Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

RORY GALLAGHER - ΡΟΡΥ ΓΚΑΛΑΧΕΡ

                                           



 









       


-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ένας νεαρός ροκάς με τον Rory Gallagher το 1981 στη Νέα Φιλαδέλφεια... 

Σεπτέμβρης 1981, Αθήνα.

 Το τρένο της αλλαγής κατεβαίνει με τα χίλια, έχει περάσει τα Τέμπη. Αλλαγή κι απάνω τούρλα, δηλαδή. Η νεολαία ζαλισμένη και προβληματισμένη, στη μετά χούντα εποχή, ψάχνει τα διέξοδά της, πού αλλού; Στη ροκ μουσική. Βλέπετε, δεν συνέβαινε τίποτα στην Αθήνα, αν εξαιρέσεις τη συναυλία των γαρυφάλλων (Rolling Stones) το 1967, στο γήπεδο της Λεωφόρου. Ποιος θα τολμούσε να έλθει μετά απ” αυτά τα γεγονότα εδώ; Υπήρχε κάτι σαν εμπάργκο. Και να που ο Sting με τους Police το έσπασε πρώτος το 1980. Όμως, η νεολαία δίψαγε για κάτι πιο πιο ατόφιο, πιο άμεσο, πιο rock διάολε… 

Και η είδηση έσκασε σαν βόμβα. Το δισκάδικο Happening, υπερήφανα ανακοινώνει τον ερχομό του Rory Gallagher, για δυο συναυλίες στην Ελλάδα. Μία στην Αθήνα, στο στάδιο της AEK (Νίκος Γκούμας) και μια στη Θεσσαλονίκη, στο Παλέ. Εισιτήριο ένα πεντακοσάρικο, ακριβούτσικο, αλλά ο πρώτος πραγματικός guitar hero, θα ήταν ολοζώντανος μπροστά σου. Ο Rory, η ψυχάρα του Rock. 


Σαράντα χιλιάδες κόσμος στριμώχτηκε στο γήπεδο και να κι εγώ με δυο φιλαράκια. Η ατμόσφαιρα γενικά μύριζε μπαρούτι και ΜΑΤατζήδες είχαν περικυκλώσει το γήπεδο, έχοντας και την εμπειρία της Θύρας 7, που είχε προηγηθεί τον Φλεβάρη. Με το που πέφτει η πρώτη πενιά, καπνοί έζωσαν τη μια πλευρά του γηπέδου, έξω καίγονταν το σύμπαν, μαγαζιά, περιπολικά τα πάντα. Τα χάσαμε, λέμε, ρε πούστη μου, θα μας χαλάσουν το live. Σε λίγη ώρα, ασφυξία από τα καπνογόνα, ενώ ο Rory έπαιζε το Moonchild. O κόσμος σαστισμένος, άρχισε σιγά σιγά να φεύγει, φοβούμενος τα χειρότερα.

 Έξω από το γήπεδο έπεφτε το ξύλο της αρκούδας, ώσπου πήραμε κι εμείς τη μεγάλη απόφαση να φύγουμε. Η συναυλία μάθαμε τελείωσε με τον μισό κόσμο και το πεδίο μάχης έξω από το γήπεδο κράτησε ώρες.


 Από τότε, κύλησε το νερό στο αυλάκι και άρχισαν να μας τιμούν σιγά σιγά και οι υπόλοιποι rock stars της εποχής. Για ένα πράγμα στεναχωρέθηκα, όταν σε μια πρόσφατη μετακόμιση έχασα το απόκομμα του εισιτηρίου…

 Slowhand Gus... 


 ----------------------------------------------------------------------------------------------



   


Ο Ρόρι Γκάλαχερ στην Αθήνα




 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------




Πιστεύω ότι πολλοί είναι εκείνοι που βρέθηκαν στις ιστορικές συναυλίες του Rory Gallagher στην Ελλάδα τον Σεπτέμβρη του 1981 και θα ήθελαν να θυμηθούν...

Ιδού λοιπόν μερικά ντοκουμέντα. 




Αυτό είναι το φέϊγ-βολάν που προμήνυε την άφιξη του Rory Gallagher στην Ελλάδα. Είχε τυπωθεί στις αρχές του 1981 σε 50.000 αντίτυπα (αν θυμάμαι καλά) και μοιραζόταν σε άλλες συναυλίες που γινόντουσαν (ακόμα και ελληνικών συγκροτημάτων), μέσα σε κάθε σακούλα σε όσους ψώνιζαν από το δισκάδικο του Happening (Χαρ. Τρικούπη 13), μέσα στα εξώφυλλα των δίσκων του Rory που κυκλοφορούσαν τότε από την PolyGram και από τα δισκάδικα που επρόκειτο να πουλάνε εισιτήρια για τις συναυλίες.

Ο τίτλος "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!" ήταν διότι για μένα η συναυλίες του Gallagher ήταν μια πολυπόθητη επιθυμία που κράτησε τουλάχιστον τρία χρόνια. Στην ουσία έψαχνα για χρηματοδότηση, την οποία βρήκα τελικά στο πρόσωπο του αγαπημένου μου φίλου και συνεργάτη Δημήτρη Κερασιώτη. Παρόλο που τις αρχικές συζητήσεις, την περίοδο 1978-80 τις έκανα με τον επίσης αγαπητό φίλο Μπάμπη Καραποστόλη, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του γνωστού δισκάδικου "Jazz Rock". Επίσης, το "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!" κολλάει και στο γεγονός ότι θέλαμε με τον Δημήτρη να φέρναμε τον Rory από το 1980, την πρώτη χρονιά που άνοιξε το Happening, αλλά ο Donal (ο αδελφός του Rory, που όπως ξέρετε ήταν ο προσωπικός του μάναντζερ και εκτελούσε και χρέη tour manager, ήθελε να συνδύαζε τις εμφανίσεις στην Ελλάδα με ένα τουρ και μας ζήτησε να το αφήναμε για την επόμενη χρονιά, το 1981, οπότε και έγιναν.

Επίσης, θα παρατηρήσετε ότι στο φέϊγ-βολάν δεν αναγράφονται συγκεκριμένες ημερομηνίες των συναυλιών. Ο λόγος ήταν ότι όταν αρχίζαμε αυτή την καμπάνια δεν τις είχαμε ακόμα καθορίσει. Είχαμε όμως ζητήσει από τον Donal να είναι μέσα Σεπτεμβρίου για να αποφύγουμε κάθε πιθανότητα βροχής (είχαμε μάθει από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία ότι στα μέσα Σεπτεμβρίου από στατιστικές δεν έβρεχε σχεδόν ποτέ). Πράγματι ο Donal μας έκανε τη χάρη και μας έδωσε για την Ελλάδα ημερομηνίες στα μέσα Σεπτέμβρη.


Το μαγικό χαρτάκι


Ο Rory Gallagher προσέρχεται στο γήπεδο της ΑΕΚ με λιμουζίνα.








