Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

PATTI SMITH - ΠΑΤΙ ΣΜΙΘ


                                             TRIVAGO - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

                                           ------------------------------------

                                            AIR TICKETS - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------





                      -------------------------------------------------------------------------

                         ΠΑΤΙ ΚΑΙ ΡΟΜΠΕΡΤ ( ΒΙΒΛΙΟ ) - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

                       -------------------------------------------------------------------------

                         Patti Smith - Original Album Classics ( CD ) - ΚΛΙΚ ΕΔΩ !

                      ---------------------------------------------------------------------------  








Ονειρευόμουν και στο όνειρό μου

μία άποψη φωτεινή και δίκαιη

και ο ύπνος μου διεκόπη
μα το όνειρό μου ήταν εκεί

σχηματίζονταν κοιλάδες που έλαμπαν
εκεί όπου ο καθαρός αέρας αναγνωριζόταν
και οι αισθήσεις μου φρέσκες ανοίγονταν
αφυπνιζόμενος στην κραυγή
ότι ο λαός έχει τη δύναμη
να λυτρωθεί από το έργο των ανόητων
πάνω στη πραότητα, η ευλογία μας κατακλύζει
είναι διαταγή:Ο Λαός κυβερνά!!

Ο Λαός έχει τη δύναμη!

Όπου υπήρχαν έρημοι, εγώ βλέπω πηγές με γάργαρο νερό

σαν κρέμα, τα νερά υψώνονται
και περπατάμε μαζί, πλάι πλάι

κανείς δε γελάει κοροϊδευτικά
κανείς δεν επικρίνει
και η λεοπάρδαλη
κι ο αμνός
ξαπλώνουν μαζί αγκαλιασμένοι

ήλπιζα  μες στην ελπίδα μου
να θυμηθώ ό,τι είχα βρει
ονειρευόμουν και στο όνειρό μου
ο Θεός ξέρει μια αγνότερη οπτική

καθώς παραδινόμουν στον ύπνο μου
εμπιστεύομαι τώρα το όνειρό μου σε σένα!
Ο Λαός έχει τη δύναμη!
Ο Λαός έχει τη δύναμη!

Τη δύναμη να ονειρευτεί, να εξουσιάσει

να παλέψει τους ανόητους του κόσμου
είναι διαταγή: Ο Λαός κυβερνά!

Άκου!
Πιστεύω πως ό,τι ονειρευόμαστε
μπορεί να διέλθει από την ένωση μας

μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο
την ίδια τη πορεία του πλανήτη να αλλάξουμε
γιατί έχουμε τη δύναμη
ο Λαός έχει τη δύναμη!!



Αφιέρωμα: Rock ‘N’ Roll Divas. Τι συνέβη όταν η γυναικεία φύση συναντήθηκε με το Rock N Roll;


Κείμενα -  Επιμέλεια: Νατάσα Παπανικολάου


Patti_Smith_performing_in_Finland,_2007



«Ένα απόγευμα που έκανα δουλειές στην κουζίνα, ο Fred με διέκοψε με τις εξής λέξεις: «Οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη. Γράφ’ το!» Αφού ξεμπέρδεψα με την κουζίνα, άρχισα να μαζεύω υλικό για τους στίχους», θα πει για τον ύμνο του «Dream of Life» που κυκλοφόρησε την άνοιξη του ‘88.
Εκείνη την περίοδο, η Πάτι ζει με τον Φρεντ και τα δύο τους παιδιά Jackson και Jesse στο Ντιτρόιτ κάπως αποτραβηγμένοι από τα μουσικά δρώμενα. Η μακρόχρονη απουσία τους από τη σκηνή αντιμετωπίζεται με ανάμεικτα συναισθήματα και όταν ο δίσκος κυκλοφορεί η φίλη της Marianne Faithful θα πει γι αυτήν προς υπεράσπισή την: 

«H Πάτι άλλαξε κάποιες από τις πεποιθήσεις της, ερωτεύτηκε, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά και τώρα που κάνει έναν τρυφερό δίσκο την απορρίπτουν επειδή δεν πλασάρει την εικόνα που θέλουν να δουν: αυτή του τελειωμένου τζάνκι, του φρικιού ή του παλιού της εαυτού».

Αυτός ο «παλιός εαυτός» όμως, που έχει την μοναδική ικανότητα να καταδύεται με απίστευτη γρηγοράδα στα βάθη που συνήθως δεν αγγίζουμε όταν είμαστε ευτυχισμένοι, αυτός ο σκοτεινός εαυτός, που στοιχειώνει σχεδόν όλους τους καλλιτέχνες, θα επιστρέψει τον Μάρτιο του 1989 με τον θάνατο του Μάπλθορπ από AIDS. H Πάτι θα μείνει μαζί του ως τις τελευταίες ώρες του στο νοσοκομείο και ο θάνατος του θα της στοιχίσει πολύ. Μέσα στο παραλήρημα και τον πυρετό που της προκαλεί η απώλεια του θα καταφέρει να ολοκληρώσει την ποιητική της συλλογή Coral Sea και να γράψει αρκετά τραγούδια.

Το θανατικό όμως δεν σταματά εκεί. Ο μαύρος καβαλάρης κυκλώνει την δαιμονισμένη μάγισσα της πανκ ωθώντας την σε μια νέα περιπλάνηση της ψυχής της μέσα από τη μουσική. Την 4η Νοεμβρίου του 1994 ο Φρεντ θα φύγει από τη ζωή ενώ ένα μήνα αργότερα στις 30 Δεκεμβρίου η Πάτι θα δει τον μικρότερο αδερφό της Τοντ να τον ακολουθεί. Συντετριμμένη θα βυθιστεί σε μια εκούσια ενδοσκόπηση γράφοντας τραγούδια που θα μείνουν στην ιστορία: 

«Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα γράψει τόσα τραγούδια μέσα σε μια τόσο σύντομη χρονική περίοδο. Όταν ο Φρεντ πέθανε η φωνή μου απέκτησε τρομακτική δύναμη. Ένιωσα την έμπνευσή μου να μεγεθύνεται από το πνεύμα του. Το ίδιο συνέβη με τον Ρόμπερτ (Μαπλθορπ) και τον Τοντ» θα πει.

Ακολουθούν τα άλμπουμ «Gone Again» το 1996 που θεωρείται το καλύτερο άλμπουμ της από την εποχή του Easter (το οποίο περιλαμβάνει το «Beneath the southern cross» στα φωνητικά του οποίου ακούγεται ο Jeff Buckley σε μια από τις τελευταίες ηχογραφήσεις του), το «Peace and Noise» το 1997, το «Gung Ho» το 2000, το «Tramping» το 2004 το «Twelve» το 2007 ενώ το 2012 επιστρέφει με το «Banga». Η επιρροή της Πάτι Σμιθ στις νεότερες γενιές μουσικών είναι αναμφίβολη με μερικούς από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους της ροκ όπως ο Michael Stipe αλλά και τους Bono, Courtney love, Kurt Cobain και φυσικά την Pj Harvey να έχουν δηλώσει θαυμαστές της.


