Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Μαξίμ Γκόρκι - Максим Горький, Maksim Gorky















Τα Παιδικά Χρόνια του Μαξίμ Γκόρκι




 




ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΚΙ

THE CHILDHOOD OF MAXIM GORKY

Ιστορική Ασπρόμαυρη Διάρκεια: 92'

Παραγωγή: Σοβιετική Σκηνοθεσία: Μαρκ Ντονσκόι

Πρωταγωνιστούν: Αλεξέι Λιάρσκι, Βαρβάρα Μασαλιτίνοβα, Μικαήλ Τρογιανόφσκι


To αριστούργημα του Ουμανισμού, Τα παιδικά χρόνια του Μαξίμ Γκόρκι σε σκηνοθεσία του Mark Donskoy είναι ένα περίτεχνο πορτρέτο της αγωνιστικής τάξης των εργατών, που κυκλοφορεί σε επανέκδοση.

«Την "ηθική των αφεντικών" την αντιπάθησα όσο και την "ηθική των δούλων". Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται» έλεγε ο Γκόρκι.

Η ταινία «Τα παιδικά χρόνια του Μαξίμ Γκόρκι» (1938) ξεκινούν με τον Αλεξέι Πέτσκωφ, μετέπειτα Μαξίμ Γκόρκι, από τη στιγμή που μένει ορφανός από πατέρα και ζει πλέον στο σπίτι του παππού του. Εκεί παρακολουθεί τους συνεχείς καυγάδες των θείων του για τα κληρονομικά ενώ ο παππούς του δε χάνει την ευκαιρία να τον ξυλοφορτώνει τακτικά ελπίζοντας έτσι να τιθασεύσει τον πεισματάρικο χαρακτήρα του.

Όταν το οικογενειακό τους εργαστήρι καίγεται αναγκάζονται να μετακομίσουν. Τότε αρχίζει μια περίοδος οικονομικής παρακμής που οδηγεί στην πτώχευση. Σ’ αυτή την περιπέτεια ο μικρός Αλεξέι έχει για παρηγοριά την αγαπημένη του γιαγιά.

Σκηνοθεσία: Mark Donskoy. Πρωταγωνιστούν: Aleksei Lyarsky, Varvara Massalitinova, Mikhail Troyanovsky. Η ταινία προβάλλεται από τη New Star.

 ===========================================




Ο Μαξίμ Γκόρκι (Ρώσικα: Максим Горький, Maksim Gorky προφέρεται ήταν Ρώσος συγγραφέας, ιδρυτής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού κι ενεργό πολιτικό στέλεχος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ ή Πεσκόφ (Алексей Максимович Пешков) ενώ το Γκόρκι το επέλεξε ως ψευδώνυμο επειδή σημαίνει πικρός. Αντιτάχτηκε πολλάκις στο τσαρικό καθεστώς και πέρασε πολύ καιρό στις φυλακές ή στην εξορία.

Γεννήθηκε από φτωχούς γονείς, στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ (Ни́жний Но́вгород) στις 28 Μαρτίου 1868 και πέθανε στη Μόσχα στις 18 Ιουνίου 1936.

Στα 1873 πεθαίνει ο πατέρας του. Η μητέρα του θα ξαναπαντρευτεί κι ο Μαξίμ Γκόρκι θα μείνει με τον παππού και τη γιαγιά του. Οι ιστορίες, τα παραμύθια κι η τρυφερή παρουσία της τελευταίας άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω του.

Αναγκάζεται από τη φτώχεια να φύγει από το σπίτι σε ηλικία μόλις 9 ετών και ν' αναζητήσει μόνος την τύχη του. Δοκιμάζει διάφορα επαγγέλματα: βοηθός υποδηματοποιού, βοηθός αγιογράφου, λαντζέρης σε καράβι, αχθοφόρος στην Οδησσό, νυχτοφύλακας σε ψαράδικο, φούρναρης, καθαριστής καμινάδων, εργάτης στα χωράφια. Ρακένδυτος, πεζός και πεινασμένος γυρνά όλη τη Ρωσία, γνωρίζει τους ανθρώπους και τη δυστυχία τους για πάνω από 5 χρόνια, κάτι που ήταν εξίσου καθοριστικό για τη μετέπειτα λογοτεχνική αλλά και την πολιτική του πορεία.




