Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

KEEP CALM AND LOVE MOVIES !






Τώρα κάτι νέο έρχεται στον ΑΣΤΡΟΛΑΒΟ !!!


KEEP CALM AND LOVE MOVIES !

Η νέα στήλη του ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ η οποία και αυτή θα εμπλουτίζεται συνεχώς και θα αναδημοσιεύεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα , έρχεται να προσφέρει και αυτή με τη σειρά της στα μέλη της σελίδας εξαιρετικά προσεγμένες, καλαίσθητες και πλούσιες ως προς το περιεχόμενο αναρτήσεις σχετικά με ταινίες του Παγκόσμιου Κινηματογράφου !

Τα σχόλια των φίλων της σελίδας για τυχόν λάθη ή παραλείψεις πέρα από ευπρόσδεκτα είναι και απαραίτητα.

Τρύφωνας





Εισαγωγικό σημείωμα

Ένα από τα ταξίδια που πραγματικά λες να μη τελειώσει ποτέ είναι κάθε φορά που ετοιμάζεσαι να δεις μια ταινία και επιβιβάζεσαι στο καράβι της 7ης Τέχνης, στον κινηματογράφο.

 Συνηθίζω να λέω ότι εάν θέλεις να κατανοήσεις καλύτερα τη φύση ενός πράγματος τότε οφείλεις να μελετήσεις τη φύση της εποχής στην οποία είναι ενταγμένο . Αναφορικά στον κινηματογράφο άλλων εποχών ξεχώριζαν κυρίως πολύ αξιόλογοι καρατερίστες με θεατρική παιδεία, οι δε στιχομυθίες ήταν κάθετες και εγκάρσιες τομές στο συνεχές και αγωνιώδες υπαρξιακό γίγνεσθαι . 

Σήμερα σ΄ ένα τελείως διαφορετικό κοινωνικό ντεκόρ όπου οι άνθρωποι σκέφτονται και ομιλούν διαφορετικά, μοιραία θα συναντήσουμε λιγότερες αντίστοιχες ερμηνείες .

Σχετικά με τις ταινίες του σήμερα - εννοείται ότι υπάρχουν και θα υπάρχουν αξιόλογες ταινίες και αριστουργήματα όσο υπάρχει σινεμά - το κύριο χαρακτηριστικό είναι η παντοδυναμία της εικόνας με τα ειδικά εφέ εις βάρους του λόγου, της άρθρωσης του λόγου . Η αναλυτική σκέψη και κρίση έχουν εν μέρει παραχωρήσει τη θέση τους στην fast food computerised εικόνα . Όταν ο αμφιβληστροειδής προσπαθεί λαχανιασμένα να προλάβει τον καταιγιστικό ρυθμό των εναλλασσόμενων οπτικών εφέ τότε είναι δύσκολο για τον εγκέφαλο να επεξεργαστεί το ισχνό λεκτικό φορτίο και τα συμπυκνωμένα συναισθήματα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μ΄ έχει απασχολήσει το ερώτημα τι είναι εκείνο τελικά που κάνει πάντοτε την ειδοποιό διαφορά και κατατάσσει ένα κινηματογραφικό έργο στη κατηγορία των αριστουργημάτων; Η ερώτηση κρύβει παγίδες και όποιος βιαστεί να απαντήσει μπορεί να πλανηθεί μεγάλη πλάνη.

Η εύκολη λύση είναι να καταφύγουμε σε στείρες αντιπαραθέσεις πχ στη δική μου εποχή υπήρχε πραγματικός κινηματογράφος με ηθοποιούς αληθινά αστέρια ενώ στη σημερινή εποχή κυριαρχούν τα σκουπίδια κτλ κτλ. Κι έτσι χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα - εμείς οι Έλληνες επιδιδόμαστε σε αυτό το σπορ από αρχαιοτάτων χρόνων - και φυσικά χάνουμε την ουσία ως συνήθως. Οι μεν υπερθεματίζουν υπέρ του Όσα παίρνει ο Άνεμος, Καζαμπλάνκα, Πολίτης Καίην,  Φθινοπωρινή Σονάτα, Πρωϊνό στο Τίφανις , Φάννυ και Αλέξανδρος, ενώ οι νεότεροι υπέρ του Αρμαγεδδώνα, του Τιτανικού, των Πειρατών της Καραϊβικής, των Πεφωτισμένων, των Τριακοσίων  και πάει λέγοντας. 