Ο Rory Gallagher και ο Ιωσήφ Αβράμογλου στη σκηνή, στη συναυλία της Ν. Φιλαδέλφειας. Τα αίματα άρχισαν να ανάβουν...


Ιδού λοιπόν και μια ιστορία (πιο προσωπική) από τη συναυλία του Rory Gallagher στην Αθήνα, που έγινε σαν σήμερα πριν από 31 ολόκληρα χρόνια.

Ήμουν 22 ετών τότε.

 Ελλείψει κατάλληλου προσωπικού ανέλαβα και τον ρόλο, κατά τη διάρκεια της συναυλίας, να συντονίζω τη μικρή ομάδα που θα... προστάτευε (τρομάρα μας) τον Rory και το γκρουπ από τη διάθεση του κάθε "διψασμένου" ροκά να ανέβει στη σκηνή να τον αγκαλιάσει και από 'κει που έπαιζε blues να χορεύανε οι δυο τους... μπλουζ...! 

Παράλληλα, ο Rory ανήσυχος με είχε ρωτήσει πριν το σώου που θα βρισκόμουν κατά τη διάρκεια... διότι ήθελε να νοιώθει σιγουριά ότι θα έχει "επικοινωνία" με την κονσόλα των μόνιτορς, απ' όπου άκουγε τη φωνή του και τη μπάντα. Δεν ήταν καθόλου βέβαιος ότι η "επικοινωνία" αυτή θα δούλευε μέσα στον χαμό... τόσο γιά τα πλούσια σε ιρλανδικό αξάν αγγλικά του όσο και γιά τα φτωχά αγγλικά του ηχολήπτη στην εν λόγω κονσόλα, που βρισκόταν πάνω στο stage στο δεξί του χέρι. 

Ως γνωστόν, το να ακούει σωστά ο καλλιτέχνης είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το αποτέλεσμα μιας συναυλίας. Τον διαβεβαίωσα λοιπόν ότι θα ήμουν κοντά του, δίπλα στην κονσόλα. Φορούσα μία δεόντως αθλητική περιβολή... και καλά για να έχω... ευκινησία (!) με λευκό μπλουζάκι που είχε το λογότυπο του "Happening", που ήταν η διοργανώτρια εταιρία. 

Κατεβάσαμε αρκετούς φίλους του Rory κάτω. Αν δεν γινόταν αυτό, η συναυλία του δεν θα διαρκούσε πάνω από μισή ώρα...! Και το να κατεβάζεις ένα "αγριεμένο νιάτο" με την αδρεναλίνη του στο ύψος του Λυκαβηττού, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα...! Με σταμπάρισαν λοιπόν ως διοργανωτή και οι... τριάντα χιλιάδες που ήσαν μέσα στο γήπεδο. Το βασικό τους πρόβλημα με τους διοργανωτές ήταν που βάλανε χορηγό τη Coca Cola. Δεν καταλάβαιναν βέβαια ότι ένα τόσο δύσκολο και επικίνδυνο επιχειρηματικά εγχείρημα θα ήταν - εκείνη την εποχή - σχεδόν αδύνατο να γίνει χωρίς την υποστήριξη του χορηγού, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν κεφάλαια για χάσιμο, παρά μόνο κάποιες οικονομίες, πολλή αγάπη για τα blues και τον Rory και πολλή τρέλα...! 

Στο τέλος λοιπόν, όταν έγινε ο χαμός... ανέβηκε κόσμος πάνω στη σκηνή, πέσανε τα δακρυγόνα κλπ. Έχασα τον Rory απ' τα μάτια μου, ούτε ξέρω πως κατέβηκε εκείνος απ' τη σκηνή... μια θολούρα παντού, πάω να κατέβω απ' τη μια πλευρά της σκηνής... δακρυγόνα, πάω απ' την άλλη... πάλι δακρυγόνα... βούτηξα τελικά στα τυφλά. Με πρησμένα μάτια και χωρίς αναπνοή διαπιστώνω ότι με κυνηγάνε και ο κόσμος και οι μπάτσοι...! Βγάζω τη μπλούζα του διοργανωτή και ενώ ο "πόλεμος" είναι σε πλήρη εξέλιξη καταδιωκόμενος βγαίνω στα στενά πίσω απ' το γήπεδο, τρέχοντας προς άγνωστη κατεύθυνση μπαίνω σε μια πολυκατοικία, την είσοδο της οποίας άνοιγε εκείνη την ώρα συμπτωματικά κάποιος και κρύβομαι για 45' περίπου λεπτά στον φωταγωγό... καθώς άκουγα απέξω τα μπαμ-μπουμ, τα σπασίματα και τις σειρήνες.

 Αφού ηρέμησαν κάπως τα πράγματα και ο περισσότερος κόσμος είχε φύγει από την περιοχή... αλλά οι "εχθροπραξίες" συνεχίζονταν στα χαρακώματα... βγαίνω ημίγυμνος και παρακαλάω ένα ταξί με άλλους μέσα να με απομακρύνει από 'κει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, δηλώνοντας ότι δεν είχα καθόλου χρήματα πάνω μου. Πράγματι, βρέθηκα στο Μενίδι και από 'κει πήρα άλλο ταξί προς το σπίτι. Ντύθηκα και έφυγα για το ξενοδοχείο Caravel, όπου ευελπιστούσα (κινητά βέβαια δεν υπήρχαν τότε) να βρω τα μέλη του συγκροτήματος... ζωντανά ! — με Rory Gallagher



Έχουμε ήδη αναλάβει δράση, προσπαθούμε να τους κατεβάσουμε κάτω. Η συναυλία δεν έχει τελειώσει. Το φινάλε της ήταν το πιο εκρηκτικό, που μπορούσε να φαντασθεί άνθρωπος, μολότωφ, ξύλο, δακρυγόνα, φωτιές, ζημιές. Λίγα λεπτά αργότερα δεν μπορούσαμε να κατέβουμε από τη σκηνή. 

Η συνέντευξη Τύπου





Στην προσπάθειά μου να προβάλω τις συναυλίες του Rory Gallagher σε Αθήνα και Θεσ/νίκη το 1981 και με δεδομένο ότι δεν υπήρχαν τότε πολλά διαθέσιμα μέσα, είχα ζητήσει από τον αείμνηστο δημοσιογράφο Χρήστο Οικονόμου να έπαιρνε μία συνέντευξη από τον καλλιτέχνη στην εκπομπή του "Σάββατο μία και μισή" στην τηλεόραση της ΕΡΤ και συγκεκριμένα για το επεισόδιο του Σαββάτου 12/9/1981 που ήταν και η ημέρα της συναυλίας στη Ν. Φιλαδέλφεια.

