Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ




Η Ιστορία, 1892. Λάδι σε μουσαμά.
Νικόλαος Γύζης, Ιστορία (1892). Λάδι σε καμβά, 89 εκ. διάμετρος. Ιδιωτική συλλογή.



29 Μαίου 1453

Αποφράδα ημέρα για τον ελληνισμό.... 

Η Βασιλεύουσα πέφτει, η Πόλις εάλω. . 

Το οθωμανικό θηρίο συνεχίζει τη προέλαση του κι αφού κατακτά τα Βαλκάνια με φωτιά και λεπίδι, στη συνέχεια στρέφεται προς τη Δύση, προς την Ευρώπη. 

Είναι σε θέση κάποιος να αναχαιτίσει την ορμή του Κτήνους ή το σκοτάδι θα απλωθεί παντού ;

Στη περίπτωση όπου η έκβαση των συγκλονιστικών γεγονότων που θα ακολουθήσουν ήταν διαφορετική, όλα θα ήταν διαφορετικά σήμερα από ιστορικής, γεωπολιτικής και κυρίως πολιτιστικής μορφής. 

Πολιορκία της Βιέννης. . 

Το σκοτάδι αναμετράται με το φως. . 



Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


                 -----------------------------------------------------------------------------------------






           ===========================================================





Αποτέλεσμα εικόνας για the battle of vienna 1683 photos


Αποτέλεσμα εικόνας για the battle of vienna 1683 photos


 Αποτέλεσμα εικόνας για the battle of vienna 1683 photos

Βιέννη 1529 - Η Πολιορκία των Τυφλοπόντικων


Κείμενο - Φωτογραφίες: Υπλγος (ΠΖ) Δοξάκης Κομήτης



Η επέκταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς τη δύση, έφερε τους Τούρκους να σκάβουν λαγούμια στην προσπάθειά τους να καταλάβουν τη Βιέννη. 

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι μια μετάφραση του άρθρου του John Godwin που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Military History ,τον Οκτώβριο του 2001.

Ο συγγρα­φέας ,που είναι γεννημένος στην Αυστρα­λία, είναι πρώην δημοσιογράφος του οργα­νισμού Murdoch Press, σήμερα ζει στο Σαν Φραντσίσκο και έχει γράψει αρκετά βιβλία.

Το συγκεκριμένο άρθρο φαίνεται ότι έχει εν­διαφέρον για τον Έλληνα αναγνώστη, αφού παρουσιάζει μια από τις μάχες που πιθανόν να καθόρισαν την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η οποία είχε έμμεσες συνέπειες και στην πορεία του ελληνισμού.

Κάποια από τα στοιχεία του κειμένου πιθανόν να ξενίσουν τον Έλληνα αναγνώστη, αλλά και αυτό είναι χρήσιμο, αφού παρουσιάζει την οπτική με την οποία οι ξένοι αντιλαμβάνο­νται τα γεγονότα.

Στο πρώτο μέρος του άρ­θρου, αναφέρονται κάποια γενικά στοιχεία περί των Οθωμανών και των Γενίτσαρων που είναι μάλλον γνωστά σε μας και για αυτό το λόγο παραλείπονται. 

[...] Μετά την πτώση της Κωνστα­ντινούπολης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναπτύχθηκε με την ταχύτητα του καιγόμενου δάσους. Περιλάμβανε από την Αίγυπτο και το Σουδάν στο Νότο, μέχρι την Κριμαία και την Ουγγαρία στο Βορρά και από τη Συρία, τη Μεσοποταμία και την Παλαιστίνη στα ανατολικά, μέχρι τη Βοσνία στη Δύση.

Περιλάμβανε διάφορες εθνότητες μεταξύ των οποίων Ρώσους, Τατάρους, Άραβες, Πέρσες, Αρμένιους, Εβραίους, μαύρους από τη Νάμπια και ξανθούς από τη Δαλματία.

Οι ίδιοι οι Τούρκοι ήταν μειονότητα.

Με κάθε νέα κατάκτηση, διογκώνονταν τόσο τα έσοδα από τους φόρους όσο και ο διαθέσι­μος αριθμός των στρατιωτών, τα οποία και τα δύο ελέγχονταν από τον Σουλτάνο που κυβερνούσε από την Κωνσταντινούπολη.

Η αυτοκρατορία έμοιαζε με χιονοστιβάδα που μεγάλωνε σε βάρος και ταχύτητα όσο περισσότερο κατρακυλούσε. 

Ο 10ος σουλτάνος, ο Σουλεϊμάν ο II, ανέβηκε στον Οθωμανικό θρόνο το 1520.
Οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν "ο νομοθέτης", αλ­λά στους ξένους ήταν γνωστός ως Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.

Η αυλή του, το επονομαζό­μενο Σαράι, περιλάμβανε μια εσωτερική πό­λη εντός της πρωτεύουσας που φιλοξενούσε περίπου 9.000 ανθρώπους και ήταν φημισμέ­νη για τα σιντριβάνια που έπαιζαν μουσική και τις λιμνούλες με τα χρυσόψαρα που είχαν μικροσκοπικά κοσμήματα στα πτερύγιά τους.

Το χαρέμι του περιλάμβανε 300 συζύγους και σκλάβες που αντιπροσώπευαν όλες τις φυλές και τις εθνότητες του βασιλείου του. 

Ο Σουλεϊμάν, ήταν ο ίδιος γιος μιας σκλάβας ταταρικής καταγωγής.

Μιλούσε άψογα οχτώ γλώσσες, έγραφε εξαιρετική ποίηση στα Περσικά και συνέθετε μουσική για λαούτο στον ελεύθερο του χρόνο, τίποτε από τα παραπάνω όμως δεν τον εμπόδιζε να είναι ένας από τους πιο ανηλεείς πολέ­μαρχους της περιόδου του.

Ευχαριστιόταν τις μάχες όσο μια φιλοσοφική συζήτηση και κατηύθυνε προσωπικά τα στρατεύματά του έφιππος.

Ο Μεγάλος Βεζίρης του (Στμ. ο πρωθυπουργός), ο Ιμπραήμ, ήταν σκλάβος ελληνικής καταγωγής, εξαίρετος βιολιστής, τον ακολουθούσε στις εκστρατείες και λέγε­ται ότι συχνά μοιραζόταν το κρεβάτι του.

Με άλλα λόγια, ο Σουλεϊμάν ήταν ένας κλασικός πρίγκιπας της Αναγέννησης, ένας Ανατολίτης παρόμοιος με τον Βοργία της Ρώμης, αλλά σαφώς πολύ πιο ισχυρός. 

Ο Βενετός πρέσβης Ottaviano Bon, περι­γράφει τον Σουλεϊμάν ως "ψηλό και αδύνα­το, με αέρινη φυσιογνωμία και αετίσια μύτη πάνω από το κρεμαστό μουστάκι του.

Τα χέρια του ήταν λεπτοκαμωμένα και κοκαλιάρικα, αλλά υπερβολικά δυνατά και λέγεται ότι μπορούσε να τραβήξει και να τεντώσει την πιο σκληρή χορδή τόξου του στρατού του.

Στο κεφάλι του έφερε ένα φαρδύ οβάλ τουρμπάνι, με λοφίο από φτερό παγωνιού που στερεωνόταν με μια καρφίτσα από δια­μάντια.

Η φωνή του ήταν γλυκιά και ευχά­ριστη, παρόλο που δε χαμογέλασε καθόλου κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας." 



Πρώτη πολιορκία της Βιέννης





Ο Σουλεϊμάν με Γενίτσαρους. (Κωνσταντινούπολη, Μουσείο Top Kapi). 


Ο Σουλεϊμάν, ήταν πλήρως ενημερωμένος για τις έχθρες μεταξύ των Δυτικών δυνά­μεων, κάποιες από τις οποίες μυστικά είχαν ζητήσει τη βοήθειά του. 'Ήξερε ,επίσης, ότι η άνοδος του Προτεσταντισμού θα διαιρού­σε τη Χριστιανοσύνη περαιτέρω.

Έμοιαζε να είχε ωριμάσει η ώρα για την επέκταση του Ισλάμ προς τη δύση. 

Οι τουρκικές επιθετικές δυνάμεις κατέ­λαβαν το σημαντικό συνοριακό οχυρό του Βελιγραδίου, με σχετική ευκολία.
'Έπειτα, ο στρατός του Σουλεϊμάν στράφηκε προς την Ουγγαρία, την είσοδο της Κεντρικής Ευρώ­πης.

Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας, Λάγιος ο ΙΙ, ήταν γενναίος, όμορφος αλλά υπερβολι­κά ηλίθιος (stupid στο κείμενο), διέταξε να κρεμαστούν οι Τούρκοι πρέσβεις που πήγαν να αξιώσουν την παράδοσή του.

Έχοντας καλέσει σε βοήθεια άλλους χριστιανούς μονάρχες, κατάφερε μετά βίας να συγκε­ντρώσει περίπου 25.000 ευγενείς ιππότες και ακολούθους. Από τους υπόλοιπους εστεμμένους έλαβε πολλές υποσχέσεις, αλ­λά ούτε ένα στρατιώτη.

Τον Αύγουστο του 1526, συναντήθηκε με τους Οθωμανούς στο Mohacs και νικήθηκε κατά κράτος.
Ο βασι­λιάς μαζί με 24.000 μαχητές του, σκοτώθη­καν στη μάχη και η Ουγγαρία έγινε άλλη μια επαρχία των Οθωμανών. 

Ο Σουλεϊμάν επέλεξε τον Janos Zapolya για τυπικό βασιλιά της Ουγγαρίας, με την υποχρέωση χιλιάδες Ούγγροι να υποστηρί­ζουν τους Τούρκους κατά τις εκστρατείες.
Ο ουγγρικός λαός κυβερνιόταν τόσο κατα­πιεστικά από τους ευγενείς που ήλπιζε ότι η κατάσταση θα ήταν καλύτερη κάτω από το σκήπτρο του σουλτάνου. 

Οι Οθωμανοί μέσα σε τρία χρόνια είχαν αφομοιώσει την Ουγγαρία. Έπειτα ο Σουλεϊμάν άρχισε την προετοιμασία για το επόμενο "φιλέ­το", την Αυστρία.

Ο βασιλιάς Φερδινάνδος ο Ι των Αψβούργων (Ferdinand I von Hapsburg), είχε διαμαρτυρηθεί για το βασίλειο του "αχυράνθρωπου" Zapolya. Ο Σουλεϊμάν του διεμήνυσε ένα σύντομο και δυσοίωνο μήνυμα:
"Πείτε στο βασιλιά ότι θα τον συναντήσω στο πεδίο της μάχης στο Mohacs.
Αν δεν είναι εκεί, θα έρθω να τον τιμωρήσω στη Βιέννη". 

Την άνοιξη τον 1529, ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού άρχισε να συγκε­ντρώνεται στη Βουλγαρία.
Μαζί με την επιμελητεία αποτελούσαν την μεγαλύτερη οπλισμένη δύναμη που είχε πατήσει ποτέ στον ευρωπαϊκό χώρο, περισσότεροι από 330.000 άντρες, 500 πυροβόλα και 90.000 κα­μήλες.

Σε αυτούς περιλαμβάνονταν 20.000 από τους εξαιρετικούς γενίτσαρους και 6.000 χριστιανοί- Ούγγροι.
Ο Σουλεϊμάν οδήγησε το στρατό, έχοντας τον Ιμπραήμ σερασκέρ (διοικητή του πεδίου της μάχης) ξεχωριστά από τον αρχιστράτηγο.

Αυτό ήταν κάτι περίεργο και μάλλον ανησυχητι­κό, αφού μέχρι τότε ο Μεγάλος Βεζίρης, κα­θότι ήταν πολιτικός ηγέτης όπως ειπώθηκε, δεν ακολουθούσε στις εκστρατείες. 

Εκείνη την άνοιξη έβρεξε τόσο πολύ που κανένας από τους μεγαλύτερους δεν μπορούσε να θυμηθεί κάτι χειρότερο στο παρελθόν. Μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα οι χείμαρροι κατέβαζαν τόσο νερό που μετέτρεψαν την ύπαιθρο σε ένα απέραντο τέλμα.

Οι δρόμοι στα Βαλκάνια βάλτωσαν, τα ποτάμια ξεχείλισαν και κα­τέστρεψαν όσες γέφυρες υπήρχαν.