Φρονώ πως τα « αντιμαχόμενα στρατόπεδα » στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνουν και τα δύο το ίδιο πράγμα που κατηγορούν τους άλλους. Χτίζουν και ορθώνουν υψηλούς διαχωριστικούς τοίχους. Ανακυκλώνουν και αναπλάθουν αμφότερες οι πλευρές νοοτροπίες ρατσισμού και ελιτισμού. Περιχαρακώνουν τον χώρο τους  ως πριβέ λέσχες και παραγνωρίζουν το γεγονός πως την ομορφιά στη Τέχνη δεν μπορείς να τη φυλακίσεις σε ένα μπουκαλάκι όπως ένα άρωμα, δεν μπορείς να τη μονοπωλήσεις και μετά να διατείνεσαι ότι είσαι η μοναδική αυθεντία γιατί θα καταλήξεις καρικατούρα και περίγελος.

 Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να τοποθετείται εγωιστικά και να λέω ότι σαν κάποιες ταινίες που έχω δει ή τραγούδια που έχω ακούσει, αντίστοιχες και αντίστοιχα δεν θα υπάρξουν ξανά. Εννοείται ότι έρχονται τα νέα παιδιά να μου βάλουν τα γυαλιά και να μου αποδείξουν ότι είμαι λάθος υποδεικνύοντας μου πράγματα που εκ των υστέρων με υποχρεώνουν να αναθεωρήσω τη γνώμη μου.

 Σίγουρα η γνώση και η εμπειρία μετράνε πολύ. Όσα περισσότερα έργα βλέπεις τόσο οξύνεται ο κινηματογραφικός σου νους. Όσο περισσότερο διαβάζεις - η γνώση είναι πάντα δύναμη - και μαθαίνεις για τους χαρακτήρες, για τις ταινίες εποχής - αφού έχεις μελετήσει και τις αντίστοιχες εποχές για να κατανοείς και τα ιστορικοκοινωνικά πλαίσια - για τις διάφορες κατηγορίες και είδη φιλμογραφίας που υπάρχουν, τόσο θα δυναμώνει η κρίση σου και η γνώμη σου θα αποκτά βαρύτητα. 

Μην παραβλέπουμε επίσης και τη ψυχολογική διάθεση που έχουμε όταν πρόκειται να δούμε μια ταινία. Δεν μπορούμε να βλέπουμε συνέχεια και μόνο ταινιάρες, έρχονται στιγμές που θέλουμε και κάτι πιο ανάλαφρο,πιο εύπεπτο. Δεν γίνεται να είμαστε σε συνεχές status εκπαίδευσης και μύησης όπως δεν γίνεται να εντρυφούμε αποκλειστικά στα οπτικά εφέ και να εθιζόμαστε μονάχα σε ταινίες που απευθύνονται στα ένστικτά μας.

Καλό είναι, επίσης, όταν πρόκειται να δούμε μια ταινία να υποβάλουμε πρώτα στον εαυτό μας τα κάτωθι ερωτήματα :

 1) Εκπαίδευση, μύηση; 

2) Αξιοπρεπώς εύπεπτο χωρίς να προσβάλλεται η αισθητική μου ;

 3) «Σκουπίδι » με δική μου κυρίως ευθύνη; 

Συνοψίζοντας, η ομορφιά στον κινηματογράφο βρίσκεται παντού πλην όμως δεν μας προσφέρεται από μόνη της. Πρέπει εμείς να την ανακαλύψουμε. Το πως, εναπόκειται στον καθένα από εμάς, είναι προσωπικό το στοίχημα όπως και τόσα άλλα πράγματα στη ζωή μας.

Όπως και να έχει, ο κινηματογράφος ήταν, είναι και θα είναι ο μανδύας της φαντασίας στο σώμα της πραγματικότητας, φτερά με τα οποία ο νους ταξιδεύει, γνώση και αρετή που διαπλάθουν τον χαρακτήρα και μελωδία με την οποία η ψυχή τέρπεται.