 Ο Χρήστος Οικονόμου ήθελε να το κάνει διότι ήταν ανοιχτός άνθρωπος και καταλάβαινε ότι ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και ένα μεγάλο γεγονός, μου αρνήθηκε όμως διότι φοβόταν τι θα έλεγε η διοίκηση της ΕΡΤ και μην τυχόν το εκλάμβανε ως διαφήμιση της συναυλίας (τα γνωστά...) και μου σύστησε να συνεννοηθώ πρώτα με τη διοίκηση. Ήξερα ότι με τη διοίκηση δεν θα' βγαζα άκρη και έτσι αναγκάστηκα να ζητήσω ρουσφέτι, ναι πολιτικό ρουσφέτι (θα τα πω όλα τώρα χαχα...), βέβαια δεν υπήρχε τίποτα μεμπτό, να' ναι καλά ο άνθρωπος (ο βουλευτής) στην ουσία βοήθησε σε κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητο!

 Έτσι λοιπόν, μέσω γνωστού του γνωστού ο τότε βουλευτής της Ν.Δ. κ. Αποστόλης Κράτσας μας βοήθησε να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη. Με πήρε και ανεβήκαμε στην ΕΡΤ και βρήκαμε τον κ. Σπήλιο Χαραμή, τότε δ/ντή της τηλεόρασης της ΕΡΤ και σήμερα Γεν. Δ/ντή του Ομίλου ΑΝΤ1. Του εξηγήσαμε ότι επρόκειτο για κάτι πολύ σημαντικό και αμέσως έδωσε το πράσινο φως να τον παρουσιάσει ο Οικονόμου. Τους ευχαριστώ και τους δύο και εύχομαι να βρεθεί κάπου κάποτε εκείνη η τηλεοπτική συνέντευξη διότι θα αποτελεί ένα μοναδικό ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ !  









Αυτό τo Δελτίο Τύπου είναι ξεχωριστό για μένα διότι δακτυλογραφήθηκε από μια κίτρινη πλαστική γραφομηχανή, που είχα αγοράσει (την πρώτη μου) κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70 (για να δίνω κείμενα στα περιοδικά) κάπου 180 δρχ. (αν θυμάμαι καλά). Στο Happening δεν είχαμε άλλη γραφομηχανή κι έτσι εκείνο το πρώτο μου απόκτημα συμμετείχε με τον τρόπο του στο σπουδαίο γεγονός των συναυλιών του Rory Gallagher στην Ελλάδα. 






























To 1980 και '81 οι λέξεις χορηγός και sponsor ήταν "άγνωστες" στην Ελλάδα. Είχαμε χορηγό την Coca Cola και στον Ian Gillan και στον Gallagher. Έτσι ξεκίνησαν οι χορηγίες στη χώρα μας και τότε οι αναρχικοί τα πήραν στο κρανίο, που δίναμε στην πολυεθνική την ευκαιρία να βάλει τη φίρμα της δίπλα στο αγνό και αυθεντικό ροκ.




Στις αρχές του 1981 πηγαίνω στο σπίτι του Rory και Donal Gallagher στο Λονδίνο, για να μιλήσουμε για όλες τις λεπτομέρειες των δύο συναυλιών στην Ελλάδα και για να πάρω μια συνέντευξη του Rory που την δημοσίευσα στο περιοδικό "Μουσικό Εξπρές", στο οποίο ήμουν Δ/ντής Σύνταξης. 

Αφού τα είπαμε όλα, τα συμφωνήσαμε, κάναμε τη συνέντευξη, ο Donal υπέγραψε το συμβόλαιο, ο Rory μου έπαιξε κανά-δύο καινούργια κομμάτια με κλασική κιθάρα... αργά το μεσημέρι τους είπα ότι έπρεπε να αποχωρήσω διότι είχα και ένα άλλο ραντεβού... Όταν με ρωτήσανε τι ραντεβού είχα τους είπα ότι η ΕΜΙ Λονδίνου μου είχε κλείσει μία πρόσωπο με πρόσωπο αποκλειστική συνέντευξη με τον George Martin, τον γνωστό παραγωγό των Beatles... μόλις τ' ακούσανε και οι δύο αρχίσανε να σκάνε στα γέλια... χα, χα, χα σιγά μην πας στον George Martin μου λέγανε, τι θα πας να κάνεις?... Μα λέω είναι ο παραγωγός των Beatles και εξ άλλου δεν είναι σωστό να τον στήσω τον άνθρωπο... χα,χα,χα... δεν πας πουθενά μου λένε θα φτιάξουμε να φάμε τώρα... δεν πείνασες? Και έτσι δεν μ' άφησαν με τίποτα να φύγω και ο Donal μπήκε στην κουζίνα και έφτιαξε μακαρονάδα και φάγαμε με άσπρο κρασί. 

Από τη μία μου άρεσε πολύ η παρέα από την άλλη σκεφτόμουνα πόσο εκτεθειμένος ήμουνα που δεν εμφανίσθηκα σε προγραμματισμένη συνέντευξη με έναν τέτοιο παραγωγό και πως αυτό θα γινόταν βούκινο και στην Ελλάδα. Δεν μπορούσα όμως να κάνω αλλιώς διότι είχα μπροστά μου και τις επερχόμενες συναυλίες του Rory στην Ελλάδα... και αυτό ήταν το πιο σημαντικό!




Στη Θεσσαλονίκη μετά τη συναυλία και επειδή επεισόδια δεν υπήρχαν πολλά ή γινόντουσαν μακριά, μπορέσαμε σαν άνθρωποι να γυρίσουμε με το πούλμαν στο ξενοδοχείο μας κατάκοποι με τον Rory και όλη τη συνοδεία για να ξαποστάσουμε. Στο ξενοδοχείο υπήρχε μια μικρή ντισκοτέκ η οποία λειτουργούσε αλλά ήταν άδεια, κάποιος όμως έβαζε τραγούδια της εποχής. Άλλοι ανέβηκαν στα δωμάτια, άλλοι άραξαν στην ταράτσα... ο Rory είχε ανακαλύψει από την Αθήνα το ούζο και του άρεσε πολύ!... του πήγα λοιπόν ένα μπουκάλι ούζο "12", δεν ήθελε ούτε παγάκια ούτε νερό, προσπάθησα να του μάθω πως πίνεται το ούζο πιο ευχάριστα αλλά τίποτα, το ήθελε σκέτο... μετά γέλια... χαλάρωμα...

 Λίγη ώρα αργότερα, τύφλα στο μεθύσι, βρεθήκαμε ο Rory με το μπουκάλι ούζο "12" στο χέρι κι εγώ να χορεύουμε οι δυο μας στην άδεια ντισκοτέκ το... "Enola Gay" των OMD !!! Είναι από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Rory Gallagher να χορεύει το σαχλό ηλεκτρονικό τραγουδάκι, είμαι όμως βέβαιος ότι χαλάρωσε κι εκείνος μετά από την υπερένταση της συναυλίας.



