν τα ποιήματα του Καβάφη. Όπως έγινε και με τον Θεοδωράκη και τον Ελύτη.





Θα χαρακτηρίζαμε αυτές τις εκτελέσεις «άριες» ;

  Όχι. Θα τα αποκαλούσα  «λόγια τραγούδια», δεν θα τα έλεγα άριες. Η άρια έχει μια έξαρση πολλή δραματική. Η  έξαρση εδώ είναι κάτω από ένα καβούκι κλεισμένο. Η δραματική του έξαρση έχει μια λαϊκότητα που δεν επιτρέπει τόση ένταση.

 Κι όμως, έχουν οπερατική χροιά. Άλλωστε συμμετέχει και ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης…

 Ας  πούμε ότι είναι μια λαϊκή όπερα. Παρόλ’ αυτά λείπει η δραματικότητα του Μπελίνι ή του Πουτσίνι. Έχουν το γράμμα και το μελωδικό κτίσιμο των λαϊκών  τραγουδιών. Ακούγοντας τα θυμίζουν την μελαγχολία της Ανατολής ανάμεικτη με Σοστακόβιτς. 

Τραγουδισμένα πάντως από μια υψίφωνο. 

 Το ένστικτο μου με οδηγούσε να τα πω έτσι.  Όταν έχω μια παρτιτούρα μπροστά μου, η ψυχή μου με οδηγεί να ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο δρόμο. Αυτός ο δρόμος οδηγεί την φωνή μου να τραγουδήσω με έναν τρόπο. Δεν θα μπορούσα να γίνω Σωτηρία Μπέλλου γιατί δεν είμαι. Ωστόσο, η λαϊκότητα που διαθέτω ως διάθεση, με οδηγεί να τραγουδήσω  κατά τέτοιο τρόπο  που όταν με ακούσει κάποιος να πει  «έχει μια αλήθεια». Μια λαϊκότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο όταν κάνω κάτι. Η προσέγγιση της ψυχής μου κι ως μέσο το λαρύγγι μου.

 Η τεχνική σας δεν είναι καθαρά κλασικής παιδείας; 

 Η τεχνική είναι μια. Η χροιά και οι μουσικές μνήμες είναι σημαντικές. Κατάγομαι από μια ποντιακή οικογένεια. Τις τρίλιες του Πόντου με τις οποίες μεγάλωσα, τις δουλεύω όπως κάνουν οι Πόντιοι λυράδες. Στην μνήμη μου τη λαϊκή πέρασαν συγκεκριμένοι δρόμοι. Στα συγκεκριμένα τραγούδια προσπάθησα να τραγουδήσω χωρίς βιμπράτο.

  Πάντως ο Καβάφης είναι  ελληνικό «υλικό» που ενδείκνυται για ελληνική όπερα…

 Εγώ τα αποκάλεσα  12 συμφωνικά ποιήματα. Υπάρχει και μια ορχήστρα που σε υποβάλει. Και ήταν μια live ηχογράφηση in posto. 

 Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με την λογοτεχνία. Συμμετείχατε σε μια παράσταση σε κείμενα της Ελφρίδεκ  Γιέλινεκ. 

Στην Κολωνία όπου παρουσιάσαμε έναν μεγάλο κύκλο Γιέλινεκ. Μια παράσταση με τίτλο «Η δημοκρατία στο λυκόφως. Κανένα φως». Ένα δίπτυχο με μονταρισμένα κείμενα της αλλά και άλλων σπουδαίων Γερμανών συγγραφέων που αφορούσε τη Φουκουσίμα και πως ένα φυσικό φαινόμενο μπορεί να αλλάξει την ζωή μας. Ο δυτικός πολιτισμός σε κατάρρευση που η τελική βοήθεια δεν έρχεται ποτέ. Στο πρώτο μέρος η ορχήστρα θύμιζε τη γνωστή ταινία του Φελίνι «Πρόβα ορχήστρας» γι’ αυτό και οι ηθοποιοί έπαιζαν οι ίδιοι τα όργανα. Οι πρώτοι ήχοι που ακούγονταν ήταν το νερό που έφτανε στην Φουκουσίμα. Εγώ ερμήνευσα μια ντίβα η οποία ρίχνει τον διευθυντή ορχήστρας – δικτάτορα. Η μουσική ήταν  του Γιογκ Γκόλας και  σκηνοθεσία της Κάριν Μπάιερ, που έκανε και τη σύνθεση των κειμένων.



 Έχετε συμμετάσχει σε πολλά πρωτοποριακά ανεβάσματα… 

 Δυο πρωτοποριακοί σκηνοθέτες που σημάδεψαν  την ζωή μου είναι ο Λουκ Μπόντι με τον οποίο έκανα το «Γαϊτανάκι του έρωτα» του Σνίτσλερ για την Βασιλική Όπερα των Βρυξελλών, και ο μέντορας μου Χέρμερτ Βέρνικε, ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης όπερας των τελευταίων ετών. Μαζί του έκανα σπουδαίες παραστάσεις στην Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όπως την «Θεοδώρα» που πήρε βραβεία καλύτερου έργου της χρονιάς και καλύτερης τραγουδίστριας . 

Αλλά το λιμπρέτο στην όπερα δεν τυγχάνει πάντα  λογοτεχνικής αξίας. Πλην εξαιρέσεων όπως είναι η περίπτωση του Μπόιτο και του Ντα Πόντε. 

 Ήταν μια άλλη εποχή. Η δράση στις όπερες του Μότσαρτ υπήρξε καινοτόμος. Ο Ντα Πόντε σημάδεψε την εποχή γιατί για πρώτη φορά πολιτικοποιείται η όπερα. Μέσα από το «Φίγκαρο» και μέσα από τις σχέσεις του Ντον Τζιοβάνι με τις γυναίκες.  Ξαφνικά η φεουδαρχική τάξη χάρη του λιμπρέτου, αποσχίζεται. Επίσης η υπόθεση στην «Ηλέκτρα» του Στράους, αλλά και όλες οι όπερες που έχουν σχέση με την αρχαία Ελλάδα που αναβίωσαν την μυθολογία της χώρας μας. Ήταν κι αυτά μια σπουδαία εποχή. Υπάρχουν όμως και οι όπερες του Βέρντι που ενώ η μουσική είναι ιδιοφυής, το κείμενο είναι γελοίο. 

 Ποια όπερα έχετε ζηλέψει; 

 Την «Κάρμεν», που δεν είμαι…

  Έχετε την τύχη ωστόσο να τραγουδήσετε στα γερμανικά Μπρεχτ-Βάιλ. 

 Ναι, και τα κείμενα του Μπρεχτ με αγγίζουν πολιτικά. 

Αισθάνεστε ότι η πατρίδα σας αγνοεί την καριέρα σας; 

 Αν σας πω ναι, θα φανώ πικρή. Υπήρχε μια εποχή που με πείραζε. Τώρα καθόλου. 


                                                    xristosparidis@gmail.com





                 ----------------------------------------------------------------------


Σόνια Θεοδωρίδου: μία ασυνήθιστη σοπράνο

Έχει πλούσια καριέρα στο εξωτερικό, τσαλακώνεται παίζοντας σε ταινίες και θέλει να πεθάνει τραγουδίστρια


ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/03/2013 


Νάστος Γιώργος


Σόνια Θεοδωρίδου: μία ασυνήθιστη σοπράνο

Η Σόνια Θεοδωρίδου κοιτάζει το είδωλό της στον καθρέφτη και βρίζει. Βρίζει δυνατά. Ο γιος της ανοίγει έντρομος την πόρτα του δωματίου του. «Τι έπαθες, ρε μάνα, και μιλάς σαν νταλικέρης;» τη ρωτάει. «Αχ, παιδί μου, με συγχωρείς, κάνω πρόβα για έναν ρόλο στο σινεμά και παρασύρθηκα» του λέει. Την ταινία στην οποία θα συμμετάσχει η σημαντική μας σοπράνο σκηνοθετεί ο Γιάννης Οικονομίδης, εξού και η ροπή στις βωμολοχίες, όμως να μια ιστορία που δεν θα περίμενες να ακούσεις από μια διακεκριμένη λυρική τραγουδίστρια η οποία έχει κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Η εκρηκτική Σόνια Θεοδωρίδου μοιάζει να έχει έρθει στον κόσμο για να ανατρέπει συνεχώς την εικόνα της, είτε μιλώντας για τη γιόγκα που κάνει, ξαφνιάζοντας τους πάντες με την ευλυγισία της, είτε περιγράφοντας πώς γνώρισε τον άνδρα της (μέσω Facebook), είτε εκφράζοντας την επιθυμία να κερδίσει κάποτε το Όσκαρ τραγουδιού.

Δίπλα της έχει μια στοίβα με χαρτάκια. Έχουν επάνω τους γραμμένους με μαρκαδόρο στίχους του Κωνσταντίνου Καβάφη, τα μοίρασε η ίδια την περασμένη Τρίτη στους θεατές της συναυλίας της στο Παλλάς. Δεκατέσσερα τραγούδια του (ιατρού πρωτίστως, αλλά και συνθέτη) Αθανασίου Σίμογλου, βασισμένα στην ποίηση του μεγάλου Αλεξανδρινού, παρουσιάστηκαν, συνοδεία της Ορχήστρας Mobile, υπό τη διεύθυνση του συζύγου της, Θεόδωρου Ορφανίδη. Δύο άλμπουμ κυκλοφορούν επίσης από αυτή τη δουλειά. «Shades of Love» λέγεται το πρώτο και «Return» το δεύτερο (αμφότερα από την εταιρεία Τhe human voice, www.thehumanvoicemusic.com).

«Η σχέση μου με τον Καβάφη είναι ερωτική, αδελφική, πατέρα-κόρης, συναδελφική, φιλική, συμβουλευτική, ψυχολογική, ανάλογα με το ποιο ποίημά του έχω μπροστά μου. Με συγκινεί πολύ βαθιά και με πονάει, μου θυμίζει κάτι που είμαι και κάτι που χάνω, τη βαθιά αστική κουλτούρα που δεν υπάρχει πια, τη γενιά εκείνη των Ελλήνων που τα βιβλία δεν τα θεωρούσαν διακοσμητικά αντικείμενα, επειδή εμπεριείχαν ό,τι οι ίδιοι μελετούσαν» εξηγεί.

Καβαφικοί έρωτες

Η κυρία Θεοδωρίδου θα μπορούσε να χαρακτηρίσει καρμική τη συνάντησή της με αυτά τα τραγούδια, αφού

«από την πρώτη στιγμή που τα άκουσα, ήξερα ότι θα τα ερμήνευα εγώ. Ο κύριος Σίμογλου κατάφερε αριστοτεχνικά να κάνει την υψηλότατη ποίηση απλή μελωδία και να κλείσει μέσα της την Αλεξάνδρεια του Καβάφη, τις αγορές, τα δωμάτια, τα κρεβάτια της πόλης αυτής. Θεωρώ πως για πρώτη φορά σπάει αυτή η κατάρα ότι ο Καβάφης δεν μελοποιείται, μια χαρά μελοποιείται και μια χαρά ακούγεται» λέει και συνεχίζει κάνοντας συγκεκριμένες αναφορές: «Ας αρχίσουμε από το “Επέστρεφε”... Αν ένας άνδρας ερχόταν σήμερα και μου ψιθύριζε τους στίχους, εγώ θα έπεφτα χωρίς καμία άμυνα. Δεν είναι μόνο ότι επιδρούν στα αφτιά σου αυτές οι λέξεις, είναι σαν να σωματοποιείται η αντίδρασή σου σε αυτές. Οφείλω να ομολογήσω πως όταν ήρθε η ώρα να το τραγουδήσω, είχε κοπεί η αναπνοή μου ηδονικά, το σώμα μου μού υπέβαλλε τον τρόπο να το πω – έτσι είναι κι όταν κάνεις έρωτα, σου κόβεται η ανάσα. Στο “Απολείπειν ο θεός Αντώνιον” ο Καβάφης μας προτρέπει να κρατήσουμε την αξιοπρέπεια και την περηφάνια μας μπροστά σε μια απώλεια. Στη ζωή, πολλές φορές χρειάστηκε να χάσω Αλεξάνδρειες, όμως η στάση μου ήταν πάντα του νικητή και όχι του ηττημένου».

Φαίνεται παράδοξο που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βέροια. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας πριν από κάποιες δεκαετίες ως περιβάλλον φιλικό προς ένα κορίτσι με έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες.