Όμως στο πρόσωπο της Πάτι Σμιθ , εκτός από μια rock περσόνα, ενσαρκώνεται και μια ολόκληρη φιλοσοφία, μια στάση ζωής που τίθεται ανοιχτά ενάντια στις διακρίσεις, τον εθνικισμό, την παγκοσμιοποίηση και τον πόλεμο.

patti-smith-by-judy-linn-7


«O Πικάσο κατάφερε να αποτυπώσει στη ζωγραφική του τις καταστροφικές συνέπειες του βομβαρδισμού που υπέστη η πόλη του με έναν πολύ συναισθηματικό τρόπο. Το έργο του μας φέρνει στο νου τα γεγονότα της 6ης και της 9ης Αυγούστου δηλαδή τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Οφείλουμε να είμαστε πάντα προσεχτικοί στην κρίση μας και να διατηρούμε αναλλοίωτα τα γεγονότα στη μνήμη μας. Κι αυτό γιατί οι λόγοι που διευκόλυναν την κυβέρνηση Μπους να εισβάλει στο Ιράκ ήταν κυρίως η έλλειψη σωστής κρίσης αλλά και μια γερή δόση αρρωστημένου εθνικισμού», έλεγε το 2004.

Ταγμένη κατά του Μπους και του πολέμου στο Ιράκ η ακτιβίστρια Πάτι Σμιθ δεν σταματά να διαλαλεί το επαναστατικό της «μανιφέστο» που αναλύεται στο «People have the power». (Και οι στρατοί σταμάτησαν τις παρελάσεις τους γιατί οι άνθρωποι είχαν το νου τους και από άλλους δεν επέτρεπαν να κατευθυνθούν/ και τους βοσκούς και τους στρατιώτες κάτω απ τα αστέρια ξαπλωμένους οράματα τους έβλεπα ν ανταλλάσσουν).

«Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα τις μάχες, αλλά πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα. Υπάρχουν δυσκολίες στη χώρα σας, αλλά βοηθώντας ο ένας τον άλλον, ανταλλάσσετε ενέργεια, που σας κάνει δυνατούς» φώναξε στη μαγευτική της συναυλία της στο Ηρώδειο την τελευταία φορά που βρέθηκε στη χώρα μας…

*Η Νατάσα Παπανικολάου είναι δημοσιογράφος.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

“Because the Night”. Το τραγούδι που ο Bruce Springsteen δεν μπορούσε να τελειώσει. Το ολοκλήρωσε η ερωτευμένη Patti Smith και έγινε επιτυχία.


Patti-Smith-and-Bruce-Springsteen-1976


Ο Bruce Springsteen δεν σταματά να επαινεί την Patti Smith που κατάφερε να μετατρέψει το τραγούδι, «Because the night» σε ένα κλασσικό πλέον τραγούδι της ροκ. Το αφεντικό επιμένει, ότι δεν μετάνιωσε ποτέ που το αποχωρίστηκε και μάλιστα, στο ξεκίνημα της καριέρας του. Ο Springsteen έγραψε τη μελωδία κατά τις ηχογραφήσεις για το άλμπουμ του «Darkness on the Edge of Town», το 1978. Όμως, δυσκολευόταν να το τελειώσει και πείστηκε να το δώσει στη Smith που ηχογραφούσε στο ίδιο στούντιο. Η ιδέα να το πασάρει στην Πάτι ήταν του Jimmy Lovine. Όπως λέει:

 «Ο Jimmy Iovine, ο οποίος ήταν τότε ένας μηχανικός, με οδήγησε στο Coney Island και με κάποιο τρόπο με έπεισε να εγκαταλείψω το τραγούδι και είμαι χαρούμενος που έκανα γιατί δεν επρόκειτο να το τελειώσω και εκείνη το τελείωσε».

O Springsteen και η Smith ηχογραφούσαν στο ίδιο στούντιο


Η Smith αρχικά δεν ήθελε ούτε αυτή να ασχοληθεί ιδιαίτερα με το  «Because the Night», αλλά η  μοίρα είχε άλλα σχέδια. Μία νύχτα αγρύπνιας, που περίμενε τον μετέπειτα σύντροφό της, Fred «Sonic» Smith, στάθηκε αιτία να πάρει την κιθάρα και να γράψει τη μεγαλύτερη επιτυχία της. Στο αφιέρωμα για τον Springsteen, «Promise: Darkness at The Edge of Town», η Smith θυμάται: 

«Ήμουν στο διαμέρισμά μου και περίμενα τηλεφώνημα από τον Fred, με τον οποίο είχα μια σχέση εξ αποστάσεως. Περίμενα ώρες και κάποια στιγμή σκέφτηκα, «ας ακούσω αυτό το αναθεματισμένο τραγούδι». Ήταν τόσο προσιτό σαν ύμνος και ο τόνος του μου ταίριαζε απόλυτα. Πήγα πάλι να το αφήσω, αλλά συμπλήρωνε το κενό μου και είχε γίνει μέρος της προσμονής μου για το τηλεφώνημα του Fred και του έρωτά μου για εκείνον». 

Because the night…... 





Επειδή Η Nύχτα

Πάρε με τώρα, μωρό μου, εδώ όπως είμαι
Κράτα με κοντά, προσπάθησε και κατάλαβε
Η επιθυμία είναι δίψα, είναι η φωτιά που αναπνέω
Ο έρωτας είναι ένα δείπνο, στο οποίο τρεφόμαστε
Έλα τώρα, προσπάθησε και κατανόησε
Τον τρόπο που αισθάνομαι όταν είμαι στην αγκαλιά σου
Πάρε τα χέρια μου, έλα μυστικά
Αυτά δεν μπορούν να σε πονέσουν τώρα
Δεν μπορούν να σε πονέσουν τώρα, δεν μπορούν να σε πονέσουν τώρα…
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει στη έντονη επιθυμία!
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει σε 'μας!
Έχω αμφιβολίες όταν είμαι μόνη;
Ο έρωτας είναι ένα ήχος, το τηλέφωνο
Ο έρωτας είναι ένας άγγελος, μεταμφιεσμένος ως έντονη επιθυμία
Εδώ στο κρεβάτι μας, μέχρι να ‘ρθει το πρωί
Έλα τώρα προσπάθησε και κατανόησε
Τον τρόπο που αισθάνομαι υπό τον έλεγχό σου
Πάρε τα χέρια μου*, καθώς ο ήλιος κατεβαίνει
Αυτά δεν μπορούν να σε αγγίξουν τώρα
Δεν μπορούν να σε αγγίξουν τώρα, δεν μπορούν να σε αγγίξουν τώρα…
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει στη έντονη επιθυμία!
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει σε 'μας!
Με αγάπη κοιμόμαστε
Με αμφιβολίες ο φαύλος κύκλος
Γυρίζει και ανάβει φωτιές
Χωρίς εσένα δεν μπορώ να ζήσω
Συγχώρεσέ με, η λαχτάρα ανάβει φωτιές
Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα, υπερβολικά πραγματικό για να το νιώσεις
Επομένως, άγγιξέ με τώρα, άγγιξέ με τώρα, άγγιξέ με τώρα…
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει στη έντονη επιθυμία!
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει σε 'μας!
Επειδή απόψε υπάρχουν δύο εραστές!
Εάν πιστέψουμε, στη νύχτα που εμπιστευόμαστε!
Επειδή απόψε υπάρχουν δύο εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει στη έντονη επιθυμία!
Επειδή η νύχτα ανήκει στους εραστές!
Επειδή η νύχτα ανήκει σε 'μας!

------------------------------------------------------------------------------------------------



Ελευθεροτυπία, Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010

Πάτι Σμιθ: η ζωή μου με τον Ρόμπερτ Μάπλθορπ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα μποέμ ζευγάρι ερωτευμένων τριγυρνάει στη Ν. Υόρκη, τέλη του '60. Εκείνη γράφει ποίηση και μουσική, αυτός φωτογραφίζει. Είκοσι ένα χρόνια μετά τον θάνατό του από AIDS, η αγαπημένη του, 63 χρόνων και σύμβολο πια του ροκ, κλείνει στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο «Just Kids» τα χρόνια που οι νύχτες τούς ανήκαν.