Τρύφωνας


 

«Ο Θίασος»

 Του Γιώργου Ρούσσου


«Ήταν καλοκαίρι του 1964. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Γαλλία και επέστρεψα στην Ελλάδα για να δω τους δικούς μου. Το λεωφορείο από το αεροδρόμιο με άφησε στο Σύνταγμα. Κατευθύνθηκα με τον σάκο στον ώμο προς το σπίτι μου. Έπεσα πάνω σε μια φοιτητική διαδήλωση. Η αστυνομία είχε πέσει πάνω στα παιδιά και τα έδερνε. Εγώ δεν είχα καμία σχέση με αυτά που συνέβαιναν, έτσι συνέχισα τον δρόμο μου. Ε, έφαγα ξύλο. Μου σπάσανε τα γυαλιά. Γύρισα στο σπίτι μου πολύ αναστατωμένος. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν μπροστά σ’ ένα δίλημμα “σ’ ενδιαφέρει αυτός ο τόπος ή όχι;” Είχα πει στη φίλη μου την Τώνια Μαρκετάκη που μου είχε προτείνει να κάνω κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα “Αλλαγή” ότι είχα έρθει στην Ελλάδα για να φύγω. Την άλλη μέρα την τηλεφώνησα και της είπα ότι θα μείνω. Κι έμεινα. Για να καταλάβω. Έκανα τις πρώτες μου ταινίες (“Αναπαράσταση”, “Μέρες του ’36” και “Θίασος”) για να καταλάβω την Ελλάδα...» Θόδωρος Αγγελόπουλος
Γεννημένος στις 27 Απριλίου του 1935 στην Αθήνα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ξεκινά την καριέρα του ως σκηνοθέτης με τη μικρού μήκους ταινία, «Εκπομπή» το 1968, ενώ δύο χρόνια αργότερα έρχεται η πρώτη του μεγάλου μήκους δημιουργία, η αριστουργηματική «Αναπαράσταση».

Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας, σκηνοθετεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, τις «Μέρες του `36» (1972). Μετά από τρία χρόνια, και γυρίσματα στα κρυφά λόγω της απειλής της λογοκρισίας, ο Αγγελόπουλος επιστρέφει με την πιο φιλόδοξη και ίσως την σπουδαιότερη ταινία της καριέρας του: «Ο Θίασος» (1975). Η ταινία, είναι ουσιαστικά μια ιστορική καταγραφή, φωτογραφίζοντας μια διαφορετική Ελλάδα, μέσα από έναν θίασο που γίνεται μάρτυρας της δραματικής εξέλιξης της Ιστορίας αλλά και της αναβίωσης του μύθου των Ατρειδών.

Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση του βουκολικού δράματος του Περεσιάδη, Γκόλφω η βοσκοπούλα. Μπροστά μας ξεδιπλώνεται τόσο η πολιτική ιστορία της Ελλάδας όσο και η ιδιωτική των μελών του θιάσου, που είναι ταυτόχρονα και μέλη της ίδιας οικογένειας. Οι δύο αυτές συνιστώσες, πλέκονται αξεδιάλυτα.

Στο ένα σκέλος, παρακολουθούμε όλη τη νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από τη ματιά του Σκηνοθέτη, αποδομημένη και χτισμένη από την αρχή, έτσι όπως δυστυχώς, δεν τη διδαχθήκαμε, ποτέ. Από τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας του Μεταξά, την έναρξη του πολέμου, την ιταλική εισβολή, την γερμανική κατοχή, την απελευθέρωση, την άφιξη των "συμμάχων" (Άγγλων αρχικά και Αμερικανών στη συνέχεια), καθώς και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μέχρι τις εκλογές του 1952...