 «Ήμουν ανέκαθεν ένα παιδί δακτυλοδεικτούμενο, είτε όταν ο πατέρας μου γύρισε από την εξορία είτε όταν έγινε φανερή η διαφορετικότητά μου. Ελεγα στον εαυτό μου ότι “από εδώ πρέπει να φύγω και δεν έχει επιστροφή”. Πέρασα φριχτά παιδικά χρόνια, όμως νομίζω ότι μόνο καλό μού έκανε. Ο σπόρος της ανάγκης μου να με αγαπούν, να ξεχωρίσω και να προοδεύσω, δεν θα είχε βλαστήσει αν είχα βρεθεί σε ένα απολύτως ειδυλλιακό περιβάλλον».

Προτιμά να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, ίσως γι’ αυτό κρατά μια αισιόδοξη στάση σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα.

 «Γκρεμίστηκε όλη αυτή η νοοτροπία που έλεγε ότι αν έχεις συγκεκριμένη μάρκα αυτοκινήτου ρίχνεις γκόμενα – τι ξεπεσμός! Άρα είναι μια καταπληκτική στιγμή για να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, να επιστρέψουμε σε αυτό που είναι αληθινό και ουσιώδες. Αφήστε που η απελπισία μπορεί να μας οδηγήσει και στη δημιουργικότητα. Ένας Χατζιδάκις υπήρχε που έβγαινε και μίλαγε. Οι μετά τον Μάνο πήραν τις μίζες τους, κάθονται στις φωλίτσες τους και περιμένουν να δουν τι θα γίνει».

 Η ίδια για τι αδημονεί από εδώ και στο εξής;

 «Δεν θα ήθελα να ξανατραγουδήσω “Τραβιάτα”, θέλω να πειραματιστώ και να δοκιμάσω τα όριά μου. Θα ήθελα να τραγουδήσω για τον κινηματογράφο. Ελπίζω μεγαλώνοντας να μπορώ να συγκινώ τον κόσμο με τον πόνο και τη χαρά που έχω συλλέξει τόσα χρόνια, και ας μην έχω την άριστη φωνή που είχα στα 20. Γεννήθηκα τραγουδίστρια και θα ήθελα να πεθάνω τραγουδίστρια». 

*Δημοσιεύθηκε στο ΒΗmagazino την Κυριακή 3 Μαρτίου 2013





               -----------------------------------------------------------------------------


Prima Donna in Love 

Διονύσης Ανεμογιάννης

Γνωρίστε την σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου και λατρέψτε την ελεύθερα.

Όταν θεωρείσαι η μεγαλύτερη Eλληνίδα σοπράνο μετά την Μαρία Κάλλας και ζεις στην Ελβετία με επτά άτομα υπηρετικό προσωπικό, όταν όλη σου η ζωή συμπυκνώνεται στις λίγες ώρες που θα τραγουδήσεις στη σκηνή και λίγο μετά, όταν κλείσουν τα φώτα, επιστρέφεις μόνη και ανώνυμη σε αβάσταχτα μοναχικά ξενοδοχεία πέντε αστέρων, είναι λογικό τα καράτια της λυρικής σκηνής να σου αφήσουν σημάδια στο λαιμό. Όμως η Σόνια Θεοδωρίδου, δεν ήθελε να ζει έτσι. Σαν άλλη Carmen, με την απειλή του θανάτου, πάλεψε να ξανακερδίσει τον εαυτό της, την ελευθερία και τον έρωτα. Σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Βερολίνου, έχει τη δική της δισκογραφική και ορχήστρα, τραγουδάει Καβάφη σε μελοποίηση Αθ. Σιμόγλου και λαϊκά τραγούδια με τον Πλέσσα, ενώ σπέρνει μουσικές βιβλιοθήκες σε όλη την ελληνική επικράτεια. Στο σπίτι της περπατάει ξυπόλυτη –υποχρεώνει και όλους τους υπόλοιπους να την ακολουθήσουν-, κυνηγά τον χεïβιμεταλλά γιόκα της να φάει πρωινό και ονειρεύεται να τραγουδήσει Leonard Cohen και Tom Waits. Είναι τόσοι οι λόγοι για να ερωτευτεί κανείς την Σόνια Θεοδωρίδου.
Η Σόνια γεννήθηκε στη Βέροια από Πόντιους γονείς, πατέρα που μόλις είχε επιστρέψει από την εξορία. Μικρή κοινωνία, φτώχεια, λίγες ευκαιρίες, όμως μεγάλη τύχη για τη μικρή Σόνια να έχει γονείς «αμόρφωτους, αλλά βαθειά καλλιεργημένους». Την ώθησαν να σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο, απ’ όπου τελικά έφυγε στο εξωτερικό με την υποτροφία Μαρία Κάλλας και μια πολλά υποσχόμενη καριέρα. Πλέον, ζει μόνιμα στο Βερολίνο με τον σύζυγό της Θεόδωρο Ορφανίδη και τον γιο της. Στις λιγοστές της επισκέψεις στην Ελλάδα βρίσκει καταφύγιο στο εντυπωσιακό νεοκλασσικό που νοικιάζει στα Εξάρχεια. Προτιμά τα Εξάρχεια γιατί «εκεί δεν είναι ξενέρωτα».



Φωτο: Νίκος Κατσαρός



Ποιοι λόγοι σας ώθησαν να ζήσετε μόνιμα στο εξωτερικό;

Ζούσαμε πάντα έξω. Άλλωστε, ποιος κάνει καριέρα στο λυρικό θέατρο στην Ελλάδα; Το Βερολίνο, όπου μένουμε, είναι ωραία πόλη, παρακμιακή, έχει έναν οργασμό καλλιτεχνικό που αβαντάρει τους καλλιτέχνες. Αθήνα όμως δεν είναι, στην Αθήνα υπάρχει μια ξεχωριστή ομορφιά.

Τι θέση έχει η τέχνη σε μια κοινωνία με τόσο σοβαρά βιοποριστικά προβλήματα;

Πάντα κάτι θα βρεις να φας, η πραγματική πείνα είναι πολιτιστική. Έχουμε χάσει την ταυτότητά μας και δεν ξέρουμε πού βαδίζουμε και τι κάναμε τόσο καιρό. Είμαστε γενιά χειρότερη από τους γονείς μας γιατί στα παιδιά μας δώσαμε σκατά, δώσαμε design, αυτοκίνητα, ψέματα και όχι εκείνη την ποιότητα ζωής που θα ήταν γι’ αυτά εφόδιο για το μέλλον. Τα τελευταία τριάντα χρόνια οι Έλληνες πρόδωσαν τα ιδανικά, τις αρετές, την ‘ελληνικότητα’ για την οποία μιλά ο Καβάφης. Οι καλλιτέχνες ερχόμαστε τώρα με τον πολιτισμό για να υπενθυμίσουμε στους Έλληνες από πού ξεκινήσαμε, τις ευαισθησίες που έχουμε ως λαός. Δεν είναι τυχαίο που οι νεαροί γίνονται τρομοκράτες, η κρίση δεν είναι βιοποριστική.

Η τελευταία σας δισκογραφική κυκλοφορία είναι τραγούδια σε ποίηση Κ.Π. Καβάφη. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στον ποιητή;

Ο Καβάφης ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, σε όλους τους τομείς. Έγραφε « Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις / τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις / μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου / μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες», πόσο επίκαιρος που είναι! Επίσης ήταν δηλωμένος ομοφυλόφιλος, πράξη που την εποχή του ισοδυναμούσε με επανάσταση. Πρέπει ο καλλιτεχνικός χώρος να στηρίξει τους ομοφυλόφιλους. Εμένα οι καλύτεροί μου φίλοι είναι γκέι, τι να κάνω να απαρνηθώ τους φίλους μου; Πρέπει να λέμε την αλήθεια και να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας. Όλοι ομοφυλόφιλοι είμαστε, όλοι το χουμε μέσα μας. Είναι επιλογή του καθενός να γίνει ό,τι θέλει.



Τραγουδάτε τραγούδια του Νότη Μαυρουδή, κάνετε περιοδεία με τον Μίμη Πλέσσα ενώ έχετε ερμηνεύσει μέχρι και Jacques Brel . Πόσο μεγάλη πρόκληση είναι αυτή για μια τραγουδίστρια της όπερας;

Πολλοί απορούν πώς μπορεί να μην τραγουδάω in posto κατά βούληση. Αυτό  όμως γίνεται επειδή η ψυχή μου με καθοδηγεί εκείνη μου υπαγορεύει πώς να χρησιμοποιήσω τη φωνή μου για να εξυπηρετήσω το κομμάτι. Ακόμα και να τσαλακωθώ. Δεν με φοβίζει η έκθεση, γιατί δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Όταν τραγούδησα Jacques Brel, αναζητούσα να βρω αυτό τον άντρα στην μουσική του και ένοιωσα ότι δεν μπορούσα να πω τα τραγούδια του αλλιώς παρά βραχνά, ψιθυριστά, ερωτικά. Όλοι απορούσαν.

Πιστεύετε ότι ειδικά στο χώρο της κλασσικής μουσικής υπάρχει κάτι σαν μουσική μονομανία;

Οι περισσότεροι τραγουδιστές κουβαλάνε κόμπλεξ. Όμως η μουσική είναι σαν ένας εραστής στον οποίο πρέπει να παραδοθείς. Μόνο έτσι θα την απολαύσεις. Πόσες φορές πια να τραγουδήσω ‘Μουσικό Αυλό’; Να μην πάω λίγο παραπέρα; Τώρα έχω βάλει σκοπό να τραγουδήσω Leonard Cohen και Tom Waits, να δω μέχρι που φτάνουν τα όριά μου. Γιατί όταν βρεις τα όριά σου και με ένα μικρό βήμα τα υπερβείς, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει όρια και αυτό είναι μαγικό.

Υπάρχει κάποια όπερα στην οποία έχετε απωθημένο να τραγουδήσετε;

Θα ήθελα να τραγουδήσω στην ‘Madame Butterfly’. Γενικότερα, λατρεύω τους δραματικούς ρόλους του Βερισμού (ρεαλιστική όπερα). Είμαι τραγουδίστρια του πάθους και του δράματος. Να με μαχαιρώνεις, να πεθαίνω για τον γκόμενο, για τέτοια είμαι πρώτη.

Από μικρή ηλικία είχατε τη Μαρία Κάλλας ως πρότυπο. Πόσο άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο βλέπατε τη μεγάλη σοπράνο κατά τη διάρκεια της μουσικής σας ενηλικίωσης;

Η Μαρία Κάλλας εξακολουθεί να είναι το πρότυπό μου. Αν ζούσε όμως, δεν θα ήμασταν φίλες, γιατί η Κάλλας ήταν ψώνιο. Δεν μπορώ όμως να αρνηθώ ότι ήταν αξεπέραστη μουσική ιδιοφυία˙ η φωνή της ήταν ένα εργαλείο που έκανε τα πάντα για να υπηρετήσει τη μουσική. Vissi d’ Arte, με μια άρια τα είπε όλα. Όποιο ρόλο και αν μελέτησα, ακούω πρώτα την εκτέλεση της Μαρίας Κάλλας και μετά παίρνω το δικό μου χρώμα. Καμία άλλη δεν μ΄ ενδιαφέρει. Γιατί εκείνη είπε την αλήθεια στην μουσική. Συνδύαζε την απόλυτη τεχνική με την απόλυτη ειλικρίνεια.



Την προσέχετε τη φωνή σας;

Ζω με την φωνή μου. Έτσι κάθε πρωί βγάζω έναν ήχο να δω αν είναι στην θέση της. Μετά είμαι ήσυχη. Την σέβομαι πάρα πολύ γιατί είναι το σώμα μου, δεν κάνω όμως υπερβολές, δεν τριγυρνώ με μαντίλια. Βέβαια, μια μέρα πριν τραγουδήσω δεν μιλάω σε κανέναν. Έχω στυλό και χαρτί και γράφω. Ευκαιρία για τον άντρα μου να μου τα ψάλλει και να μην απαντήσω. Αλλά όχι, δεν λέει τίποτα ο άνθρωπος.