Αυτή είναι η δισέλιδη καταχώρηση που με έξοδα της PolyGram της δισκογραφικής εταιρίας του Rory στην Ελλάδα μπήκε στο περιοδικό "Ποπ & Ροκ" και πιθανόν και σε κάποια άλλα. Αριστερά φαίνεται η δισκογραφία που τότε κυκλοφορούσε στην Ελλάδα και δεξιά η λίστα με τα πολλά δισκάδικα (και σε πόλεις εκτός Αθηνών και Θεσ/νίκης) απ' όπου πουλιόντουσαν τα εισιτήρια. 

Χορηγός των δύο συναυλιών του Gallagher στην Ελλάδα ήταν η Coca Cola. Βεβαίως ο Rory και ο Donal ρωτήθηκαν γι' αυτό και δεν είχαν καμμία αντίρρηση αρκεί ο σπόνσορας να μην ήταν τσιγάρα. Άλλωστε το κονδύλι που διέθεσε η Coca Cola πήγε όλο στη διαφήμιση των συναυλιών. Επίσης τα φορτηγά της Coca Cola που έκαναν τις διανομές κυκλοφορούσαν σε Αθήνα και Θεσ/νίκη με μία τεράστια διαφημιστική αφίσα στο πίσω μέρος. 

Μέχρι εκείνη την εποχή η λέξη χορηγός ή σπόνσορας ήταν άγνωστη στην Ελλάδα σε κάθε είδους καλλιτεχνική δραστηριότητα, οι συναυλίες του Ian Gillan ένα χρόνο νωρίτερα και αυτές του Rory Gallagher (που διοργάνωσε το Happening) ήσαν οι πρώτες χορηγίες!!! Ένα πραγματικό case study γιά διαφημιζόμενους και διαφημιστικές εταιρίες.

 Βέβαια, οι φίλοι μας οι αναρχικοί είχαν αντίθετη άποψη, δεν θέλανε να βλέπουνε το λογότυπο της πολυεθνικής στη συναυλία του αγαπημένου τους ήρωα, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η συνεισφορά του διαφημιζόμενου ήταν καταλυτική στην πραγματοποίηση της συναυλίας. Και αυτός ήταν ένας λόγος που ήρθαν ερεθισμένοι και κάνανε... αταξίες, αλλά αυτά θα τα πούμε αναλυτικότερα άλλη φορά.




Στη συναυλία του Rory Gallagher στη Ν. Φιλαδέλφεια το Σάββατο 12/9/1981 υπήρξε και ένα support act, το οποίο όμως δεν ήταν προγραμματισμένο, ούτε συμφωνημένο με τον Rory ή τον Donal.

 Το απρόβλεπτο support act αυτό ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Και η ιστορία έχει ως εξής..

. Όπως συνήθιζε και σε άλλες συναυλίες, ελληνικών ροκ συγκροτημάτων, ο Νικόλας Άσιμος χωνόταν τελευταία στιγμή και ζητούσε να ανέβει στο stage να πει (δήθεν) ένα τραγούδι... το είχα ξαναδεί το έργο αυτό... Λίγο λοιπόν πριν ξεκινήσει η συναυλία του Rory... τσουπ νάτος κι ο Νικόλας back stage... "μεγάλε, ανεβαίνω να πω ένα τραγουδάκι"... ""άστο Νικόλα, άλλη φορά γιατί δεν έχουμε συνεννοηθεί κάτι τέτοιο με τον Rory"... "έλα ρε μεγάλε, ένα τραγουδάκι μόνο θα πω σαν να ναι sound check"... "ναι, αλλά εσένα δεν σου φτάνει ένα τραγουδάκι και δεν έχουμε χρόνο, σε 5 λεπτά βγαίνει ο Rory και περιμένει τόσος κόσμος, δεν βλέπεις?"... "όχι, πρέπει να πω τουλάχιστον ένα κομμάτι δικό μου"... "μεγάλε, μόνο ένα όμως, σίγουρα έτσι? μην μ' αναγκάσεις να κλείνω μικρόφωνα"... "ναι μεγάλε, είπαμε"... Ξεκινάει λοιπόν ο Ασιμος λέει ένα τραγούδι, λέει και δεύτερο, λέει και τρίτο... από δίπλα "Νικόλα, φτάνει ρε, ένα είπαμε"... τίποτα ο Νικόλας, ήταν στο 4ο κομμάτι... "ρε 'συ, γιατί το κάνεις αυτό? ένα δεν συμφωνήσαμε? περιμένει το γκρουπ ν' ανέβει"... ο Νικόλας στο 5ο τραγούδι... αρπάζω ένα άλλο μικρόφωνο στην κονσόλα των μόνιτορς "Αγαπητοί φίλοι, επιτέλους! ο Rory Gallagher στη σκηνή... τώρα αμέσως μόλις τελειώσει ο Νικόλας"... χαμός ο κόσμος από κάτω, λίγο μετά γιουχαϊσματα προς τον Άσιμο... του κλείσαμε και το μικρόφωνο και έτσι ανέβηκε ο Rory !!!

Πηγή: Oλόκληρο το φωτογραφικό υλικό και τα σχόλια των κειμένων είναι από το προφίλ του
 Κ. Ιωσήφ Αβράμογλου από την σελίδα του στο Facebook
 https://www.facebook.com/avramoglou


 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


       


2 Μαρτίου 1949, Ballyshannon, Ireland

H ιστορία πάντα έχει μιαν αρχή κι ένα τέλος. Κι η αρχή της πάει πίσω σε μια μικρή πόλη το Bellyshanon της Ιρλανδίας. Εκεί γεννήθηκε ο Rory Gallagher στις 2 Μαρτίου του 1949. Πολύ γρήγορα μετακόμισε στο Cork . Hταν μόλις 9 χρονών όταν αγόρασε την πρώτη του ακουστική κιθάρα επηρεασμένος από τον Elvis που είχε δει τότε στη τηλεόραση.

Δε ξέρω πόσο παράξενο μπορεί σε κάποιον ν ακουστεί αλλά οι αυτοδίδακτοι μουσικοί δεν ήταν κάτι παράξενο εκείνα τα χρόνια. Το παράξενο ήταν πως γινόντουσαν βιρτουόζοι. Κι ο Rory ήταν αυτοδίδακτος.

Στα 12 κέρδισε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα σ’ ένα διαγωνισμό ταλέντων και στα 13 του έφτιαξε την πρώτη του μπάντα τους Fontana Showband με τους οποίους άρχισε να παίζει support σε διάφορες μπάντες της εποχής επηρεασμένος από το παίξιμο του Chuck Berry.

