Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ

Κατίνα Παξινού


Κατίνα Παξινού. Ανέβηκε στο σανίδι με καρκίνο και κέρδισε αβίαστα το χειροκρότημα του κόσμου. 

Ήταν ο πιο συγκινητικός αποχαιρετισμός στο ελληνικό θέατρο.



katina paxinoy web

Το 1969 η μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Κατίνα Παξινού, πληροφορήθηκε ότι έπασχε από καρκίνο. Η ισχυρή της προσωπικότητα την έκανε να μην το βάλει κάτω στο άκουσμα του θλιβερού νέου. Εκείνη τη χρονιά, θέλοντας να «μετρήσει» τις δυνάμεις της, πήρε μέρος στην τελευταία της ταινία, «Το νησί της Αφροδίτης». Υπέφερε από τρομερούς πόνους που την ταλαιπωρούσαν. Όμως, η Παξινού ολοκλήρωσε τα γυρίσματα χωρίς να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα στον σκηνοθέτη και τους συνεργάτες της. Δεν ανέφερε σε κανένα τίποτα για τους καθημερινούς και αδιάλειπτους πόνους.

paxinou-mourning



Ο τελευταίος ρόλος

 Κατά τη χειμερινή περίοδο 1971- 1972, η Παξινού πρωταγωνιστούσε στο έργο του Μπρέχτ «Μάνα κουράγιο», σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Ο ρόλος της ήταν απαιτητικός. Με το που άνοιγε η αυλαία, εμφανιζόταν πάνω στη σκηνή κουβαλώντας ένα κάρο, μέσα στο οποίο ήταν κάποιοι από τους ηθοποιούς του θιάσου. Τους έσερνε, όχι με την ελάχιστη μυική δύναμη που της είχε απομείνει, αλλά με την τεράστια ψυχική αντοχή, που της έδινε η αγάπη της για το θέατρο και η άρνησή της να παραιτηθεί. Η ασθένεια την είχε καταβάλει, αλλά  κανείς από τους θεατές δεν καταλάβαινε ότι υπέφερε. Πάνω στη σκηνή ήταν μια λαμπερή πρωταγωνίστρια. Στα παρασκήνια όμως ήταν μια άρρωστη ηλικιωμένη γυναίκα, που για να τα βγάλει πέρα χρειαζόταν βοήθεια και φροντίδα από δύο νοσοκόμες.


paxinou



Η Κατίνα Παξινού στην Επίδαυρο Οι ερμηνείες της Παξινού στις αρχαίες τραγωδίες, άφησαν εποχή. Το 1938 ο τότε διευθυντής του εθνικού θεάτρου, Δημήτρης Ροντήρης, αποφάσισε να ανεβάσει στην Επίδαυρο την Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Ήταν η πρώτη παράσταση που δόθηκε στο αρχαίο θέατρο μετά την αρχαιότητα. Η Παξινού ενσάρκωσε την Ηλέκτρα. Η ερμηνεία της ήταν συγκλονιστική. Ο ίδιος ο Μινωτής είπε για εκείνη την παράσταση: «Όταν παίξαμε το 1938 την “Ηλέκτρα” στην Επίδαυρο, κατέβηκαν οι χωριάτες απ’ όλη την Αργολίδα. Η Κατίνα Παξινού έπαιζε την Ηλέκτρα και η Ελένη Παπαδάκη την Κλυταιμνήστρα. Μετά την παράσταση, απλοί αγρότες τους φιλούσαν τα ρούχα και τα χέρια και η Κατίνα έλεγε: “Σας παρακαλώ δεν είμαι παπάς. Μην μου φιλάτε το χέρι”. Και κάποιος είπε: “Ο Θεός να σ’ έχει καλά παιδί μου, που με έκανες και έκλαψα”. Από τότε η Επίδαυρος έγινε το δεύτερο σπίτι της ηθοποιού.