Ποιο ήταν το κόστος για να φτάσετε εδώ που φτάσατε;

Αυτό το κωλοκράτος, η ‘επίσημη Ελλάδα’ όπως την ονομάζει ο Χατζιδάκις, μας στέρησε τη χώρα μας. Εμείς οι Έλληνες ξέρουμε τι θα πει νόστος. Κάθε Πάσχα στην Ανάσταση, όλοι χαίρονταν και εμείς κλαίγαμε. Γιατί εμείς δεν ήμασταν στην πατρίδα μας, με τις οικογένειές μας. Πέθαναν και οι δύο μου γονείς και δεν πρόλαβα ούτε στις κηδείες τους να πάω. Αυτή είναι η πραγματική θυσία. Να σας πω κάτι; Η μεγαλύτερη παγίδα είναι το κουστούμι που φοράς στην σκηνή να το παίρνεις και στο σπίτι σου. Τότε το έχασες το παιχνίδι. Το κατάλαβα, ευτυχώς, έγκαιρα επειδή παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και καταλάβαινα τη δυστυχία τους. Σκεφτείτε, παραστάσεις, ανήμερα των Χριστουγέννων. Όλος ο κόσμος σε αποθεώνει και πας στο ξενοδοχείο και είσαι ολομόναχος. Αυτή τη μοναξιά πρέπει κάπως να τη διαχειριστείς. Διότι είσαι είναι το επίκεντρο της προσοχής τόσων ατόμων και ξαφνικά στο ξενοδοχείο είσαι ένα τίποτα πεταμένο σε ένα μικρό δωμάτιο.

Ποιο γεγονός θεωρείτε ότι σας άλλαξε τη ζωή;

Κάποτε από λάθος διάγνωση γιατρού μου ανακοίνωσαν ότι θα πέθαινα σε δύο μήνες. Ήταν εμπειρία τρομακτική γιατί ξέρεις ότι οι δύο μήνες είναι –γαμώτο- πολύ σύντομος χρόνος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν το παιδί μου. Δεν ήμουν έτοιμη να φύγω. «Πού να πας, εδώ έχεις ένα μωρό», έλεγα στον εαυτό μου. Αρχικά θύμωσα πολύ. Μετά κάθισα και αναρωτήθηκα γιατί ήμουν άρρωστη. Κάτι συνέβαινε στην ψυχή μου. Εκείνο τον καιρό ζούσα στην Ελβετία με πολλά λεφτά και μια πολύ σημαντική καριέρα στην όπερα, όμως δεν είχα έλεγχο της ζωής μου. Είχα επτά άτομα υπηρεσία και άλλοι άνθρωποι καθόριζαν ποιον θα συναναστραφώ, πώς θα ντυθώ και τι θα κάνω. Ήμουν ένα ρομπότ που τραγουδούσε. Γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι που με εκτιμούσαν ως φωνή, κανένας όμως δεν αγαπούσε την Σόνια. Επίσης, είχα χωρίσει και μεγάλωνα ένα παιδί μόνη μου. Έτσι είπα μέσα μου «φτάνει πια, γι’ αυτό αρρώστησες». Ήθελα να ’χω το δικαίωμα να είμαι ξυπόλυτη και άβαφτη, να κλαίω πραγματικά γιατί πονάω για έναν έρωτα. Ήθελα να τη ζήσω τη ζωή. Και, κάπως έτσι, όλοι όσοι μου παρίσταναν τους φίλους, επειδή τους πλήρωνα πανάκριβα εισιτήρια, εξαφανίστηκαν και έμεινε δίπλα μου μόνο ένας άνθρωπος: η οικιακή μου βοηθός. ‘Εκλαψα πικρά, αλλά σώθηκα. Είπα «μη σώσω και κάνω τίποτα, αρκεί να ’μαι ο εαυτός μου». Όταν έμεινα έγκυος μού είπε η μανατζέρ μου να το ρίξω, γιατί θα τραγουδούσα στο Σαλτσμπουργκ. Όχι απλά κράτησα το μωρό, αλλά σταματούσα την ορχήστρα στην πρόβα για να το θηλάσω. Πολλοί με έλεγαν γραφική, εγώ όμως ήξερα τι έκανα. «Μη σώσω να ξανατραγουδήσω αν είναι να πουλήσω το τομάρι μου. Εγώ ένα πράγμα ήθελα μόνο, να είμαι καλή μάνα».

 


Τι ρόλο έχει παίξει ο έρωτας στη ζωή σας;

Περίμενα πολλά χρόνια να βρω τον έρωτα, στο πρόσωπο του Θεόδωρου όμως βρήκα τον άνθρωπό μου. Τον γνώρισα σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής μου, μέσω Facebook! Είχε πάει στο Βερολίνο και ένας φίλος του μαέστρος τού είχε δείξει μία συνέντευξή μου στην Ελευθεροτυπία, έτσι αποφάσισε να μου γράψει στο Facebook ένα γράμμα θαυμασμού. Εγώ είχα μόλις πρωτομπεί στο facebook και δεν ήξερα ότι μπορείς να αποκλείεις όσους δεν ήθελες˙ όποιος μού έκανε friend request τον έκανα φίλο από ευγένεια και μόνο. Μόλις είδα τα λόγια θαυμασμού σκέφτηκα ότι θα ταν από αυτές τις ψωνάρες που τρελαίνονται για τραγουδίστριες της όπερας. «Ορφανίδης, Πόντιος είστε;», τον ρώτησα, «μάλιστα» μου απάντησε,  «και εγώ Πόντια από την Βέροια». Τότε είχα μια πολύ ωραία φωτογραφία στο facebook, καραγκομενάρα. Κάποια στιγμή, λοιπόν, μού έκανε κοπλιμέντο για την φωτογραφία, εγώ όμως του απάντησα «αυτά είναι photoshop, μην τα βλέπετε». Η απάντησή του ήταν ότι του είχαν κάνει εντύπωση τα μάτια μου. Τον ρώτησα «Με φλερτάρετε;», «γιατί κακό είναι;» απαντά, «Το ξέρετε ότι είμαι μεγαλύτερή σας;», «γιατί έχετε πρόβλημα;» απαντά ξανά εκείνος. Και λέω «βρε μήπως είσαι βλαμμένο»; Με τα πολλά, μού ζήτησε να μιλήσουμε στο skype. Δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό, ήταν πρωί του είπα «να μιλήσουμε καλύτερα το απόγευμα», κι έτρεξα να βρω κάμερα. Την αγοράζω, κάνω και το installation -ούτε εγώ ξέρω πώς- και περιμένω να έρθει η ώρα. Εν τω μεταξύ, έχω βάλει την κάμερα δέκα μέτρα μακριά από τον υπολογιστή, επειδή ντρεπόμουν. Μού λέει «δεν θα πλησιάσεις»; Σιγά-σιγά το έκανα κι αυτό. Μετά από λίγο καιρό, αποφάσισα να τον γνωρίσω. Εκείνος ήταν μαέστρος στο Άμστερνταμ και είχε κάθε μέρα πρόβες. Μια μέρα που του είχε ακυρωθεί πρόβα, το πήρα απόφαση, βρήκα μια πτήση και έφυγα την ίδια μέρα για Άμστερνταμ, για να πιούμε καφέ. Στο αεροπλάνο σκεφτόμουν τι πάω να κάνω η τρελή, μπορεί να ήταν κανένας σχιζοφρενής και να με έκοβε κομμάτια! Φτάνω Άμστερνταμ, ανοίγει η πόρτα και βλέπω τον Ορφανίδη. Μόλις τον είδα, ήξερα ότι ήταν ο άντρας της ζωής μου. Φορούσε  καπέλο και γραβάτα και ενώ εμένα δεν μ’ αρέσουν οι χοντροί, αυτός μου άρεσε! Ήταν πολύ γλυκούλης. Εγώ δεν είχα σκοπό να μείνω, όμως μόλις πήγα σπίτι του και είδα ότι με είχε μαγειρέψει κοτόπουλο με ρύζι και ήταν τόσο όμορφη η ατμόσφαιρα, είπα να μην τον απογοητεύσω. Μού έφερε και ένα κονιάκ Μεταξά, ολόκληρο ποτήρι. Εγώ δεν πίνω ποτέ, μυρίζω αλκοόλ και μεθάω. Τι να κάνω όμως, να μην το πιω και να με πει οπισθοδρομικιά; Το κατεβάζω όλο με τη μία. Αρχίζω λίγο να ζαλίζομαι. Μού φέρνει και δεύτερο. Ας γίνω ντέφι λέω, το κατεβάζω και αυτό. Εκεί χάνω επαφή. Ανεβαίνει ο Θεόδωρος για μια στιγμή στο πάνω δωμάτιο να κοιτάξει κάτι e-mail και με ακούει από κάτω να τραγουδάω όπερα. Και ξαφνικά σιωπή, η σοπράνο ροχάλιζε! Ξεράθηκα! Ξύπνησα, όλα καλά, και έλεγα από μέσα μου ‘δεν θα κοιμηθείς μαζί του, ξέχνα το, δεν θα κοιμηθείς μαζί του’.

Κοιμηθήκατε;

Φυσικά! (γέλια) Για να μιλήσω όμως και λίγο σοβαρά, ο Θεόδωρος είναι ο καθρέφτης μου. Είναι η ψυχή μου απέναντι. Περίμενα πολλά χρόνια και είχα κάνει μια ευχή, να συναντήσω κάποτε τον σωστό άνθρωπο. Τελικά συνέβη.


Ποιο είναι το πιο μεγάλο όφελος που προέκυψε από την ενασχόλησή σας με τη μουσική;

Έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα και βελτιώθηκα ως άνθρωπος. Η ενασχόλησή μου με το μεγαλείο της υψηλής τέχνης με έκανε πιο ταπεινή, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι παρά ένα μικρό φωτάκι σε αυτό το τεράστιο σύμπαν. Έτσι πήρα και έδωσα πολλή αγάπη. Επίσης, τώρα που είμαι αναγνωρίσιμη, μπορώ να κάνω ευκολότερα πράγματα για το κοινό καλό, όπως τις μουσικές βιβλιοθήκες.

Η Σόνια Θεοδωρίδου θα ερμηνεύσει τραγούδια του Αθ. Σίμογλου σε ποίηση Κ.Π. Καβάφη, με τη συνοδεία της Orchestra Mobile σε διεύθυνση Θ. Ορφανίδη, την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου στο Παλλάς.



Στη φωτογράφιση της κυρίας Θεοδωρίδου στην λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου συμμετείχε ο Τάσος Punk'sNotDead.



                     ----------------------------------------------------






Δημοσιεύτηκε 20 October 2013 Από Ιωάννης Τσιρόγλου



Μόλις βρεθήκαμε με αγκάλιασε, δεν ήξερε ούτε την Κουλτουρόσουπα, φυσικά ούτε και εμένα. Το μισάωρο έγινε 2ωρο και η συζήτηση μας μια απόλαυση. Από τα δημόσια πρόσωπα που ξέρουν ποια είναι, τι είναι και τι πρεσβεύουν. Χωρίς βεντετισμούς και μισόλογα κι ας έχει στην πλάτη μια τεράστια καριέρα στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Το λέμε ξεκάθαρα και ανοιχτά, τέτοιες συνεντεύξεις θέλουμε να κάνουμε, με τέτοια άτομα θέλουμε να μιλάμε και τέτοιες προσωπικότητες να παρουσιάζουμε στους αναγνώστες μας. Που έχουν νόημα και αξία ο λόγος και ο βίος τους ώστε να αφιερώσεις λίγο παραπάνω χρόνο να τους διαβάσεις, να τους χαρείς. Είναι μεγάλη χαρά και τιμή να φιλοξενούμε στην σελίδα μας τη συγκεκριμένη καλεσμένη μας.