Το Δεκέμβρη του 1887 αυτοπυροβολείται μ' ένα παλιό πιστόλι στο στήθος. Η σφαίρα θα μείνει στα πνευμόνια του 40 ολόκληρα χρόνια. Η αιτία ήταν μάλλον ο θάνατος της γιαγιάς του. Παρά τις αντιξοότητες αυτές, από το 1892 κιόλας, αρχίζει να εκδηλώνεται η αγάπη του για τη λογοτεχνία.

 Ξεκινά να γράφει πρώτα για βιοποριστικούς λόγους, επιφυλλίδες σ' επαρχιακές εφημερίδες. Τότε εργαζόταν στην εφημερίδα Tiflis του Καυκάσου κι ακόμα χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Jehudiel Khlamida, αλλ' από κείνη τη χρονιά και μετά επιλέγει το Γκόρκι. τρία χρόνια μετά, γνωρίζεται με το συγγραφέα Βλαντιμίρ Κορολένκο (Владимир Короленко) που του δημοσιεύει το διήγημα, «Τσελκάς» και γνωρίζει κάποιον ενδιαφέρον.

Το 1899 οι τυπωμένες συλλογές των διηγημάτων του, γνωρίζουν καταπληκτική επιτυχία. Γίνεται γνωστός σ' όλη την Ευρώπη.

Το 1902 η Ακαδημία τον εκλέγει μέλος της. Λίγες μέρες μετά ο Τσάρος Νικόλαος ο Β' ακυρώνει την εκλογή του, επειδή τα βάζει με τη λογοκρισία του τύπου που εφαρμόζεται, μ' αποτέλεσμα οι Τσέχωφ και Κορολένκο να παραιτηθούν. Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τον Λένιν και γίνονται φίλοι. Τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση του περιοδικού Νέα Ζωή κι αγωνίζεται για την επανάσταση.

 Γράφεται στο κομμουνιστικό κόμμα. Συλλαμβάνεται και κλείνεται στο φρούριο Πετροπαβλόφσκ, κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης επανάστασης του 1905 κι εκεί μέσα γράφει ένα βιβλίο που φαινομενικά αναφέρεται στην επιδημία χολέρας του 1862, μα ουσιαστικά μιλά για το παρόν. Λογοτέχνες απ' όλο τον κόσμο κάνουν έκκληση για τη σωτηρία του.

Την επόμενη χρονιά φεύγει στο Κάπρι μέχρι το 1913 κι όταν επιστρέφει συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα που συντέλεσαν στο να ξεσπάσει η επανάσταση του 1917 και συμμετέχει ενεργά και σ' αυτήν. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το δωμάτιό του στην Πετρούπολη είχε γίνει καταφύγιο μπολσεβίκων. Μέχρι να ξεσπάσει η επανάσταση, δεν του επιτρεπόταν να εγκαταλείψει τη χώρα.

Δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, τον Οκτώβρη του 1917, έρχεται σε σύγκρουση με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. Γράφει χαρακτηριστικά:

...Οι Λένιν και Tρότσκι δεν έχουν οιαδήποτε ιδέα για την ελευθερία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλοτριώνονται ήδη από το βρωμερό δηλητήριο της εξουσίας. Αυτό είναι ορατό από την επαίσχυντη ασέβεια στην ελευθερία του λόγου αλλά κι όλων των άλλων αστικών ελευθεριών για τις οποίες η δημοκρατία πάλεψε...

Ο Λένιν απαντά με απειλές, το 1919:

...Σε συμβουλεύω: άλλαξε το περιβάλλον σου, τις απόψεις σου, τη δράση σου, αλλιώς η ζωή μπορεί να φύγει μακριά σου.