Στα 16 του φτιάχνει τους Impact όπου πια ο νεαρός –τότε- Rory ξεκινά το «ταξίδι» του στη ροκ παίζοντας πρώτη φορά εκτός της χώρας του, στην Ισπανία και τη Γερμανία.

rory1.jpg

 Το 1965-1966 σχηματίζονται οι Taste. Με τον John Wilson στα ντραμς και τον Richard McCracken στο μπάσο. Το 1968 η μπάντα πηγαίνει στο Λονδίνο ενώ το 1969-1971 κυκλοφορούν τα άλμπουμ “Taste”, “On the boards” περιοδεύοντας παράλληλα και στην Αμερική. Τελευταίο άλμπουμ το “Live Taste” το οποίο περιελάμβανε την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Isle Of Wight, στο οποίο εντυπωσίασαν μένοντας ανεπηρέαστοι από το γεγονός ότι ο εξοπλισμός τους είχε μόλις κλαπεί.
Οι McCracken και Wilson αποχωρούν για να σχηματίσουν τους Stud και τότε ο Rory φτιάχνει τη προσωπική του μπάντα. Βρίσκει τον –χαρισματικό πιτσιρίκο τότε- Gerry McAvoy για μπασίστα (με τον οποίο συνεργάστηκε για πολλά χρόνια μετά) ενώ στα ντραμς αναλαμβάνει ο Wilgar Cambpell.

«…Αποτελώντας την κύρια ατραξιόν των Taste, o Gallagher δεν θα αντιμετώπιζε ιδιαίτερες δυσκολίες στο να ξεκινήσει μια σόλο καριέρα. Το άλμπουμ RORY GALLAGHER (1971) έφτασε στο βρετανικό Top 40, έπειτα το LIVE IN EUROPE (1972) και το BLUEPRINT (1973) πήγαν ακόμα καλύτερα. Ένας αυθεντικός bluesman τον οποίο θαύμαζαν πολλοί αριστοκράτες του rock, όπως ο John Lennon, ο Gallagher ήταν η φυσική επιλογή για να συμμετάσχει στην καλύτερη ομάδα για τα δύο άλμπουμ LONDON SESSIONS ένα για τον Muddy Waters (1972) και ένα για τον Jerry Lee Lewis (1973), μαζί με τους Steve Winwood, Peter Frampton και τον ντράμερ από το Experience του Jimmy Hendrix, Mitch Mitchell. Πράγματι, ο Waters ήταν τόσο ενθουσιασμένος με τον Gallagher που τον ξανακάλεσε και πάλι στο άλμπουμ του LONDON REVISITED (1974)…»


Ο Rory Gallagher ξεκινά τη δισκογραφία του μα, το καλύτερο γι αυτόν, ξεκινά και τις περιοδείες του. Η φήμη του εξαπλώνεται παντού. Τα 150άλεπτα σόου του φαντάζουν μυθικά σήμερα που οι περισσότεροι, με μια 90λεπτη παράσταση πολυμελούς γκρουπ, μοιάζουν ευτυχισμένοι…


rory2.jpg

Το 1974 οι Rolling Stones τον ζήτησαν στις τάξεις τους. Όμως ο Rory αρνήθηκε. Δεν ταίριαζε, δεν «κόλλαγε» με το στυλ, την έκφραση και το «φτιασίδωμα» των Stones. Ο Rory ήταν ένας απλός, έντιμος μουσικός αφιερωμένος στο μπλουζ, βίωνε το rock αληθινά κι η ζωή του ήταν η δημιουργία κι όχι απλά το αριστοτεχνικό παίξιμο σε μια μεγάλη μπάντα.

«…Το 1973 o Rod De ‘Ath αντικατέστησε τον Cambell, ενώ στο σχήμα προστέθηκε και ο Lou Martin στα κίμπορντς. O τελευταίος επηρέασε ιδιαίτερα τον ωμό, σκληρό ήχο του Gallagher προσθέτοντας τις δικές του τονικότητες. Ύστερα από τρία άλμπουμ με την Polydor, o Rory υπέγραψε συμβόλαιο με την Chrysalis, το 1975. Το ντεμπούτο του για την πολυεθνική ετικέτα ήρθε τον επόμενο χρόνο, με την κυκλοφορία του «Calling Card», σε παραγωγή του Roger Glover των Deep Purple. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν επίσης τα «Photo-Finish» (1978) και «Top Priority» (1979). Οι εσωτερικές αλλαγές στο σχήμα συνεχίστηκαν με την προσθήκη του Ted McKenna στα ντραμς, ενώ ο Gerry McAvoy αποχώρησε οριστικά το 1980…»

12 Σεπτεμβρίου 1981, Αθήνα, Νέα Φιλαδέλφεια

Η Ελλάδα ακόμα δεν είχε ξεφύγει από το μεταχουντικό σύνδρομο. Η πρώτη και τελευταία συναυλία rock ήταν το 1967 από τους Rolling Stones στη «Λεωφόρο». Στο τρίτο τραγούδι ο Τζάγκερ άρχισε να πετά κόκκινα γαρύφαλλα στο κοινό και η αστυνομία διέκοψε τη συναυλία.
Όμως το ροκ είχε ήδη αρχίσει να ψήνεται στους δρόμους των πόλεων. Διάφορες φυλές μαλλιάδων και παράξενων είχαν ήδη αρχίσει να ζουν «μες τις νύχτες των άλλων» ενώ το βινύλλιο κι οι πειρατικοί σταθμοί έκαναν τα πάντα για να γίνει αυτή η «αλλαγή» των καιρών που, ενώ δεν είχε σχέση με την πολιτική αλλαγή του Παπανδρέου, έκρυβε τη μουσικο-πολιτισμική αλλαγή που επηρέασσε όσους από μας συνεχίζουμε σήμερα. Ετσι, παραπάνω από μια δεκαετία πέρασε μέχρι που το 1980 ήρθαν στο Σπόρτιγκ οι Police σηματοδοτώντας τη νέα εποχή.

Στις αρχές του ’80 Οι «φυλές» της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ήταν πολλές (λιγότερες βέβαια στις άλλες πόλεις), μέταλλα, πάνκηδες, ροκάδες, μπλουζμεν, ροκαμπίλια κι άλλοι ακόμα πολλοί. Συγχρωτίζονταν όλοι στα τότε μπαράκια βιώνοντας το underground ροκ στοιχείο της εποχής ενω αμίμητες οι συναντήσεις στο κλασσικό δισκοπωλείο «Happening».
Κι ενώ οι διαφωνίες και τα ρεύματα πολλά, υπήρχαν μερικές «σταθερές», μερικά ονόματα, κάποιοι μουσικοί που αποτελούσαν κοινά αποδεκτά «πρότυπα», άνθρωποι που, πέρα από το τι έπαιζαν, σήμαιναν το άρτιο, το σεβαστό, το αμόλυντο.
Από τους λίγους της εποχής, που, έτσι κι αλλιώς ήταν μακριά από τα δεδομένα ροκ-είδωλα που κυριαρχούσαν στο χώρο, ήταν κι ο Rory Gallagher.




roryticket.jpg


Δεν υπήρχε κανείς να αμφισβητήσει το Rory, κανένας που να μην έστεκε με χαρά ακούγοντας τα τραγούδια του, κανείς που να μην είχε μια κασέτα ή ένα βινύλιο δικό του, κανένας ραδιο-πειρατής που να μην έβαζε έστω ένα τραγούδι του.
Στις 12 Σεπτέμβρη του 1981 σαράντα χιλιάδες νέων ανθρώπων συγκεντρώθηκαν σ εκείνη την ιστορική συναυλία στη Νέα Φιλαδέλφεια.

roryathens1.jpg


«… τα νέα της συναυλίας του Rory Gallagher κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα σε όλα τα σχολεία, τα προαύλια, τα φροντιστήρια, τις καφετέριες, στα ηλεκτρονικά, τις πλατείες, τους παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς στα FM… και το όνομα του έγινε Θρύλος. Γραφόταν σε τοίχους, σχολικές τσάντες, θρανία, φοιτητικές εστίες, ΠΑΝΤΟΥ.