Οι κα­μήλες (ζώα που ζουν κατεξοχήν σε ξηρή έρημο) δε μπορούσαν να περπατήσουν στη λάσπη, τα πόδια τους κολλούσαν, έσπαζαν και πέθαιναν στη λάσπη κατά χιλιάδες. 

Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να κουβα­ληθεί κάτω από αυτές τις συνθήκες το βαρύ πυροβολικό.
Έτσι, ο Σουλεϊμάν αποφάσισε να αφήσει πίσω και τα 200 βαριά πυροβόλα του και να προχωρήσει μόνο με τον ελαφρύ­τερο οπλισμό.
Ο Ιμπραήμ τον προειδοποίη­σε για το δύσκολο της κατάστασης και του πρότεινε να αναβάλλουν την εκστρατεία, μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Ο σουλτάνος δεν ήθελε ούτε να ακούσει κάτι τέτοιο και αποφασισμένος να αλώσει τη Βιέννη μέχρι το καλοκαίρι, απάντησε "Είναι αδιανόητο για την αξιοπρέπεια μου να επιτρέψω στον καιρό να τροποποιεί τα σχέδιά μου". 

Ο σουλτάνος, στηρίχθηκε στους χιλιάδες καλά εκπαιδευμένους Ρουμά­νους και Σέρβους λαγουμιτζήδες (miners) του στρατού του για να οδηγηθεί στην κατάληψη της πό­λης, με ειδική επιχείρηση. Αυτό ήταν το πρώτο και μοιραίο λάθος του σε αυτόν τον πόλεμο, ενώ άλ­λο ένα θα ακολουθούσε σύντομα.

Ο Σουλεϊμάν ήταν υπερόπτης, υπέ­φερε δηλαδή κι αυτός από την ασθένεια που είχε καταστρέψει πολλούς κατακτητές, πριν αλλά και μετά από αυτόν, την πλάνη ότι είναι ανίκητος. 

Όταν ο στρατός πέρασε τον Δούναβη και έφτασε στην Πέστη, απέναντι από τη Βούδα, ο σουλ­τάνος πρότεινε ασφαλή διαφυγή στους Γερμανούς στρατιώτες της μι­κρής φρουράς, αν του παρέδιναν το κάστρο.

Οι Γερμανοί δέχτηκαν και βγήκαν έξω περνώντας ανάμε­σα σε δυο παρατεταγμένα τμήμα­τα γενίτσαρων, οι οποίοι τους γιου- χάριζαν. Αλλά από τις αμοιβαίες προσβολές οι δυο πλευρές ήρθαν πρώτα στα χέρια και στη συνέχεια στα όπλα.

Σε μισή ώρα οι Τούρκοι σκότωσαν όλους τους άντρες της φρουράς και στη συνέχεια μπήκαν στην πόλη και έσφαξαν τους περισ­σότερους από τους κατοίκους.

Η είδηση αυτής της σφαγής μεταδόθηκε και λειτούργησε σαν φοβερή προειδοποίηση στους Αυ­στριακούς να μην εμπιστεύονται τις υποσχέσεις του σουλτάνου.

Για το Σουλεϊμάν το επεισόδιο θα είχε μια διαφορετική αλλά ισοδύναμα δυσοίωνη προειδο­ποίηση, δε θα μπορούσε πλέον να είναι σίγουρος για τις αντιδρά­σεις των γενίτσαρων και ούτε θα μπορούσε να τις ελέγξει. 

Φόβος περιέλουσε τη Βιέννη, μόλις οι Τούρκοι έκαναν την εμφάνισή τους πλησιέστερα.

Ο Φερδινάνδος - ο πλήρης τίτλος του οποίου ήταν Αρχιδούκας της Αυστρίας, βασιλιάς της Ουγ­γαρίας και Βοημίας - έστειλε έκκληση για βοήθεια στον ισχυρό αδελφό του Κάρολο τον V (Charles V), αυτοκράτορα της Γερμα­νίας και βασιλιά της Ισπανίας.

Αλλά ο Κά­ρολος πολεμούσε του Γάλλους στην Ιταλία και δεν είχε δυνάμεις να υποστηρίξει και τα δυο μέτωπα.


 


Ο αυτοκράτορας της Γερμανίας και βασιλιάς της Ισπανίας Κάρολος V 

(Μαδρίτη, Μουσείο Prado). 


Ο Φερδινάνδος, προφανώς έχοντας στο μυαλό του το λάθος του βασιλιά Λάγιος, έφυγε προς τη Βοημία, αφήνοντας τους Βιεννέζους να υπερασπιστούν την πόλη τους μόνοι. 

Ευτυχώς για την Αυστριακή πρω­τεύουσα, ήρθε κάποια βοήθεια.
Η πιο ση­μαντική ήταν αυτή του Νίκολας Γκραφ του Σαλμ (Nikolas Graf von Salm).
Ο Γκραφ ήταν ένας βετεράνος πολεμιστής με μεγάλη πείρα, αυτοκυριαρχία, αυτοπεποίθηση και ,παρά τα 70 χρόνια του, δυνατός σα βράχος.

Οι Σαλμ ανήκαν στην κατώτερη αριστοκρατία και δεν μπορούσαν να αναλάβουν τις τύχες των Βιεννέζων, για το λόγο αυτό πήγε στον Φερδινάν­δο, ο οποίος με χαρά του επέτρεψε να ηγηθεί της προσπάθειας.

Μαζί με τον Γκραφ κατέφτασαν περίπου 1.000 Γερμανοί μισθοφό­ροι - Landsknechte, δηλαδή δεινοί, άριστα εκπαιδευμένοι λογχοφόροι και 700 Ισπανοί που ήταν οπλισμένοι με νέου τύπου μουσκέτα με ενσωματωμένη ίσκα, τα οποία πυροβο­λούσαν γρηγορότερα από τα τουρκικά που ήταν παλαιότερης τεχνολογίας (με φυτίλι) και δε διέθεταν αυτό το εξάρτημα. 

Ο Γκραφ ανέλαβε την αρχηγία της φρου­ράς που την αποτελούσαν 23.000 πεζοί και 2.000 σιδηρόφρακτοι ιππείς, επιπλέον 75 κανόνια, δηλαδή όλοι κι όλοι μια χούφτα σε σχέση με το Οθωμανικό στράτευμα.

Επι­θεώρησε τους υπερασπιστές και τους βρή­κε σε άθλια κατάσταση. Η Βιέννη τότε δεν ήταν μεγάλη πόλη, ήταν όσο είναι περίπου σήμερα η περιοχή που λέγεται "Δε Ρινκ" (The Ring).

Κοντά στο κέντρο βρισκόταν πλαισιωμένος από πύργο ο παλιός καθεδρι­κός ναός του Αγίου Στεφάνου και γύρω του ένα σύνολο στενά, καμπυλωτά, βρωμερά δρομάκια με πολλές ταβέρνες και ελάχιστα μεγαλόπρεπα ανάκτορα.

Τα τείχη ήταν 300 ετών και κακοσυντηρημένα, περιλάμβαναν τέσσερις πύλες που ήταν ολοφάνερα τα πιο αδύνατα σημεία της οχύρωσης

Ο Γκραφ ξεκίνησε μεθοδικά τις προε­τοιμασίες για την πολιορκία.
Έσκαψε και αποθήκευσε τα πυρομαχικά έτσι ώστε να μην είναι εύκολο να αναφλεχτούν, έφτια­ξε στα γρήγορα οχυρωματικές θέσεις από ανάχωμα και χρησιμοποίησε πέτρες από τα λιθόστρωτα για να σηκώσει ένα δεύτερο τείχος.

Έβγαλε από τις σκεπές τα εύφλε­κτα ξύλα και ενίσχυσε με αυτά την οχύρω­ση στις τέσσερις πύλες.

Κατέστρεψε κάθε κτίριο εκτός των τειχών που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως κάλυψη από τον εχθρό.
Για παρατηρητήριο του επέλεξε τον προεξέχοντα κώνο του καμπαναριού του Αγίου Στεφάνου, μια ιδιαίτερα επικίνδυνη θέση που του έδινε όμως την πληρέστερη εικόνα του πεδίου της μάχης. 

Προκειμένου να εξασφαλίσει περισσότε­ρες προμήθειες, διέταξε 4.000 γυναίκες, παι­διά και ανθρώπους τρίτης ηλικίας να εγκα­ταλείψουν την πόλη.

Αυτό αποδείχτηκε τρα­γικό λάθος στη συνέχεια, αφού το τουρκικό ιππικό ξεχύθηκε στις χαμηλές περιοχές της Αυστρίας και στο χωριό Traismauer επιτέθη­κε ξαφνικά στο κομβόι.

Εκτός από τις νέες γυναίκες, τις οποίες βίασαν και πήραν για να τις πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα, όλους τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων και των νηπίων, τους έσφαξαν, ενώ κάποιους τους ανασκολόπισαν ζωντανούς με ακονισμένα παλούκια. Μεταξύ των πιο βίαιων δραστών ήταν οι Ούγγροι πολεμιστές. 

Από τα τείχη της πόλης, οι φρουροί έβλεπαν τους καπνούς από τα γύρω χωριά που καιγόταν.
Οι Τούρκοι έκαιγαν τα πάντα στο πέρασμά τους, κατασφάζοντας περίπου τους μισούς από τους κατοίκους της υπαίθρου.

Αλλά ήταν μόλις τέλη Σεπτεμ­βρίου, όταν ο κύριος όγκος του Οθωμανικού στρατού έφτανε στη Βιέννη, δυο μήνες αργό­τερα από τον αρχικό σχεδιασμό. 



Πανοραμική γκραβούρα της πολιορκίας. 

Ξαφνικά, η πόλη βρέθηκε περιτριγυρι­σμένη από μια μάζα από λευκές σκηνές που έφταναν μέχρι εκεί που μπορούσε να δει το μάτι και μέχρι το όρος Σέμερινκ( Summering).

Ήταν μια τρομακτική εικόνα που παραπλανούσε για την κακή κατάσταση που βρισκόταν ο τουρκικός στρατός. Περί­που το ένα τρίτο των πολεμιστών ήταν σπαχήδες, ελαφριά εξοπλισμένο ιππικό δηλαδή που λίγα πράγματα μπορούσε να προσφέρει σε μια πολιορκία.

Από τις 90.000 αρχικά κα­μήλες, είχαν μείνει περίπου 20.000 κι αυτές σε κακή κατάσταση.
Στην ίδια άσχημη κα­τάσταση βρισκόταν και το προσωπικό.

Παρέ­μεναν βρεγμένοι για μήνες και έβηχαν τόσο δυνατά που ακούγονταν πιο δυνατά από τις εργασίες για την στρατοπέδευση. 

Ο Σουλεϊμάν απέστειλε μήνυμα αξιώ­νοντας την παράδοση της πόλης.
"Περιμέ­νω να δειπνήσω μέσα στην πόλη την τε­λευταία μέρα του Σεπτεμβρίου" κατέληγε το μήνυμα του.
"Αν συνθηκολογήσετε, θα εισέλθουν στην πόλη μόνο οι αξιωματού­χοι μου και θα ελευθερωθείτε όλοι.

Αν αντισταθείτε, η πόλη θα καταστραφεί συθέμελα και θα σφαγιαστούν όλοι όσοι είναι μέσα". Ο Γκραφ συμπεριφέρθηκε με ευγένεια στους απεσταλμένους χωρίς να στείλει όμως καμιά απάντηση. 

Την αυγή της επόμενης ημέρας, 300 κανόνια άρχισαν να βάλλουν εναντί­ον της πόλης συνεχίζοντας, μέχρι να πέσει η νύχτα.
Το τουρκικό πυροβολικό επέδει­ξε υποδειγματική πειθαρχία, είχαν κατα­φέρει να κρατήσουν στεγνό το μπαρούτι τους παρόλες τις καταρρακτώδεις βροχές, ενώ έβαζαν γρηγορότερα από οποιονδή­ποτε Δυτικό πυροβολητή.

Παρόλα αυτά οι βομβαρδισμοί τους ήταν σχεδόν μάταιοι.
Τα μεγάλα βαριά κανόνια, που είχαν μεί­νει πίσω στη Βουλγαρία, θα μπορούσαν να καταστρέψουν τα τείχη, αλλά τα πέτρι­να βλήματα των ελαφρών πεδινών πυρο­βόλων απλά χτυπούσαν πάνω στα τείχη ή περνούσαν από πάνω και κατέστρεφαν σπίτια.