Θέλω να σας πω, πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας ότι δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με την μουσική και τα τραγούδια σας! Πριν χρόνια όμως, είχα αγοράσει ένα δίσκο σας. Τραγουδούσατε Χατζιδάκι. Μου άρεσε πως μια σοπράνο λέει και άλλα τραγούδια με έναν ιδιαίτερο τρόπο, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα ένα και κοινό που ίσως δεν θα τη άκουγε ποτέ…

Καταλαβαίνω τι λέτε. Μα ξέρετε κάτι; Εγώ από μικρή θαύμαζα τραγουδίστριες σαν την Montserrat Caballé, που τις έβλεπα να είναι καταξιωμένες τραγουδώντας «λαϊκή» μουσική, δηλαδή τη μουσική της χώρας τους. Και αναρωτιόμουν εμείς γιατί είμαστε τόσο κομπλεξικοί έχοντας τέτοιο πλούτο μουσικής. Έτσι, σε κάθε ρεσιτάλ μου έβαζα και Έλληνες συνθέτες μέχρι που ο Μάνος είχε πει να κάνω ένα ρεσιτάλ μαζί του στο Ηρώδειο. Μας πρόλαβε όμως ο θάνατός του. Έτσι το δίσκο που λέτε τον έγραψα με τον Γιάννη Βακαρέλη. Πάντα λέω ότι στην ψυχή μου είμαι ένας λαϊκός, πολύ λαϊκός άνθρωπος, με την καλή έννοια…

- Δεν υπήρξε όμως και η ανάλογη συνέχεια μετά την κυκλοφορία αυτού του cd…

Ναι. Όταν είσαι σε μια καριέρα που τρέχει γενικά, σε παρασύρει αυτό που κάνεις, που είναι ο κεντρικός σου πυρήνας. Πάντα στην ψυχή μου έψαχνα διεξόδους αριστερά και δεξιά για πράγματα που θα ήταν πιο εναλλακτικά, που θα με έκαναν να δοκιμάσω καινούρια πράγματα, και αυτό κάνω έως σήμερα…

-Οπότε υπήρχαν άλλες απόπειρες και προσπάθειες;

Αργότερα, ναι. Έκανα ηχογραφήσεις που ίσως δεν ξέρετε. Έκανα Jacques Brel, έκανα μετά Καβάφη –λυρική λόγια μουσική – (τα καινούρια),  μετά με το Νότη το Μαυρουδή σε αυτά τα café dell’Arte, μέχρι και «Αχάριστη» δηλαδή κάτι πιο ρεμπέτικο…

- Ίσως είναι αφελής η ερώτηση, ο «χώρος» σας είναι συγκεκριμένος, ωστόσο το να τραγουδάτε μέχρι και την «Αχάριστη»… σας φέρνει μουσικά πιο κοντά, που;

Να σας πω κάτι. Είμαι ταγμένη στο λυρικό τραγούδι, σίγουρα. Αλλά η ψυχή μου βαθιά εμπεριέχει απόλυτα όλα αυτά, και ας ακούγεται παράξενο. Να φανταστείτε ότι αυτές τις ημέρες ηχογραφούσα αυτά τα μεσαιωνικά κυπριακά τραγούδια («Το Άρωμα του Γιασεμιού») που σαν τα δημώδη, φτάνουν ως τις μέρες μας..

-Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να σας έβλεπα σε μια συναυλία να τραγουδάτε όλα αυτά μαζί, εναλλάξ… δηλαδή…

Ακριβώς. Στα ρεσιτάλ μου κάνω μια μίξη τώρα. Αναμειγνύω δηλαδή π.χ. ένα ερωτικό τραγούδι από το Μεσαίωνα, περνώντας μέχρι το σήμερα και καταλήγω σε κάτι πιο μοντέρνο, που μου αρέσει πάρα πολύ.





-Αυτό το «άλλο κοινό»… που λέγαμε…

Ακριβώς. Η μουσική όμως είναι πάντα μία. Υπάρχουν πολλές φόρμες και εκφάνσεις, αλλά το συναίσθημα και η ανάγκη της έκφρασης είναι μια και καμία άλλη…

-Ωστόσο θα υπήρχαν και αντιδράσεις γι αυτά τα μουσικά «πειράματα» σας. Το έδαφος ήταν ελεύθερο για εσάς;

Δέχτηκα πολύ μεγάλη κριτική γι αυτό σε βαθμό κακεντρέχειας. Όμως αγαπητέ μου, έχω αποφασίσει να κάνω αυτά που θέλω. Όπως ερωτεύτηκα τον άντρα μου χωρίς να ρωτήσω κάποιον, τον ίδιο έρωτα νιώθω και για τη μουσική. Καμία κριτική, κανένας λόγος ποτέ δεν θα με σταματήσει…

-Θα υπήρχε κάτι που θα σας σταματούσε;

Το να πει κάποιος «Ξέρεις, αυτό που κάνεις δεν είναι ωραίο…»...

-Και ποιος θα είναι αυτός που θα κρίνει μια απόφαση σας από μια καριέρα τόσων χρόνων;

Θέλω να σας πω ότι όταν πάω να δοκιμάσω κάτι άλλο, τσαλακώνω την προσωπικότητά μου, τσαλακώνω τον εαυτό μου, τσαλακώνω ακόμη και τη φωνή μου. Ίσως είναι και αυτό το πείραμα που με κάνει καμιά φορά να φτάνω στα όρια μου και να λέω «ωχ, αυτό ίσως να μην το καταφέρεις», και τελικά τότε βλέπω ότι το έχω καταφέρει και νιώθω πάρα πολύ ευτυχής.

-Κλείνουμε το θέμα αυτό. Αισθάνομαι ότι αυτό που κάνετε, το κάνετε με αγάπη και πολλή πάθος…

Πολλή!

-Υπάρχει μια εικόνα για τις σοπράνο γενικότερα, ότι είναι ντίβες, απρόσιτες… θα το πω… «σκύλες»…

-Οι ατάλαντες είναι έτσι…

-Την όπερα ειδικά στην  Ελλάδα, ορισμένοι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν ότι είναι επάγγελμα. Εσείς πώς τη βιώσατε την επαγγελματική ταυτότητα «σοπράνο»;

Κοιτάξτε. Εγώ το καταλαβαίνω γι αυτούς που δεν το καταλαβαίνουν, γιατί δεν υπάρχει, μάλλον δεν υπήρξε παιδεία. Είναι σαν να θες να φτάσεις στην κορυφή ενός πράγματος, χωρίς να έχεις θέσει καν τη βάση. Γιατί δεν κάνουν όπερα στα σχολεία, να διδάσκονται τα παιδιά ένα όργανο από μικρά;

-Άρα το κοινό είναι κατάλληλο, αρκεί να «εκπαιδευτεί»…

Ακριβώς.

-Εσείς δεν ασχολείστε βέβαια απόλυτα με αυτό, το έχετε δηλώσει πως «ψάχνεστε» με άλλα ρεπερτόρια και πράγματα. Σας απώθησε κάτι από την όπερα για να το κάνετε αυτό;

Έχω απλά αστείρευτη διάθεση να τα δοκιμάσω όλα και είδα ότι και αυτό είναι ένας κόσμος «μπίζνας» φοβερής, κατάσκληρης και πολύ βρώμικης…

-Υπάρχει «βρωμιά» και εδώ δηλαδή;

Πάρα πολλή, γιατί πολλοί κρυμμένοι πίσω από το κάλυμμα της σκηνής κάνουν με τον χειρότερο τρόπο ο,τι βρωμιά μπορείς να φανταστείς…

-Στο «κυνήγι» της καριέρας που κάνατε μετανιώσατε για πράγματα που θυσιάσατε;

Δεν έχω θυσιάσει πολλά. Δηλαδή δεν έχω θυσιάσει τα πιο σημαντικά θα έλεγα. Από τότε που έγινα μητέρα, το πρώτο ήταν το παιδί μου πάντα.

-Στην Ελλάδα του σήμερα, με τι επιχειρήματα θα πείθατε τους γονείς για τα οφέλη που θα έχει ένα παιδί μέσα από την ενασχόλησή του με τη μουσική;

Το επιχείρημα είναι να αγαπάει το παιδί του και να το βλέπει ως κάτι καλό για το παιδί του. Δεν θα έβαζα ποτέ ως επιχείρημα το χρήμα, διότι όταν κάτι το αγαπάς, θα σου φέρει την επιτυχία και κατ’επέκταση και το χρήμα. Είναι ακριβή ασχολία, αλλά προσωπικά θα προτιμήσω να στείλω το παιδί μου σε ένα Ωδείο από το να του αγοράσω π.χ. δυο ακριβά πουλόβερ περισσότερα. Θα μπορούσα να στερήσω ακόμη και από εμένα, αλλά όχι να στερήσω αυτή την εκπαίδευση από το παιδί μου. Το ξέρω και από τους γονείς μου αυτό, οι οποίοι δεν είχαν χρήματα, αλλά μας μεγάλωσαν έτσι.

Και εσείς κυρία Θεοδωρίδου, έχετε αλλάξει. Είστε πιο οικεία στο κοινό σας… Θα έλεγα και πιο προσιτή…

Μα δεν με γνωρίζατε πιο πριν..





 -Σας παρακολουθούσα…

Απλά πιστεύω ότι παλιότερα ήμουν πιο κομπλεξική, πιο φοβισμένη ίσως… Φοβόμουν μην χαλάσει αυτή η εικόνα της «κλασικής» τραγουδίστριας, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια… Ξέρετε, έχω απόλυτα  την ανάγκη να με αγαπάνε και να είμαι μέσα στην αγάπη, στην αγκαλιά του κόσμου.. Πολύ γρήγορα, ένιωθα ότι εγώ κρατώ αυτές τις στάσεις χωρίς να είμαι όντως εγώ στην ουσία… Δεν ήμουν η Σόνια, ήμουν αυτό που επέβαλλαν οι μάνατζέρ μου κ.ο.κ. Κάποια στιγμή είπα όχι, εγώ θέλω να είμαι η Σόνια, αυτή που είμαι, το κορίτσι από τη Βέροια που τα κατάφερε αλλά παρέμεινε εδώ. Δηλαδή κάθομαι τώρα εδώ στο café μαζί σας και σκέφτομαι «πω ρε γαμώτο, τι κάνω εγώ, τι θέλω και τρέχω στα βόρεια κλίματα…» (γελώντας)

-Ζείτε στο Βερολίνο;

Ναι, ναι…

-Είναι σημαντικό έστω κάποια περίοδο της ζωής μας να καταλάβουμε  πως όποια θέση είχαμε στο παρελθόν, πάει και τελείωσε γιατί αλλάζουμε, είναι όμως και οι επαγγελματικοί κανόνες στη μέση…

Ακριβώς. Και πάντα δρω με κανόνες. Εννοώ δεν μπορείς να ξενυχτάς, δεν μπορείς να πίνεις, δεν μπορείς να γλεντάς και την επόμενη να έχεις να τραγουδήσεις. Οι κανόνες αυτοί υπάρχουν γιατί είναι μέρος της ζωής μου, απλώς πλέον είμαι πιο χαλαρή  επειδή δεν έχω κάτι να αποδείξω και ξέρετε, τώρα πια τραγουδάω για τη χαρά της μουσικής, όχι για να λέω «α έκανα Τραβιάτα, έκανα τον ένα ρόλο, τον άλλο κλπ»…



-Θεωρώ, δεν έχετε να αποδείξετε ποια είστε…

Μπορεί να έχεις ακόμη να αποδείξεις, αλλά δεν το βλέπω πια έτσι… Ξέρετε πώς το βλέπω; Λέω «Θεέ μου σε ευχαριστώ που ξημέρωσε και αυτή η μέρα..».  Ειδικά μετά το ατύχημα της αδερφής μου, πλέον ξυπνάω το πρωί, βλέπω τα λουλούδια και λέω «πω, πω, είμαι εδώ.. τι καλά…»

-Πρέπει να μας συμβούν και τέτοια δυσάρεστα γεγονότα... δυστυχώς…

Ναι. Και σε άλλα, ίσως έχεις την προνοητικότητα να τα καταλάβεις έγκαιρα.