Μια από τις φωτογραφίες για το ιστορικό πρώτο της άλμπουμ «Horses»

Μια από τις φωτογραφίες για το ιστορικό πρώτο της άλμπουμ «Horses»

«Κανείς δεν θα με υποδεχόταν. Αλλά όλη η πόλη έμοιαζε να περιμένει εμένα».

 Μ' ένα σακίδιο γεμάτο σχέδια και ποιήματα στο χέρι, και τυλιγμένη με μια πελώρια γκρίζα καμπαρντίνα, η 20χρονη Πάτι Σμιθ φτάνει το 1967 μ' ένα λεωφορείο από τη Φιλαδέλφεια στη Νέα Υόρκη. Το μόνο που έχει στα χέρια της είναι μια διεύθυνση κάποιων φίλων της στο Μπρούκλιν. Μόνο που αντί για το ζευγάρι συναντάει εκεί έναν αλλόκοτο πιτσιρικά,

 «λεπτό και χλωμό μ' ένα όμορφο χαμόγελο».

Είναι η πρώτη της συνάντηση με τον Ρόμπερτ Μάπλθορπ, τον μετέπειτα φημισμένο φωτογράφο. Μαζί το ζευγάρι θα περπατήσει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, θα ερωτευθεί, θα ζήσει όμορφες μέρες και άγριες νύχτες, θα πειραματιστεί με ναρκωτικά και θα συνδεθεί με όλη την αντεργκράουντ σκηνή, που τότε ανέτελλε. Το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Πάτι Σμιθ «Just Kids» -που μόλις κυκλοφόρησε- είναι η ζωή της με τον Μάπλθορπ, τον «ευγενή και ρομαντικό» ιππότη της τα πρώτα της χρόνια στους δρόμους του Μανχάταν, όταν ακόμα δεν είχε γίνει η πανκ ποιήτρια ούτε ο Μάπλθορπ, ο φωτογράφος προβοκάτορας.

Μπερδεμένοι, άχαροι και αδέξιοι

«Θέλω να θυμίσω στον κόσμο», εξηγεί η ίδια στις συνεντεύξεις της, «ότι κάποτε ήμασταν νέοι και αγωνιστές. Γράφω για την εποχή που και οι δυο ήμασταν μπερδεμένοι, άχαροι και αδέξιοι προσπαθώντας να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Πάρα πολλοί άλλοι έχουν προσπαθήσει να αναπλάσουν εκείνη την περίοδο, διηγούμενοι ιστορίες για μας. Δεν κατάφεραν, όμως, να αποδώσουν την ατμόσφαιρα, τη μαγεία εκείνων των ημερών».

Η Πάτι, όμως, τα έχει ζήσει όλα αυτά, όπως και την πείνα και την περιπλάνηση από σπίτι σε σπίτι για να φιλοξενηθούν για μια νύχτα. Την αμηχανία της όταν ο Αλεν Γκίνσμπεργκ την περνάει για ένα όμορφο αγόρι και την κερνάει ένα σάντουιτς. Την οργή όταν οι μοδάτοι ακόλουθοι του Γουόρχολ, στο Factory, την κοροϊδεύουν για τα χίπικα μαλλιά της, λέγοντάς της «θυμίζεις την Τζόαν Μπαέζ, είσαι και εσύ μια φολκ τραγουδίστρια διαμαρτυρίας;»

Άρχισε να γράφει το βιβλίο μετά τον θάνατο του Μάπλθορπ, διάσημου πια πρωτοποριακού φωτογράφου, το 1989, από επιπλοκές του AIDS. Ομως, καθώς η Πάτι Σμιθ κρατούσε σημειώσεις από το παρελθόν, πέθαναν πρώτα ο άνδρας της, ο Φρεντ-Σόνικ-Σμιθ και μετά ο αδερφός της, ο Τοντ. 

«Οπότε μου ήταν αδύνατον πια να αγγίξω σελίδες, που θα μιλούσαν για την απώλεια», λέει. «Ο θάνατος του Ρόμπερτ ήταν ο πρώτος μιας σειράς από θανάτους που με συντάραξαν. Αλλά με δίδαξαν και τον τρόπο που θα έπρεπε να πενθήσω όσους έφυγαν».

Το μυθικό ξενοδοχείο Chelsea

Κάπως έτσι το «Just Kids», το δικό της μνημόσυνο για τον πρώτο της έρωτα, χρειάστηκε μια δεκαετία για να ολοκληρωθεί. «Τώρα πια η κόρη μου είναι 22 χρόνων», σημειώνει.

 «Και εγώ θυμάμαι ότι στα είκοσι δύο μου ήμουνα με τον Ρόμπερτ στο ξενοδοχείο Chelsea και της εύχομαι να ζήσει όλη τη μαγεία που έζησα κι εγώ εκείνα τα χρόνια».

Οι μέρες που η Πάτι και ο Ρόμπερτ ήταν πελάτες του φημισμένου ξενοδοχείου Chelsea, που έχει γράψει το δικό του κεφάλαιο στη ιστορία του ροκ εν ρολ, αποτελούν τις πιο γοητευτικές σελίδες του βιβλίου. 

«Το Chelsea ήταν σαν ένα κουκλόσπιτο στη Ζώνη του Λυκόφωτος, ένα μικρό αυτόνομο σύμπαν», το περιγράφει. Στο μπαρ δίπλα στο λόμπι, το El Quixote, έπιναν ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν και η Γκρέις Σλικ, στις θέσεις που κάποτε καταλάμβαναν ο Ντίλαν Τόμας και ο Ευγένιος Ο' Νιλ. «Πληρώναμε αρκετά λεφτά για το ξενοδοχείο», διηγείται η Πάτι, «οπότε τρώγαμε ελάχιστα, ζούσαμε ψήνοντας τοστ με τυρί στο δωμάτιο. Όμως το μέρος ήταν γεμάτο ιστορία. Το διπλανό μας δωμάτιο ήταν αυτό που έμενε κάποτε ο Ντίλαν Τόμας. Υπήρχαν φήμες ότι στο υπόγειό του ακόμα μούχλιαζαν οι ξεχασμένες αποσκευές του Όσκαρ Ουάιλντ. Αγαπούσα αυτό το μέρος, διατηρούσε ακόμα μια φθαρμένη κομψότητα».

Μπήκε στην ιστορία ως ανδρόγυνη φιγούρα

Το 1975 κυκλοφορεί το «Horses» των Patti Smith Group, σε παραγωγή του Τζον Κέιλ, των Velvet Underground. Στο «Gloria», που ανοίγει τον δίσκο, διασκευή στο τραγούδι του Βαν Μόρισον, η Πάτι Σμιθ λέει τη φράση «Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες κάποιου, αλλά όχι για τις δικές μου». Το εξώφυλλο με τη φωτογραφία της, από τον Μάπλθορπ, σαν μια ανδρόγυνη φιγούρα με λευκό πουκάμισο και μαύρη γραβάτα, θα μείνει κλασικό στη ροκ ιστορία. Οι δυο εραστές έχουν βρει τον δρόμο τους.

«Ήθελα όσο τίποτε άλλο να αποκτήσει τη φήμη που του άξιζε», λέει η Πάτι. «Από την άλλη, αυτός πίστευε σε μένα, στους στίχους μου, στη μουσική μου. Ετσι, όταν το 1978 περπατούσαμε στο Μανχάταν και το "Because The Night" ακουγόταν μέσα από τα μπαρ, γύρισε και μου είπε: "Τελικά έγινες διάσημη πριν από μένα".