Μερικά χτύπησαν τον πύργο του Αγίου Στεφάνου και είναι εμφανή μέχρι και σήμερα.
Ο Γκραφ παρέμενε ήρεμος στη θέση του, σχολιάζοντας σε έναν υπα­σπιστή του "Αυτά τα χαλικάκια είναι όπως τα μικρά χαπάκια που μου δίνει ο γιατρός μου για να καταπίνω". 

Μαζί με αυτές τις μπάλες, έπεφταν βρο­χή και τα πυρωμένα βέλη. Τα σχήματος ημι­σελήνου Ταταρικά τόξα, που χρησιμοποιού­νταν από τους Τούρκους, ήταν τρομακτικά όπλα.

Μπορούσαν, αν τοξεύσουν τα βέλη τους τόσο δυνατά, να διαπεράσουν τους αλυ­σιδωτούς θώρακες και τα σιδερένια κράνη.
Αλλά και αυτά ήταν όπλα για μάχες και όχι για πολιορκίες, αφού εναντίον των τειχών απλώς προκαλούσαν ενόχληση. 

Η απάντηση των αμυνομένων ήταν μια αιφνιδιαστική έξοδος ενός τμήματος ιππι­κού 100 ανδρών, που ξάφνιασε τους Τούρ­κους.
Οι ιππείς, με διοικητή τον παράτολμο Eck von Reischach, κινήθηκαν εναντίον δυο βάσεων πυροβόλων, σκότωσαν τους χειρι­στές και ξαναγύρισαν στην πόλη, πριν οι πο­λιορκητές εμποδίσουν την επιστροφή τους.
Η Βιέννη, έστω και για λίγο, έδειχνε να τα καταφέρνει παρά τις δυσκολίες. 

Ο βομβαρδισμός συνεχίστηκε για μέρες χωρίς κάποιο σημάδι να προμηνύει μαζική επίθεση.
Την 1η Οκτωβρίου, όμως, ένας Σέρ­βος μηχανικός, που καταγόταν από χριστια­νική οικογένεια, εισήλθε μυστικά στην πόλη και μετέφερε κάποιες πολύ ανησυχητικές πληροφορίες.

Είπε ότι ο κανονιοβολισμός ήταν τακτική που είχε σκοπό να αποκρύψει τις πραγματικές προετοιμασίες που εξελίσσο­νταν υπογείως.
Οι Τούρκοι έσκαβαν στοές κάτω και από τις δυο πλευρές της Carinthian Gate (= πύλης), αποσκοπώντας στην ανατίναξή της που θα επέτρεπε την άνετη εισχώρηση των στρατευμάτων τους μέσα στην πόλη. 

Ο Γκραφ γνώριζε τα πάντα για αυτό το είδος του πολέμου και αμέσως εφάρμοσε αντίμετρα.
Τοποθέτησε ξεραμένα μπιζέλια επάνω σε τύμπανα καθώς και κουβάδες με νερό σε υπόγεια κοντά στα τείχη και τοπο­θέτησε φρουρούς δίπλα τους.

Τη στιγμή που κροτάλιζαν τα μπιζέλια ή κυμάτιζε το νερό ο φύλακας σήμαινε συναγερμό.
Αμέσως μια ομάδα ανδρών άρχιζε το σκάψιμο προς τα κάτω.
Βρήκαν ότι οι Τούρκοι έσκαβαν έξι διαφορετικά τούνελ, σκάβοντας σαν τυφλοπόντικες με εκπληκτική ταχύτητα. 

Τα αντίμετρα συνεχίζονταν και φτυάριζαν μέχρι να κλείσουν τα τούνελ που ανακάλυπταν Κάποια από αυτά είχαν εγκαταλειφθεί γεμάτα με εκρηκτικά και έτοιμα για ενεργοποίηση.

Οι αμυνόμενοι έπαιρναν τα εκρηκτικά που έβρισκαν σαν λάφυρα.
Σε άλλες περιπτώσεις έβρισκαν ανθρώπους που δούλευαν, οπότε εξελίσ­σονταν μακάβριες υπόγειες μάχες.

Καμιά πλευρά δε μπορούσε να χτυπήσει την άλλη και μόλις και μετά βίας μπορούσε να δει ο ένας τον άλλο από το λιγοστό φως από τα φανάρια.
Οι ημίγυμνοι άντρες πολεμούσαν με κοντάρια, αξίνες, στιλέτα, στειλιάρια, γροθιές και μερικές φορές τα ίδια τους τα δόντια.
Οι τραυματισμένοι ποδοπατούνταν μέχρι θανάτου.

Πολλές φορές σύντροφοι σκοτώνονταν μεταξύ τους, αφού δεν μπο­ρούσαν να διακρίνουν ο ένας τον άλλο.
Τα στενά και χαμηλά τούνελ δεν επέτρεπαν εύκολες μετακινήσεις και κάθε προσπάθεια να προσβληθεί ο αντίπαλος έβρισκε στόχο.

Οι επιζώντες ανέβαιναν στην επιφάνεια σε παράκρουση, μαύροι από το χώμα και γε­μάτοι αίματα. Ένας αυτόπτης μάρτυρας τους περιέγραψε σαν "διαβόλους από το βαθύτερο λάκκο της κόλασης". 

Οι αμυνόμενοι αφόπλιζαν τις πε­ρισσότερες στοές, αλλά νέες άρχιζαν να σκάβονται συνέχεια και δεν ήταν δυνατό να ανακαλύπτονται όλες.

Στις 5 Οκτωβρίου, δυο στοές εξερράγησαν στην πύλη του Σάλτ (Salt Gate) προκαλώντας εκκωφαντικό θό­ρυβο και δημιουργώντας άνοιγμα, από το οποίο θα μπορούσε να περάσει ένας λόχος.

 Οι γενίτσαροι επιχείρησαν, πριν πέσει η νύχτα, αλλά έπεσαν σε ανάχωμα πίσω από το άνοιγμα του γκρεμισμένου τείχους.
Στο ανάχωμα είχαν αναπτυχθεί οι Γερμανοί Landsknechte που ήταν οπλισμένοι με τεσσάρων μέτρων δόρυ και τσεκούρια μεγάλου μήκους.

Χρησιμοποιώντας τα μα­κριά τους όπλα είχαν πλεονέκτημα έναντι των Τούρκων που ήταν οπλισμένοι με τα καμπυλωτά καλοακονισμένα χαντζάρια.

Η επίθεση αποκρούστηκε με βαριές (για τους επιτιθέμενους) απώλειες και την ώρα που οι Τούρκοι υποχωρούσαν, οι αμυνόμενοι επι­σκεύασαν το άνοιγμα με σάκους από άμμο και καλάθια γεμάτα με πέτρες. 



Πίνακας του 17ου αιώνα, του ζωγράφου Peeter Snayers που απεικονίζει την πολιορκία της Βιέννης από το Σουλεϊμάν. 


Εκείνο το βράδυ έγινε άλλη μια επιδρο­μή στο στρατόπεδο των Οθωμανών.
Αυτή τη φορά, όμως, οι ιππείς άφησαν τα άλογά τους και κινήθηκαν πεζοί, κάνοντας ησυχία και ντυμένοι με μαύρους μανδύες.

Καθένας κουβαλούσε από δυο αυτοσχέδιες βομβίδες (πήλινα σκεύη που περιείχαν μπαρούτι και τεμαχισμένα κομμάτια μολυβιού), τις οποί­ες εκσφενδόνισαν πάνω στις σκηνές.

Οι λαμπρές λωρίδες φωτός από τα καιγόμενα φυτίλια ήταν η μοναδική προειδοποίηση που είχαν οι κοιμούμενοι, πριν αρχίσουν να εκρήγνυνται οι βομβίδες και να εκτοξεύουν πάνω τους τα κομμάτια του μολυβιού.

Πε­ρισσότεροι από 2.000 Τούρκοι σκοτώθηκαν μέσα στις θρυμματισμένες σκηνές τους. 
Το σκάψιμο και οι επιθέσεις συνεχίστη­καν μέρα με τη μέρα με συνοδεία πυκνού πυρός. Μια τεράστια στοά, που σκάφτηκε κά­τω από την Πύλη Carinthian, ανατινάχθηκε αποτελεσματικά και την κατέστρεψε. Άλλη μια φορά, οι Τούρκοι βρήκαν ήδη κτισμένο ανάχωμα πίσω της που ήταν επανδρωμένο με τους λογχοφόρους, τους Ισπανούς με τα σύγχρονα μουσκέτα και τους Βοημούς με τα μεγάλα σπαθιά, τα οποία κρατούσαν με τα δυο χέρια και που μπορούσαν να κόψουν έναν αντίπαλο στα δυο. Οι γενίτσαροι κα­θηλώθηκαν. Είχαν πολλές απώλειες, ενώ αναρριχήθηκαν και στο σωρό των νεκρών, πετυχαίνοντας μόνο το να σφαγιάζονται δια­δοχικά. Όταν τελικά υποχώρησαν, άφησαν πίσω τους ένα λόφο από 1.200 πτώματα. 

Ο αγώνας κάτω από τη γη πήρε ακόμη πιο μακάβριες διαστάσεις. Οι αμυ­νόμενοι χρησιμοποιούσαν τώρα αξίνες και φτυάρια αιχμηρά στην άκρη, που μπο­ρούσαν να τα χρησιμοποιούν και για να σκάβουν, αλλά και ως όπλα που με ένα χτύπημα μπορούσαν να αποκεφαλίσουν έναν άνδρα. Οι Τούρκοι εξόπλισαν το ιπ­πικό με ρόπαλα σχεδιασμένα να σπάζουν τα κράνη και να συνθλίβουν κεφάλια. Σε μια περίπτωση, μια σπίθα προκάλεσε πρόωρη έκρηξη σε αποθηκευμένο μπαρούτι, σκοτώ­νοντας φίλιους και αντιπάλους. Κανείς δε γνωρίζει πόσοι σκοτώθηκαν σε εκείνες τις εφιαλτικές συμπλοκές κάτω από τη γη. 

Ο Σουλεϊμάν, παρατηρώντας την εξέλιξη της μάχης, έβλεπε ότι οι υπόγειες επιχειρή­σεις του ήταν πολύ ασταθείς για να επιφέ­ρουν σοβαρό αποτέλεσμα.

Οι περισσότερες "νάρκες" του αφοπλίζονταν, πριν εκραγούν.

Άλλες φορές τα χαλάσματα που προκαλού­σαν, έπεφταν προς την εσωτερική πλευρά της πόλης ,δημιουργώντας νέα εμπόδια αντί να διευκολύνουν την είσοδο.

Από την άλλη μεριά, οι αμυνόμενοι υπερασπίζονταν την πόλη κατεχόμενοι από την ιδέα ότι είναι οι τελευταίοι υπερασπιστές όλης της χριστιανο­σύνης απέναντι στο μουσουλμανισμό, που σα πλημμύρα προσπαθεί να εξαπλωθεί στη Δυτι­κή Ευρώπη.

Είχαν ανεβάσει τα κανόνια τους επάνω στις ταράτσες των σπιτιών και έτσι το βεληνεκές τους έφτανε στις σκηνές των Τούρ­κων, διασπάζοντας τους πολεμικούς σχηματι­σμούς των μονάδων και σκοτώνοντας πλήθος αλόγων.

Μερικά από τα Βιεννέζικα, τα επονο­μαζόμενα βασιλικά (royal), ξεπερνούσαν σε βεληνεκές όλα τα όπλα των πολιορκητών. 

Στις 11 Οκτωβρίου, οι ουρανοί άνοι­ξαν για άλλη μια φορά. Χιλιάδες καμήλες αρρώστησαν διαδοχικά και πέθαιναν.
Ο βή­χας ανάμεσα στο στρατό διογκώθηκε, όταν τα στρατόπεδα μετατράπηκαν σε λίμνες.

Ολόκληρες μονάδες υπέφεραν από πυρετό και ρίγη.
Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται χειρότερα και από το ότι οι προμήθειες λιγό­στευαν. Οι Τούρκοι είχαν καταστρέψει την ύπαιθρο, η οποία δε μπορούσε πια να προ­σφέρει τροφή στους εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένους άντρες. 