-Αυτό έχει να κάνει με το πόσο διορατικός μπορεί να είναι κάποιος;

Είναι θέμα ωριμότητας πιστεύω από τη μια, και μετά θέμα εμπειρίας. Όταν έγινα μητέρα, και είχα το μωρό στα χέρια μου, το βύζαινα, ήμουν πιο χαλαρή. Δεν κοιτούσα π.χ. πώς είναι τα νύχια μου. Ανακαλύπτεις τελικά πως δεν είμαστε τίποτα παρά ένας κόκκος μόνο μέσα σε αυτό το απέραντο σύμπαν.. Και όλο αυτό το «εγώ» κάποια στιγμή μικραίνει –μικραίνει, και φτάνεις να γίνεσαι ένα με όλα…

-Δεν μπορώ να μη ρωτήσω για τις παρουσίες σας στις μεγάλες σκηνές της Ευρώπης. Είστε Ελληνίδα και έχοντας τραγουδήσει παντού, ποια η διαφορά τους; Και ρωτώ για την «αξία» του ενός και του άλλου…

Θα σας πω. Στο εξωτερικό όταν ανοίγει η σκηνή και μπαίνω μέσα, τότε εγώ το 1.60 ύψος, ορθώνομαι και γίνομαι πολύ μεγάλη και ίσως καμιά φορά λέω «Άντε, παραμερίστε να περάσει η Ελλάδα», όχι η Ελλάδα βέβαια της Χρυσής Αυγής, αλλά η Ελλάδα της καρδιάς, η Ελλάδα της γιαγιάς από τον Πόντο, η Ελλάδα των θείων μου, αυτά τα πονεμένα μάτια της Ελλάδας… ή και της ιστορίας μας αν θέλετε, αυτής της βαριάς κληρονομιάς που κουβαλάμε στην πλάτη. Νιώθω μια παράξενη περηφάνεια και ένα αίσθημα ότι αποκλείεται να αποτύχεις επειδή κουβαλάς όλα αυτά πίσω σου. Όταν είμαι εδώ, είναι ίσως λίγο πιο δύσκολο γιατί συναισθηματικά είμαι συνεπαρμένη από τους δικούς μου ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κρατήσω και μια απόσταση γιατί εκείνη τη στιγμή είμαι καλλιτέχνις…

-Αυτό το ελληνικό κοινό, αυξάνεται χρόνο με το χρόνο;

Μεγαλώνει... Γίνονται μεγάλα ανοίγματα από το Μέγαρο και από τη Λυρική και από όλους τους φορείς που προσπαθούν να φέρουν την καλή κλασική μουσική, και ελπίζω με όλη μου την καρδιά να βγει από τα νέα παιδιά και την εκπαίδευση, αυτό είναι το σημαντικό… Όχι τώρα να πηγαίνεις όταν παίζει η Metropolitan στο Μέγαρο και να κάθονται 14 ψωνάρες μέσα… Να μάθει το παιδί τι είναι αυτό που ακούει. Τι είναι η Τραβιάτα, τι είναι η Μποέμ, τι είναι ο Βέρντι, τι είναι ο Πουτσίνι…





-Mε τις μουσικές βιβλιοθήκες που ξεκινήσατε σε όλη την επικράτεια, σε τι στάδιο βρίσκετε;

Έχω κάνει αρκετές δωρεές. Άρχισα από τα Γιάννενα πριν χρόνια. Στη Βέροια, Αλεξανδρούπολη, Διδυμότειχο, Ξάνθη, Κομοτηνή, Βόλο και ελπίζω τώρα και στο Ρέθυμνο…

-Για να καταλάβω ακριβώς την πρακτικότητα αυτής της κίνησης, τι δωρίζετε ακριβώς;

Παρτιτούρες, βιβλία, όργανα..

-Στους δήμους, τις κοινότητες κλπ;

Συνήθως σε σχολεία, δηλαδή στο Βόλο π.χ. χάρισα στο Μουσικό Σχολείο. Στην Ξάνθη θα φιλοξενηθεί η Μουσική Βιβλιοθήκη στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι το οποίο ανακαινίζεται, και είναι για όλο τον κόσμο.

-Έχετε επισκεφθεί αυτές τις βιβλιοθήκες;

Ναι, όλες…

-Υπάρχει έδαφος; Ενδιαφέρονται;

Πολύ..! Ειδικά τώρα που πήγα στον Βόλο, είδα τα παιδιά πώς έκαναν να βοηθήσουν όταν κουβαλούσαμε τα βιβλία με τον άνδρα μου… Υπήρχε μεγάλη χαρά και ακόμη μεγαλύτερη η δική μου…

- Πείτε μου έναν δυο σταθμούς που ξεχωρίζετε στην καριέρα σας, που έχετε πει, «Δόξα τω Θεώ που μου έτυχε…»

… Αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με εμπειρίες κοινωνικές. Υπήρχαν άνθρωποι στη ζωή μου, που ήταν σταθμοί. Ο ένας ήταν ο Χρήστος ο Λαμπράκης. Υπήρξε σταθμός γιατί κοντά του γαλουχήθηκα και μεγάλωσα. Ήταν πάντα δίπλα μου σε ο,τι κι αν χρειάστηκα, σύμβουλός μου, αλλά και θαυμαστής, κυρίως φίλος…

-Σας υποστήριξε…

Με βοήθησε πολύ. Θα μου πεις τότε δεν υπήρχαν και άλλοι τραγουδιστές, αλλά μου έδωσε πράγματα όπως π.χ. έκανα τα εγκαίνια του Μεγάρου Μουσικής εδώ στη Θεσσαλονίκη, μου έδωσε ρόλους..



-Ήσασταν εδώ, με Παπανδρέου, Λαμπράκη και..;

Ναι, και με Γιάννη Βακαρέλη. Στο εξωτερικό υπήρχαν μεγάλοι σκηνοθέτες και μαέστροι που με την παρουσία τους λάμπρυναν, βοήθησαν και μεγάλωσαν την εμπειρία μου, την καλλιτεχνική μου ικανότητα. Και ίσως αυτή η αύρα τους, όχι από το αν ήταν διάσημοι, η διεθνής αύρα τους, αυτή η ακτινοβολία του μουσικού (Zubin Mehta, Rene Jacobs, Georg Solti)... όλοι αυτοί που δούλεψα μαζί τους, με σημάδεψαν επίσης…

-Μέσα σε όλους αυτούς τους σημαντικούς ανθρώπους και ο άνδρας σας, ο μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης.

Μαζί ιδρύσαμε την ορχήστρα μας στο Βερολίνο, την Orchestra Mobile, που αποτελείται από διεθνείς μουσικούς. Σκοπός μας είναι να προβάλουμε την ελληνική λόγια μουσική στο εξωτερικό και Έλληνες καλλιτέχνες. Κατόπιν ιδρύσαμε τη δισκογραφική εταιρεία Human Voice.

 -Έχετε παίξει τους περισσότερους ρόλους στην όπερα. Σαν γυναίκα είστε περισσότερο κοντά στην Mimi (La Boheme) ή στην Donna Elvira (Don Giovanni);

Όχι. Στην όπερα δώστε μου θανάτους και έρωτα. Να σκοτώνω και να σκοτώνομαι για τον έρωτα. Δυνατά συναισθήματα, ακραία, του μίσους και του έρωτα. Όχι κάτι στα πλαίσια ενός καλού κοριτσιού.

-Με τους οικείους σας είστε αυστηρή; Καλόκαρδη αλλά με ακραία συναισθήματα στους ρόλους, οπότε…;

Μ’ αρέσουν οι δυνατοί ρόλοι, οι ρόλοι με ισχυρή προσωπικότητα. Με τους οικείους μου είμαι πάάάρα πολύ μαλακή. Εκτός αν αφορά μουσική. Εκεί υπάρχει διαχωριστική γραμμή, και δε χωράνε μαλακές συμπεριφορές.

-Από παραστάσεις όμως, θα ήθελα μία, έστω μία που ξεχωρίζετε και για ποιο λόγο;

Είναι τόσα πολλά… Θα’ λεγα ότι μια αξέχαστη παράσταση είναι η Suor Angelica που έκανα με τον διευθυντή του Convent Garden, Antonio Pappano στις Βρυξέλλες, στο Βασιλικό Θέατρο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που κλείνει η σκηνή, περιμένουμε να χειροκροτήσει ο κόσμος, και δεν χειροκροτάει κανείς! Παρά μόνο ακούω τον κόσμο να κλαίει με λυγμούς…!!

-Σας συνέβη αυτό το σπουδαίο γεγονός;

Ναι! Δεν χειροκροτούσαν σας λέω. Έκλαιγαν με λυγμούς, γοερά.

-Φαντάζομαι μετά σηκώθηκαν και όρθιοι..

Μετά ούρλιαξαν…!

-Αυτό είναι καταγραμμένο κάπου;

Νομίζω ένα αρχείο κάπου υπάρχει…

-Είναι στιγμές που δοξάζεις τον Θεό..

Και να πεθάνω τώρα, δεν με πειράζει…

-Είναι σκληρή κουβέντα αυτή… Αισθάνεστε δηλαδή πλήρης; Νομίζω ότι η ζωή έχει να σας προσφέρει πολλά περισσότερα.

Θα σας πω… Στην ψυχή μου νιώθω πολύ πλήρης. Νιώθω πλήρης γιατί ενώ ξεκίνησα από το τίποτα, έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα. Μην υπακούοντας στους γονείς μου, που ίσως με ήθελαν κοντά τους, αλλά και μην υπακούοντας στη φόρμα της εποχής να παντρευτώ, να κάνω παιδιά και να μείνω στη Βέροια. Δεν το κατηγορώ. Μπορεί αν με ρωτούσες σήμερα, να επέλεγα αυτό, δεν ξέρω…



-Άλλες εποχές, άλλα μυαλά, άλλες αναζητήσεις…

Ακριβώς. Είμαι πλήρης γιατί έκανα το σωστό, το αγάπησα και έδωσα την ψυχή μου. Ποτέ ηθελημένα δεν πείραξα άνθρωπο. Είμαι ευτυχής που βρήκα τον άνδρα μου, τον άνθρωπό μου. Είμαι ερωτευμένη και είμαι πλήρης γιατί έχω ένα καλό παιδί. Δεν θέλω τίποτα άλλο, αυτό. Μέσα στην καρδιά μου, μέσα από τον δρόμο που ακολούθησα και μέσα από το δρόμο της ζωής που πήρα, φώλιασε η αγάπη… ακόμη και γι’ αυτούς που με έβλαψαν και που μου έκαναν κακό. Παρ’όλ’ αυτά, το συναίσθημα που έχει επικρατήσει για όλα είναι η αγάπη, και γι’ αυτό νιώθω πλήρης.

- Για να καταλήγετε σε αυτά τα συμπεράσματα, χωρίς να ξέρω πόσο δύσκολα περάσατε έως ότου καταξιωθείτε, είστε και τυχερή..

Έκανα πολλές δουλειές, σκληρές δουλειές. Για να σπουδάσω καθαρίστρια σε γραφεία ήμουν, μέχρι και σκάλες καθάριζα... Με το που πήγα στη Γερμανία, δεν έφταναν τα λεφτά της υποτροφίας. Ο πατέρας μου ήταν πολιτικός εξόριστος, γύρισε και ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι. Αλλά οι γονείς μου ήταν της αστικής, ας το πω, κουλτούρας, ότι τα παιδιά μας πρέπει να σπουδάσουν.

-Οι γονείς σας πρόλαβαν να σας χαρούν, να σας θαυμάσουν;

Στην αρχή μόνο. Ο πατέρας μου πέθανε πολύ νέος, το 1988 και η μάνα μου το 1991. Πολύ λίγο με χάρηκαν…

-Είχατε καλές σχέσεις, ήσασταν αγαπημένοι;

Ναι, ναι.

-Στοίχισε η απώλεια.. Εκεί θέλω να καταλήξω…

Όχι τόσο στην αρχή, όσο μετά όταν περνούσαν τα χρόνια και δεν τους είχα κοντά. Δηλαδή όταν έγινα μάνα, έλεγα «πω, πω.. δεν είναι η μάνα μου εδώ…»





-Από πού κληρονομήσατε το χάρισμα της φωνής;

Ο μπαμπάς μου είχε καταπληκτική φωνή, και η μαμά μου επίσης..

-Να ρωτήσω κάτι. Τρακ σήμερα υπάρχει πριν βγείτε στη σκηνή; Αυτά τα δευτερόλεπτα του πανικού… που λένε…

Πανικό όχι, δεν έχω, αλλά είναι μια προσμονή παράξενη, με αγωνία και χαρά μαζί. Είναι βέβαια μέχρι να πατήσω το πόδι μου στη σκηνή.

-Βλέπετε το κοινό;

Ναι, το αναζητώ.

- Δηλαδή τι αναζητάτε;…

Την ενέργεια τους, να την νιώθω.

-Υπήρξε λόγος που χάσατε τα κιλά;

Ένιωθα να με τυραννά πολύ η εικόνα μου και η όπερα είναι οπτικό θέαμα. Έχασα 24 κιλά, γιατί έπρεπε να τα χάσω.