paxinou ilektra


Το δικό της «αντίο» στο θέατρο Το καλοκαίρι του 1972, είχε πια αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Είχε συνειδητοποιήσει ότι η ασθένεια σύντομα θα της στερούσε τη ζωή. Τότε επισκέφτηκε τον αγαπημένο της χώρο. Την Επίδαυρο. Κάθισε ανάμεσα στους θεατές και όχι εκεί που ανήκε, στη σκηνή. Το κοινό όμως αντιλήφθηκε την παρουσία της. Αυθόρμητα, οι θεατές  σηκώθηκαν, την κοίταξαν και της χάρισαν το καλύτερο αντίο. Άρχισαν να τη χειροκροτούν ρυθμικά και ασταμάτητα.  Οι τουρίστες, που δεν την αναγνώριζαν, αναρωτήθηκαν αν επρόκειτο για κάποια βασίλισσα. Και τότε, κάποιος από το κοινό τους απάντησε: «Ναι, είναι βασίλισσα. Είναι η Ατόσα (παρομοίωση με αυτοκράτειρα της Περσίας), είναι το μεγαλύτερο φαινόμενο της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου».

paxinou1




Είχε κερδίσει με το ταλέντο, τη δύναμη και τη λεβεντιά της ψυχής της την  αναγνώριση και την αγάπη του κόσμου. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1973, η Κατίνα Παξινού λυτρώθηκε οριστικά από τους πόνους.



----------------------------------------------------------------------------------------------------


Nα γιατί η Κατίνα Παξινού είναι μια μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός 


Η ηθοποιός που δεν ήθελε να μακιγιάρεται


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ ΚΟΛΟΒΟΥ




Η Κατίνα Παξινού γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1900 στον Πειραιά και το πραγματικό της όνομα ήταν Κατέρινα Κωνσταντοπούλου. Η οικογένειά της ήταν αρκετά εύπορη και θεωρούνταν από τις καλύτερες μεγαλοαστικές οικογένειες της περιοχής. Η οικογένεια θα αποκτούσε συνολικά επτά παιδιά. Πέντε κορίτσια και δύο αγόρια. Ο πατέρας της Βασίλης Αντωνόπουλος, ήταν αλευροβιομήχανος και η οικονομική του κατάσταση, έδωσε την ευκαιρία στην Κατίνα, να φοιτήσει σε εξαιρετικά σχολεία.  

 Όταν της πρότειναν το ρόλο της Πιλάρ στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», της έστειλαν να διαβάσει το σενάριο. "Είμαι ίδια" είπε. "Αλλά δοκιμαστικό δεν κάνω". 

  Από τη σχολή Χιλλ θα βρεθεί στις καλόγριες της Τήνου κι από 'κει εσώκλειστη στην Ελβετία. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης. Από νεαρή ηλικία, θα δείξει ένα εκπληκτικό έμφυτο ταλέντο στη μουσική και την υποκριτική. Στα 17 της παντρεύτηκε τον βιομήχανο Γιάννη Παξινό και απέκτησε μαζί του δύο κόρες. 6 χρόνια μετά θα ζητήσει διαζύγιο και στα 34 της θα φύγει από τη ζωή η πρωτότοκη κόρη της, Εθέλ.




"Είμαι ένας άνθρωπος όπως όλοι. Έζησα. Έκανα παιδιά. Έθαψα παιδιά. Και πόνεσα θάβοντας αυτά τα παιδιά."   

   
Η Κατίνα Παξινού με την Ελένη Παπαδάκη και τον Κωστή Μπαστιά, σε μια λήψη της αγγλικής τηλεόρασης, το 1939, όταν το Εθνικό θέατρο βρέθηκε στο Λονδίνο, με την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

Η Κατίνα Παξινού με την Ελένη Παπαδάκη και τον Κωστή Μπαστιά, σε μια λήψη της αγγλικής τηλεόρασης, το 1939, όταν το Εθνικό θέατρο βρέθηκε στο Λονδίνο, με την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή


Η ζωή και οι ρόλοι της Κατίνας Παξινού 

*1920

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ως ηθοποιός του λυρικού θεάτρου, στην όπερα «Αδελφή Βεατρίκη», που έγραψε αποκλειστικά για την ίδια ο Δημήτρης Μητρόπουλος.  



"Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" Ο  Dudley Nichols εξηγεί στη Rosalind Russell, στον Raymond Massey και στην Κατίνα Παξινού τη σκηνή  
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" Ο Dudley Nichols εξηγεί στη Rosalind Russell, στον Raymond Massey και στην Κατίνα Παξινού τη σκηνή




*1928

Ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Αλέξη Μινωτή, τον οποίο συνάντησε στο καμαρίνι της Μαρίκας Κοτοπούλη και κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ «Γυμνή Γυναίκα».  

 *1931 

Μαζί με τον Αλέξη Μινωτή θα εισχωρήσουν στο Συνεταιρικό Θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, που παρουσιάζει σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως: «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο' Νιλ, «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχωφ και άλλα.


*1932 έως το 1940

Η Κατίνα Παξινού εμφανιζόταν στο Εθνικό Θέατρο και για 8 χρόνια ερμήνευσε ρόλους που την καταξίωσαν ως κορυφαία ηθοποιό της ελληνικής σκηνής. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εμφανιστεί θα ταξιδέψει στη Μ. Βρετανία και τη Γερμανία, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, την Γερτρούδη στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την Κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν. Την περίοδο του πολέμου θα φύγει στις ΗΠΑ, όπου εμφανίζεται στο θέατρο Μπρόντγουεϊ και ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο, με τους οποίους κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση. Παξινού και Μινωτής επισφραγίζουν τη σχέση τους με έναν γάμο το 1940. Η κοινή τους ζωή θα κρατούσε 40 ολόκληρα χρόνια.



*1950 


Επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίζεται πάλι μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο περιοδεύει σε μεγαλουπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Ξαναπαίζει στη Νέα Υόρκη στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, έργο που επαναλαμβάνει στην Αθήνα στο Θέατρο Κοτοπούλη.


*1957 

 Εμφανίζεται πλέον μόνιμα στη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας έργα του αρχαίου Θεάτρου και του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου. «Εκάβη», «Μήδεια», «Φοίνισσες» και «Βάκχες» του Ευριπίδη, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ και άλλα.  

 *1968 

Με τον Αλέξη Μινωτή η Κατίνα Παξινού θα κάνει τον δικό της θίασο και θα εμφανίζεται στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης, και στο Θέατρο «Διάνα» της οδού Ιπποκράτους.   


Στο ρόλο της Πιλάρ στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα»

Στο ρόλο της Πιλάρ στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» 



Η βραδιά των Όσκαρ. η Κατίνα Παξινού ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β γυναικείου ρόλου στην πρώτη εμφάνιση της στην οθόνη
Η βραδιά των Όσκαρ. η Κατίνα Παξινού ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β γυναικείου ρόλου στην πρώτη εμφάνιση της στην οθόνη 


  *1971 

 Για έναν χρόνο ερμηνεύει στο Θέατρο «Πάνθεον», την τελευταία μεγάλη επιτυχία της, «Μάνα Κουράγιο» στο ομώνυμο έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ.   Το 1944 θα πάρει το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την συγκλονιστική Πιλάρ στο «Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα». 

Μόλις το παρέλαβε είπε: 


"Το δέχομαι για λογαριασμό όλων των συναδέλφων μου, του Εθνικού θεάτρου, ζωντανών ή νεκρών (εκείνη την εποχή κανείς δε γνώριζε ποιοι είχαν παραμείνει ζωντανοί από τον πόλεμο).   