Τον Αύγουστο του 1921 συλλαμβάνονται οι φίλοι του λογοτέχνες, Νικολάι Γκουμιλιόφ (Николай Гумилёв) κι η σύζυγός του Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова), για φιλομοναρχικές τάσεις. Γυρίζει εσπευσμένα στη Μόσχα πετυχαίνοντας να τους λευτερώσει με προσωπική διαταγή του ίδιου του Λένιν, μα όταν σπεύδει να τους δει, διαπιστώνει πως ήδη έχουν πυροβολήσει θανάσιμα τον Νικολάι. Κοντά σ' αυτά έρχεται η επιδείνωση της υγείας του, μια παλιά φυματίωση από τον καιρό που γυρνούσε στους δρόμους, και τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς, μεταναστεύει ξανά στο Κάπρι για λόγους υγείας. Τούτη τη φορά θα μείνει μέχρι το 1929.

Επιστρέφει στη Ρωσία κατά διαστήματα και δέχεται τιμές από τον Στάλιν. Τ' όνομά του δίνεται σε κεντρική λεωφόρο και μετονομάζεται και η γενέτειρά του, επίσης ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα της εποχής στη Ρωσία, το Τουπόλεφ 20 ονομάζεται Γκόρκι, όπως κι ένα μεγάλο πάρκο μες στο κέντρο της Μόσχας. Είναι γεγονός πως το κόμμα εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τ' όνομά του για να προωθήσει την προπαγάνδα του στον έξω κόσμο.

Το 1936 πεθαίνει ξαφνικά κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Οι Στάλιν και Μολότωφ, ήταν από κείνους που μετέφεραν το φέρετρό του στην κηδεία. Η δε γενέτειρά του ξαναπήρε την προηγούμενή της ονομασία (Νίζνι-Νόβγκοροντ) το 1990, μετά την πτώση του κομμουνισμού.

  ==========================================



Επίκαιρος όσο ποτέ ο κλασικός Μαξίμ Γκόρκι

Της Τιτίκας Δημητρούλια

Μαξίμ Γκόρκι

Η μάνα

Στα ξένα χέρια

μετ. Άρης Αλεξάνδρου

εκδ. Γκοβόστη

Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, τον διδακτισμό και τον μανιχαϊσμό του: ακόμη και σύγχρονες μελέτες αναφέρονται στο κλασικό του μυθιστόρημα «Η μάνα» ως το έργο που εισηγείται τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, από κοινού με κάποια λενινιστικά κείμενα. Όποιος λέει Γκόρκι, λέει επίσης φίλος του Λένιν, αλλά και Ενωση Σοβιετικών Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε πρόεδρος και με την ιδιότητά του αυτή υποδέχθηκε τις αντιπροσωπείες των προοδευτικών συγγραφέων στο Α΄ Συνέδριο της Ενωσης το 1934, μέσα στον σταλινικό τρόμο. Όταν πέθανε -αιφνιδίως και σύμφωνα με ορισμένους με σταλινική παρέμβαση- το 1936, ο Στάλιν και ο Μολότωφ ήταν μεταξύ αυτών που σήκωσαν το φέρετρό του. Σήκωσαν στα χέρια το ορφανό φτωχόπαιδο, τον Αλιόσα Πεσκόφ, που έκανε όλες τις δουλειές του κόσμου από τα εννιά του χρόνια για να ζήσει και έγινε συγγραφέας παγκόσμιας εμβέλειας· που δεν έβγαλε το σχολείο αλλά ήταν από τους πλέον ευρυμαθείς λογοτέχνες του καιρού του· τον αποτυχημένο αυτόχειρα και αδιαπραγμάτευτα ηθικό πρόσωπο, που θεωρεί μέτρο του ανθρώπου την αντίστασή του στο περιβάλλον.

Σχηματοποιήσεις

Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού και ενώ ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ήταν ήδη κλινικά νεκρός πολύ πριν από την εξαφάνιση της Ενωσης Συγγραφέων με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, είναι εντυπωσιακό πώς, στο όνομα της πολύπλοκης οπτικής, παραμένουν σε επίπεδο αξιολόγησης του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και των μεγάλων, τουλάχιστον, συγγραφέων του οι σχηματοποιήσεις. Δεν μελετάται δηλαδή επαρκώς η διαδικασία μέσα από την οποία η λογοκρισία κατέστη στον σταλινισμό περιττή, επειδή ακριβώς εσωτερικεύτηκε, πώς οι Ρώσοι συγγραφείς μεταλλάχθηκαν σε άκριτους υποστηρικτές του καθεστώτος, αλλά και πώς οι πραγματικά μεγάλοι συγγραφείς, όπως και ο Γκόρκι ή ο Έρενμπουργκ για παράδειγμα, πραγματώνουν την ιδιαίτερη αισθητική τους αντίληψη μέσα στο κυρίαρχο πλαίσιο.