Ο Σουλεϊμάν συγκάλεσε πολεμικό συμ­βούλιο στη σκηνή του, όπου αποφασίστηκε μια τελική μέχρις εσχάτων επιθετική ενέρ­γεια για την άλωση της πόλης.

Σκόπευε να ξεχειμωνιάσει εκεί και να συνεχίσει την προς τη δύση πορεία του την επόμενη άνοι­ξη, όταν θα είχαν στεγνώσει οι δρόμοι και θα μπορούσε να μεταφέρει το βαρύ πυροβολικό του.

Σε αυτή την προσπάθεια οι δυνάμεις του επιδρομέα θα έπαιρναν άλλο σχηματισμό.
Οι βαζιβουζούκοι, ένα κατωτέρου επιπέδου στρατιωτικό τμήμα, θα κινούνταν πρώτοι για να εξαντλήσουν τους αμυνόμενους με την πίεση που θα είχαν από τα κορμιά τους.
Κατόπιν οι γενίτσαροι, θα συνέχιζαν την πίεση προκειμένου να μπουν στην πόλη.

Η επίθεση θα επαναλαμβανόταν τρεις φορές σε περίπτωση αποτυχίας, ανεξαρτήτως των απωλειών.
Ο σουλτάνος, επίσης, αποφάσι­σε μια άνευ προηγουμένου προσφορά 1.000 ασημένιων νομισμάτων σε κάθε γενίτσαρο, ως πριμ.

Αυτό ήταν πρωτάκουστο, αφού μέ­χρι εκείνη τη στιγμή το κορυφαίο αυτό σώμα του στρατού πολεμούσε μόνο για δόξα και λαφυραγωγία, πιστεύοντας ότι ο θάνατος στη μάχη θα είναι το εισιτήριο της άμεσης εισόδου στον παράδεισο. 

Η επίθεση άρχισε το πρωί της 14ης Οκτωβρίου. Ο Ιμπραήμ ηγούνταν ο ίδιος των γενίτσαρων.
Η επίθεση θα γινόταν σε δυο κατευθύνσεις: η μια προς την κατεστραμ­μένη Πύλη Carinthian και η δεύτερη προς ένα προεξέχον ανάχωμα που αποκαλούνταν Berg.

Η μια "νάρκη" δεν εξερράγη, αλλά η άλλη έσκασε κάνοντας πολύ δυνατό θόρυ­βο και εκσφενδονίζοντας κορμιά σε κάθε κατεύθυνση.
Οι Τούρκοι τότε ξεχύθηκαν τρέχοντας προς τα τείχη, ουρλιάζοντας σα δαίμονες, καταφέρνοντας μόνο να πέφτουν επάνω σε τείχος ή στις αιχμές των δοράτων.

Ο Γκραφ άφησε το παρατηρητήριο του και ανέλαβε άμεση διοίκηση.
Σχεδόν αμέσως, τραυματίστηκε στο πόδι από ένα βράχο που έπεσε επάνω του. Ο τραυματίας αποσύρθη­κε, ενώ τελικά υπέκυψε στα τραύματά του. 

Οι Βαζιβουζούκοι υποχώρησαν, αλλά κινήθηκαν πάλι προς τα εμπρός μαστιγωμένοι από τους επικεφαλείς υπαξιωματικούς τους (onbashes), ξαναυποχώρησαν στη συ­νέχεια, αλλά και πάλι προωθήθηκαν οδη­γούμενοι ενάντια στα δόρατα των αμυνομένων.
Οι θάνατοι και οι τραυματισμοί τους ήταν συνεχείς χωρίς καμιά σοβαρή επιτυχία.

Μετά ήρθε η σειρά των γενίτσαρων, οι οποίοι αποδεκατίστηκαν από μουσκέτα που έβαλαν από θέσεις στα πλευρά.
Οι τυφεκιοφόροι είχαν στηρίξει τα μουσκέτα τους πά­νω σε διχάλες και αυτό τους έδινε τη δυνατότητα καλύτε­ρων βολών.
Οι επιτιθέμενοι, είχαν πιστόλια που όμως δεν μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν σε αυ­τές τις συνθήκες, αφού το πιο πιθανό ήταν να χτυπούν τους συντρόφους τους.

Επιτέθη­καν ξανά και ξανά με μόνη επιτυχία, όταν δημιουργούσαν ρήγμα σε μια σειρά ακοντί­ων να βρίσκονται σε μια νέα. Αυτοσχέδιες χειροβομβίδες έπεφταν ανάμεσά τους σφυ­ρίζοντας τρομακτικά και με φοβερά αποτε­λέσματα κατά την έκρηξη.

Δυο μικρά όπλα που είχαν τοποθετηθεί στο Berg έσπερναν το θάνατο στους Τούρκους.
Βουνά από μπλεγμένα κορμιά εμπόδιζαν την προς τα πίσω κίνηση των επιτιθεμένων, αφού στην προσπάθειά τους να σκαρφαλώσουν στα άψυχα σώματα γίνονταν εύκολος στόχος για τις βολίδες των μουσκέτων. 

Οι γενίτσαροι υποχώρησαν χωρίς να δοθεί τέτοια διαταγή.
Ο Ιμπραήμ χρη­σιμοποίησε πρώτα το καμτσίκι του και στη συνέχεια το σπαθί του για να τους αναγκάσει να προχωρήσουν ,αλλά αυτοί τον αγνόησαν βρίζοντάς τον.
Για πρώτη φορά στα 200 χρόνια της ύπαρξής τους, οι γενίτσαροι αρνήθηκαν να υπακούσουν σε διαταγή.

Υποχώρησαν άτακτα, πρώτα μεμονωμένα και στη συνέχεια μαζικά ,μη σταματώντας παρά μόνο κοντά στις σκη­νές τους. Κάποιοι μάλιστα άρχισαν να ξεστήνουν τις σκηνές τους χωρίς εντολή. 

Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι Τούρκοι μά­ζεψαν τα στρατόπεδά τους. 
Οι κάτοικοι της Βιέννης έμειναν ξάγρυ­πνοι από τις φοβερές στριγκλιές που ακού­γονταν από το στρατόπεδο των Τούρκων.
Οι Οθωμανοί, έβαζαν φωτιά σε ό,τι δεν μπο­ρούσαν να κουβαλήσουν και πετούσαν στις φλόγες τους τραυματισμένους αιχμαλώτους τους. Εκατοντάδες κάηκαν ζωντανοί, αλλά και εκατοντάδες δραπέτευσαν και κινήθη­καν προς τα τείχη της πόλης.

Οι Βιεννέζοι τους περισυνέλεξαν ανεβάζοντάς τους με λουριά από τα τείχη, μη ανοίγοντας τις πύ­λες, αφού δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι ο κίνδυνος είχε περάσει. 

Την επόμενη μέρα, η θάλασσα από τις τέντες γύρω από την πόλη είχε εξαφανιστεί. Άρχισε να χιονίζει, πολύ νωρίτερα από ότι συνήθως.

Ο καιρός εκείνη τη χρονιά, περισσότερο από κάθε άλλη, ήταν υπεύθυνος για τη σωτηρία της πόλης.
Οι Τούρκοι αποχώρη­σαν ανεμπόδιστοι, μετά το επίσημο διάγγελ­μα του Σουλεϊμάν "Ο Αλλάχ, ας είναι ευλο­γημένο το όνομά του, δεν μας έχει επιτρέ­ψει ακόμη να καταλάβουμε τη Βιέννη".

Οι απώλειες των Οθωμανών εκτιμώνται μεταξύ 18.000 και 25.000 ανδρών, αριθμός αρκετές φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο της φρουράς, αλλά οι απώλειες μεταξύ των κατοί­κων της ενδοχώρας της Αυστρίας ήταν τερά­στιες.

Οι νότιες περιοχές ουσιαστικά είχαν ερημωθεί. Σε κάποια χωριά, οι επιδρομείς άφησαν πυραμίδες από κομμένα κεφάλια ντόπιων κατοίκων, ενώ χιλιάδες νέες κοπέ­λες σύρθηκαν στα σκλαβοπάζαρα και κανείς δεν άκουσε πια για αυτές. 




Γκραβούρα της πολιορκίας.



Στη Βιέννη, κατ' αρχάς, δεν μπορού­σαν να πιστέψουν αυτό που είχε γίνει. Θεώρησαν ότι ήταν κόλπο των Οθωμανών προκειμένου να εγκαταλείψουν το φρούριο.

Πίστεψαν ακόμη ότι οι Τούρκοι είχαν δια­σπείρει μεταξύ των φυγάδων σαμποτέρ και κατασκόπους.
Ο διοικητής της στρατιωτικής αστυνομίας, ένας βάναυσος άνθρωπος που ονομαζόταν Wilhelm von Roggendorf , διέ­ταξε να εξετάζεται σε όλους τους φυγάδες, αν είχαν περιτομή, για να εξασφαλίζει ότι δεν ήταν Μουσουλμάνοι.

Όσοι είχαν, απαγχονίζονταν αμέσως. Άλλοι βασανίζονταν με σκληρότητα και μερικοί "ομολογούσαν" πως ήταν πράκτορες, όταν τους είχαν σπάσει όλα τα δάχτυλα και τους είχαν εξαρθρώσει όλες τις αρθρώσεις, σέρνονταν και διαμελίζονταν δημόσια εν μέσω επευφημιών. 

Όταν οι Αυστριακοί, αργότερα, μπήκαν στα εγκαταλειμμένα τουρκικά στρατόπεδα, βρήκαν σακιά γεμάτα με ένα τύπο μαύρων φασολιών που κανείς μέχρι τότε δεν είχε δει.

Ένας Τούρκος αιχμάλωτος τους εξή­γησε ότι ήταν καφές, εισαγόμενος από την Αραβία, χρησιμοποιούνταν από τους Μουσουλμάνους ως διεγερτικό, αφού το Κοράνι τους απαγόρευε την οινοποσία.

Οι Βιεννέζοι το δοκίμασαν, αλλά το βρήκαν πο­λύ πικρό στη γεύση.
Λίγο αργότερα κάποιος σκέφτηκε να προσθέσει μέλι και ένα νέο ποτό είχε δημιουργηθεί. Το πρώτο "cafe" στη Δύση άνοιξε ένα χρόνο αργότερα. 

Ανακεφαλαιώνοντας, η ήττα στη Βιέν­νη σηματοδότησε την αρχή της φθοράς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αήττητοι γε­νίτσαροι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, με συνέπεια την πτώση του ηθικού τους.

Οι Τούρκοι έμαθαν με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο επικίνδυνοι ήταν αυτοί που αποτε­λούσαν την αφρόκρεμα του στρατού τους, ακόμη και για αυτούς τους ίδιους.

Οι γενί­τσαροι γίνονταν όλο και πιο απείθαρχοι, απειλώντας και μερικές φορές σκοτώνοντας τους μονάρχες τους.
Αντί να είναι οι γενί­τσαροι σκλάβοι του Σουλτάνου, σταδιακά, έγινε αυτός ο φυλακισμένος τους. 

Για τον Σουλεϊμάν προσωπικά, η Βιέν­νη σημείωσε και μια άλλη παρακμιακή περίοδο.
Παρέμεινε μεν ο Μεγαλοπρεπής, αλλά υπέκυψε στην παράξενη κυριαρχία μιας όμορφης γυναίκας από το χαρέμι. Λίγα είναι γνωστά για αυτήν, ούτε καν το πραγματικό όνομά της.

Οι αυλοκόλακες την αποκαλούσαν Ροξελάνα, που σήμαινε "η Ρωσίδα" ή Καρέμ, η "Γελαστή".

Το γέ­λιο της, όμως, προκαλούσε δηλητηριώδεις παρενέργειες.
Όποια κι αν ήταν η αιτία της δύναμής της, την χρησιμοποιούσε επιδέξια επάνω στον αφέντη της. Προέτρεψε τον Σου­λεϊμάν να στραγγαλίσει τον αφοσιωμένο του Μεγάλο Βεζίρη Ιμπραήμ και στη συνέχεια τον μεγαλύτερο γιο του τον Μουσταφά, ο οποίος ήταν ένας νέος, πολλά υποσχόμενος διάδοχος.

Η Ροξελάνα, επίσης, πέτυχε με ένα τέχνασμα τη διαδοχή του δικού της απογόνου, του Σελίμ του δευτέρου, ενός διεστραμμένου πλάσματος που τον αποκα­λούσαν "ο Μέθυσος", παρά την απαγόρευ­ση του Ισλαμισμού στα οινοπνευματώδη. 