Στο ρόλο της Πιλάρ στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα»
Στο ρόλο της Πιλάρ στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» 



Όταν της πρότειναν το ρόλο, της έστειλαν να διαβάσει το σενάριο. "Είμαι ίδια" είπε. "Αλλά δοκιμαστικό δεν κάνω". Οι άνθρωποι της παραγωγής συμφώνησαν. Της πήγαν τα ρούχα, αλλά δεν δέχτηκε να τα φορέσει. Θεωρούσε ότι δεν ταίριαζαν στο ρόλο. Το αποδέχτηκαν και αυτό. Ωστόσο η Κατίνα Παξινού είχε και άλλες αντιρρήσεις.

 "Είμαι ηθοποιός του θεάτρου, παίζω το ρόλο εξελικτικά και σε συνέχεια χρόνου.Το σπάσιμο σε μικρά, ανεξάρτητα κινηματογραφικά πλάνα με αποδιοργανώνει." 

Οι άνθρωποι της Paramount αναγκάστηκαν να γυρίσουν ολοκληρωμένες τις σκηνές, χρησιμοποιώντας τρεις διαφορετικές κάμερες για τα κοντινά, τα γενικά και τα υπόλοιπα πλάνα της.Το γύρισμα ήταν συγκλονιστικό και το αποτέλεσμα ξεσήκωσε ηθοποιούς και τεχνικούς που άφησαν ό,τι έκαναν εκείνη τη στιγμή για να τη χειροκροτήσουν.   Το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτώ στο Φεστιβάλ Μπιάριτς για την ερμηνεία της στην ταινία «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».  

            ----------------------------------------------------------------------

5 πράγματα που ίσως δε γνωρίζετε για την Κατίνα Παξινού

 Ήταν γιαγιά του Αλέξανδρου Αντωνόπουλου 

  Ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β γυναικείου ρόλου στην πρώτη εμφάνιση της στην οθόνη. 

  Ήταν υποψήφια για το ρόλο της "Mama Hanson" στην ταινία «I Remember Mama» (1948), ωστόσο πιο τυχερή στάθηκε και επιλέχθηκε η Irene Dunne, η οποία μάλιστα έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ. 

  Ήταν η 21η ηθοποιός που πήρε Όσκαρ. 

  Εξηγώντας στους παραγωγούς της Paramount στο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», γιατί ήταν η κατάλληλη για το ρόλο, είπε:

 "Κατάγομαι από γενιές ανταρτών. Η γιαγιά μου έμαθε το αλφάβητο από έναν οπλαρχηγό των ανταρτών σε μια σπηλιά. Την ξέρω την Πιλάρ. Την ξέρω καλά.

                                      --------------------------------------------



Με τον Αλέξη Μινωτή στον Άμλετ
 Με τον Αλέξη Μινωτή στον Άμλετ


Η Κατίνα Παξινού έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο' Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή. Παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α' και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλλα Ντ' Εστέ». Το καλοκαίρι του 1972, η Kατίνα Παξινού εμφανίζεται, για τελευταία φορά, στο θέατρο της Επιδαύρου. Πέθανε μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο, στις 22 Φεβρουαρίου 1973.





Nα γιατί η Κατίνα Παξινού είναι μια μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός





Το «ιερό τέρας» Κατίνα Παξινού
Η παγκοσμίου φήμης ελληνίδα ηθοποιός που κατέκτησε το Χόλιγουντ!