Για να μείνουμε λοιπόν στον Γκόρκι (1868-1936), τον μεγάλο αυτό θεατρικό συγγραφέα και μυθιστοριογράφο με την περιπετειώδη ζωή, δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η «Μάνα», αυτό το γνήσιο πολιτικό μυθιστόρημα που τοποθετείται μετά την επανάσταση του 1905 και την ήττα της και περιγράφει το σπέρμα του πυρός, της επαναστατικής φωτιάς, που παραμένει ζωντανό και κυριεύει τον νου και την ψυχή των απλών ανθρώπων, είναι το πρότυπο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ρωσικός κλασικισμός

Οι σχέσεις του Γκόρκι με τον Τολστόι, αλλά και τον Ντοστογιέφσκι, τους δύο μεγάλους ρεαλιστές του 19ου αιώνα, είναι ιδιαίτερες: ενώ επικρίνει τον Τολστόι για τον πασιφισμό του, επηρεάζεται στη «Μάνα» ήδη ιδιαιτέρως από την «Ανάσταση» και μετριάζει τις κρίσεις του για τον συγγραφέα της. Με τον Ντοστογιέφσκι, αντίθετα, διατηρεί μονίμως μια σχέση αγάπης και μίσους. Αυτόν τον κλασικό ρεαλισμό πάντως, τον οποίο περιγράφει θεωρητικά, διαβάζουμε και στη «Μάνα», που επανεκδόθηκε πρόσφατα: θα ήταν πραγματικά ευχής έργο τα περισσότερα κείμενα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού να διέθεταν τη δύναμη του Γκόρκι, τη ζωντάνια των περιγραφών, τον βαθύ ανθρωπισμό τον οποίο διακήρυξε και ως αισθητική κατηγορία, τη γλώσσα που τόσο εύστοχα αποδίδει ο Αλεξάνδρου στον πλούτο και την αμεσότητά της, την κοφτερή ματιά που παρουσιάζει μια ανατομία του κόσμου και, ειδικότερα, των νέων δυνάμεων που γεννιούνται στη Ρωσία.

Αν όμως υπάρχει ένα έργο όπου το ταλέντο του Γκόρκι ξεδιπλώνεται στο ακέραιο και αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη, αυτή είναι η αυτοβιογραφική του τριλογία, με κεντρικό άξονα τον β΄ τόμο της εφηβείας, «Στα ξένα χέρια», ο οποίος επίσης επανεκδόθηκε πρόσφατα. Οι περιπέτειες του νεαρού αγοριού, που ξενοδουλεύει και υποφέρει από ανάλγητους εργοδότες, ειδικά στους συγγενείς του, ως τη στιγμή που πικραμένος (εξ ου και τον Γκόρκι-Πικρός προφανώς) και εξουθενωμένος ανακαλύπτει τη λογοτεχνία, ξετυλίγονται με μια φυσικότητα, μια παραστατικότητα και έναν μετρημένο λυρισμό που συγκινούν και συνεπαίρνουν. Τα βιβλία πήραν για μένα τη θέση της μητέρας μου, έλεγε ο Γκόρκι, ο οποίος ξεκίνησε να διαβάζει φυλλάδες και λαϊκά έργα μαζί με Φλωμπέρ και Μπαλζάκ. Οι σελίδες της ανακάλυψης αυτής που του αλλάζει τη ζωή είναι από τις πιο θερμές συνηγορίες της λογοτεχνίας όλων των εποχών.