-Και επομένως πως μπήκαν αυτά τα κιλά;

Τα κιλά είναι η ψυχική ανάγκη του ανθρώπου να σε αγαπάνε όταν σου λείπει κάτι άλλο βαθιά μέσα σου. Τουλάχιστον για μένα, ήταν η θαλπωρή μου το γλυκό. Και όταν αυτό καλύφθηκε, τα κιλά χάθηκαν…

-Διάβασα ότι κάνετε γιόγκα. Ακόμη και σήμερα που μιλάμε; Σε τι σας έχει βοηθήσει;

Ναι. Με βοήθησε στην ελαστικότητα και καλύτερη αυτοκυριαρχία του σώματος μου αλλά και ψυχικά. Χρειαζόμουν την απόλυτη ησυχία που κάνεις με το διαλογισμό και τη γιόγκα. 






-Για το τροχαίο θα ήθελα να ρωτήσω αν δεν σας ενοχλεί… Πάει καλύτερα η αδερφή σας; Και να ευχηθώ περαστικά φυσικά…

Ευχαριστώ. Ρωτήστε ο,τι θέλετε. Ήταν μια φοβερή εμπειρία που δυστυχώς εγώ βγήκα έτσι ολόκληρη όπως με βλέπετε, και η αδερφή μου κομμάτια… Η Μαρία δεν είναι καλά, είναι 3,5 μήνες πλέον στην εντατική. Είμαστε δίπλα της όλες τις στιγμές, πηγαινοερχόμαστε. Μέχρι στιγμής, δεν ξέρουμε τι θα γίνει, οπότε λέμε πλέον ας γίνει ο,τι είναι καλύτερο για την ίδια γιατί το κορίτσι υποφέρει.

-Είστε δεμένες;

Είναι η μονάκριβή μου αδερφή, είμαστε δίδυμες. Τι να σας πω…

-Πως συνέβη;

Πηγαίναμε στον εορτασμό των 100 χρόνων στο Κιλκίς και όλα ήταν μια χαρά, γελούσαμε, ήταν υπέροχα. Οδηγούσα εγώ, όταν 10 λεπτά πριν το Κιλκίς σ’ ένα μικρό αγροτικό δρόμο..

-Και είστε έμπειρη οδηγός..

Πολύ. Απλά ήρθε από απέναντί μας μια νταλίκα. Έπρεπε να πάω στην άκρη. Ο δρόμος αγροτικός, πολύ στενός, φτάσαμε στο χωράφι, κάναμε τούμπες… Μπορεί να ακουστεί φριχτό, αλλά εγώ πιστεύω πως όλα είναι ένα μάθημα. Θα μου πεις γιατί; Τι μάθημα είχαμε να πάρουμε από αυτό;

-Είναι αυτό που σας είπα πριν, ότι κάποιες φορές συμβαίνουν κάποια δυσάρεστα γεγονότα, σαν σημάδια για να μας οδηγήσουν κάπου αλλού.. Ας μην το πω πεπρωμένο, απλά κάποια πράγματα είναι να γίνουν.

Το έβλεπα εκείνη τη στιγμή με τα μάτια μου να συμβαίνει, και δεν θα πιστέψετε πόσο ήρεμη ήμουν. Μια εσωτερική φωνή μέσα μου, τόσο καθαρά όπως μιλάμε εμείς τώρα, μου έδινε οδηγίες. «Μην ακουμπήσεις πουθενά το κεφάλι σου, έχε το στον αέρα». Αυτό, τη στιγμή που κάναμε τούμπες με το αυτοκίνητο στον αέρα. Και όταν σταμάτησε, γύρισα και είδα παντού αίματα. Η αδερφή μου έσπασε τον αυχένα της, έσπασε πλευρά, έπαθε θλάση στους πνεύμονες, και ενώ πήγαινε πολύ καλά, ξαφνικά συνέβησαν λοιμώξεις… Την μεταφέραμε αεροπορικά στο ΚΑΤ για να κάνει θεραπεία και να είναι σε μονάδα, αλλά τελικά την επιβάρυναν οι λοιμώξεις. Δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει. Βέβαια χρόνια κάπνιζε, και πιστεύω τα πνευμόνια δεν την βοήθησαν εκεί που έπρεπε όταν ήρθε η
στιγμή να υπηρετήσουν το σώμα της…


-Το γεγονός αυτό άλλαξε όλη σας τη ζωή φαντάζομαι…

Σίγουρα! Καταρχήν άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τη ζωή. Να σας πω κάτι; Δεν κάνω σχέδια μακροπρόθεσμα; Λέω «α είμαι εδώ; Είναι 14:10; Εντάξει.. Να ξημερώσει αύριο η μέρα και βλέπουμε…». Το άλλο είναι ότι με έκανε να μη με νοιάζει τίποτα υλικό, αν και αυτό το είχα και από πριν. Ο,τι και να συμβεί, δε με νοιάζει καθόλου. Και το τελευταίο είναι ότι δεν έχω αγωνία πια. Δεν ξέρω γιατί. Πιστεύω επίσης ότι ακόμη δεν έκλεισε εντελώς ο κύκλος για να πάρω όλα τα μηνύματα που έπρεπε να πάρω από αυτό. Δεν έχει τελειώσει ακόμη για να ξέρω… Επιπλέον, ότι είμαστε ένα φοβερό μεγαλούργημα του Θεού.. αυτό είναι ο άνθρωπος… Χρειάζεται ένα μόνο χτύπημα για να δεις πόσο ευαίσθητος και ευάλωτος είναι ο άνθρωπος.

-Τι ηλικία έχει το παιδί σας;

Εικοσιένα και είναι κούκλος… Ο γιος μου είναι ένα εξαίρετο πλάσμα. Είναι ένα παιδί της γενιάς του, που έχει τους γονείς του μακριά δυστυχώς. Είμαι πολύ περήφανη σαν μάνα, και αν ποτέ πάρω παράσημο θα ήθελα να είναι αυτό, της μάνας, γιατί κουράστηκα πάρα πολύ. Ήμουν με μια καριέρα και με ένα παιδί μόνη παντού μαζί μου. Δεν το άφηνα σε νταντάδες.. Μέχρι να πάει σχολείο, παντού μαζί.  Ο γιος μου τώρα σπουδάζει ψυχολογία, ενώ έχει τρομερό ταλέντο στη μουσική. Ανοίγεις τη μια πόρτα του σπιτιού και ακούς heavy metal, ανοίγεις και την άλλη και ακούς όπερα…και χαίρομαι πάρα πολύ. Να είναι καλά, και ας
κάνει ο,τι θέλει.

- Σαν μάνα πως είστε απέναντι του;

Δεν είμαι η μάνα που θα στραγγαλίσει το παιδί της. Όταν πλέον μεγαλώνει ο γονιός κάνει ένα βήμα πίσω και αφήνει το παιδί να πάει μπροστά. Δεν θέλω το παιδί να είναι σκλάβος μου. Βέβαια μέχρι να μεγαλώσει θα του λέω μάθε αυτό, εκείνο, το άλλο… Αλλά όσο μεγαλώνει είναι αυτός που μου λέει ένα «μάνα, άραξε..» και τελειώνει το θέμα εκεί…





- Έχουν χαρακτηρίσει ότι έχετε «φωνή αγγέλου»…

…το ακούω συχνά, ναι.

 -Εσείς τι θα λέγατε γι αυτή τη φωνή;

Ο κάθε άνθρωπος νιώθει τη φωνή κάποιου όπως τον αγγίζει στην ψυχή του. Αυτό που εγώ νιώθω για τη δική μου φωνή, γιατί την κουβαλάω, είναι το όργανό μου, είναι όλα αυτά τα χιλιάδες πρόσωπα που έχω και μπορεί να κουβαλάω. Γι’ αυτό μ’αρέσει η όπερα, για τα πολλά πρόσωπα που μπορείς να εκφράζεις πάνω στη σκηνή. Μπορείς να είσαι βασίλισσα, υπηρέτρια, ερωμένη, γκόμενα… που στην κανονική μου ζωή μπορεί να μην τα είχα. Καταλάβατε; Η σκηνή όμως σου δίνει την ευκαιρία να μακραίνεις, να ψηλώνεις… Η φωνή λοιπόν για μένα είναι η ζωή μου, ο πόνος μου, ο έρωτάς μου… όλη μου η ζωή είναι γραμμένη πάνω σε αυτή τη φωνή…

-Ποιο είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που έχετε ακούσει για τη φωνή σας, θυμάστε;

Ναι. Όταν τραγούδησα στην Όπερα της Φρανκφούρτης την Ιφιγένεια εν Ταύροις, και ήρθε ο διευθυντής του Salzburg να με συγχαρεί και δεν ήξερε τίποτα, δεν έλεγε τίποτα, παρά μόνο έτρεχαν δάκρυα στο πρόσωπό του. Είχε πιάσει το κεφάλι μου το ποντιακό… και έλεγε στα γερμανικά «Oh du Griechen» (ω εσύ Ελληνίδα), γιατί ήξερα τι έλεγε. Εννοούσε αυτή την τραγωδία, όλο αυτό το στοιχείο της Ελλάδας. Δεν έλεγε κάτι άλλο, μόνο αυτή τη φράση… Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κομπλιμέντο.



-Στο Βερολίνο, αυτή την ωραιότατη πόλη, πως περνάτε, τι κάνετε;

Επιλέξαμε να μείνουμε σε μια μεγάλη πόλη όπως είναι το Βερολίνο. Την αγαπώ πολύ γιατί συγκεντρώνει πολύ κόσμο, πολλούς καλλιτέχνες και έχεις τόσα πολλά να δεις, είναι και λίγο decadence και μ’αρέσει αυτό… Αν και είναι η πρωτεύουσα έχει παλιές ιστορίες… το καινούριο και το παλιό μαζί, το φτωχό και το πλούσιο μαζί… Αυτό με γοητεύει. Τώρα τι κάνω; Διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών αλλά σκοπεύω όμως να τα παρατήσω γιατί έχω τόση πολλή δουλειά που δεν προλαβαίνω και θέλω να είμαι συνεπής στους μαθητές μου. Ίσως η διδασκαλία να μου ταιριάζει πιο πολύ σαν ένα είδος master class, επιπλέον είμαι αρκετά νέα για να είμαι κάπου σταθερά και μόνο να παραδίδω κάθε βδομάδα μαθήματα…

-Μα τι θέλετε;

Θέλω περιπέτεια, θέλω καινούρια πράγματα, εναλλαγές και να ανακαλύπτω τον άνθρωπο με μια διαφορετική σκοπιά κάθε φορά, όχι κάθε εβδομάδα τα ίδια.. Να είμαι ελεύθερη και ανεξάρτητη.

-Όταν βγαίνετε, πηγαίνετε και σε αυτούς τους decadence χώρους;

Αν και οι έξοδοι μας είναι σπάνιες, μ’ αρέσει να γνωρίζω τον άνθρωπο και στα πιο σκοτεινά του…

-Τι θέλετε να πείτε;

Ξέρετε εγώ είχα πει να κάνουμε μια κίνηση εδώ στην Ελλάδα για τους ομοφυλόφιλους, να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν τη ζωή τους σαν κανονικά ζευγάρια, να είναι ελεύθεροι, να παντρεύονται αν θέλουν..

-Ποια ανάγκη σας οδήγησε να σκεφτείτε αυτή την «κίνηση»;

Από τους φίλους μου. Οι περισσότεροι είναι ομοφυλόφιλοι και όλο αυτό το κρυφό… μη το μάθει κανείς.  Γνωρίζω ανθρώπους που ζουν χρόνια μαζί και οι συγγενείς τους ενώ δεν θέλουν να τους δουν στα μάτια τους, έρχονται και τους παίρνουν τις περιουσίες και έτσι βρίσκεται ο ένας από τους δύο συντρόφους εκτεθειμένος. Επίσης με συγκινεί το γεγονός ότι πολύ συχνά συναντώ καταπληκτικά ζευγάρια που είναι πολλά χρόνια μαζί, με τρομερή τρυφερότητα και αγάπη. Ας μη ξεχνάμε ότι όλοι μας δεν είμαστε λίγο ομοφυλόφιλοι; Όλοι δεν το εμπεριέχουμε; Και ο καθένας μετά αποφασίζει το πώς θέλει να ζήσει… Γιατί εγώ μπορεί να μη συμμετέχω, επειδή ως γυναίκα έχω κάνει ήδη τις επιλογές μου, αλλά θα με ενδιέφερε να βλέπω και κάτι άλλο, να γνωρίσω χωρίς να το κρίνω. Όλα αυτά, καθώς συμπαθώ και τις μειονότητες, ήθελα να τις προβάλουμε στη Βουλή, να γίνει μια σοβαρή συζήτηση με αυτά τα θέματα γιατί θέλω ο συνάνθρωπός μου να είναι ευτυχισμένος.