Οι μνημειώδεις ερμηνείες της στο σανίδι, που σφράγισαν τους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, και η 45χρονη καριέρα της στο θέατρο μπορούν να ξεπεραστούν μόνο από τη δίψα της για ζωή.
Η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός, με πραγματικά διεθνή καριέρα στις πλάτες της, έδωσε στους χαρακτήρες του παγκόσμιου θεάτρου λίγη από τη λάμψη της: Κλυταιμνήστρα, Ηλέκτρα, Ιοκάστη, Μπερνάρντα Άλμπα, Μήδεια, Ολίβια, Αγαύη, λαίδη Μάκβεθ, Γερτρούδη, Έντα Γκάμπλερ και πολλές ακόμα ηρωίδες του θεάτρου βρήκαν την ιδανική ενσάρκωσή τους στις ερμηνείες της Παξινού.
Όσοι ευτύχησαν να τη δουν στη σκηνή, παραμιλούσαν από τις ερμηνείες της, με το κοινό να λατρεύει το θέατρο επειδή ακριβώς έπαιζε η Παξινού.
Πέρα όμως από πολύπλευρη και ανεπανάληπτη καλλιτεχνική προσωπικότητα, η Παξινού ήταν άνθρωπος καλόκαρδος, προσιτός και με χιούμορ, γεγονός που θα έκανε τον Ευγένιο Ο'Νιλ να σημειώσει για εκείνη: «Είναι τόσο σπάνιο στον καιρό μας να ανταμώσει κανείς στο θέατρο μια τόσο εκλεκτή και απλή γυναίκα και συνάμα μια τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα».
Ας δούμε τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής της...


Πρώτα χρόνια



Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου γεννιέται στις 15 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά, μέσα σε μεγαλοαστική οικογένεια, με τον πατέρα της, Βασίλη Κωνσταντόπουλο, να διατηρεί αλευροβιομηχανία. Η ανήσυχη φύση της Κατίνας θα την ωθήσει να ασχοληθεί από μικρή με διάφορες δραστηριότητες, την ώρα που ο ζωηρός της χαρακτήρας θα κάνει τους γονείς της να τη στείλουν εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας.
Μετά τις σχολικές της υποχρεώσεις, η Κατίνα θα παραμείνει στην Ελβετία για να φοιτήσει στο Ωδείο της Γενεύης, σπουδάζοντας μουσική και τραγούδι. Σειρά κατόπιν έχουν αντίστοιχες σχολές σε Βιέννη, Βερολίνο και Κωστάντζα, με τις επιδόσεις της να την αναγορεύουν σε αδιαμφισβήτητο ταλέντο.

Ο γάμος με τον Παξινό


Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, θα παντρευτεί τον βιομήχανο Ιωάννη Παξινό, με τον οποίο και θα αποκτήσει δύο κόρες, την Έθελ και την Ιλεάνα. Δυστυχώς, αργότερα η πρώτη της κόρη θα χάσει τη ζωή της, γεγονός που θα στιγματίσει τη νεαρή μητέρα. Ο γάμος τους έμελλε να κρατήσει μόλις τρία χρόνια.
Την ίδια εποχή θα ξεκινήσει και η καλλιτεχνική της σταδιοδρομία, με το ταλέντο και την αγάπη της για την τέχνη να την ξεχωρίζουν από τον σωρό και τις πρώτες επιτυχίες να έρχονται σχετικά νωρίς.

Πρώτα βήματα στο θέατρο


Ο πρώτος αξιομνημόνευτος ρόλος της ήταν αυτός της αδελφής Βεατρίκης στο ομώνυμο μελόδραμα που έγραψε ειδικά για την Παξινού ο σπουδαίος συνθέτης Δημήτρης Μητρόπουλος. Ήταν το 1920 στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά όταν τέθηκαν λοιπόν οι βάσεις για την εκπληκτική της μετέπειτα καριέρα.
Μέχρι το 1926 θα πραγματοποιήσει εμφανίσεις ως λυρική καλλιτέχνις, με τον πρώτο θεατρικό ρόλο να έρχεται τον Δεκέμβριο του 1928 στο θέατρο Κοτοπούλη: η Παξινού πρωταγωνιστεί στη «Γυμνή Γυναίκα» του Μπατάιγ, ρόλος που θα την καθιερώσει στις συνειδήσεις κοινού και κριτικών ως δεινή ερμηνεύτρια δραματικού ρεπερτορίου.