Ο Rory ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που η μουσική του συσπείρωνε και ήταν σεβαστός από όλους τους νέους ανεξαρτήτως `φυλής` που ανήκαν. Φρικιά, χεβυ μεταλλάδες, πανκιά, μοϊκανοί, new wave, φλώροι, καρεκλάδες κλπ. Tα τραγούδια του Shadow play, Philby, Follow me, Moonchild, παιζόντουσαν σε όλα τα πάρτυ, τις κοπάνες, χοροεσπερίδες, θερινές ντισκοτέκ. Την αμεσότητα των στίχων του, την έντυσε με κιθαριστικές συγχορδίες μίας μόνο ισοβίως αγαπημένης του (σχεδόν λιωμένης από το παίξιμο) Fender Stratocaster του.

Την επόμενη μέρα από τα κρεμασμένα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε όλα τα περίπτερα, ή Ελλάδα μάθαινε «Κάηκε ή Νέα Φιλαδέλφεια από τους ΡΟΚΑΔΕΣ». Συγκρούσεις με τις δυνάμεις των ΜΑΤ, κάψιμο περιπολικών, ρίψη δακρυγόνων και ολονύκτιο κυνηγητό στα γύρω στενά και τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Περισσό. Η αλήθεια είναι ότι ο συντηρητικός κρατικός μηχανισμός, για μια ακόμη φορά είχε δείξει χωρίς «προσωπείο» την στάση και το φόβο του απέναντι στο κίνημα του ροκ ,που έπαιρνε διαστάσεις επιδημίας απ` άκρη σ` άκρη σε όλη τη νεολαία ,του πλανήτη…»

roryathens2.jpg



«… Ήταν αμέσως μετά το Ελληνικό Κύπελλο και έκαναν τις πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά από πολύ καιρό. Μόλις το σόου ξεκίνησε, άρχισα να βλέπω φλόγες από μακριά στη πίσω πλευρά του σταδίου. Εστιατόρια και μαγαζιά καιγόντουσαν στο δρόμο έξω από τη συναυλία. Νομίζω πως είτε δεν άφησαν αρκετό κόσμο να μπει στη συναυλία, είτε άφησαν περισσότερους αλλά, όπως και να ‘χει, η αστυνομία έφτασε κι άρχισε να ρίχνει δακρυγόνα σε μας. Ήταν η περισσότερο επικίνδυνη συναυλία που έχω κάνει. Αυτά τα δακρυγόνα είναι επικίνδυνα. Θολώνουν τα μάτια σου και δεν μπορείς να δεις που πηγαίνεις ή να κάνεις τίποτα.

Όταν τελικά μπήκαμε στα παρασκήνια (σ.μ. μετά το τέλος της συναυλίας) ήμασταν πολύ αναστατωμένοι μιας και δεν ήμασταν σίγουροι ποιος ήθελε να μας προστατεύσει και ποιος να μας επιτεθεί. Μας περιτριγύριζαν «παραστρατιωτικοί» (σ.μ. ασφαλίτες) κι έμοιαζαν πολύ απειλητικοί. Γι αυτό φύγαμε μπαίνοντας σ ένα αυτοκίνητο και προσπαθήσαμε να γυρίσουμε πίσω στο ξενοδοχείο. Όμως στο δρόμο μείναμε από βενζίνη κι αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε. Συνέβαιναν τόσα πολλά, ήταν ένας εφιάλτης. Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν (σ.μ. από τα δακρυγόνα) κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε…»


Μετάφραση: ..::DeUCeD::..



14 Ιουνίου 1995, King’s College Hospital, London
[«Gery… Gery… Ο Phil είμαι», άρχισε να κλαίει με αναφιλητά…
«Phil, τι διάολο συμβαινει;»
O Phil πήρε μια βαθειά ανάσα.
«Gerry, μόλις με πήρε τηλέφωνο η Ute (η γυναίκα του). Ο αδερφός της ο Klaus στη Γερμανία την πήρε να της πει ότι άκουσε στο ραδιόφωνο να ανακοινώνουν ότι ο Rory πέθανε. Δεν το πιστεύω Gerry. Ο Rory έφυγε!»

Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν ήταν αλήθεια. Δεν είχα επικοινωνήσει με τον Rory για πάνω από δυο χρόνια. ‘Ολοι ξέραμε ότι ήταν άρρωστος -η υγεία του ήταν ασταθής από τη δεκαετία του ’80, όταν περιοδεύαμε. Ανησυχούσα γι αυτόν εδώ και πολύ καιρό, αλλά ο πανταχού παρόν roadie του, Tom O’Driscoll, μας ενημέρωνε τακτικά, εμένα και τον ντράμερ Brendan O’Neil για το τι συνέβαινε. Ο Brendan, όπως κι εγώ είχαμε φύγει από την μπάντα το 1990 και πήγαμε στους Nine Below Zero. Βγαίναμε συχνά με τον Tom για καμιά μπύρα και μας έλεγε ότι η υγεία του Rory χειροτέρευε. Είχε πάει στο νοσοκομείο για μεταμόσχευση ήπατος και τα πράγματα δεν φαίνονταν καλά. Αλλά μετά από μερικές μέρες, ο Tom μας είπε ότι όλα πήγαν καλά στην εγχείρηση και ότι ο Rory θα έμενε μερικές μέρες ακόμα στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Θα ήταν μια χαρά. Η ανακοίνωση στο Γερμανικό ραδιόφωνο δεν μπορούσε να είναι αλήθεια. Με τίποτα.

Αμέσως τηλεφώνησα τον αδελφό και μάνατζερ του Rory, Donal αλλά δεν μπορούσα να πιάσω γραμμή. Για πάνω από δυο ώρες τηλεφωνούσα συνέχεια, και όσο περισσότερο άκουγα τον ήχο του κατειλημμένου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι κάτι συνέβαινε. Υπερφορτωμένος από ανησυχία έπαιρνα κάθε λεπτό ώσπου η γυναίκα του Donal, Cecilia απάντησε. Κρατώντας τα δάκρυά της επιβεβαίωσε ότι ο Rory είχε πεθάνει εκείνη τη μέρα στο King’s Hospital του Λονδίνου. Ενώ όλα έδειχναν πως πήγαιναν κατ’ ευχήν, το μόσχευμα του ήπατος που του είχαν βάλει έπαθε μόλυνση και η όλη επιχείρηση απέτυχε. Ο Rory Gallagher πέθανε ενώ ήταν μόλις 47 ετών.