Τώρα η Πάτι Σμιθ, στα 63 χρόνια της, συνεχίζει να δουλεύει ασταμάτητα. Οταν ολοκλήρωσε το «Just Kids», άρχισε να γράφει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Παράλληλα ηχογραφεί το νέο της δίσκο που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Τα περισσότερα τραγούδια τα έγραψε μαζί με την κόρη της την Τζέσε, ενώ στην μπάντα της συμμετέχει με την κιθάρα και ο γιος της ο Τζάκσον. «Είναι μια γιορτή με την οικογένεια και τους φίλους», λέει γι' αυτόν.

«Το βιβλίο μου είναι γραμμένο για την εποχή που ήμασταν το μέλλον», καταλήγει. «Κάθε γενιά έρχεται, αλλάζει τα πράγματα και εγώ περιγράφω πώς τα άλλαξε η δική μου. Τώρα δεν νιώθω πια ότι αποτελώ το μέλλον. Αυτό ανήκει στα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένη που μπορώ όμως και αντιπροσωπεύω το παρόν». 

------------------------------------------------------------------------------------------------------




Η Πάτι Σμιθ στο MEGA

Η θρυλική Αμερικανίδα τραγουδίστρια και μουσικός, που έδωσε χθες μια και μοναδική συναυλία στην Αθήνα και το Ηρώδειο, μιλά στο MEGA για την κρίση στην Ελλάδα. Τι μήνυμα στέλνει.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Η Πιο Ενδιαφέρουσα Συνέντευξη που Πήρα Ποτέ, ήταν από την Πάτι Σμιθ

 Σήμερα η Τίνα Μανδηλαρά θυμάται και περιγράφει μια -ανυπολόγιστης τρυφερότητας- συνέντευξή της με την Πάτι Σμιθ




Πάτι Σμιθ: η δική μου ενσαρκωμένη ποιήτρια  

 Της Τίνας Μανδηλαρά  

   Δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που επικαλούμαι νοερά στη ζωή μου ως παρηγοριά όταν βρω τα σκούρα: δυο τρεις φίλοι, κάποιος σύντροφος,  μερικοί νεκροί συγγραφείς και σίγουρα-μετά τη συνέντευξη που της είχα κάνει το 2007 με αφορμή την κυκλοφορία του Twelve- η Πάτι Σμιθ.   Μέχρι να τη γνωρίσω δεν ήμουν καν φαν- κάθε άλλο: με άφηνε σχεδόν αδιάφορη το Horses, αισθανόμουν αμήχανα με κάποια ποιήματά της και δεν καταλάβαινα την εξάρτησή της από την αλληγορία και τη μεταφυσική. Αλλά μια συζήτηση 35 λεπτών ήταν αρκετή για να πιστέψω ότι είχα επιτέλους γνωρίσει μια καλλιτέχνιδα που μπορεί και λάμπει μέσα από τον πόνο και με το έργο της να κατευνάζει την αρρώστια.


Η Πιο Ενδιαφέρουσα Συνέντευξη που Πήρα Ποτέ, ήταν από την Πάτι Σμιθ


Μέσα σε μισή ώρα- και με ανυπολόγιστη τρυφερότητα και τρανταχτό γέλιο που διέκοπτε τις πιο τραγικές περιγραφές- η Πάτι είχε βάλει σε λέξεις όσα  αφουγκραζόμουν, κυνηγούσα και πίστευα μια ζωή.

 «Ποτέ δεν κατάφερα να βάλω διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή» μου έλεγε «αφού από μικρή ένιωθα ονειροπόλα, ένας Πήτερ Παν στον άγριο κόσμο των ενηλίκων. Ο,τι γινόταν ήταν απλώς αφορμές για παραπάνω φανταστικά ταξίδια. Πάντα ταύτιζα ο,τι βίωνα με εικόνες από ποιήματα και ταινίες. Γι’αυτό για μένα δεν υπάρχει αμιγής ή καλή και κακή τέχνη παρά μόνο αμιγείς και αληθινές καταστάσεις. Δημιουργήματα που φτιάχτηκαν με υψηλό τρόπο και με αποκλειστικό σκοπό να καταργήσουν τη μετριότητα». 

  Αντίστοιχα μεγαλεπήβολους φανταζόταν η ίδια η Πάτι Σμιθ τους έρωτες της-όχι ως κυρία κάποιου (το σιχαίνεται το κυρία Σμιθ) αλλά ως ηρωίδα μυθιστορήματος.  Έτσι η σχέση της με το Μέιπλθορπ-κι αυτό μου το έλεγε προτού καν εκδώσει το αριστουργηματικό βιβλίο Just Kids-της θύμιζε τον Πολ και την Ελίζαμπεθ από το «Les Enfants terribles” του Ζαν Κοκτώ «όταν ενθουσιάζονται γιατί ανακαλύπτουν τους ίδιους σκοτεινούς θησαυρούς για το συναίσθημα μιας αγάπης που δεν μπαίνει σε ταμπέλες».

Η Πιο Ενδιαφέρουσα Συνέντευξη που Πήρα Ποτέ, ήταν από την Πάτι Σμιθ

Μου μίλησε επίσης σαν σε μια καλή φίλη, για τον θάνατο που τόσο οδυνηρά βίωσε μέσα από την απώλεια των αγαπημένων της προσώπων με τους οποίους συνομιλεί νοερά-όπως και με τους αγαπημένους της ποιητές-διαρκώς. 

 «Ίσως γι’αυτό έχω πάει τόσες φορές στον τάφο της Σύλβια Πλαθ νιώθοντας ακριβώς τι είχε στον μυαλό της όταν έγραφε ότι ήθελε να σκοτώσει τον πατέρα της που ‘φάνταζε μαρμάρινος, ένα τσουβάλι μπουκωμένο με Θεό, αγαλμα στοιχειωμένο με ένα γκρίζο δάχτυλο, Μεγάλο σαν φώκια του Φρίσκο’. Αυτή ήταν η δική μου Σύλβια» 

  Η ποίηση ήταν άλλωστε για την Πάτι Σμιθ τρόπος ζωής και κάθε φράση της πάντα με κάποιο τρόπο παραπέμπει στον Ρεμπό. Μου ομολόγησε ότι ένιωθε πολύ άσχημα όταν αναγκάστηκε η ίδια να μοιράσει τα πρώτα ποιήματα της σε λίγους νευορκέζους φίλους-μεταξύ των οποίων και γνωστοί μπιτ ποιητές-που είχαν χωρέσει σε μια συλλογή που είχε ονομάσει, Seventh Heaven.  




«Η ποίηση για μένα  ταυτίζεται με αυτό που οι Αρχαίοι αποκαλούν ειδοποιία –το να αποδίδει κανείς μορφή στα αισθητά αντικείμενα».   Πώς όμως κατάλαβε ότι είναι γεννημένη ποιήτρια; «Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου ως ηρωίδα του Λόρκα με το πορτοκαλί φεγγάρι στο βάθος και εγώ να κλαίω για επερχόμενους θανάτους. Πάντα είχα ένα υπερβολικό μέτρο των πραγμάτων νιώθοντας τον άγρια υπέροχο ρυθμό τους. Αυτό ένιωθα και μια δύναμη ικανή για να κατατροπώσει άπειρες βαρετές στιγμές».  

Ύστερα από όλα αυτά βρεθήκαμε να μιλάμε για αγάπη που ακολουθεί την απώλεια, για τον Λακάν και μέσα σε δέκα λεπτά άρχισα να της εκμυστηρεύομαι πράγματα που δεν είχα πει ούτε στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Ένιωθα να την ξέρω χρόνια. Στο τέλος μου περιέγραψε το σπίτι της με τα λίγα μολύβια του Μέιμπλθορπ τακτοποιημένα σε μια γωνιά, το φαγητό για τα γατιά που δεν λείπει ποτέ  και το έργο που στολίζει το γραφείο της: το love on the left bank της ανατρεπτικής εικαστικού Vali Myers. Τον βλέπω αυτό το έργο διαρκώς μπροστά μου αφού από τότε στολίζει το δικό  μου γραφείο.   Και στην άλλη άκρη χαμένη μέσα στον πίνακα του Χόπερ που τόσο αγαπώ προτιμώ να φαντάζομαι τη δική της  φιγούρα-στο πλάι από το ξανθό μοναχικό κορίτσι του Χόπερ αυτή η λατρεμένη, μανιακή αποσυνάγωγος.       