Γνωριμία με τον Μινωτή

Το 1931 θα συνεργαστεί με τον επίσης κορυφαίο Αλέξη Μινωτή, προσχωρώντας από κοινού στον νεότευκτο θίασο του σπουδαίου Αιμίλιου Βεάκη. Η γνωριμία Παξινού-Μινωτή έμελλε να είναι καθοριστική για τη ζωή αμφότερων, με τους δυο τους να συνδέονται ερωτικά και να παντρεύονται τυπικά αργότερα (1940), γινόμενος ο ένας για τον άλλο παντοτινός σύντροφος στη ζωή και το σανίδι, με την κοινή τους ζωή να μετρά τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες.
Η αρμονική συνεργασία του καλλιτεχνικού διδύμου θα τους εκτόξευε στην κορυφή: από το 1932 έως και το 1940 θα κάνουν τη διαφορά στο ελληνικό θέατρο, με μνημειώδεις παραστάσεις που θα σφραγίσουν τη μνήμη του κοινού. Παξινού και Μινωτής προσκαλούνται το 1932 να συνεργαστούν με το Εθνικό Θέατρο (ιδρύθηκε το 1930), συνεργασία που έμελλε να συνεχιστεί για χρόνια, με έργα κλασικού ρεπερτορίου και αρχαίου δράματος.
Το 1940 η Παξινού εγκαταλείπει το Εθνικό Θέατρο, ήταν πλέον ώρα να κατακτήσει και την Ευρώπη. Περιοδεύει σε Λονδίνο, Φρανκφούρτη και Βερολίνο με διθυραμβικές κριτικές...


Η περίοδος της Αμερικής



Στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου η Παξινού εγκαταλείπει την Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Αμερική (Μάιος 1941). Σαν ένα καπρίτσιο της μοίρας λες, ο δρόμος για να επιστρέψει από το Λονδίνο όπου περιόδευε στην Ελλάδα ανακόπηκε από τον πόλεμο, με μόνη επιλογή να είναι οι ΗΠΑ. Οι πρώτοι ρόλοι στο Μπρόντγουεϊ έρχονται σιγά-σιγά, με την Παξινού να χτίζει προοδευτικά όνομα στο ιδιαίτερα απαιτητικό θεατρικό τοπίο της Νέας Υόρκης και τον Μινωτή να την ακολουθεί εκεί, έπειτα από πολλές προσωπικές περιπέτειες.
Σειρά έχει κατόπιν ο κινηματογράφος, τον οποίο και κατακτά με σταθερά και αποφασιστικά βήματα. Το 1944 έρχεται ο ρόλος που θα την καθιερώσει αποφασιστικά σε διεθνές επίπεδο, χαρίζοντάς της Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου: είναι το φιλμ «Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα», με την Παξινού να υποδύεται τον ρόλο της φλογερής Ισπανίδας ηρωίδας Πιλάρ!



Katína Paxinoú in For Whom the Bell Tolls trailer.jpg







Η Παξινού είναι ήδη γνωστή στο Χόλιγουντ όταν θα βραβευτεί και με το βραβείο Κορτό για την ερμηνεία της στο έργο «Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα»...


Επιστροφή στην Ελλάδα



Το 1952 θα βρει την Παξινού πίσω στα πατρώα εδάφη, όπου και θα επιστρέψει σύντομα στις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο (1955), ερμηνεύοντας κορυφαίους ρόλους στο πλευρό του Μινωτή. Το ελληνικό θέατρο της ανήκει, σημειώνοντας τη μία επιτυχία πίσω από την άλλη και κατακτώντας Ηρώδειο και Επίδαυρο: αφήνει εποχή στην αρχαία τραγωδία!
Η διεθνής φήμη της δεν έχει ωστόσο ξεχαστεί από την επιστροφή της στην Ελλάδα. Ο Όρσον Γουέλς την επιλέγει για τον «Κύριο Αρκάντιν» του (1955) και κατόπιν ο Λουκίνο Βισκόντι την αναζητά για το αριστούργημά του «Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του» (1960).
Σε τηλεγράφημα του ίδιου του Γουέλς στον Mινωτή για την ερμηνεία της Παξινού στο φιλμ του, ο κορυφαίος σκηνοθέτης σημειώνει: «Πρόσφατα είδα τον "Kύριο Aρκάντιν" σχεδόν ολοκληρωμένο και μπορώ να σας διαβεβαιώσω άλλη μια φορά ότι η Kατίνα Παξινού δεν είναι μόνο μεγάλη, είναι μοναδική».