-Έχετε κάνει και άλλη μία κίνηση, που έχει γίνει πράξη νομίζω. Κάτι για την Ελλάδα…

Το beautiful Greece.





-Αυτό προχωράει;

Ναι, αλλά είναι πιο παλιό. Ξεκίνησε από ένα συμβάν που είχα κατά το οποίο με αποκάλεσε κάποια «σκατοελληνίδα» στο αεροδρόμιο και όταν έφτασα στην Κολωνία με περίμενε εκεί η αστυνομία, επειδή είχε δηλώσει ψευδώς πως εγώ την είχα αποκαλέσει «σκατογερμανίδα». Τότε εξήγησα στον αστυνομικό, όσο περιμέναμε ήδη τις βαλίτσες μας για να με συλλάβει, πως όσοι ήταν μπροστά είχαν ακούσει τι όντως είχε ειπωθεί και συν τοις άλλοις, αν φέρονται έτσι, σημαίνει πως μπορεί να μην το λένε, αλλά τελικά αυτοί είναι που σκέφτονται έτσι. Και έγινε χαμός.
Είπα τότε στον άνδρα μου πως πρέπει να κάνουμε ένα κίνημα ώστε να προβάλουμε την αληθινή εικόνα της Ελλάδας. Έτσι μαζέψαμε δημοσιογράφους και Έλληνες καλλιτέχνες.. Είχαμε όμως διαφωνίες για το ότι π.χ. το «beautiful Greece» ακούγεται τουριστικό κλπ.. Τους εξήγησα πως δε μαζευτήκαμε για να μαλώσουμε για το όνομα, αλλά για να βοηθήσουμε την Ελλάδα. Και αρχίσαμε με φωτογραφίες, εκθέσεις, εικαστικά, κονσέρτα κλπ. Φυσικά, είπαμε να πάμε και στον Υπουργό Πολιτισμού να το πούμε, αλλά «από εδώ μπήκαμε και από εκεί βγήκαμε»…

-Δεν προχώρησε τελικά…

Πολιτιστικά όχι.. Ο,τι κάνουμε τώρα πια μόνοι μας.. Στα πλαίσια αυτά, κοινοποιήσαμε ότι εγώ και ο άνδρας μου θα βοηθάμε τους Έλληνες που έρχονται στο Βερολίνο. Έτσι κάθε βδομάδα με ένα βαν πηγαίναμε και μαζεύαμε πιάτα, ποτήρια, καρέκλες κ.α. από Έλληνες και Γερμανούς που μας βοηθούσαν και τα μοιράζαμε σε φοιτητές και άλλο κόσμο.. ή βοηθούσαμε να βρουν δουλειά. Άλλοι έρχονταν  σε μας επειδή τελείωναν τα λεφτά τους και δεν ήξεραν πλέον τι να κάνουν και πού να πάνε..  Όλοι τους έλεγαν «θα πας στην κυρά Σόνια»…

-Είστε απίστευτη. Πείτε μου κάτι άλλο, σας αρέσουν οι ταινίες του Οικονομίδη, γι αυτό και συμμετέχετε στην τελευταία του;

Μου αρέσουν όλες πολύ, γι αυτό πήγα στην οντισιόν…

-Μου λέτε ότι περάσατε από οντισιόν;

Φυσικά. Να σας πω, ο Οικονομίδης έψαχνε μια γυναίκα γύρω στα 50 για να παίξει έναν ρόλο. Εγώ δεν ήξερα πώς γίνεται να πας. Δεν γνώριζα τη διαδικασία. Θα ντρεπόμουν να πάρω τηλέφωνο τον Οικονομίδη και να του πω «Είμαι η Σόνια Θεοδωρίδου». Σκέφτηκα ότι ο δρόμος είναι η οντισιόν και όπως πάνε όλοι, θα πάω και εγώ. Τηλεφώνησα, μου είπαν τι ώρα να πάω, πήγα εκεί, περίμενα στην ουρά στα σκαλιά, ήρθε η ώρα μου μπήκα…




-Μα δεν σας αναγνώρισαν;

Όχι, δε με ήξερε κανείς εκεί.. Όταν μπήκα, δεν κοιτούσαν κιόλας, έλειπε ο ίδιος ο Οικονομίδης, και η κοπέλα που διάβαζε τα ονόματα είδε το επίθετό μου και με ρώτησε «Την Θεοδωρίδου την σοπράνο τι την έχεις;» Και απάντησα, εγώ είμαι. Μου πήραν συνέντευξη, με ρώτησαν γιατί ήθελα να το κάνω και απάντησα επειδή είναι το άλλο άκρο της εικόνας που έχει κανείς για μένα

-Είπατε ότι σας αρέσει ο Οικονομίδης. Θα βρίζετε δηλαδή συνέχεια;

Όχι, μόνο θα πω, «άκου να σου πω μη πρίζες και πολύ τ’ αρχ… του άνδρα μου, έτσι;»

-Είναι η ατάκα σας αυτή;

Ναι, η οποία μέχρι να την πω όμως, επειδή δεν βρίζω, με έβαζε να κάνω πολλές πρόβες.. Μου έλεγε να είμαι ο εαυτός μου και σκεφτόμουν, «Είναι αυτό ο εαυτός μου; Με δουλεύεις;». Τελικά ήταν..

-Μα δεν είστε μια γυναίκα που βρίζετε…

 Όχι, αλλά αυτό το πρόστυχο, το τιποτένιο, το ξεφτιλισμένο της ηρωίδας, που έχει τελειώσει το γυμνάσιο και αποφασίζει να είναι η γυναίκα του τάδε επειδή έχει τα φράγκα… είναι μια Σόνια μέσα μου… Ή για να το πω αλλιώς, ανακάλυψα κάτι που δεν ήξερα ότι το είχα. Για όλο αυτό, έκανα 3-4 μήνες πρόβα, και όταν πήγα στο γύρισμα ήταν μαγεία…

-Για μια και μόνο εμφάνιση… Δηλαδή κάτι σαν guest…

 Ναι, εγώ και η Πόπη Τσαπανίδου. Αλλά ήταν καταπληκτική εμπειρία και ο Γιάννης δεν χαρίζεται, πραγματικά μου έβγαλε το λάδι.

-Ήταν επιθυμία σας να παίξετε στο σινεμά;

Ήταν το όνειρό μου. Πάντα ήθελα να τραγουδήσω σε μια κινηματογραφική ταινία..

-Θα κάνει μεγάλη εντύπωση πάντως..

Περίμενα στο γύρισμα να δω πώς θα αντιδράσουν… Όταν είδα ότι χειροκρότησαν μετά τη σκηνή, είπα εντάξει, καλά πηγαίνουμε… Όλη αυτή η διαδικασία του γυρίσματος έχει μια ομορφιά που δεν μπορώ να σας την περιγράψω.. Είναι ένας κόσμος διαφορετικός, αλλά τον λατρεύω..  Θα ‘θελα πάρα πολύ να προχωρήσω έτσι στη ζωή μου, να δοκιμάζω καινούρια πράγματα..

-Είστε φοβερή, όντως «ανοιχτή» σε προκλήσεις, δεν έχετε στερεότυπα…

Όχι. Τώρα βέβαια, αν μου πείτε να εμφανιστώ με την Πάολα… θα το σκεφτώ λίγο... Αλλά όταν λέω είμαι «ανοιχτή», εννοώ θέλω να προχωρήσω στη ζωή μου,
να προοδεύσω…

-Και με λάθη, έτσι;

Εννοείται, χωρίς λάθη δεν προοδεύεις…

-Διακαής πόθος να πάρετε και ένα Όσκαρ έχω διαβάσει..

Να σας πω. Για πολύ καιρό έβλεπα στον ύπνο μου ότι φοράω μια μπλε σκούρη τουαλέτα και ότι κρατάω το Όσκαρ. Και ένας φίλος μου, μου έλεγε, «Ξέρεις, εγώ σαν ψυχολόγος, αυτό με το Όσκαρ που βλέπεις.. το θεωρώ…» Και εγώ του απαντούσα, «άσε μας τώρα με τα φαλλικά σου, … εγώ θέλω ένα Όσκαρ» και γελούσαν. Και σκεφτόμουν «γιατί; όλοι τραγουδάνε και παίρνουν, εγώ γιατί να μην πάρω αφού το βλέπω και στον ύπνο μου;». Ίσως είναι και μια επιθυμία επιβράβευσης, δεν ξέρω.. Δεν ξέρεις ποτέ…



-Σας το εύχομαι. Πώς βλέπετε τα πράγματα στην Ελλάδας; Έχετε πει ότι είναι μια καταπληκτική στιγμή αυτό που ζει η Ελλάδα… με παραξένεψε..

Αυτό που με λυπεί είναι ότι αποδεικνύεται με ότι γίνεται γύρω μας, πως η κρίση είναι περισσότερο πολιτισμική, κοινωνική.. Εννοώ ότι αυτές οι κυβερνήσεις που πέρασαν από εδώ όλα αυτά τα χρόνια κατάφεραν να μην έχουμε σωστή παιδεία και κοινωνική δομή, και αυτά που είχαμε ως προτερήματα να τα χάσουμε, στον θεσμό της οικογένειας κλπ. Δεύτερον σαν ελληνική γλώσσα, δεν ακούς άνθρωπο να μιλάει σωστά τη γλώσσα. Ακούω σοβαρούς ανθρώπους να μιλάνε και λέω «για όνομα του Θεού!». Δεν γράφεται πια η ελληνική γλώσσα. Τρίτον, έχουμε τα αποβράσματα της Χρυσής Αυγής. Αυτό τι σας λέει; Σε μια τόσο μικρή χώρα 10%; Ποσοστό τεράστιο…

-Αυτό το «καταπληκτική στιγμή»…

Είναι ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Δεν μπορείς συνέχεια να κλέβεις… να τα παίρνεις σαν δημόσιος υπάλληλος, σαν, σαν, σαν… Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κάθαρση.. Να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν και να κάνουμε μια καινούρια αρχή… Έχουμε μια τόσο καταπληκτική χώρα, μοναδική. Περνάμε με τον άνδρα μου δίπλα από χωράφια και σκέφτομαι γιατί να μην έχει καθένας τον κήπο του, την οικολογία του, να προσέχει το περιβάλλον του, τον διπλανό του; Αυτό για εμάς δεν είναι μια μοναδική ευκαιρία; Και κάτι άλλο. Η γιαγιά μου έλεγε πολύ συχνά, ότι ο Έλληνας όταν φτάσει στον γκρεμό γίνεται πολύ εκνευριστικός. Αλλά τότε σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναψάξεις και να ξανακάνεις καινούρια πράγματα…

-Εσείς δεν επηρεαστήκατε από αυτές τις εποχές; Δεν είχατε μεγάλα μεροκάματα; Δεν αγοράσατε τουαλέτα χιλιάδων ευρώ… για μια και μόνο εμφάνιση, δεν κάνατε σπατάλες; Δεν μπήκατε σε αυτόν τον πειρασμό;

Ναι. Και βέβαια μπήκα. Το θεωρούσα απαραίτητο να γίνει γιατί ήταν χρήσιμο στην καριέρα μου. Όμως σας λέω ότι το 1/10 όλων των εσόδων μου, εγώ και ο Θόδωρος τα κάνουμε δωρεά. Δεν είναι η κρίση αυτή που με έκανε να ξανασκεφτώ, αλλά η εσωτερική μου κατάσταση. Εγώ μπορεί να έχω να φάω αυτό το κέικ τώρα.. αλλά και να το φάω δεν θα είμαι ευτυχισμένη όταν ξέρω ότι κάποιοι συνάνθρωποί μου δεν μπορούν. Αυτό σημαίνει πως είμαστε όλοι μια αλυσίδα και θα είμαστε όλοι καλά και ευτυχισμένοι μόνο όταν ο διπλανός μας και ο κάθε διπλανός μας είναι καλά.