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


Patti Smith – Η ποιήτρια





Από την εμφάνισή της στη δισκογραφία καθένας που έχει κοινωνήσει με τις μουσικές συνθέσεις της Πάτι Σμιθ έχει νιώσει πως δεν είναι μια απλή τραγουδοποιός, αλλά κάτι περισσότερο. Η Πάτι Σμιθ είναι ποιήτρια και μάλιστα μια από τις πιο σημαντικές ποιητικές φωνές της γενιάς της. Ένα ποίημα από την τελευταία της ποιητική συλλογή:  Auguries of Innocence (Οιωνοί της Αθωότητας)  αμέσως με έκανε να θελήσω να το  μεταγράψω στη γλώσσα μας και άμεσα να το μοιραστώ μαζί σας.


Ο ΜΑΚΡΥΣ ΔΡΟΜΟΣ

Εδώ θα ήταν καλύτερα να προχωρήσουμε στα νύχια των ποδιών
ενόσω εγώ θα βαδίσω μπροστά για ασφάλεια.
ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΟΥΙΣ ΣΤΙΒΕΝΣΟΝ


Βαδίσαμε μέσα στα μαύρα πανωφόριά μας,
σαρώνοντας χρόνο, σαρώνοντας χρόνο,
κοιμώμενοι σε εγκαταλειμμένες καμινάδες,
ξεπροβάλλοντας ν’ αντικρίσουμε τη βροχή.
Βρεγμένοι, ταλαιπωρημένοι, κάπως χαμένοι,
έρποντας στ’ αυλάκια, μασώντας βολβούς,
ήμασταν τόσο πεινασμένοι, τουλίπες
κορωμένες από κουρελιασμένα πέταλα.
Στολιστήκαμε με υδροκότυλους,
μοχθήσαμε μέχρι ωσότου περάσαμε το εκλεγμένο μέτωπο,
ο ψίθυρος ενός μονοπατιού που με κάποιο τρόπο γνωρίζαμε,
βροχή που δεν ήταν βροχή, δάκρυα που δεν ήταν ακόμα δάκρυα.
Και το δισκοπότηρο, ω το δισκοπότηρο ήταν τόσο πολύ κοντά,
φινιρισμένο με λεπτό έλασμα φύλλων, τυλιγμένο μέσα στον ήλιο.
Γλαδιόλες άνθιζαν, σκάζοντας
από κάθε ρωγμή. Ο κόσμος ολόκληρος
ανήσυχος για την αγία μητέρα να εξετάσει
τα πηγούνια μας με αυτό το γνώριμο τραγούδι
Σ’ αρέσει το βούτυρο;
Ω σ’ αρέσει το βούτυρο…
έπειτα κατασκηνώσαμε πάνω σ’ έναν λόφο κιτρινισμένο ολόγυρα.
Ιππεύσαμε άλογα, περιδιαβήκαμε σε δάση
σκανταλιάρες νεράιδες χόρεψαν καταγής.
Κλαδιά έσπασαν στα πρόσωπά μας.
Το βασίλειό μας πίσω από έναν αλυσόπλεκτο φράκτη…
Καταπιαστήκαμε στα λατομεία, λειασμένα μάρμαρα,
γονατίσαμε και σημαδέψαμε σε πύρινους γύρους.
Στήσαμε τις ξέφρενες κατασκηνώσεις μας,
οι σκηνές μας διάτρητες απ’ τους πασσάλους,
σχισμένες με σουγιάδες τσέπης─
αλεπουδίτσες μετρούσαν μ’ ακρίβεια τη σκληρή γη,
αναθεματίζοντας τη γόνιμη όχθη που μας έκανε απαλούς.
Μαζέψαμε σίκαλη, γεμίσαμε σακιά, φτιάξαμε μαξιλάρια
για τους άντρες μας. Στραγγίξαμε το αίμα απ’ τα ποτισμένα κρεβάτια,
καλύψαμε των μαρτύρων τα ποτισμένα κεφάλια, ζυγίσαμε
τους κάδους που είχαν γεμίσει ως απάνω,
και είδαμε τα πάντα και τίποτα.
Καβαλήσαμε στη πλάτη μιας μεγάλης αρκούδας, βυθίζοντας την κουτάλα μας
στον γαλακτώδες ζωμό που απλώθηκε μπροστά μας σαν μια λευκή λίμνη.
Τα πλοία μας σφύριξαν γραμμένες χυδαιότητες
σε ιστία διφθέρας, πλωτοί αναλφάβητοι ποταμοί μετατράπηκαν
σε αιμάτινες πισίνες βρόχινων βόρβορων.
Πνεύσαμε εγκωμιαστικούς ψαλμούς σε κέρατα ιερών ζώων─
γιουχαΐσματα, εξομολογήσεις, εφηβικές προσευχές
υφάνθηκαν μέσα σε ταπισερί μοναστηριακών κήπων.
Ούτε μάνα είχαμε τώρα, και ανακρούοντας απειροελάχιστες απειλές,
όρκοι ιεροί ξέσπασαν με μια νέα βία αποδίδοντας όχι θέληση ασθενική
μ’ εξαίρεση να γεννηθεί─ η πίστη και υποταγή μας στην κίνηση
και τη μετατόπιση των αστέρων.
Ένα γαλάζιο φως προγραμματισμένο από τη σκούφια μιας ύπαρξης
που δεν μπορούσαμε πλέον να ονομάσουμε. Σκαρφαλώσαμε τα σκαλοπάτια
σ’ έναν πιο γαλάζιο παράδεισο σημαδεμένο με γιρλάντες,
ματώνοντας τον άνεμο. Απολαύσαμε το θέαμα.
Μετά χάθηκε, αλλά εμείς είχαμε ήδη φύγει.
Κατακτήσαμε μια καινούργια φωτοβολή. Έσταξε η δροσιά
από τις μύτες μας. Καμαρώσαμε για το αστραφτερό μας δέρμα,
διασκορπίζοντάς το δίχως έναν αναστεναγμό. Κάποιοι υψώσανε τα φανάρια τους.
Κάποιοι φάνηκαν να βαδίζουν μέσα σ’ ένα δικό τους φως.
Πύρινοι τύμβοι που δεν ήταν τύμβοι, στον ορίζοντα μπροστά…
Πλησιάζοντας πέσαμε πάνω σε πλήθος από πανωφόρια
εγκαταλειμμένα απ’ το ναυαρχείο, μαβιά εκθρονισμένου βασιλιά,
μετάλλια τιμής, οι προβλεπόμενες μπότες από δέρμα γλώσσας σκύλου,
μπόμπιρες, ζωοτόμαρα, ερμίνα και προβιά φορεμένη απ’ αυτούς
του υψηλού αξιώματος, πρίγκιπες και πιλότοι, ο μάγος και ο μυστικιστής.
Ακόμα κανένα βαθμό δεν είχαμε ψαρεύοντας ευτυχισμένα κουρέλια υφασμένα απ’ τον τυφλό.
Η δική μας ήταν μια χώρα κοιλωμάτων. Ήταν άδεια.
Κι ακόμα εντός κάποιου μπορούσες να βρεις όλες τις ελπίδες ενός παιδιού─
τη δική μας γλυκιά ιστορία, τη δική μας γλυκιά ζωή,
τεμαχισμένη με το ύφασμα της εκστατικού μας αλληλοσπαραγμού.
Μιας και ξέραμε προς τα που κατευθυνόμασταν, σαλτάραμε
σε καθαγιασμένα πανωφόρια. Θα μπορούσαμε να προχωρούμε διαπαντός
αν όχι γι’ αυτό και για κείνο τραβώντας την κόλλα των χιτωνίων μας.
Ραγίσαμε την καρδιά της μητέρας μας και γίναμε οι εαυτοί μας.
Συνεχίσαμε ν’ αναπνέουμε και γι’ αυτό να επιβιώσουμε,
μεθυσμένοι, εμβρόντητοι, καθένας μας ένας θεός.
Τώρα συ έσβησες το φως.
Πίεσε με τον αντίχειρά σου το φυτίλι.
Αν κοκαλώνει, θα καείς.
Αν κάνει πουφ, θα μεταμορφωθείς
σε μια δέσμη που θα εξαφανιστεί
με τη νύχτα μέσα σ’ ένα όνειρο
πασπαλισμένο με μπιχλιμπίδια.
Είδαμε τα μάτια του Ραβέλ, μπλε δακτυλιωτά, και ανοιγοκλείνοντας
δυο φορές. Τραγουδήσαμε άριες δικής μας επινόησης, βάσανα τραγουδώντας
νεκρικές μελαγχολίες αγιασμένων χωμάτων και θανάσιμων υποδημάτων,
ξεχασμένων πεζικάριων και αποστάσεων ουδέποτε ονειρεμένων─
κι ακόμα τόσα μακριά όσο ένας ανθρώπινος λόφος, στραφήκαμε για μολυβένιους στρατιώτες
τοποθετημένοι στις πτυχές των κλινοσκεπασμάτων, μόνο τόσο μακριά όσο ένα αμφιθαλές χέρι,
τόσο μακριά όσο ο ύπνος, μια πατρική προσταγή─
…το μακρύ δρόμο παιδιά μου
Αποκοπήκαμε από του σκόρου μας το κέλυφος ζωντανοί μέσα στη νύχτα,
ο ουρανός διάστικτος απ’ άστρα που δεν βλέπουμε πια.
Η δοξασία ενός παιδιού κεντημένη πάνω σε μαντίλια τσέπης─
Θεέ μη μας εγκαταλείπεις
είμαστε όλα όσα αυτός γνωρίζει.
Δεν πρέπει εμείς να τον εγκαταλείψουμε
αυτός είναι οι εαυτοί μας
ο αιθέρας των πράξεών μας.
Ο εποχιακός εργάτης σφυρίζοντας αναγγέλλει, σαρώνοντας χρόνο, σαρώνοντας χρόνο.
Κοιμόμαστε. Σκευωρούμε, πιέζοντας την παλλόμενη χορδή.
Μακαρίως ενσυνείδητοι, ξεκινάμε πάλι απ’ την αρχή.