Η εποχή της δικτατορίας



Στη διάρκεια της δικτατορίας, η Παξινού θα εγκαταλείψει το Εθνικό Θέατρο (1968) και θα συγκροτήσει δικό της θίασο -με τον Μινωτή-, το «Θέατρο Παξινού», γνωρίζοντας και πάλι επιτυχίες: ανεβάζουν Λόρκα, Ίψεν και Μπρεχτ σε παραστάσεις που μνημονεύονται ακόμα για την αρτιότητα και την τόλμη τους.


Θάνατος



Η τελευταία παράσταση της μεγάλης κυρίας στο θέατρο ήταν στο «Μάνα κουράγιο» του Μπρεχτ, ενώ η στερνή της κινηματογραφική εμφάνιση είναι στο «Νησί της Αφροδίτης» (1969). Η Κατίνα Παξινού πέθανε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 1973, με το ελληνικό θεατρικό κοινό να πενθεί.
Όπως άλλωστε παρατήρησε ο Παναγιώτης Kανελλόπουλος στο αποχαιρετιστήριο άρθρο του για την Παξινού στη «Nέα Eστία»: «Όταν φεύγει μια μεγάλη ηθοποιός, φεύγουν όλα τα πρόσωπα που είχε εκείνη ενσαρκώσει. H αθέατη αυτή συνοδεία προσώπων έχει κάτι το ιερό και ανατριχιαστικά μυστηριακό. Tο αισθάνθηκα για πρώτη φορά ιδιαίτερα όταν είδα να οδηγείται στην τελευταία της κατοικία η Kατίνα Παξινού. Έκλεισα μια στιγμή τα μάτια μου και είδα να τη συνοδεύουν και να φεύγουν για πάντα μαζί της η Hλέκτρα, η Eκάβη και η Mπερνάρντα Άλμπα, η Iοκάστη και η Άννα Kρίστι, η Άτοσσα και η Πιλάρ, η Φαίδρα και η Έντα Γκάμπλερ, η Hλέκτρα, η Mήδεια και η Mάνα Kουράγιο και άλλες μορφές που έτσι όπως τις είχε ενσαρκώσει η Kατίνα δεν πρόκειται ποτέ πια να περπατήσουν πάνω στη Γη».


Κληρονομιά



Το «φαινόμενο» της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου υπερέβη τα ασφυκτικά όρια της εγχώριας παραγωγής και κατέκτησε με τις ερμηνείες της Ευρώπη και Αμερική, πριν περάσει στον κινηματογράφο και κατακτήσει την οικουμένη.
Οι αμέτρητες θεατρικές επιτυχίες της και οι 11 κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. H Kατίνα Παξινού δεν ήταν μόνο η πρώτη (και μοναδική) Eλληνίδα που βραβεύτηκε με Όσκαρ, ήταν η πρώτη μη αμερικανίδα ηθοποιός που βραβευόταν ποτέ με την ύψιστη διάκριση της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου!
Η Παξινού έκανε επίσης μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο'Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο το 1933. Ήταν όμως και το άλλο: δέκα χρόνια μετά τη γνωριμία Μινωτή-Παξινού, αποφασίζουν να ανεβάσουν με το Eθνικό Θέατρο την «Hλέκτρα» του Σοφοκλή στην Eπίδαυρο.
Eίναι η πρώτη σύγχρονη επαγγελματική παράσταση που γίνεται εκεί, με τον ιερό για τους ηθοποιούς χώρο να γνωρίζει μια «δεύτερη ζωή»! Και η μαγική αυτή συγκυρία ξεκινά με τη φαεινή ιδέα της Παξινού και του Mινωτή.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Φιλμογραφία