Ο Σελίμ, ανέλαβε σουλτάνος μετά τον θάνατο του Σουλεϊμάν, το 1566. Από εκεί και μετά η αυτοκρατορία άρχισε σιγά - σιγά να φθίνει. Οι Τούρκοι δε μπόρεσαν έκτο­τε να βρουν έναν τόσο ικανό πασά, ακόμη και ανάμεσα στους πιο αιμοσταγείς.

Η στρατιωτική τους δύναμη μειωνόταν δεκα­ετία με δεκαετία καθώς τα Δυτικά κράτη ανέπτυσσαν με γρήγορους ρυθμούς τόσο τον εξοπλισμό όσο και την οργάνωσή τους.

Οι Τούρκοι, βέβαια, παρέμειναν μια μεγάλη δύναμη και πολιόρκησαν για άλλη μια φορά την Βιέννη, το 1683, με επίσης καταστροφι­κά αποτελέσματα.

Αλλά η σοβαρή απειλή για την Ευρώπη είχε τελειώσει εκείνη την βροχερή νύχτα, όταν μάζεψαν τις σκηνές τους και υποχώρησαν προς τα Βαλκάνια.


     ==========================================================


Meldeman-Plan.jpg



Εικόνα της πολιορκημένης Βιέννης.

Η Βιέννη στη μέση, γύρω γύρω το στρατόπεδο των Τούρκων.


Η πρώτη πολιορκία της Βιέννης ήταν σημαντικός σταθμός στην γεωπολιτική εξέλιξη της Ευρώπης. Η Βιέννη αντιστάθηκε γενναία αντέχοντας την πολιορκία και απόκρουσε τις επιθέσεις των Τούρκων. Τελικά οι Μωαμεθανοί εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους και αποχώρησαν.

Χρονολογία
27 Σεπτ. - 14 Οκτ. 1529

Τόπος
Βιέννη

Έκβαση
ήττα και αποχώρηση των Μουσουλμάνων

Εμπλεκόμενες πλευρές
Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Οθωμανική αυτοκρατορία
Πριγκηπάτο της Μολδαβίας

Ηγετικά πρόσωπα
Φίλιππος ο μαχητής,
Βίλχελμ φον     Ρόγγεντορφ,
Νίκλας Γράφος Σαλμ
Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής

Δυνάμεις
περ. 24.000
περ. 86.000, συνολικά 250.000

Απώλειες


20.000



( Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (λατινικά: Sacrum Romanum Imperium) περιελάμβανε εδάφη της Κεντρικής Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα υπό την εξουσία ενός Αυτοκράτορα, που είχε την ευλογία της Ρώμης. Η σύνθετη ονομασία αυτή προέκυψε, επειδή οι μεσαιωνικοί αυτοκράτορες ήθελαν να εμφανίζονται συνεχιστές της ένδοξης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Θεωρούσαν ακόμα ότι η ουράνια βασιλεία σύμφωνα με την χριστιανική πίστη πρέπει να εφαρμόζεται και στην Γη, υπό την εποπτεία τους.

Αρχικά η έκταση περιελάμβανε και περιοχές της Ιταλίας (και τη Ρώμη), αλλά αργότερα περιορίστηκε στην κεντρική Ευρώπη. Η επίσημη ονομασία, που άλλαξε αρκετές φορές, από τα τέλη του 15ου αιώνα ήταν Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους (λατινικά Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae, γερμανικά Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation). 


Σημαία


Εθνόσημο


Το προοίμιο

Μετά την πτώση του Βυζαντίου το 1453 ο δρόμος προς την Ευρώπη έμεινε ανοιχτός για την εξάπλωση των Τούρκων που προχώρησαν καταλαμβάνοντας σταδιακά την Πελοπόνησσο, Στερεά Ελλάδα, Αλβανία, Ουγγαρία, προχωρώντας μέσα από τα Βαλκάνια μέχρι που έφτασαν στην Βιέννη, μια από τις μεγαλουπόλεις της κεντρικής Ευρώπης, την οποία τώρα μέσα στα φιλόδοξα επεκτατικά τους σχέδια αποκαλούσαν «κόκκινο μήλο» όπως άλλοτε ονόμαζαν την Κωνσταντινούπολη. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1529 οι Τούρκοι βρέθηκαν έξω από τα τείχη της πόλης. Η άφιξή τους είχε προαναγγελθεί από χρόνια, και γι'αυτό πολλοί κάτοικοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την πόλη. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Αψβούργων βρίσκονταν στην Ιταλία, όπου ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος ήταν απασχολημένος με την δική του επεκτατική πολιτική.

Η πολιορκία


Ο Σουλεϊμάν ξεκίνησε με δέκα χιλιάδες στρατό από την Κωνσταντινούπολη. Πέρασε από την νοτιοανατολική Ευρώπη συγκεντρώνοντας επιπλέον στρατό. Η πορεία μέσα από την Ουγγαρία ήταν δύσκολη, λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών, και επειδή δεν υπήρχε αξιόλογο οδικό σύστημα.

 Στην Βιέννη έφτασαν πρώτοι είκοσι χιλιάδες δελήδες, οι οποίοι καταλεηλάτησαν όλα τα μέρη, και φόνευσαν τον άμαχο πληθυσμό με τον πλέον φρικιαστικό τρόπο. Έσφαξαν τους άμαχους, βίασαν τα ανήλικα κορίτσια, ξεκοίλιασαν τις έγκυες γυναίκες, παλούκωσαν τα έμβρυα που έβγαλαν από τις κοιλιές των μανάδων τους ή τα τρύπησαν στο δόρυ τους και τα περιέφεραν εν είδη τρόπαιου. Οι σκηνές αυτές σώθηκαν από αυτόπτες μάρτυρες και μεταφέρθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ επιβεβαιώνονται από τούρκικα χρονικά της εποχής. Στην συνέχεια έφτασε και ο Τούρκικος στρατός, ο οποίος στρατοπέδευσε γύρω από την Βιέννη. Τόσο πολυάριθμος ήταν ο στρατός, που το στρατόπεδο των Τούρκων ήταν επταπλάσιο της πόλης. Ο Σουλεϊμάν έστειλε μαντάτο να αλλαξοπιστησουν οι πολιορκημένοι, και δεν είχαν να φοβηθούν τίποτε. Αν όμως αρνούνταν, θα τους σκότωνε όλους.

 Οι πολιορκημένοι απάντησαν ότι προτιμούν να πεθάνουν, αλλά δεν αλλάζουν πίστη. Ο Σουλεϊμάν δεν διέταξε την έφοδο, διότι σύμφωνα με την πολεμική τακτική των Μουσουλμάνων, οι στρατιώτες θα λεηλατούσαν την πόλη επί τρεις ημέρες και δεν θα άφηναν τίποτα. Αν όμως η πόλη παραδίδονταν, τότε όλα τα λάφυρα θα ήταν δικά του. Άρχισε λοιπόν την πολιορκία. Έβαλε κανόνια να βομβαρδίζουν την πόλη. Τα βλήματα αρχικά έκαναν μεγάλες ζημιές, διότι έπεφταν στα πέτρινα σοκάκια της Βιέννης, αντανακλούσαν και χτυπούσαν τους τοίχους των σπιτιών. Οι πολιορκημένοι τότε γρήγορα ξέστρωσαν όλα τα σοκάκια, και έτσι τα βλήματα έπεφταν στο μαλακό χώμα και βούλιαζαν. Ο Σουλεϊμάν τότε έβαλε να σκάβουν χαντάκια βαθιά, για να πλησιάζουν στα τείχη χωρίς να τους πιάνουν τα βλήματα. Από εκεί έσκαβαν υπόγειες σήραγγες μέχρι κάτω από τα τείχη για να τα ανατινάξουν.

 Οι Ευρωπαίοι αρχικά δεν είχαν εμπειρία με αυτή την πολιορκητική δράση και δεν κατανοούσαν σε τι ωφελούσε το σκάψιμο των Τούρκων. Αποφάσισαν να κάνουν έξοδο, και αιφνιδίασαν τους Τούρκους, σκοτώνοντας πολλούς, και πιάνοντας έναν αιχμάλωτο. Με τα βασανιστήρια που του έκαναν έμαθαν ότι το σχέδιο ήταν να ανατινάξουν τα τείχη κάτω από τα θεμέλια. Οι πολιορκημένοι τότε έστησαν βάρδιες στα υπόγεια των σπιτιών κοντά στα τείχη και αφουγκράζονταν μέρα νύχτα. Έβαζαν και κουβάδες με νερό, διότι η επιφάνεια του νερού ήταν πιο ευαίσθητη από την ακοή. Έτσι κατόρθωσαν να ανακαλύψουν τα κοντινότερα λαγούμια και κάνοντας έξοδο να τα καταστρέψουν. Μετά έπιασε μεγάλη βροχή και χειμώνιασε, και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν. Αλλά ο καιρός ξανάφτιαξε και οι Τούρκοι συνέχισαν, και τελικά στις 12 Οκτωβρίου κατόρθωσαν να ανατινάξουν ένα λαγούμι και να γκρεμίσουν τα τείχη κάνοντας άνοιγμα τριάντα μέτρων. Οι Τούρκοι χύθηκαν, αλλά οι πολιορκημένοι βάστηξαν γενναία. Οι Τούρκοι έπαθαν μεγάλη ζημιά, και υποχώρησαν άτακτα.

 Ο Σουλεϊμάν έκανε έκτακτο συμβούλιο και έταξε στους Γενίτσαρους πλούσια λάφυρα αν κατόρθωναν να πάρουν το «κόκκινο μήλο». Ακολούθησε νέα έκρηξη στα τείχη στις 14 Οκτωβρίου και νέα επίθεση των Τούρκων. Και πάλι οι πολιορκημένοι αμύνθηκαν γενναία τινάζοντας τους Τούρκους πίσω, μέχρι που λάκισαν με μεγάλες απώλειες. Οι Τούρκοι αποχώρησαν και δεν επέστρεψαν.

Αποτίμηση της μάχης

Οι φρικαλεότητες των Τούρκων έμειναν μέχρι σήμερα ανεξίτηλα στην μνήμη των Ευρωπαίων. Η νίκη των πολιορκημένων είχε ύψιστη σημασία για την Ευρώπη, διότι η επέκταση των Τούρκων αναχαιτίστηκε για ενάμιση αιώνα, μέχρι που ξαναεμφανίστηκαν. Αν η Βιέννη είχε καταρρεύσει, οι Τούρκοι στη συνέχεια θα είχαν καταλάβει όλη την Ευρώπη μέχρι τις όχθες του Ρήνου, και το θαύμα της αναγέννησης δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, ούτε και η σημερινή πραγματικότητα θα είχε γίνει. Η αναχαίτιση της πρώτης πολιορκίας της Βιέννης έσωσε την Ευρώπη από την δουλεία και τον μαρασμό. Η Τουρκοκρατία δεν έφτασε στην Ευρώπη.


--------------------------------------------------------------------------------------------



Η πρώτη 11/9 του «πολέμου των πολιτισμών»


Εικονογραφία του καπουτσίνου μοναχού Μάρκο ντ΄Αβιάνο, στον οποίο σύμφωνα με τον θρύλο οφείλεται η «εφεύρεση» του περίφημου βιεννέζικου καφέ, που βασίστηκε στα λάφυρα που εξασφάλισαν οι Αυστριακοί μετά τη λύση της πολιορκίας της Βιέννης από τους Οθωμανούς. Χάρη στην επιτυχή άμυνα της Βιέννης, σήμερα στην πόλη όχι μόνο απολαμβάνουν τον καφέ «βιενουά» ή καπουτσίνο, αλλά πληρώνουν και με... ευρώ, αφού διατηρήθηκε η ευρωπαϊκή φυσιογνωμία της πόλης ( Πηγή: ΑΡ ΡΗΟΤΟ/ΜΑRΤΙΝ GΝΕDΤ)

Η πρώτη 11/9 του «πολέμου των πολιτισμών»

Σαν χθες, πριν από 326 χρόνια, η Βιέννη αντιστάθηκε στους Οθωμανούς και διατήρησε τα σύνορα της Ευρώπης



ΒΙΕΝΝΗ 

Μπορεί στην πρόσφατη συλλογική μνήμη η 11η Σεπτεμβρίου να έχει συνδεθεί αδιάρρηκτα με την αιματηρή επίθεση της Αλ Κάιντα στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον το 2001, όμως δεν ήταν αυτή η πρώτη φορά που καταγραφόταν στη συγκεκριμένη ημερομηνία μια ιστορική σύγκρουση μεταξύ «Ανατολής» και «Δύσης», με μακροχρόνιες και καθοριστικές συνέπειες. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1683 ο χριστιανικός και ο μουσουλμανικός κόσμος βρέθηκαν αντιμέτωποι στην περίφημη πολιορκία της Βιέννης από τους πανίσχυρους τότε Οθωμανούς.