------------------------------------------------------------------------------------------------------





----------------------------------------------------------------------------------------------------




---------------------------------------------------------------------------------------------------------


19.8.2013 | 

 Η Πάτι Σμιθ και η αμετανόητη λατρεία της για την ποίηση 

"Ο ποιητής μιλά" 

ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ-ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ / SHOWTIME



Όταν o Άλεν Γκίνσμπεργκ γνώρισε για πρώτη φορά την Πάτι Σμιθ, νόμισε ότι ήταν ένα όμορφο αγόρι. Mετά κατάλαβε ότι είναι μια σπάνια γυναίκα που τον θαυμάζει απεριόριστα κι η οποία δεν ξεχώρισε ποτέ την ποίηση από την δουλειά της. Πολλά χρόνια μετά την γνωριμία τους, η Αμερικανίδα τραγουδίστρια τιμά τον φίλο της ζητώντας την συνδρομή του Φίλιπ Γκλας. Ο Φίλιπ Γκλας συνέθετε μουσική για τα ποιήματά του και συχνά εκείνος έκανε απαγγελία και ο Γκλας τον συνόδευε στο πιάνο. Πριν από λίγες μέρες στο Εδιμβούργο η συνεργασία τους παρουσιάστηκε στο κοινό και οι δυο τους βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τις συναντήσεις τους, τις κοινές εμπνεύσεις τους και το μεθυστικό πνεύμα της γενιάς τους.




Πάτι Σμιθ/ Άλεν Γκίνσμπεργκ  


Η παράσταση λέγεται "Ο ποιητής μιλά" και αφορά τόσο στον Γκίνσμπεργκ, όσο και στην Πάτι Σμιθ. Εδώ δεν πρόκειται για μια απλή μίμηση. Η Σμιθ με την μαγνητική της παρουσία μετέφερε τα λόγια του Γκίνσμπεργκ με τη δική της φωνή. Με ψίθυρους και κραυγές, με την πλούσια προφορά της, με τον Φίλιπ Γκλας να παίζει τα ακόρντα ακόμα και μισού τραγουδιού ενώ η φωνή της ακουγόταν ραγισμένη από συγκίνηση. Η παρουσία της Πάτι Σμιθ ήταν τόσο θερμή, όσο η ποίηση του Γκίνσμπεργκ είναι προκλητική. Η Πάτι Σμιθ τραγούδησε τα δικά της τραγούδια (με τη συνοδεία του κιθαρίστα Τony Shanahan), διάβασε τα ποιήματα του αγαπημένου ποιητή της παιδικής της ηλικίας Robert Louis Stevenson ο οποίος με το δέος του για τον φυσικό κόσμο την συνδέει με τον Γκίνσμπεργκ και τον δικό του ήρωα William Blake. Ο Φίλιπ Γκλας έπαιξε σόλο πιάνο με το δικό του μοναδικό συνδυασμό της κλασικής παράδοσης και του αυτοσχεδιασμού. Η βραδιά έκλεισε με το "People Have the Power". Λίγο πριν κατέβει από τη σκηνή η Π.Σμιθ είπε: "Μην ξεχάσετε να χρησιμοποιήσετε τη φωνή σας."



 


Σε μια άλλη συγκέντρωση, στο Louisiana Museum of Modern Art η Πάτι Σμιθ μίλησε στους νέους ποιητές: Ανάμεσα στα άλλα, είπε: Ένας συγγραφέας δε μπορεί να περιμένει να τον αγκαλιάσει το κοινό, πρέπει να μάθει να συνεχίζει τη δουλειά του, επειδή πρέπει να τη συνεχίσει, επειδή αυτή είναι η αποστολή του.


Χτίστε ένα καλό όνομα. Κρατήστε το όνομά σας καθαρό. Μην κάνετε συμβιβασμούς, μην ανησυχείτε για ένα σωρό χρήματα ή για την επιτυχία να ασχολείστε με το να κάνετε καλή δουλειά, σωστές επιλογές και να προστατεύετε την εργασία σας. Το όνομα σας θα είναι πάντα το νόμισμα που θα έχει αξία. Για να είσαι ένας καλλιτέχνης - στην πραγματικότητα, να είναι ένα ανθρώπινο ον σε αυτές τις εποχές - είναι πολύ δύσκολο. ... Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρετε τι θέλετε και να συνεχίσετε. Η ζωή είναι σαν ένα τρενάκι του λούνα παρκ. Ποτέ δεν πρόκειται να είναι τέλεια. Θα έχει υπέροχες συνέχεια δύσκολα σημεία, αλλά με όλα αυτά, αξίζει αληθινά τον κόπο η ζωή ".  