Ο Γκόρκι υπήρξε φτωχός και ό,τι κέρδισε το κέρδισε με πολύ κόπο και εξίσου πολλή δουλειά. Υπήρξε υποστηρικτής της επανάστασης και το πλήρωσε ποικιλοτρόπως, χάνοντας πόστα (όταν εκλέχτηκε στην Ακαδημία και ο τσάρος προσωπικώς ακύρωσε την εκλογή του για πολιτικούς λόγους, ο Τσέχωφ και ο Κορολένκο παραιτήθηκαν), χάνοντας την υγεία του, χάνοντας την πατρίδα του στις εξορίες, χάνοντας φίλους, αλλά και σώζοντας πολύ περισσότερους από τον λενινιστικό αρχικά και τον σταλινικό στη συνέχεια πέλεκυ. Εξ ου και οι αυτοεξορίες για «λόγους υγείας», άλλωστε. Την πραγματικά μυθιστορηματική ζωή του έχει ιστορήσει ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος στο βιβλίο «Το ψωμί και το βιβλίο. Ο Γκόρκι» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), χωρίς ωραιοποιήσεις και συγκαλύψεις, αλλά και με αγάπη για το πρόσωπο και τον συγγραφέα.

Επειδή όμως τα έργα όντως λένε περισσότερα από οποιαδήποτε βιογραφία, αξίζει κανείς να διαβάσει σήμερα, στο κατώφλι ενός νέου αιώνα και μιας νέας βαρβαρότητας, τόσο τη «Μάνα» όσο και το «Στα ξένα χέρια», για να σκεφτεί πάνω στην εποχή του και τη δική μας, πάνω την αισθητική του ρεαλισμού τότε και σήμερα, στην καθόλου μονοσήμαντη τελικά σχέση του πολιτικού με το ρεαλισμό, όπως αποδείχτηκε στον 20ο αιώνα, και άλλα πολλά. Ή αλλιώς, αξίζει να διαβάσει και να απολαύσει δύο σημαντικά μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δύο κλασικά ρεαλιστικά αριστουργήματα.

 


Ελληνικές παραστάσεις έργων του

Τα έργα του Μαξίμ Γκόρκι έχουν ανεβεί σε πολλά ελληνικά θέατρα.

 Το έργο του Οι τελευταίοι παρουσιάστηκε το 1978 από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο στο Θέατρο Μπρόντγουαιη σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και μετάφρασηΠαύλου Μάτεσι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν ο Μάνος Κατράκης, η Κατερίνα Χέλμη, ο Πέτρος Φυσσούν, ο Χρήστος Καλαβρούζος και η Μαρία Φωκά.

Οι τελευταίοι ανέβηκαν και το 1995 στο Θέατρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Μάγιας Λυμπεροπούλου και μετάφραση Κωστή Σκαλιόρα. Πρωταγωνιστές ήταν οι Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Ιβάν), Ξένια Καλογεροπούλου (Σόνια), Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (Γιάκοβ), Κλέων Γρηγοριάδης (Αλέξανδρος), Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Πιότρ),Σμαράγδα Καρύδη (Νάντια), Χριστίνα Αλεξανιάν (Βέρα).

Το γνωστό δράμα Στο βυθό ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1981 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου και μετάφραση Γιώργου Σεβαστίκογλου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι Λυκούργος Καλλέργης,Θόδωρος Μορίδης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νικήτας Τσακίρογλου και Ιάκωβος Ψαρράς.

Το 2007 παρουσιάστηκε το έργο Βάσσα στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη.

 Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίστηκαν οι ηθοποιοί Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Καλλιμάνη, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Μάνος Βακούσης, Κώστας Γαλανάκης.

Ελληνικές μεταφράσεις έργων του

Η Μάνα (μυθιστόρημα, 1907) : Μέλπω Αξιώτη ("Θεμέλιο")

Ιστορίες από την Ιταλία (διηγήματα, 1911-1913) : Σόφη Κεφάλα ("Σύγχρονη Εποχή")

Τα παιδικά χρόνια (α΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1913-14) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")

Στα ξένα χέρια (β΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1916) : Άρης Αλεξάνδρου ("Γκοβόστης")

Τα πανεπιστήμιά μου (γ΄μέρος αυτοβιογραφίας, 1923) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")

Το αφεντικό (αφήγημα) : Νίκος Κυτόπουλος ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")

Μικροαστοί (δράμα, 1901) : Κώστας Μερτβάγος ("Γκοβόστης")