Αργότερα την ίδια μέρα κατόρθωσα να επικοινωνήσω με τον Donal, κάτσαμε και κλάψαμε μαζί. Ο Donal ήταν πια αποξενωμένος. «Είναι το τέλος μια εποχής Gerry», μου είπε και ήξερα ότι είχε δίκιο…]



rory4.jpg


Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν έκανε παιδιά. Το αλκοόλ του κατέστρεψε τη ζωή. Τα τελευταία χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα γι αυτόν. Πέθανε από πνευμονικό οίδημα ύστερα από τη μεταμόσχευση συκωτιού που είχε υποβληθεί.

Ο Rory Gallagher έπαιξε με μερικούς από τους μεγαλύτερους μουσικούς.
Ενέπνευσε πολλούς άλλους που πίνουν νερό στ΄ όνομά του.

«He was a great man in many ways. I never met him though. You know, some people don’t become HUGE because they are too SMART! They hold back a little (like my brother Simon?) so they can remain true to themselves, Maybe Rory was like that?»
Pete Townshend (the Who)

– «Without a Shadow of a doubt, the person who inspired me to become a musician, and who I thought was unbelieveable and magical was Rory Gallagher»
Glen Tipton (Judas Priest)

– «Playing on stage with him in LA was one of the biggest thrills for me ever.»
Slash (Guns ‘n’ Roses)

– «A beautiful man and an amazing guitar player.»
The Edge (U2)
– «It was all about him playing the guitar, it got into your soul.»
Cameron Crowe (Writer/Film Director)

– «Rory Gallagher he was a great player. I’ve seen him perform several times he just used to use a little Fender amp and that beat-up old Strat, but boy, he could make that guitar talk… He was another guitar player who never got the credit he deserved, it’s incredible. He either had a bad publicist, or I don’t know.»
Ace Frehley (the Kiss)

– «In the 70s he built himself a reputation as a live performer of tremendous vitality…
…He was even headhunted to join The Rolling Stones.»
Niall Stokes (Editor, Hot Press)

– «One of the things that was crucial for me I got from Rory Gallagher, which was the idea of, like, being a guitar player for life and living it.»
Johnny Marr (The Smiths/Johnny Marr and the Healers)
– «So these couple of kids come up, who’s me and my mate, and say ‘How do you get your sound Mr. Gallagher?’ and he sits and tells us. So I owe Rory Gallagher my sound.»
Brian May (Queen)

-«Rory Gallagher always ploughed his own furrow, touring constantly and turning his back on commercial success to pursue his own music.»
Gary Moore (Thin Lizzy)
– «An uncompromisingly serious musician»
The Times, 16th June 1995.


rory5.jpg


Ο Rory πούλησε 30 εκατομμύρια δίσκους κι ακόμα πουλάει στους ορκισμένους φίλους του. Σ όλους αυτούς που οι ήρωες δε σημαίνουν τίποτα παρά μόνο την αγάπη και την αφοσίωση σ αυτό που τους γεμίζει, σ αυτό που τους κάνει να νιώθουν καλά, σ αυτό που τάχθηκαν να δημιουργήσουν και να ζήσουν.

Στο εξωτερικό υπάρχουν πολλές tribute bands που συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να παίζουν Gallagher. Θα θυμάμαι όμως πάντα μόνο μια. Τον Αύγουστο του 2004 στο 2nd European Blues Festival στη πόλη του Βόλου, μερικές δεκάδες νοσταλγοί του Rory χόρεψαν τιμώντας τον μαζί με τη «παρέα» του, τους «Bands of Friends of Rory Gallagher», τον Gerry McAvoy (bass), τον Lou Martin (keybords), τον Ted McKenna (drums), τον Brendan O’Neil (drums), τον Gwyn Ashton (guitar), τον Dennis Greaves (guitar), Mark Feltham (harmonica) και τους υπόλοιπους που έφτασαν μέχρι εκεί…
…κι αυτό θα συνεχίζεται όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τον θυμούνται με την ίδια Fender Stratocaster και παίζουν δυνατά τα σόλα του…

rory6.jpg


   --------------------------------------------------------------------------------------


Rory Gallagher 1982.jpg

Ο Ρόρυ Γκάλαχερ (Rory Gallagher, 2 Μαρτίου 1948 ΜπάλισανονΙρλανδία - 14 Ιουνίου 1995 Λονδίνο) ήταν Ιρλανδός συνθέτης , κιθαρίστας και τραγουδιστής της μπλουζ και ροκ μουσικής. Θεωρείται ένας απ' τους σπουδαιότερους κιθαρίστες του ηλεκτρικού μπλουζ.

Βιογραφία

Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στην Ιρλανδία και μεγάλωσε στην Κομητεία Κορκ. Περίπου στην ηλικία των εννέα, παρακολούθησε τον Έλβις Πρίσλεϋ σε τηλεοπτική του εμφάνιση και έκτοτε αποφάσισε ν' ασχοληθεί με την κιθάρα, μελετώντας μόνος του.

 Στα δώδεκά του χρόνια κέρδισε σ' ένα διαγωνισμό την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Έφηβος ακόμα, άρχισε να παίζει διασκευές σε επιτυχίες της εποχής και να εμφανίζεται με το πρώτο του συγκρότημα, τους Fontana Showband, ως support act σε διάφορα άλλα συγκροτήματα.

 Στα δεκαέξι του, σχημάτισε το δικό του μπλουζ συγκρότημα, τους Impact, με τους οποίους έπαιξε στη Γερμανία και την Ισπανία κατά το '65 και '66.

 Σ΄αυτές τις περιοδείες, ανάμεσα στον εξοπλισμό του, διέθετε και τη "Battered Strat", τη Stratocaster που θα τον συντρόφευε σε όλη την υπόλοιπη καριέρα του, την οποία αγόρασε σε κάποιο κατάστημα στο Κορκ το 1961. Η κιθάρα λέγεται ότι ήταν η πρώτη του είδους της στηνΙρλανδία. Την είχε παραγγείλει κάποιος άλλος μουσικός και ο οποίος άλλαξε γνώμη καθώς δεν του άρεσε το χρώμα. Έτσι, η κιθάρα κατέληξε στα χέρια του Γκάλαχερ για εκατό λίρες.

Taste

Πριν κλείσει τα είκοσι του χρόνια, έγινε παγκόσμια γνωστός με τους Taste, συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1966 από τον ίδιο και τους Τζον Γουίλσον και Ρότσαρντ ΜακΚράκεν. Κυκλοφόρησαν δυο δίσκους, τα "Taste" και "On the Boards" και δυο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, τα "Live at Montreux" και "Live at the Isle of Wight", ενώ συμμετείχαν σε μερικά απ' τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ της εποχής, ενώ περιόδευσαν και στην Αμερική.