 Οι εφημερίδες έγραψαν ότι "Ο Γκίνσμπεργκ επανέφερε ξανά την Πάτι στη σκηνή μετά από μια μακρά απουσία".

-----------------------------------------------------------------------------------------------------


Αφιέρωμα: Patti Smith


Μία μέρα και λίγες ώρες πριν τα ημερολόγια δείξουν 1947, στο Σικάγο του Illinois, ήρθε στη ζωή μια γυναίκα που έμελλε λίγα χρόνια αργότερα να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη γέννηση του punk κινήματος. Το όνομα αυτής: Patricia Lee Smith, κοινώς Patti Smith ή «η Νονά της Punk»!

Αποτελώντας πηγή έμπνευσης για αμέτρητους καλλιτέχνες, η ποιήτρια, τραγουδοποιός, τραγουδίστρια και ακτιβίστρια Patti Smith, έχει αφήσει το δικό της στίγμα στη μουσική του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα. 


Με την ευκαιρία άλλης μιας επίσκεψής της στη χώρα μας, στα πλαίσια του φετινού Rockwave Festival, αξίζει να αναφερθούμε -εν συντομία- στις πράξεις, τα έργα και γενικά την πολυτάραχη ζωή της Patti. Γεννημένη στο Σικάγο και μεγαλωμένη στο New Jersey, η Patti δέχτηκε από μικρή την επιρροή της μητέρας της, η οποία ήταν τραγουδίστρια της jazz. Η Beverly Smith ήταν έντονα θρησκευόμενο άτομο, κάτι που προσπάθησε να περάσει και στην Patti. Με το που μπήκε στην εφηβεία η Patti έπαψε να έχει οποιαδήποτε σχέση με τη θρησκεία, θεωρώντας την περιοριστική. Η πρώτη γραμμή του πρώτου κομματιού ("Gloria" - διασκευή στο συγκρότημα Them, του Van Morrison) του παρθενικού δίσκου της ("Horses"), αποτελεί σαφή αναφορά στις σχετικές παιδικές εμπειρίες της: "Jesus died for somebody's sins / But not mine". 



Η Smith τελείωσε το σχολείο το 1964 και αναγκάστηκε παράλληλα με τις σπουδές της στο Glassboro State College (Rowan University πλέον) να δουλέψει σε εργοστάσιο, μιας και οι πόροι της οικογένειάς της ήταν ελάχιστοι.

Το 1967 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε το φωτογράφο Robert Mapplethorpe, οι εικόνες του οποίου θα κοσμούσαν αργότερα όλα τα εξώφυλλα του Patti Smith Group. Δύο χρόνια αργότερα, το 1969, μαζί με την αδελφή της πήγαν στο Παρίσι, όπου για αρκετούς μήνες έπαιζαν μουσική στους δρόμους της πόλης.

Επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη το 1970, ξεκίνησε τις εμφανίσεις με τη συνοδεία του κιθαρίστα Lenny Kaye, στις οποίες απάγγελνε τα ποιήματα της. Εκείνη την περίοδο γνώρισε και τον πληκτρά των Blue Oyster Cult, Allen Lanier, με τον οποίο διατήρησε σχέση για αρκετά χρόνια. Πολλοί από τους στίχους της Smith κατέληξαν να γίνουν τραγούδια των Blue Oyster Cult (με τη μουσική να ανήκει συνήθως στον drummer της μπάντας, Albert Bouchard), όπως για παράδειγμα τα "Debbie Denise", "Fire Of Unknown Origin" και "Career Of Evil". Παράλληλα, η Smith -θαμώνας πλέον του CBGB- αρθρογραφούσε για το rock περιοδικό Creem. 

 Στο δίδυμο των Smith / Kaye ήρθαν να προστεθούν οι: Jay Dee Daugherty (drums - τόσο ο ίδιος, όσο και ο Lenny Kaye παραμένουν μέχρι και σήμερα μέλη της μπάντας της Smith), Richard Sohl (πιάνο) και ο Τσεχοσλοβάκος μετανάστης Ivan Kral (μπάσο). Με πλήρη μπάντα πλέον, και τον Mapplethorpe ως χρηματοδότη, ηχογραφήθηκε το πρώτο single "Hey Joe / Piss Factory". 

Η Patti Smith υπέγραψε το 1974 με την Arista Records και τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος "Horses". Η μίξη protopunk / rock και ποιητικών αφηγήσεων κέντρισε το ενδιαφέρον του κοινού, οδήγησε το δίσκο στο νούμερο 47 του Billboard και σχημάτισε έναν αρκετά μεγάλο πυρήνα οπαδών της Smith στη Νέα Υόρκη. Η διαχρονική επιρροή του δίσκου αποτυπώνεται αρκετά χρόνια αργότερα στην ψήφιση του από το περιοδικό Rolling Stone στη θέση 44 των 500 κορυφαίων δίσκων όλων των εποχών. Στο δίσκο εμφανίζεται τόσο ο Alen Lanier, όσο και ο Tom Verlaine των Television, ο οποίος στη συνέχεια συνεργάστηκε και περιόδευσε με την Smith ουκ ολίγες φορές.

Ο διάδοχος του "Horses" κυκλοφόρησε το 1976 με τίτλο "Radio Ethiopia". Πλέον το "Patti Smith" έχει δώσει στο εξώφυλλο τη θέση του στο "Patti Smith Group". Ο ήχος γίνεται πιο «τραχύς» και περισσότερο punk, αλλά ο δίσκος σίγουρα δεν αποτελεί highlight στην καριέρα της Smith. Από αυτόν ουσιαστικά μόνο ένα κομμάτι άντεξε στο πέρασμα του χρόνου, το περίφημο "Pissing In A River". 





Στις 23 Ιανουαρίου του 1977, στην Tampa της Φλόριντα, μία πτώση από τη σκηνή παραλίγο να κοστίσει στην Patti τη ζωή της. Ο σοβαρός τραυματισμός της στο λαιμό την ανάγκασε να αποσυρθεί για λίγους μήνες, με σκοπό να αναρρώσει πλήρως. Η επιστροφή της έγινε το 1978 με τον πιο επιτυχημένο δίσκο της μέχρι σήμερα, το "Easter". Το εξώφυλλο του δίσκου σοκάρει, ενώ το πολυσυλλεκτικό περιεχόμενό του τον καθιερώνει στις συνειδήσεις πολλών οπαδών της ως την κορυφαία της ίσως δουλειά. Το -γραμμένο από τον Bruce Springsteen- "Because The Night" αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της Smith, ενώ το "Rock & Roll Nigger" την πιο «rock» στιγμή της!

Το 1979 ακολούθησε το "Wave", το οποίο, σε παραγωγή του κορυφαίου Todd Rundgren, οδήγησε την Smith και το group της σε περισσότερο εμπορικές διαδρομές. Σημαντικότερη στιγμή του μάλλον μέτριου αυτού δίσκου αποτελεί αναμφίβολα το αγαπημένο και συγκλονιστικό "Dancing Barefoot". Το "Wave" είναι ο τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησε ως "Patti Smith Group".