Παράλληλα, γινόμαστε κοινωνοί στις τραγικές περιπέτειες της οικογένειας του Ορέστη, της αδελφής του, του πατέρα του, της μητέρας του και του εραστή της, οι οποίοι μας παραπέμπουν στον κεντρικό πυρήνα του μύθου των Ατρειδών. Ο πατέρας εκτελείται από τους Γερμανούς, μετά την προδοτική καταγγελία του εραστή της μητέρας, κι ο Ορέστης, αντάρτης της Αριστεράς, με τη συνεργασία της αδελφής, θα σκοτώσει επί σκηνής τη μητέρα του και τον εραστή της, για να έρθει και η δική του εκτέλεση κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν τη γενική καταστολή του ανταρτικού κατά τον Εμφύλιο. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η μεγάλη αδελφή, εκείνη που, κατά το σχήμα του μύθου, θα ήταν η Ηλέκτρα.

Η Ηλέκτρα, θα είναι και η μόνη της οικογένειας που, μετά τα δεκατρία χρόνια ιστορίας τα οποία πραγματεύεται η ταινία, μένει ως το τέλος και φροντίζει τον μικρό Ορέστη, το γιο της μικρής αδελφής που έχει παντρευτεί έναν Αμερικανό αξιωματικό. Η χρονολογική πορεία της ταινίας, περίπλοκη και πολύπλοκη, κτίζεται με διαρκείς χρονικούς ελιγμούς και συνεχείς εναλλαγές εποχών. Η ταινία αρχίζει το 1952 και τελειώνει το 1939, μ’ ένα πανομοιότυπο πλάνο.

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι".
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.»

(Ανέκδοτο ποίημα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, γραμμένο το 1982)

«Ο Θίασος», είναι μία μακράς πνοής κινηματογραφική τοιχογραφία, η οποία απλώνεται από τις τελευταίες ημέρες της Δικτατορίας του Μεταξά, έως τον πρώτο καιρό της τυπικής αποκατάστασης της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και την άνοδο της δεξιάς παράταξης στην εξουσία το 1952. Μέσα από την περιπλάνηση ενός περιοδεύοντος θιάσου, η ιστορία της Ελλάδας περιπλέκεται με τις ιστορίες των ηθοποιών.

Η ταινία που γυρίστηκε υπό αντίξοες συνθήκες και προβλήθηκε το 1975, ουσιαστικά άνοιξε τις πύλες του τότε Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου στην Ευρώπη. Γνώρισε ενθουσιώδης κριτικές, από τον διεθνή κυρίως Τύπο και συγκέντρωσε περισσότερα από 15 βραβεία και διακρίσεις, δείγμα της μεγάλης της αποδοχής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε μερικά από τα βραβεία που απέσπασε η ταινία: Επτά Βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Φωτογραφίας, Ά Γυναικείου Ρόλου, Ά Ανδρικού Ρόλου και Βραβείο Κοινού). Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ των Καννών, καθώς και το Interfilm Award στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η σύλληψη και το σενάριο είναι επινόησης και γραφής του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μαζί με τον στενό του συνεργάτη Πέτρο Μάρκαρη. Προκειμένου να εξασφαλίσει άδεια για τα γυρίσματα, υποβάλλει ψεύτικο σενάριο στον Ζουρνατζή, τον αρμόδιο υπουργό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη το φθινόπωρο του 1973, λέγοντας ότι η ταινία είχε ως θέμα, τον μύθο των Ατρειδών.

Η Χούντα πέφτει, η ταινία ολοκληρώνεται αλλά και πάλι η αιώνια διχόνοια των Ελλήνων, κάνει την επανεμφάνιση της.Μόνο ως συγκλονιστικά, μπορούν να χαρακτηριστούν, τα όσα λέει ο ίδιος ο παραγωγός της ταινίας, ο Γιώργος Παπαλιός, φίλος και συνεργάτης του Θόδωρου Αγγελόπουλου:

«Η είδηση ότι η ταινία ήταν κάτι μεγάλο φτάνει στις Κάννες, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή, με το επιχείρημα ότι η ιδεολογία του "Θιάσου" ήταν μονόπλευρη και αριστερή, αρνείται να υποβάλει την ταινία ως κρατική εκπροσώπηση στο Φεστιβάλ. Έτσι προβλήθηκε στο "Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών" με αποτέλεσμα να προκαλέσει πανζουρλισμό. Με πιο κορυφαία και συγκινητική στιγμή όταν ο Γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog σηκώθηκε, ανέβηκε στη σκηνή και φίλησε τα παπούτσια του Αγγελόπουλου. Χαμός!»