Σόλο καριέρα



Η Battered Strat του 1961.



Οι Taste διαλύθηκαν το 1970 και ο Γκάλαχερ ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα του μαζί με άλλους μουσικούς, όπως ο μπασίστας Τζέρι ΜακΑβόι, με τον οποίο θα συνεργαζόταν για το μεγαλύτερο μέρος της και τον ντράμερ Γουίλγκαρ Κάμπελ. 

Το 1971, πρωτοεμφανίστηκε στην προσωπική του δισκογραφία με τον δίσκο που έφερε ως τίτλο τ' όνομά του. Ο δίσκος αυτός έφτασε στο # 40 των βρετανικών τσαρτ, ενώ παράλληλα άρχισε να περιοδεύει στην Ευρώπη και την Αμερική, συναυλιακή δραστηριότητα που θα εξακολουθούσε έως το τέλος της ζωής του. 

Η κυκλοφορία με τις ηχογραφήσεις από την ευρωπαϊκή περιοδεία του 1972, με τίτλο "Live in Europe" γνώρισε μεγάλη επιτυχία, όπως κι εκείνη στην Ιρλανδία του 1973-74, με τίτλο "Irish Tour '74" η οποία μεταφέρθηκε, με τον ομώνυμο τίτλο, σε κινηματογραφική ταινία από το σκηνοθέτη Τόνυ Πάλμερ. 

Το 1972, ο Γκάλαχερ συμμετείχε στην ηχογράφηση των "London Sessions" των Μάντι Γουότερς και Τζέρι Λι Λιούις. Ο Γουότερς τον κάλεσε ξανά το 1974, για τις ανάγκες της ηχογράφησης του "London Revisited".

Στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων δίσκων. Το 1975, υπέγραψε συμβόλαιο με την "Crhysalis Records", κυκλοφορώντας την αμέσως επόμενη χρονιά το "Calling Card", ο οποίος θεωρείται ο κορυφαίος δίσκος του, σε παραγωγή του μπασίστα των Deep PurpleΡότζερ Γκλόβερ. Η κυκλοφορία αυτή όμως, όπως και η συνέχεια της καριέρας του, επισκιάστηκε από την επερχόμενη έκρηξη του πανκ κινήματος, γεγονός όμως το οποίο δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να κυκλοφορήσει πολύ καλούς δίσκους, όπως τα "Top Priority" και "Photo - Finish".

Δεκαετία '80

Ενώ ο Γκάλαχερ συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά σε όλο τον κόσμο, οι δισκογραφικές παρουσίες του έγιναν αραιότερες κατά τη δεκαετία του '80.

 Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1981 εμφανίστηκε στην Ελλάδα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Η συναυλία, μια απ' τις πρώτες εμφανίσεις ξένων καλλιτεχνών που συνέβησαν στη χώρα, είχε 40.000 θεατές και συνοδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια, από τη Νέα Φιλαδέλφεια έως τον Περισσό, ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις και το πλήθος. Σύμφωνα με την περιγραφή του ίδιου του Γκάλαχερ: 

"Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε..."
Την επόμενη μέρα, ο Τύπος κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδα και τίτλους όπως "Κάηκε η Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες". Η συναυλία αργότερα κυκλοφόρησε σε παράνομη έκδοση (bootleg) με τον τίτλο 

"Live in Athens".

Το 1985, ο Γκάλαχερ ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, "Capo records", μέσω της οποίας κυκλοφόρησε δυο ακόμα δίσκους. Η υγεία του στα τέλη της δεκαετίας είχε αρχίσει να κλονίζεται, γεγονός όμως που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να εμφανίζεται ζωντανά, ακόμα και λίγο πριν το τέλος του.

 Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1995, στο "Nighttown-Theatre", στην Ολλανδία. Τον Απρίλιο, λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος στο στο King's Hospital του Λονδίνου. Έπειτα από επιπλοκές, κατέληξε στις 14 Ιουνίου του 1995.

 Η σορός του βρίσκεται στο κοιμητήριο Saint Oliver, στο Κορκ της Ιρλανδίας. Ο τάφος του κοσμείται από πέντε χρυσές ακτίνες, μια εκ των οποίων φέρει το ακριβές μήκος και τα τάστα της Fender του.


 Ο τάφος του Γκάλαχερ στο Κορκ της Ιρλανδίας


Ο Ρόρι Γκάλαχερ θεωρείται ένας απ' τους κορυφαίους κιθαρίστες της λευκής μπλουζ μουσικής, τόσο για τα ζωηρά του σόλο και τις καινοτόμες ιδέες στη σύνθεση, όσο και για το πάθος και τη δεξιοτεχνία της τραγουδιστικής του ερμηνείας. Πολλοί σύγχρονοι κιθαρίστες της ροκ και της μπλουζ, τον θεωρούν ως την κύρια επιρροή τους. Ακόμα, θεωρείται μια από τις πιο σεμνές και συνεπείς παρουσίες της ροκ μουσικής. Χαρακτηριστικό παρουσιάζεται το εξής γεγονός: 

Το 1976, το τραγούδι του "Edged In Blue" είχε γίνει πολύ δημοφιλές στην Αμερική και η αποσπασματική κυκλοφορία του ως σινγκλ θεωρείτο σίγουρο ότι θα χάριζε ακόμα πλατύτερη επιτυχία στο δημιουργό της. Ο Γκάλαχερ αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το τραγούδι σαν σινγκλ, αντιμετωπίζοντας τη δισκογραφική του δουλειά "Calling Card" ως αδιάσπαστο και ενιαίο σύνολο.

 Επίσης, το 1974 αρνήθηκε πρόταση να γίνει μέλος των Rolling Stones καθώς πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση με την αντίληψή του για τη μουσική. Συμμετείχε όμως σε δουλειές μερικών από τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, όπως οι Μάντι ΓουότερςΆλμπερτ ΚόλινςΤζέρι Λι ΛιούιςΛόνι Ντόνεγκαν και Αλέξις Κόρνερ

Καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής του διαδρομής, δε σταμάτησε να τοποθετεί πάνω απ' όλα, ακόμα και από την προσωπική του ζωή και την υγεία του, εκείνο που θεωρούσε ότι τον ολοκλήρωνε ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο: την αγάπη του για τα μπλουζ και το πάθος του να παίζει μουσική.

Δισκογραφία

Στούντιο ηχογραφήσεις

Deuce (1971)
Blueprint (1973)
Tattoo (1973)
Calling Card (1976)
Top Priority (1979)
Jinx (1982)
Defender (1987)
Ζωντανές ηχογραφήσεις

Stage Struck (1980)
Συλλογές
BBC Sessions (1999)



ΠΗΓΕΣ





mandragoras21.blogspot.com/2013/02/rory-gallagher.html




 
Δημοσίευση σχολίου