Ύστερα από δίμηνη πολιορκία και μια αιματηρή μάχη ο συνασπισμός πολωνικών, αυστριακών και γερμανικών δυνάμεων κατάφερε να ανακόψει οριστικά την προέλαση της νέας αυτοκρατορίας προς Δυσμάς, γλιτώνοντας έτσι την Ευρώπη από την οθωμανική κατοχή και κυριαρχία. Η ολοκληρωτική ήττα του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄ σήμανε την αργή αλλά σταθερή πορεία της αυτοκρατορίας προς την παρακμή και τον κατακερματισμό. Παράλληλα, σήμανε την έναρξη της πολιτικής ηγεμονίας της δυναστείας των Αψβούργων στην Κεντρική Ευρώπη.






Μία φιλοδοξία είχε ο σουλτάνος Μεχμέτ Δ΄: να μοιάσει στον προκάτοχό του,Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή , τον στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη που προέλασε στα ευρωπαϊκά εδάφη το 1529 και το 1541, προσαρτώντας, μεταξύ άλλων, την Ουγγαρία. Αυτή η φιλοδοξία όμως δεν ήταν ο μοναδικός λόγος που στο Ντιβάνι, στην Κωνσταντινούπολη, συζητούσαν από χρόνια τη ρήξη της 20ετούς ειρηνευτικής συνθήκης του Βασβάρ μεταξύ Οθωμανών και Αψβούργων. Η «αντιευρωπαϊκή» (με νεότερους όρους) συμπεριφορά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ υπήρξε καταλυτική για την απόφαση να κινηθούν τα τουρκικά στρατεύματα προς τη Βιέννη. Όχι μόνο έστειλε τον Γάλλο πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη να διαβεβαιώσει τον σουλτάνο ότι η Γαλλία δεν θα κινούσε ούτε το δαχτυλάκι της σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά ενώ τα γερμανικά στρατεύματα πολεμούσαν άδραξε την ευκαιρία, τόσο πριν όσο και μετά τη μάχη, να προσαρτήσει περιοχές όπως το Λουξεμβούργο και η Αλσατία με το Στρασβούργο.

 Μάταια έκανε έκκληση από το 1676 ο πάπας Ινοκέντιος ΙΑ΄ για ειρήνη μεταξύ των δυτικών χωρών και συστράτευσή τους εναντίον του οθωμανικού κινδύνου. Οι έριδες συνεχίζονταν και την 1η Απριλίου ο Μεγάλος Βεζίρης Καρά Μουσταφά Πασά ξεκινούσε από τη σημερινή Αλεξανδρούπολη για την κατάκτηση της Βιέννης. Στις 14 Ιουλίου ο κύριος όγκος των οθωμανικών στρατευμάτων βρισκόταν προ των πυλών της πόλης και ζητούσε την παράδοσή της.

Εντός των τειχών βρίσκονταν 11.000 στρατιώτες και 5.000 πολίτες και εθελοντές με 370 κανόνια. Ο επικεφαλής τους, Ερνστ Ρούντιγκερ Γκραφ φον Στάρεμπεργκ, αρνήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά της πόλης και ξεκίνησε μια εξοντωτική δίμηνη πολιορκία κατά την οποία πολλοί πέθαναν από πείνα. Οι Βιεννέζοι βρίσκονταν σε απόγνωση όταν άρχισαν να φθάνουν οι ενισχύσεις. Στις 6 Σεπτεμβρίου ο δούκας της Λωρραίνης ΚάρολοςΕ΄ και ο πολωνός βασιλιάς Ιωάννης Γ΄ Σομπιέσκι είχαν απαντήσει στην έκκληση για μια Ιερά Συμμαχία που υποστήριζε ο Πάπας και είχαν έρθει να ενωθούν με τα αυτοκρατορικά στρατεύματα του Λεοπόλδου Α΄ επιπρόσθετες δυνάμεις από τη Σαξονία, τη Βαυαρία, το Μπάντεν, τη Φρανκονία και τη Σβάμπια. Παρά την πανσπερμία των στρατευμάτων και τον ελάχιστο χρόνο που είχαν για να προετοιμαστούν και να εξασφαλίσουν τη νίκη, οι αντιμαχόμενοι κατέληξαν με μια αποτελεσματική ηγεσία, βασισμένη αδιαμφισβήτητα στον Πολωνό βασιλιά και στο βαρύ ιππικό του. Οι σύμμαχοι είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν 84.000 στρατιώτες και 152 κανόνια. Είχαν ακμαίο ηθικό, μια και ο συγκεκριμένος πόλεμος δεν διεξαγόταν, όπως συνήθως, για τα συμφέροντα των βασιλέων αλλά υπέρ πίστεως και, αντίθετα με τις Σταυροφορίες, διεξαγόταν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι Οθωμανοί αποτελούνταν από 150.000 στρατιώτες, 12.000 γενίτσαρους και 350 κανόνια, αλλά πολλοί από αυτούς είχαν εξαναγκαστεί να συμμετάσχουν στην εκστρατεία, κυρίως οι Βλάχοι και οι Μολδαβοί.



THE BATTLE OF VIENNA

Η μάχη ξεκίνησε προτού μπορέσουν και οι δύο παρατάξεις να αναπτύξουν πλήρως τα στρατεύματά τους και διεξήχθη τόσο υπέργεια όσο και... υπόγεια. Οι Οθωμανοί είχαν σκάψει τούνελ κάτω από τα τείχη και τα είχαν γεμίσει με εκρηκτικά, ελπίζοντας να τα ανατινάξουν και να καταφέρουν ένα αποφασιστικό χτύπημα στους Δυτικούς. Παρ΄ όλα αυτά, αυστριακοί κατάσκοποι εντόπισαν το τούνελ μόλις λίγες ώρες προτού φθάσει η υπέργεια σφαγή στο ζενίθ της και κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα εκρηκτικά εγκαίρως.

Γύρω από τα τείχη η μάχη μαινόταν λυσσαλέα μεταξύ των διαφορετικών σωμάτων των δύο παρατάξεων. Όταν πια διαφαινόταν η ήττα των Οθωμανών, οι πολιορκημένοι Βιεννέζοι έκαναν έξοδο. Έπειτα από 12 ώρες αιματοχυσίας, οι χριστιανικές δυνάμεις είχαν κερδίσει. Όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτός, ο βασιλιάς Σομπιέσκι παράφρασε τη διάσημη φράση του Ιούλιου Καίσαρα αναφωνώντας: «Ήρθαμε, είδαμε, ο Θεός νίκησε».

Ο απολογισμός ήταν τραγικός για την πλευρά των Οθωμανών. Μετρούσαν 15.000 νεκρούς και τραυματίες, 5.000 αιχμαλώτους, είχαν χάσει όλα τους τα κανόνια και είχαν αφήσει πίσω τους λάφυρα ικανά να θαμπώσουν ακόμη και έναν βασιλέα, όπως φάνηκε από το γράμμα που έγραψε ο Σομπιέσκι στη σύζυγό του μετά τη μάχη. Οι χριστιανοί θρηνούσαν σχεδόν 4.500 νεκρούς και τραυματίες.

Αν και κανείς δεν το συνειδητοποιούσε τότε, η μάχη έκρινε τις γεωπολιτικές ισορροπίες ολόκληρης της Ευρώπης. Ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας άδραξε την ευκαιρία για να ανακτήσει μέσα στα επόμενα χρόνια την Ουγγαρία και ορισμένες από τις βαλκανικές χώρες από τους Οθωμανούς. Οι Γάλλοι επωφελούνταν από την εξασθένηση των νότιων γερμανικών κρατιδίων στην αντιμετώπιση των Τούρκων και συνέχιζαν τις εχθροπραξίες και τις προελάσεις. Η περίοδος φιλίας μεταξύ Αυστριακών και Πολωνών δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Κάρολος Ε΄ της Λωραίνης άρχισε να μειώνει τον ρόλο του Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι και των στρατευμάτων του στη μάχη. Ούτε ο Πολωνός βασιλιάς ούτε ο συνασπισμός των γερμανικών κρατιδίων επωφελήθηκε από τη διάσωση της Αυστρίας. Αντιθέτως, άνοιξαν τον δρόμο για τον σχηματισμό της αυστριακής αυτοκρατορίας (1804-8067) και τη διάλυση της γερμανικής κοινοπολιτείας.

«Θα ήθελα ένα κρουασάν κι έναν καπουτσίνο, παρακαλώ...» 

Η πολιορκία της Βιέννης και η νίκη των δυτικών δυνάμεων ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε μόνο μεγάλη ιστορική σημασία αλλά και... γαστριμαργική! Σύμφωνα με τους μύθους, η έκβαση της τελικής μάχης ήταν αφορμή να αποκτήσει η Βιέννη δύο από τα εδέσματα-ορόσημά της: οι κάτοικοι της πόλης γιόρτασαν την υπεροχή τους με κρουασάν και βιεννέζικο καφέ, γνωστό και ως «καπουτσίνο».

Ο μύθος λέει ότι το κρουασάν εφευρέθηκε στη Βιέννη, είτε το 1683 είτε ύστερα από μια παλαιότερη πολιορκία της πόλης, το 1529. Για να θυμίζουν σε όλους την ήττα των Οθωμανών, οι Βιεννέζοι ζαχαροπλάστες έφτιαξαν τα κρουασάν στο σχήμα της τουρκικής ημισελήνου. Αυτή η εκδοχή υποστηρίζεται από το γεγονός ότι τα διάφορα είδη κρουασάν στα γαλλικά ονομάζονται «viennoiserie», ενώ οι Γάλλοι πιστεύουνότι εισήχθησαν στη χώρα τους το 1770 από τη βιεννέζικης καταγωγής Μαρία Αντουανέτα. Μετά τη μάχη οι Αυστριακοί βρήκαν πολλά σακιά με καφέ στο τουρκικό στρατόπεδο. Ο πολωνός βασιλιάς Ιωάννης Γ΄ Σομπιέσκι χάρισε το πολύτιμο εμπόρευμα στον Φράνσιζεκ Γερζί Κουλτσζίκι για να τον ανταμείψει για τις υπηρεσίες του ως κατασκόπου κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βιέννης. Ο επιτήδειος κατάσκοπος άνοιξε κοντά στον καθεδρικό ναό της πόλης το πρώτο καφέ της Βιέννης και το τρίτο της Ευρώπης το 1684, κάνοντας τον καφέ εξαιρετικά δημοφιλή.

 Ο μύθος λέει ότι στο καφέ είτε ο ίδιος ο Κουλτσζίκι είτε ο Μάρκοντ΄Αβιάνο, καπουτσίνος μοναχός και έμπιστος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α ΄, πρόσθεσε μέλι και γάλα στον πικρό καφέ, εφευρίσκοντας έτσι τον «καπουτσίνο» και θέτοντας τα θεμέλια για τη φήμη του βιεννέζικου καφέ σε ολόκληρο τον κόσμο. 

    --------------------------------------------------------------------------------------

Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης

Vienna Battle 1683.jpg


Εμπλεκόμενες πλευρές
Οθωμανική αυτοκρατορία,Τρανσυλβανία, Βλαχία,Μολδαβία, Χανάτο της Κριμαίας
Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία,Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, Βατικανό,Βενετία

Ηγετικά πρόσωπα
Καρα Μουσταφα Πασά
Ερνστ Ρούντιγκερ φον Στάνρνμπεργκ, βασιλιάς Γιάν Σομπιέσκι

Δυνάμεις
περ. 120.000
περ. 16.200

Απώλειες
30.000

15.000





Η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους ήταν σημαντικός σταθμός στην γεωπολιτική εξέλιξη της Ευρώπης. Η Βιέννη πολιορκήθηκε από τους Τούρκους και γλύτωσε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ως από θαύμα, ενώ η επίθεση των Ουσάρων του Γιαν Σομπιέσκι απέκρουσε τους Μωαμεθανούς και τους έτρεψε σε φυγή.