Στο βυθό (δράμα, 1902) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης")

Οι βάρβαροι (δράμα, 1905) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης")

Οι εχθροί (δράμα, 1906) : Αθηνά Σαραντίδη ("Γκοβόστης")

Ο Συνοδοιπόρος μου Μετάφραση Νίκος Καστρινός, Εκδόσεις Μαΐστρος

Ο Περαστικός Μετάφραση Νίκος Καστρινός, Εκδόσεις Μαΐστρος

Ο Άνθρωπος που πέθανε περπατώντας

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Ιβάν) και ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος(Γιάκοφ) στο δράμα του Γκόρκι "Οι Τελευταίοι" (Θέατρο Πόρτα, 1995)

             ====================================

Αποφθέγματα - Μαξίμ Γκόρκι

- Όταν η εργασία είναι χαρά, η ζωή είναι ωραία. Όταν η εργασία είναι καθήκον, η ζωή είναι σκλαβιά.

- Η γυναίκα κλαίει όταν δεν μπορεί να μιλήσει και λιποθυμάει όταν δεν μπορεί να κλάψει.

- Η ευτυχία μοιάζει μικρή όταν την κρατάς στα χέρια σου. Άφησέ την να φύγει και θα δεις πόσο μεγάλη και πολύτιμη είναι.

- Μικροαστός είναι κάποιος που προτίμησε τον εαυτό του.

- Ο συγγραφέας είναι μηχανικός των ανθρώπινων ψυχών.

- Στην πολιτική, προτιμώ τις προλετάριες. Στον έρωτα, τις ρωσίδες πριγκίπισσες.

- Τα ψέματα είναι η θρησκεία των σκλάβων και των αφεντικών. Η αλήθεια είναι ο θεός του ελεύθερου ανθρώπου.


   ===========================================


 Βιβλιογραφία

Ο Βάνιας

Βάρενκα Ολέσοβα

Στα ξένα χέρια

Ο περαστικός

Αλληλογραφία

Οι εχθροί

Αναμνήσεις από τον Τολστόι

Η Μάνα

Στο βυθό

Οι βάρβαροι

Η Εξομολόγηση

Το αφεντικό

Διηγήματα και παραμύθια

Τα παιδικά χρόνια

Ο Προσκυνητής

Ο Χαφιές

Τα Ρημάδια της ζωής

Πρώτη αγάπη

Οι μικροαστοί

Η ζωή ενός άχρηστου ανθρώπου

Η εφηβεία

Βάρενκα Ολεσόβα

Οι παραθεριστές

Το σπουργιτάκι

Ιστορίες από την Ιταλία

Η Μάνα

Ο Συνοδοιπόρος μου

Τα πανεπιστήμιά μου

Η φλογερή καρδιά του Ντάνκο και άλλα διηγήματα

Τα παιδικά μου χρόνια

Ο Γεγκόρ Μπουλιττσόφ και άλλοι

Μικροαστοί

Μία νύχτα στη Στέπα

Οι πρώην άνθρωποι

Ένα καλοκαίρι

Τα πανεπιστήμιά μου - Το αφεντικό

Εξομολόγηση

Η ζωή μου

Θωμάς Γκορντιέγιεφ

Εξομολόγηση


Μαξίμ Γκόρκι
=========================================================
ΠΗΓΕΣ


Μαξίμ Γκόρκι - Πρωτοπορία

Επίκαιρος όσο ποτέ ο κλασικός Μαξίμ Γκόρκι | ΑΡΧΕΙΟ ...

Μαξίμ Γκόρκι - Βικιπαίδεια


Αποφθέγματα - Μαξίμ Γκόρκι

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΚΙ - Clickatlife.gr


    ================================= 



«Η ΜΑΝΑ» TRAILER - NEW STAR

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ Β. ΠΟΥΝΤΟΒΚΙΝ

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΚΙ.

Μία από τις 12 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών!

Η Μάνα

Δράμα, 1926, Ασπρόμαυρο, 89min.

==================================================


"Οι μικροαστοί" θεατρικό του Γκόρκι



======================================= 

Αποτέλεσμα εικόνας για μαξιμ γκορκι








Δημοσίευση σχολίου