- Θα έλεγε κανείς ότι τα λέτε τώρα αυτά γιατί είστε τακτοποιημένη οικονομικά…

Μπορεί και να είναι έτσι, κατοικώ αλλού, αλλά η ψυχή μου είναι εδώ. Και όπου μπορώ να βοηθήσω, το κάνουμε με μεγάλη φροντίδα. Και αν δείτε, φέτος στην Ελλάδα, το 99,9% από τα πράγματα που έχω κάνει, είναι δωρεές για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

- Δώστε μου έναν ορισμό της «αισθητικής»  για τη Σόνια Θεοδωρίδου…

Η μάνα μου έλεγε όταν ήμουν μικρή, «παιδί μου όπου κοιτάς, να έχει ομορφιά». Αυτό με σημάδεψε γενικότερα στη ζωή μου, γιατί η φράση αυτή είχε πάρα πολλά πρόσωπα. Αισθητική είναι αυτό που γαληνεύει το μάτι. Είναι ένα ενεργειακό πράγμα, που με τις δονήσεις του σε κάνει να νιώθεις καλά.

-Με αυτό να κλείσουμε, «όπου κοιτάς, να έχει ομορφιά».

Σας ευχαριστώ πολύ.

Με την κ. Σόνια Θεοδωρίδου συνομίλησε ο Γ.Τ και η Λία Καραμπατέα.





               -----------------------------------------------------------------






Σόνια Θεοδωρίδου

Βιογραφικό Σημείωμα


Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου γεννήθηκε στην Βέροια. Σπούδασε τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών στην τάξη της κ. Παπαλεξοπούλου απ’ όπου απεφοίτησε με Άριστα παμψηφεί και Αριστείο εξαιρετικής επίδοσης.

Της απενεμήθη το βραβείο των υποτροφιών “Μαρία Κάλλας” και ως υπότροφος συνέχισε τις σπουδές της στην Ανωτάτη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και στη συνέχεια στο Λονδίνο με την Vera Rosza.

Έχει εμφανιστεί στα σπουδαιότερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης όπως: Frankfurt Oper, Berlin Staatsoper unten den Linden, Deutsche Opera Berlin, Staatsoper Hamburg, National Theater Muenich, Stuttgart, Theatre Royal de la Monnaie-Bruxelles, Theatre Chatelet de Paris, Teatro Communale di Firenze, Theatre Basel, Opera de Lyon, Opera de Montpellier, Festspiele Schwetzingen, Maifestspiele Wiesbaden, Amsterdam, Rotterdam, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, κ.α.

Σαν σολίστ έχει τραγουδήσει στην Κολωνία (Koelner Philharmonie), Βουδαπέστη (Franz Liszt Academy), Ιταλία (Reggio Emilia), Λισσαβώνα (Colosseum), Τόκυο, Φρανκφούρτη (Alte Oper) και έχει συνεργαστεί με μαέστρους όπως: Wolfgang Sawallisch, Zubin Mehta, Antonio Pappano, Rene Jacobs, Christoph von Dohnanyi, Gerd Albrecht, Garry Bertini, Ivan Fischer, Marcello Viotti κ.α.

Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει τους σημαντικότερους ρόλους της όπερας όπως: Fiordiligi (Cosi fan tutte), Elvira (Don Giovanni), Pamina (Zauberfloete), Alcina (Alcina), Violetta (La Traviata), Gilda (Il Rigoletto), Angelica (Suor Angelica), Mimi (La Boheme), Salud (La vida breve), Fiorilla (Il Turco in Italia), Corinna (Il viaggio a Reims), Giulietta (I Capuletti e i Montecchi), Maria Stuarda (Maria Stuarda), Cleopatra (Giulio Cesare) κ.α.

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τρία CD της καλλιτέχνιδος “La Calisto” (Harmonia Mundi), “Η Σόνια Θεοδωρίδου συναντά τον Μάνο Χατζιδάκι” (Σείριος) και το “Recital” (Σείριος). 




                          ----------------------------------------------------------






Η Σόνια Θεοδωρίδου γεννήθηκε στη Βέροια, τη Βόρεια Ελλάδα. Είναι σοπράνο. Τιμήθηκε με το υποτροφία Μαρία Κάλλας,η οποία της έδωσε την ευκαιρία να σπουδάσει στην Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας. Έχει εμφανιστεί στους πιο διάσημους ρόλους της όπερας, στις πιο δημοφιλείς όπερες του κόσμου.

Τα πρώτα χρόνια 

Η Σόνια Θεοδωρίδου γεννήθηκε στην Βέροια, Μακεδονία (Ελλάδα), και η καταγωγή της είναι από την παλιά Χαραυγή (ένα μετακόμισε χωριό της Αγίας Παρασκευής περιοχή του Eordaea δήμου).  Φοίτησε στο Ελληνικό Εθνικό Ωδείο «Μανώλης Καλομοίρης» απ 'όπου αποφοίτησε με διάκριση, αλλά και με το "Εξαιρετική και Διακεκριμένοι Performance" βραβείο (www.musicale.gr/performers, Σεπτέμβριος 2011). 

Στη συνέχεια κέρδισε την υποτροφία Μαρία Κάλλας, υποτροφία που της επέτρεψε να σπουδάσει στη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και μετά  στο Λονδίνο, όπου σπούδασε με τη Βέρα Rosza (www.koa.gr/soniatheodoridou, Σεπτέμβριος 2011).

Καριέρα 

Η Σόνια Θεοδωρίδου έχει εμφανιστεί στα πιο γνωστά θέατρα σε όλο τον κόσμο, όπως της Φρανκφούρτης Oper, Βερολίνο Staatsoper unten den Linden, η Deutsche Opera του Βερολίνου, η Κρατική Όπερα του Αμβούργου,  Εθνικό Θέατρο του Μονάχου, Εθνικό Θέατρο Στουτγάρδης, το Βασιλικό Θέατρο de la Monnaie στις Βρυξέλλες, Θέατρο Châtelet de Paris, Θέατρο Communale di Firenze, το Θέατρο La Fenice της Βενετίας, Θέατρο της Βασιλείας, στην Όπερα της Λυών, στην Όπερα του Μονπελιέ, Schwetzingen Φεστιβάλ, Maifestspiele Βισμπάντεν, Άμστερνταμ, Ρότερνταμ, Νέα Υόρκη, Salt Lake City, Σάλτσμπουργκ, την Όπερα της Βουδαπέστης, Βιέννης, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών , Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στο Ηρώδειο, Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, Αρχαίο Θέατρο Δελφών για να αναφέρουμε τις πιο σημαντικές (www.koa.gr/soniatheodoridou, Σεπτέμβριος 2011).

Το ρεπερτόριό της είναι πολύ μεγάλο, και περιλαμβάνει τους πιο σημαντικούς ρόλους της όπερας: 

Fiordiligi (COSI tutte ανεμιστήρα),

 Ελβίρα (Don Giovanni),

 Pamina(Zauberflöte),

 Alcina (Alcina),

 Βιολέτα (La Traviata), 

Τζίλντα (Rigoletto), 

Angelica (Suor Angelica), 

Μιμή (La Bohème),

 Ευριδίκη (Orfeo Γκλουκ ed Ευρυδίκη),

 Salud (La Vida breve), 

Fiorilla (Il Τούρκος στην Ιταλία),

 Κορίνα (Il viaggio a Reims), 

Giulietta (Ι Capuletti ei Montecchi) ,

 Μαρία Stuarda (Μαρία Stuarda), 

Κλεοπάτρα (Giulio Cesare),

 Τζένη (Μαχαγκόνυ),

 Santuzza (Cavalleria Rusticana) 

 Επίσης, σε CDs η Σόνια Θεοδωρίδου συναντά τον Μάνο Χατζιδάκι (Σείριος), Γιάννης Μαρκόπουλος Αναγέννηση (Kinesis), Θάνος Μικρούτσικος Warna (Arcardia), Χάρης Περσίδη Storiae d'Amor (Eros), Arie Antiche (Legend Classics), η  Σόνια Θεοδωρίδου τραγουδά J.Brel (www.musicale.gr, Σεπτέμβριος 2011).
Όπως έχει δηλώσει σε μία από τις εκατοντάδες συνεντεύξεις της στον ελληνικό και διεθνή τύπο, έχει πολύ ευρεία σύνορα όσον αφορά τα είδη μουσικής που εκτελεί (www.ekathimerini.com, Σάντρα Βούλγαρη, Φεβρουάριος 2008). Πιο συγκεκριμένα της αρέσει να τραγουδάει  Jacques Brel, του Kurt Weill, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη,την Edith Piaf όσο και την όπερα, όμως η όπερα είναι το είδος που απολαμβάνει (www.ekathimerini.com, Σάντρα Βούλγαρη, Φεβ 2008).

Τελευταία επιτεύγματα 

Το 2010, Σόνια Θεοδωρίδου δημιούργησε με τον σύζυγό της, τον μαέστρο Θεόδωρο Ορφανίδη, την "Ορχήστρα Mobile", ένα νέο είδος ορχήστρας η οποία είναι αποτελείται από τους καλύτερους μουσικούς από όλη την Ευρώπη, οι οποίοι μπορούν να παίξουν σε κάθε πόλη (www.news. kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_03/09/2011_454696, Νίκος Βατόπουλος, Sept.2011). Τον Απρίλιο του 2011, η Σόνια Θεοδωρίδου οργανώνει στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα,  με την Ορχήστρα Mobile, ένα φιλανθρωπικό κονσέρτο. Η συναυλία ήταν Stabat Mater του Pergolesi, και οργανώθηκε με σκοπό τη στήριξη των θυμάτων του σεισμού στην Ιαπωνία του ίδιου έτους (http://www.elculture.gr/Events/Music/theodoridou-japan-parnassos/fullstory.php ? id = 42183, Απρίλιος 2011).
Τον  Ιούνιο του 2014 μπήκε στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία για την επιστροφή των τα ελληνικά μάρμαρα στην Αθήνα, προκαλώντας εκ νέου τη συζήτηση για την αιώνια ελληνικής έκδοσης μάρμαρο.
Ζει στο Βερολίνο, από όπου ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη και εργάζεται ως καθηγήτρια τραγουδιού στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Βερολίνου

 (www.liveartway.com/index.php?view=article&catid=42%3Akallitexnes&id=203%3A2009-09-28-15-53-27&format=pdf&option=com_content&Itemid=37&lang=en, Σεπτέμβριο του 2011).

Προσωπική ζωή 

Η Σόνια Θεοδωρίδου παντρεύτηκε τον Έλληνα μαέστρο Θεόδωρο Ορφανίδη στην Κρήτη τον Αύγουστο του 2011

(http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_03/09/2011_454696, Νίκος Βατόπουλος, Sept.2011) Έχει ένα γιο από τον πρώτο γάμο της (www. ekathimerini.com, Σάντρα Βούλγαρη, Φεβρουάριος 2008).

Αναφορές 

www.news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_03/09/2011_454696, Νίκος Βατόπουλος, Sept.2011
www.ekathimerini.com, Σάντρα Βούλγαρη, Φεβρουάριος του 2008
www.elculture.gr/Events/Music/theodoridou-japan-parnassos/fullstory.php?id=42183, Απρίλιος 2011
www.liveartway.com/index.php?view=article&catid=42%3Akallitexnes&id=203%3A2009-09-28-15-53-27&format=pdf&option=com_content&Itemid=37&lang=en,Σεπτέμβριο του 2011
www.musicale.gr, Σεπ 2011
www.koa.gr/soniatheodoridou, Σεπτέμβριος 2011
Εξωτερικές συνδέσεις 
www.soniatheodoridou.com - Επίσημη Ιστοσελίδα
www.theodoreorfanidis.com
www.orchestramobile.com
www.thehumanvoicemusic.com





   -------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ΠΗΓΕΣ







---------------------------------------------------------------------------------------------








" Το ότι είμαι διάσημη μου δίνει τη δυνατότητα να υπερασπίζομαι την Ελλάδα ευκολότερα. Αν η πατρίδα μας ήταν αλλιώς δε θα χρειαζόταν να φύγουμε.Στο Βερολίνο είναι η ζωή μας, αλλά στην Ελλάδα η ψυχή μας. Η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της.Δεν μας αξίζει η βαρβαρότητα που ζούμε.Οι Έλληνες στο Βερολίνο είμαστε δακτυλοδεικτούμενοι, αλλά δε θα πάψω ποτέ να λέω ότι είμαι Ελληνίδα "

Σόνια Θεοδωρίδου





Δημοσίευση σχολίου