Το προοίμιο

Η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε εξαπλωθεί στα Βαλκάνια μέχρι την Ουγγαρία. Το 1672 επιτέθηκαν και στην τότε Πολωνική Ουκρανία. Επόμενος στόχος τους ήταν η πολυπόθητη Βιέννη, το «κόκκινο Μήλο» όπως την ονόμαζαν.

 Στο μεταξύ η Ευρώπη υπέφερε από τον τριακονταετή πόλεμο και την πανώλη της Βιέννης του 1679. Οι Οθωμανοί είχαν για στόχο την Βιέννη, επειδή ήταν μια από τις πλουσιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της κεντρικής Ευρώπης. Εδώ συναντιόνταν οι δύο σημαντικοί εμπορικοί δρόμοι, ο Δούναβης και ο δρόμος του κεχριμπαριού. Από στρατιωτικής άποψης η πεδινή Ευρώπη πίσω από την Βιέννη ήταν ευάλωτη, γι  αυτό και οι Τούρκοι ονόμαζαν την Βιέννη «Πύλη της Δυτικής Ευρώπης». Η Βιέννη διέθετε ισχυρό ναυτικό, πλούσια αποθέματα και ισχυρό πυροβολικό. Τα τείχη της πόλης είχαν διευρυνθεί και ενισχυθεί και ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. 


Battle of Vienna 1683



Τον Αύγουστο του 1664 ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ υπέγραψε εικοσαετή συμφωνία ειρήνης με τον μεγάλο βεζύρη Αχμέτ Πασά. Το σύμφωνο αυτό δεν ανανεώθηκε το 1682, και γιαυτό ο Λεοπόλδος συμμάχησε με την Βαυαρία εναντίον της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Στις 31 Μαρτίου του 1682 ο Τουρκικός στρατός συγκεντρώθηκε στην Αδριανούπολη. Είχε δύναμη 168.000 στρατιώτες και 300 κανόνια. Ο Πάπας τότε αποτάνθηκε στον Πολωνό Γιαν Σομπιέσκι και τον Λεοπόλδο και συμμάχησε μαζί τους. Διέθεσε δε την οικονομική ενίσχυση ενάμιση εκατομμυρίου γκούλντεν υπέρ του αγώνα. Τον Μάιο οι Τούρκοι έφτασαν στο Βελιγράδι.





Η Πολιορκία

Η πολιορκία ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου με την άφιξη των Τούρκων και περιέσφιξαν την πόλη από Νότο, Δύση και Βορά. Έστησαν τα κανόνια και έστειλαν μαντάτο να αλλαξοπιστήσουν οι πολιορκημένοι. Οι κάτοικοι της Βιέννης αρνήθηκαν και απάντησαν ότι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους. Οι Τούρκοι άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα περίχωρα σφίγγοντας τον κλοιό όλο και περισσότερο. Οι κανονιοβολισμοί άρχισαν από την πρώτη μέρα κιόλας.

 Στις 17 Ιουλίου έκαναν την πρώτη επιδρομή, η οποία αναχαιτίστηκε. Ένα μέρος της πόλης λεηλατήθηκε. Δύο μέρες αργότερα ακολούθησε και δεύτερη επίθεση.

 Η πολεμική τακτική των Τούρκων στις πολιορκίες ήταν να σκάβουν υπόγεια λαγούμια μέχρι κάτω από τα θεμέλια των τειχών και να τα ανατινάζουν. Είχαν μαζί τους 5.000 λαγουμιτζήδες. Έσκαβαν και χαρακώματα και είχαν φτάσει είκοσι μέτρα μπροστά από τα τείχη.

 Στις 23 Ιουλίου άρχισαν τις ανατινάξεις και τις επιθέσεις. Οι πολιορκημένοι απέκρουσαν συνολικά πενήντα εφόδους, στις οποίες οι Τούρκοι χύνονταν ποτάμι προξενώντας μεγάλες ζημιές και απώλειες στους αμυνομένους. Οι κάτοικοι της Βιέννης αφουγκράζονταν τις αξίνες των Τούρκων και όταν φτάναν σε αρκετή απόσταση από τα τείχη, έσκαβαν και αυτού από την μέσα μεριά, με αποτέλεσμα να συναντιώνται στα υπόγεια λαγούμια και να γίνεται και εκεί μάχη. Η σπουδαιότερη επιτυχία αυτής της αμυντικής τέχνης ήταν η ανακάλυψη ενός λαγουμιού και η απόσβεση του αναμμένου φυτιλιού λίγα μόλις εκατοστά πριν η φλόγα φτάσει στο μπαρούτι. 

Τελικά οι Τούρκοι έλυσαν την πολιορκία στις 12 Σεπτεμβρίου και αποχώρησαν.




Μετά την πολιορκία

Οι κάτοικοι της Βιέννης γιόρτασαν με μεγάλο ενθουσιασμό την επιτυχία τους. Βρέθηκαν πολλά λαγούμια γεμάτα πυρίτιδα, που οι Τούρκοι λόγω βροχής δεν μπόρεσαν να τα ανατινάξουν. Ο Καρα Μουσταφά ψάχνοντας για κάποιον υπαίτιο διέταξε την θανάτωση του Ιμπραήμ Πασά, λόγω λιποταξίας, ενώ ο ίδιος θανατώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου με διάταγμα του Σουλτάνου.

Αποτίμηση της μάχης

Ο οίκος των Αψβούργων έγινε ισχυρή δύναμη στην Ευρώπη. Η αναχαίτιση της δεύτερης πολιορκίας της Βιέννης έσωσε την Δυτική Ευρώπη από την δουλεία και τον μαρασμό. Η Τουρκοκρατία δεν έφτασε σ' ολόκληρη την Ευρώπη.


================================================================

Το κρουασάν επινοήθηκε στην Αυστρία εξαιτίας του Σουλεϊμάν!

suleiman



Κι όμως. Το κρουασάν που είναι ταυτισμένο με τη γαλλική ζαχαροπλαστική, είναι επινόηση των Αυστριακών. Το 1683 η Βιέννη, πολιορκείται από τους Τούρκους. Τον τουρκικό στρατό ακολουθούσαν πάντα περίπου 5.000 λαγουμιτζήδες, αφού η τακτική, ήταν να σκάβουν λαγούμια κάτω από τα τείχη των πόλεων και στη συνέχεια να τα ανατινάζουν. Οι λαγουμιτζήδες που έπιασαν δουλειά έξω από τη Βιέννη, υπολόγισαν «χωρίς τον αρτοποιό». Οι αυστριακοί φουρνάρηδες που δούλευαν τα ξημερώματα, άκουσαν τις αξίνες των Τούρκων να πλησιάζουν και αμέσως ειδοποίησαν τον αυστριακό στρατό για την επικείμενη εισβολή, σώζοντας έτσι την πόλη τους. Μερικούς μήνες μετά ο Σουλεϊμάν αναγνώρισε την ήττα του, η πολιορκία λύθηκε και οι Τούρκοι αποχώρησαν.


croissant


Οι φουρνάρηδες έγιναν οι ήρωες της Βιέννης και για να γιορτάσουν την επιτυχία τους, θέλησαν να φτιάξουν ένα γλύκισμα που θα συμβόλιζε τη νίκη τους έναντι των Τούρκων. Έτσι δίπλωσαν τη ζύμη που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε για τα γλυκά τους με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή να σχηματίζει ένα μισοφέγγαρο. Σκοπός τους ήταν να κοροϊδέψουν το μισοφέγγαρο, που είναι το σύμβολο της τουρκικής σημαίας. Έτσι δημιουργήθηκε το κρουασάν, το οποίο αρχικά οι Αυστριακοί ονόμασαν «kipfel» από τη γερμανική λέξη για το μισοφέγγαρο. Το «kipfel» έφτασε στη Γαλλία τον επόμενο αιώνα, όταν το 1770 η Αυστριακή Μαρία Αντουανέτα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τον 16ο (ΧVI). Τότε η Μαρία Αντουανέτα ζήτησε από τους σεφ να φτιάξουν το αγαπημένο της γλύκισμα από την πατρίδα της. Οι Γάλλοι άλλαξαν λίγο τη συνταγή και δημιούργησαν το δικό τους «kipfel» και το μετονόμασαν σε «croissant», από τη γαλλική λέξη που σημαίνει επίσης μισοφέγγαρο. Αν και το κρουασάν είναι σύμβολο της αυστριακής νίκης, οι Γάλλοι περνώντας τα χρόνια κατάφεραν να το μετατρέψουν σε σύμβολο της γαλλικής ζαχαροπλαστικής.



 


=================================================================



John III Sobieski of Poland.PNG

John III Sobieski of Poland


Ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ή όπως αναφερόταν στα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Ιωάννης Σοβιέσκι, (17 Αυγούστου 1629 - 17 Ιουνίου 1696) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, μέγας δούκας της Λιθουανίας και στρατάρχης. Πήρε μέρος στην δεύτερη πολιορκία της Βιέννης και με τους Ουσάρους του επέφερε την σωτήρια νίκη εναντίον των Μουσουλμάνων στις 12 Σεπτεμβρίου 1683.


Ο βασιλιάς Σομπιέσκι στην Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης 1683. Πίνακας του Jerzy Siemiginowski-Eleuter, 1686

                 ========================================


Οθωμανική Αυτοκρατορία


Το περισσότερο γνωστό από τα κράτη που ίδρυσαν οι Τούρκοι ξεκινώντας από την Κεντρ. Ασία. Το όνομά της οφείλει στον ιδρυτή της Οσμάν ή Οθμάν. Είχε διάρκεια ζωής 625 χρόνων (1299 - 1923) και κατά την περίοδο της μεγάλης ακμής της (16ος - 17ος αι.) ήταν μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του κόσμου. Εκτεινόταν σχεδόν από την Κασπία θάλασσα μέχρι την Αδριατική και από το Μαρόκο μέχρι τον Ινδικό ωκεανό.

Η ιστορία της Ο. Αυτ. διαιρείται συνήθως σε πέντε περιόδους:

 Α΄ περίοδος (1299 - 1453), δηλ. από την ίδρυση της αυτοκρατορίας μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης, με την οποία επισφραγίστηκε η κατάκτηση ολόκληρης σχεδόν της χερσονήσου του Αίμου.

 Β΄ περίοδος (1453-1699), κατά την οποία οι Τούρκοι έφτασαν μέχρι τη Βιέννη και απείλησαν ολόκληρη τη χριστιανική Ευρώπη.

 Γ΄ περίοδος (1699-1839), εποχή παρακμής, εσωτερικών αναστατώσεων και υποχώρησης από το Δούναβη προς τα Ν. της χερσονήσου του Αίμου. 

Δ΄ περίοδος (1839-1913), οπότε σημειώνονται προσπάθειες για πολιτικές και στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, χωρίς όμως αποτελέσματα. 

 Ε΄ περίοδος (1914 -1923), οπότε η Τουρκία αποχωρεί από τη Βαλκανική, εκτός από την Ανατολική Θράκη, χάνει τις αραβικές της επαρχίες και περιορίζεται στα σημερινά της όρια.


Περίοδος Α΄(1299 - 1453).

 Οι Οθωμανοί Τούρκοι εξορμούν από την Προύσα, προχωρούν προς τα ΒΑ και απορροφούν βαθμιαία τα τουρκικά κρατίδια, που είχαν προκύψει από τη διάλυση της Σελτζουκικής αυτοκρατορίας.

 Κατά την περίοδο αυτή κυβέρνησαν οι εξής σουλτάνοι: 

Οσμάν Α΄ (1299-1326),

 Ορχάν (1326-1359), 

Μουράτ Α΄ (1359-1389), 

Βαγιαζίτ Α΄ (1389-1403),

 Μεσοβασιλεία (1403-1413), 

Μεχμέτ Α΄ (1413-1421), 

Μουράτ Β΄ (1421-1451), 

Μεχμέτ Β΄ (1451-1481).