Λίγο πριν την κυκλοφορία του "Wave", και έχοντας χωρίσει μετά από αρκετά χρόνια με τον Allen Lanier, η Patti γνωρίζει τον πρώην κιθαρίστα των MC5, Fred "Sonic" Smith, με τον οποίο και αποφασίζει να παντρευτεί. Το ανέκδοτο της περιόδου εκείνης ήταν πως η Smith παντρευόταν τον Fred, καθώς μόνο με αυτόν δε θα χρειαζόταν να αλλάξει επώνυμο! Η Patti και ο Fred αποκτούν δύο παιδιά και οι δύο τους αποφασίζουν να εγκαταλείψουν προσωρινά τη μουσική βιομηχανία, για να αφοσιωθούν στην οικογένειά τους. Τα επόμενα χρόνια της ζωής τους θα τους βρουν να μένουν στο Michigan του Detroit. Μετά από 9 έτη δισκογραφικής απουσίας, η Smith, υπό τις οδηγίες του άντρα της, κυκλοφορεί το "Dream Of Life". Η '80s pop κουλτούρα κάνει δειλά την εμφάνισή της στο δίσκο, ο οποίος πάντως αποτελεί ίσως την πιο υποτιμημένη στιγμή της Smith. Το "Paths That Cross" και το "Going Under" είναι και τα δύο συγκλονιστικά, ενώ το "People Have The Power" προσφέρει στην ίδια αυτό που μόνο με το "Because The Night" είχε καταφέρει: Ραδιοφωνικό airplay! Σημειωτέων πως το "Dream Of Life" αποτελεί το μοναδικό δίσκο της Smith στον οποίο δεν παίζει κιθάρα ο Lenny Kaye. 

Το 1989 ο Robert Mapplethorpe πεθαίνει από AIDS και η Smith «χάνει» έναν από τους πιο σημαντικούς φίλους της. Το μεγαλύτερο χτύπημα της μοίρας όμως έμελλε να βρει την Patti 5 χρόνια αργότερα, όταν σε διάστημα λίγων μηνών έφυγαν από τη ζωή ο άντρας της, Fred Smith, ο αδελφός της και ο φίλος της, και πληκτράς της μπάντας της για αρκετό καιρό, Richard Sohl.

Η Smith αποφασίζει να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Έπειτα από τις συμβουλές του Michael Stripe (των REM) και του προσωπικού της φίλου (και πασίγνωστου ποιητή) Allen Ginsberg, η Patti αποφασίζει να «πνίξει» τον πόνο ασχολούμενη εκ νέου με τη μουσική και βγαίνοντας ξανά σε περιοδείες. Τα τέλη του 1995 τη βρίσκουν να ανοίγει τις συναυλίες του Bob Dylan, ενώ το 1996 κυκλοφορεί το νέο της δίσκο, "Gone Again". Το "Gone Again" είναι σαφώς ο πιο σκοτεινός της δίσκος, καθώς ένα μεγάλο μέρος αυτού έχει να κάνει με τις απώλειες των αγαπημένων της προσώπων. Ο δίσκος είναι αφιερωμένος στον Fred Smith, ενώ το "About A Boy" αποτελεί tribute στον Kurt Cobain. Από το άλμπουμ ξεχωρίζουν τα εκπληκτικά "Beneath The Southern Cross" και "Summer Cannibals". Στο πρώτο συμμετέχει μάλιστα και ο αδικοχαμένος Jeff Buckley. Αυτή ήταν η τελευταία στούντιο ηχογράφηση του Buckley πριν βρει τραγικό θάνατο από πνιγμό, ένα χρόνο αργότερα. 



Το 1996, η Smith ηχογραφεί τα δεύτερα φωνητικά στο "E-Bow The Letter" των REM, από το "New Adventures In Hi-Fi", ενώ το 1997 κυκλοφορεί το αρκετά καλό "Peace And Noise". Το κομμάτι "1959" της χαρίζει την πρώτη της υποψηφιότητα για Grammy, αλλά δυστυχώς όχι και το ίδιο το βραβείο. Το 2000 βγαίνει στα δισκοπωλεία το εξίσου καλό "Gung Ho", ενώ δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορεί η συλλογή "Land (1975-2002)". Το δεύτερο cd της συλλογής περιλαμβάνει ακυκλοφόρητες εκτελέσεις και live κομμάτια, ενώ στο πρώτο βρίσκουμε μία διασκευή στο "When Doves Cry" του Prince. To 2004 κυκλοφόρησε το "Trampin'", ο κορυφαίος ίσως δίσκος της καριέρας της Smith μετά τη δεκαετία του '70. Την παράσταση στο δίσκο κλέβει το 13λεπτο Zeppelinικό έπος "Radio Baghdad"! Το 2005, το "Horses" επανακυκλοφορεί σε έκδοση των δύο cd, με το δεύτερο να αποτελεί ζωντανή ηχογράφηση ολόκληρου του κανονικού δίσκου.

Το Σεπτέμβριο του 2006 η Smith κυκλοφορεί ως δωρεάν downloads δύο νέα κομμάτια της, τα "Qana" (το οποίο αναφέρεται στην επίθεση από αέρος του Ισραήλ στο Λίβανο) και "Without Chains". Στις 15 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η Patti Smith βρέθηκε για 3,5 ώρες στη σκηνή του CBGB. Αυτή ήταν η τελευταία συναυλία που έλαβε χώρα στο ιστορικό αυτό club.

Το Μάρτιο του 2007 έγινε η ένταξη της Patti στο Rock & Roll Hall Of Fame, ενώ ένα μήνα μετά κυκλοφόρησε το δίσκο διασκευών "Twelve" .

Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου παρουσιάστηκε το ντοκιμαντέρ "Patti Smith: Dream Of Life", του σκηνοθέτη Steven Sebring, το οποίο κέρδισε το βραβείο "Excellence in Cinematography Award: Documentary". Την αφήγηση στο φιλμ ανέλαβε η ίδια η Smith. 




Στις 11 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει το live album "The Coral Sea", στο οποίο η Patti Smith απαγγέλλει την ομώνυμη ποιητική της συλλογή, η οποία γράφτηκε το 1996 και είναι αφιερωμένη στον Robert Mapplethorpe. Στην ηχογράφηση αυτή, τη Smith συνοδεύει στην κιθάρα ο Kevin Shields των My Bloody Valentine. 


Κωστής Αγραφιώτης

----------------------------------------------------------------------------------------------------


Η Patti Smith (γεν Patricia Lee Smith στις 30 Δεκεμβρίου1946) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, μουσικός και ποιήτρια. Θεωρείται σημαντική επίδραση στη γέννηση του πανκ με το πρώτο της άλμπουμ Horses. Την αποκάλεσαν «νονά του πανκ»  καθώς συνδύασε το στυλ της μπητ ποίησης με το garage rock. Οι αναφορές της εισήγαγαν την γαλλική ποίηση του 19ου αιώνα στους αμερικανούς έφηβους, ενώ η τολμηρή γλώσσα της αψήφησε την εποχή της ντίσκο. Η Σμιθ είναι περισσότερο γνωστή για το τραγούδι της "Because the Night", το οποίο έγραψε μαζί με τον Μπρους Σπρίνγκστιν και έφθασε στο no 13 του Billboard Hot 100. Το 2005 η Patti Smith επονομάστηκε τιμητικά Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων από τον Γάλλο υπουργό Πολιτισμού, και το 2007 πήρε τη θέση της στο Rock and Roll Hall of Fame.

Δισκογραφία

Studio albums

Horses (1975)
Easter (1978)
Wave (1979)
Dream of Life (1988)
Gone Again (1996)
Gung Ho (2000)
Trampin' (2004)
Twelve (2007)
Banga (2012)
Live albums

Horses/Horses (2005)
The Coral Sea (2008)
Compilations
Land (2002)
EP
Set Free (1978)

Witt (1973)
Babel (1978)
Woolgathering (1992)
Early Work (1994)
The Coral Sea (1996)
Poems (Vintage Classics) by William Blake - Edited by and with introduction by Patti Smith (2007)
Land 250 (2008)
Trois (2008)
Just Kids (2010)

 --------------------------------------------------------------------------------------------


ΠΗΓΕΣ










------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






---------------------------------------------------------------------------------------------------------------








Δημοσίευση σχολίου