For Whom the Bell Tolls, ελλην. τίτλος: Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα, του Σαμ Γουντ (1943)

Hostages, ελλην.τίτλος: Πυρ!,του Φρανκ Τατλ(1943)

Confidential Agent, ελλην.τίτλος:Ο εμπρηστής,του Χέρμαν Σάμλιν(1945)

Uncle Silas,ελλην.τίτλος:Η οργή του Θεού,του Τσαρλς Φρανκ (1947)

Mourning Becomes Electra, ελλην. τίτλος: Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, του Ντάντλεϊ Νίκολς (1947)

Prince of Foxes,ελλην.τίτλος:Καίσαρ Βοργίας, τουΧένρι Κινγκ (1949)

Confidential Report,ελλην. τίτλος: Ο κύριος Αρκάντιν, του Όρσον Γουέλς(1955)

Τhe miracle,ελλην.τίτλος: Το θαύμα,του Έρβιν Ρέιπερ (1959)

Rocco e i suoi fratelli, ελλην.τίτλος:Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του, του Λουκίνο Βισκόντι(1960)

Τante Zita, ελλην. τίτλος:Πως γνώρισα τον έρωτα,του Ρομπέρ Ανρικό (1968)

Un ete Fauvage του Μαρσέλ Καμί (1969)

Το νησί της Αφροδίτης,του Γιώργου Σκαλενάκη (1969)


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΕΣ






-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Το πρώτο μέρος του αφιερώματος στην ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ ξεκινάει την αφήγηση από τα παιδικά χρόνια και της μουσικές σπουδές της ηθοποιού, τον πρώτο της γάμο, τη γνωριμία της με το Μινωτή, τη στροφή των καλλιτεχνικών της προτιμήσεων προς το θέατρο, καθώς και την προπολεμική περίοδο του Εθνικού Θεάτρου, την παράσταση της σοφόκλειας Ηλέκτρας στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου το 1938, την καριέρα της στην Αμερική και το βραβείο Όσκαρ που κέρδισε για τον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο και καταλήγει στην επιστροφή της στην Ελλάδα το 1955. Για την Παξινού μιλάει ο εγγονός της ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ, ενώ ακούγονται και προβάλλονται αποσπάσματα συνεντεύξεων της ίδιας του ΑΛΕΞΗ ΜΙΝΩΤΗ και άλλων.


Η ηθοποιός ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ είναι η πρωταγωνίστρια αυτής της εκπομπής στη σειρά «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ». Ο εγγονός της και ηθοποιός ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ παρουσιάζει την ανθρώπινη πλευρά της ηθοποιού, τη μεγάλη της αγάπη για τη μουσική και τα ταξίδια. Επικεντρώνεται στη μοναδική της ικανότητα να μεταμορφώνεται μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα σε ηρωίδα μεγάλων ρόλων, όπως η ΚΥΡΙΑ ΑΛΒΙΝΓΚ από τους «ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ», και περιγράφει τη μοναδική σχέση που ανέπτυσσε με το ρόλο και τους θεατές ως το τέλος της ζωής της. Η ΜΑΡΙΑ ΧΟΡΣ και η ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ περιγράφουν τη συνεργάτιδα και φίλη από μνήμες συνεργασιών τους σε θεατρικές παραστάσεις στην ΑΘΗΝΑ και στην ΕΠΙΔΑΥΡΟ ή από ταξίδια που έκαναν μαζί. Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΣΤΑΝΑΣ μιλά για τη δασκάλα του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και ο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ για τη μοναδική του σύντροφο. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η προβολή στιγμών της Κ. ΠΑΞΙΝΟΥ από φιλμ του προσωπικού της αρχείου, από συνέντευξή της στο BBC, η μετάδοση ηχητικών αποσπασμάτων με ερμηνείες ρόλων που θεωρούνται μοναδικές, και από πλούσιο φωτογραφικό υλικό.


 


Δημοσίευση σχολίου