Τα σημαντικότερα γεγονότα της περιόδου αυτής ήταν η ίδρυση της αυτοκρατορίας από τον Οσμάν Α΄ (1299), οι συγκρούσεις του Ορχάν με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικο το Νεότερο (1326 - 1328), η συμμαχία του με την αυτοκράτειρα Άννα Παλαιολογίνα και η επέκταση των ορίων του κράτους, η κατάληψη της Άγκυρας από το Μουράτ Α΄ και της Αδριανούπολης, όπου μετέφερε την πρωτεύουσα (1362) από την Προύσα, η διείσδυση στη Σερβία και τη Βουλγαρία, η σταυροφορία των Ευρωπαίων με αρχηγό το βασιλιά της Ουγγαρίας Σιγισμούνδο και η καταστροφή της από το Βαγιαζίτ (1396) η άλωση τέλος της Κωνσταντινούπολης από το Μεχμέτ Β΄ (29 Μαΐου 1453).

Περίοδος Β΄ (1453-1699).

 Κατά την περίοδο αυτή βασίλεψαν οι σουλτάνοι:

 Μεχμέτ Β΄ (1451-1481), 

Βαγιαζίτ Β΄ (1481-1512),

 Σελίμ Α΄(1512-1520), 

Σουλεϊμάν Α΄ (1520 - 1566),

 Σελίμ Β΄ (1566 - 1754), 

Μουράτ Γ΄(1574-1595),

 Μεχμέτ Γ΄ (1595-1603), 

Αχμέτ Α΄ (1603-1617), 

Μουσταφάς Α΄ (1617-1618),

 Οσμάν Β΄ (1618-1622),

 Μουσταφάς Α΄ - για δεύτερη φορά (1622-1623), 

Μουράτ Δ΄ (1623-1640), 

Ιμπραχίμ (1640-1648),

 Μεχμέτ Δ΄ (1648-1687), 

Σουλεϊμάν Β΄ (1687-1691),

 Αχμέτ Β΄ (1691-1695), 

Μουσταφάς Β΄ (1695-1703).

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης οι Τούρκοι προέλασαν προς όλες τις διευθύνσεις. Το 1462 κατέλαβαν το Μιστρά και όλα τα υπόλοιπα ερείσματα των Βυζαντινών στην Πελοπόννησο, το 1456 υπέταξαν όλη τη Σερβία, εκτός από το Βελιγράδι, το 1462 τη Βλαχία και το 1463 τη Βοσνία. 

Ύστερα κατέλαβαν τη Θάσο, την Ίμβρο, τη Μυτιλήνη, τη Χαλκίδα και στράφηκαν προς τον Εύξεινο, όπου υπέταξαν μεγάλο μέρος της Κριμαίας. Μετά υπέταξαν και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία των Μεγαλοκομνηνών της Τραπεζούντας (1461) και στράφηκαν προς τη ΝΑ Ιταλία. Κατά τις επιχειρήσεις αυτές κατέλαβαν τη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα. Ο Σελίμ Α΄ διπλασίασε σχεδόν την έκταση του τουρκικού κράτους, κυριεύοντας το Κουρδιστάν (1515) και την Αίγυπτο (1517).

 Ο διάδοχός του Σουλεϊμάν Α΄ κυρίευσε το Βελιγράδι, τη Ρόδο, τη Βουδαπέστη (1528), και το 1529 στράφηκε κατά της Βιέννης, την οποία πολιόρκησε και κανονιοβόλησε. Αναγκάστηκε όμως να λύσει την πολιορκία, γιατί η φρουρά της πόλης αντιτάχτηκε γενναία.

 Ύστερα απ` αυτό υπέταξε την Αρμενία και έφτασε μέχρι τη Βαγδάτη. Με το Σουλεϊμάν Α΄ η Τουρκία έφτασε στη μεγαλύτερή της ακμή. Τα σύνορά της ήταν από Αυστρία μέχρι την Περσία και από τα βόρεια παράλια του Εύξεινου μέχρι την Αραβία και τη Μεσοποταμία, ενώ η τουρκική κυριαρχία αναγνωριζόταν και στα βόρεια παράλια της Αφρικής, μέχρι το Μαρόκο.

 Αλλά από τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Σουλεϊμάν Α΄ άρχισαν τα πρώτα συμπτώματα της παρακμής, που εντάθηκαν στα χρόνια των ανάξιων διαδόχων του. Η πρώτη μεγάλη ήττα των Τούρκων σημειώθηκε στη Ναύπακτο, όπου οι Βενετοί κατέστρεψαν τον τουρκικό στόλο (1571). Νέες κατακτήσεις οι Τούρκοι πέτυχαν το 1639 με την κατάληψη της Βαγδάτης, το 1669 με την ολοκλήρωση της υποταγής της Κρήτης και το 1672 με την απόσπαση της Ποδολίας από την Πολωνία. 

Το 1683 επιχείρησαν για δεύτερη φορά να καταλάβουν τη Βιέννη, αλλά απέτυχαν και πάλι. Συνέπεια της αποτυχίας αυτής ήταν να συνασπιστούν οι χριστιανικές δυνάμεις και να αρχίσουν την απόσπαση περιοχών της Ο. Αυ. Οι Βενετοί κατέλαβαν τη Λευκάδα, την Πρέβεζα, την Κορώνη, την Καλαμάτα (1685) και τον επόμενο χρόνο το Ναβαρίνο, τη Μεθώνη, το Ναύπλιο, την Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κόρινθο και την Αθήνα. Νίκες σημείωσαν και οι Πολωνοί, καθώς και οι Αυστριακοί. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν τις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699), με τις οποίες έγινε ο πρώτος διαμελισμός της αυτοκρατορίας. Υποχώρησαν κάτω από το Δούναβη, ενώ η Βενετία κράτησε ολόκληρη την Πελοπόννησο και τη Δαλματία· η Ρωσία κατέλαβε το Αζόφ και έτσι κατέβηκε στον Εύξεινο.

Περίοδος Γ΄ (1699 - 1839).

 Σουλτάνοι της περιόδου αυτής υπήρξαν

 Μουσταφάς Β΄ (1695-1703), Αχμέτ Γ΄ (1703-1730),

 Μαχμούτ Α΄ (1730-1754),

 Οσμάν Γ΄ (1754-1757),

 Μουσταφά Γ΄ (1757-1773), 

Αβδούλ Χαμίτ Α΄ (1773-1789), 

Σελίμ Γ΄ (1789-1807), 

Μουσταφάς Δ΄ (1807-1808), 

Μαχμούτ Β΄ (1808-1839). 

Σημαντικότερα γεγονότα:

 Οι Τούρκοι κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1709-1711) κέρδισαν το Αζόφ και το 1715 από τους Βενετούς την Πελοπόννησο και αρκετά νησιά. Το 1718 όμως υπέγραψαν τη δυσμενή γι` αυτούς συνθήκη του Πασάροβιτς, για να σταματήσουν την προέλαση των Αυστριακών, που είχαν φτάσει μέχρι την Αδριανούπολη, αλλά με τη συνθήκη του Βελιγραδίου (1739) κατόρθωσαν να ανακτήσουν το Βελιγράδι και τη Βλαχία.

 Κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768 - 1774 η Τουρκία ηττήθηκε και στη στεριά και στη θάλασσα. Οι Ρώσοι μάλιστα υποκίνησαν τη γνωστή ελληνική επανάσταση με τον Ορλόφ (1796), η οποία είχε άτυχο τέλος. Ο πόλεμος αυτός τελικά έληξε με τη συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή, που ευνοούσε τους Ρώσους. 

Μεταξύ 1807 και 1808 σημειώθηκαν μεγάλες εξεγέρσεις γενιτσάρων, που έφεραν στο θρόνο το Μαχμούτ Β΄. Στα χρόνια της βασιλείας του ο Μίλος Οβρένοβιτς επαναστάτησε και έδιωξε τους Τούρκους από τη Σερβία (1817). 

Το 1821 επαναστάτησαν οι Έλληνες και απελευθερώθηκαν (1829).

 Το 1830 επαναστάτησε ο σατράπης της Αιγύπτου Μοχάμετ Άλη. Ο γιος του Ιμπραήμ εισέβαλε στη Συρία και προέλασε μέχρι τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης. Τότε όμως σημειώθηκε η επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων και ο νικητής Μοχάμετ Άλι απέσυρε τα στρατεύματά του, αφού εξασφάλισε την πλήρη ανεξαρτησία του.

Περίοδος Δ΄ (1839-1913). 

Σουλτάνοι της περιόδου ήταν οι Αβδούλ Μετζίτ Α΄ (1839-1861),

 Αβδούλ Αζίζ (1861-1876), 

Μουράτ Ε΄(1876), 

Αβδούλ Χαμίτ Β΄ (1876-1909), 

Μεχμέτ Ε΄ (1909-1917).

 Τα σημαντικότερα γεγονότα:

 Το 1839 ο σουλτάνος υπέγραψε το περίφημο αυτοκρατορικό διάταγμα, το γνωστό ως Χάτιχου - μαγιούν, με το οποίο καθιερώνονταν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία. Με τη σύμβαση του Λονδίνου (1841) η Τουρκία πέτυχε να μπορεί να κλείνει τα Στενά του Βοσπόρου και σε περίοδο ειρήνης.

 Νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος έγινε το 1853-1856 στην Κριμαία, από τον οποίο η Ρωσία αποχώρησε με σημαντικές ζημιές. Αλλά το 1871 με τη συνθήκη του Λονδίνου πέτυχε την ακύρωση των διατάξεων της συνθήκης του Παρισιού, των σχετικών με το καθεστώς των Στενών. Το 1876 εκδόθηκε το πρώτο τουρκικό σύνταγμα. 

Ο νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 έληξε με την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, η οποία στρεφόταν όχι μόνο κατά της Τουρκίας, αλλά και κατά της Ελλάδας, με τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας. 

Το 1878 επίσης η Τουρκία παραχώρησε την Κύπρο στην Αγγλία.

 Κατά το 1894-1895 επαναστάτησαν οι Αρμένιοι. Η επανάσταση αυτή έληξε με μεγάλη σφαγή των Αρμενίων. 

Ακολούθησε η Κρητική επανάσταση του 1896 και ο άτυχος για την Ελλάδα Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897. 

Το 1908 κηρύχτηκε στη Θεσσαλονίκη η Νεοτουρκική επανάσταση, η οποία επιβλήθηκε και εφάρμοσε πολιτική εθνικιστική, που απέβλεπε στην εξόντωση των μη τουρκικών πληθυσμών, δηλ. Ελλήνων, Αρμένιων και Αράβων. Ο Τουρκοϊταλικός πόλεμος του 1911 έληξε με την απώλεια της Λιβύης για την Τουρκία.

 Επακολούθησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι (1912-1913), που είχαν ως συνέπεια τον ακρωτηριασμό της Τουρκίας.

Περίοδος Ε΄ (1913-1923).

 Σουλτάνοι της περιόδου αυτής ήταν οι Μεχμέτ Ε΄ (1909-1917), 

Μεχμέτ Στ΄ Βαχετντίν (1917-1922), 

Αβδούλ Μετζίτ Β΄ (1922-1924). 

Τα γεγονότα: Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Τουρκία βρέθηκε αντίπαλη με τους Συμμάχους και μετά την κατάρρευση του μετώπου της στην Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία, αναγκάστηκε να υπογράψει ανακωχή (1918). Αμέσως μετά οι Σύμμαχοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά και άρχισαν τις συζητήσεις τις σχετικές με την τύχη της Τουρκίας. Το Διασυμμαχικό Συμβούλιο αποφάσισε να αναθέσει στην Ελλάδα την κατάληψη της Σμύρνης και της ενδοχώρας της (1919) και επακολούθησε η ελληνική Μικρασιατική εκστρατεία, που έληξε με τη καταστροφή του ελληνικού στρατού της Μ. Ασίας (1922).

 Με την επικράτηση του Κεμάλ έληξε η περίοδος της Ο. Αυ. και άρχισε η νέα περίοδος της Δημοκρατίας της Τουρκίας (1924).

============================================================

ΠΗΓΕΣ


ellinilatris.blogspot.com/2012/09/1529.html


el.wikipedia.org/wiki/Πρώτη_πολιορκία_της_Βιέννης



www.tovima.gr/world/article/?aid=287962


el.wikipedia.org/wiki/Δεύτερη_πολιορκία_της_Βιέννης






=============================================================





Δημοσίευση σχολίου