Στον «Θίασο», μας παρουσιάζονται όλα εκείνα τα συστατικά που χαρακτηρίζουν τον ιδιαίτερο Κινηματογράφο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Οι αργοί ρυθμοί, η χειρουργική ακρίβεια των πλάνων, το υπομονετικό ξετύλιγμα των ιστοριών του. Συστατικά ενός έργου, που μας παρουσιάζει μια άλλη Ελλάδα, αληθινή, μακριά από ηλιόλουστες παραλίες και τουριστικά αξιοθέατα...

tvxs.gr/news/.../ksanablepontas-ton-«thiaso»-toy-thodoroy-aggelopoyloy








  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Τουρλή Μαρία

Η αληθινή ιστορία του «Ανθρώπου-Ελέφαντα»

Ο Τζόζεφ Μέρικ έζησε τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι μισός άνθρωπος μισός ελέφαντας. Πέθανε στις 11 Απριλίου 1890 προσπαθώντας να γίνει ολόκληρος άνθρωπος


Στις 5 Αυγούστου του 1862 στο φτωχικό σπίτι του Τζόζεφ Ρόκλεϊ Μέρικ και της Μαίρη Τζέιν Μέρικ στο Λέιτσεστερ γεννήθηκε ένα υγιέστατο αγοράκι που του έδωσαν το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, Τζόζεφ. Όμως ο μικρός Τζόζεφ έμελλε να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο με ένα άλλο όνομα, ως «Άνθρωπος - Ελέφαντας». Ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε πολύ σε μια εποχή που όσοι είχαν ανατομικές παραμορφώσεις ήταν θέαμα και... είδος προς εκμετάλλευση.

Τα δύσκολα πρώτα χρόνια

Όταν ο Τζόζεφ Κάρεϊ Μέρικ γεννήθηκε τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Όλα όμως άλλαξαν, όταν το αγοράκι στα δυο του χρόνια άρχισε να αναπτύσσει περίεργα εξογκώματα στα χείλη και το μέτωπό του, ενώ στην ηλικία των πέντε το δέρμα του απέκτησε ένα γκρίζο χρώμα, όπως αυτό του ελέφαντα. Τα εξογκώματα εξαπλώνονται σε όλο του το σώμα και αναπτύσσονται ραγδαία. Όμως ο Τζόζεφ μεγαλώνει ευτυχισμένα με την φροντίδα της μαμάς του έως τα 12, οπότε κι αυτή πεθαίνει και ο ίδιος μένει πλέον με τον πατέρα του και τη μητριά του. Σταματάει το σχολείο και προσπαθεί να βγάλει τα έξοδά του δουλεύοντας ως πλασιέ από πόρτα σε πόρτα. Η δουλειά όμως αυτή είναι τεράστια αποτυχία, αφού όλες οι νοικοκυρές στη θέα του τρομάζουν και του κλείνουν την πόρτα. Μάλιστα, αναγκάζονται τελικά και του αφαιρούν την άδεια του πλασιέ!

Η ζωή του Τζόζεφ πια έχει αρχίσει να γίνεται «κόλαση» και αυτό που ακολουθεί είναι πολλές άκαρπες προσπάθειες φυγής από το σπίτι. Όταν τα καταφέρνει τον φροντίζει αρχικά ένας θείος του, αλλά σε ηλικία 17 ετών μετακομίζει σε ένα πτωχοκομείο και επί δυο μέρες προσπαθεί να βρει δουλειά χωρίς όμως καμία επιτυχία καθώς όλοι τον απορρίπτουν. Μένει στο πτωχοκομείο για τέσσερα χρόνια και εκεί υποβάλλεται σε εγχείριση για την αφαίρεση ενός μεγάλου μέρος του εξογκώματος στο στόμα του, το οποίο τον εμποδίζει όχι μόνο στην ομιλία, αλλά και στο φαγητό. Όμως ο Τζόζεφ δεν αντέχει άλλο εκεί. Απογοητευμένος και πεπεισμένος ότι δε θα μπορέσει να βρει πουθενά δουλειά στην κατάστασή του θεωρεί ότι μόνος τρόπος για να βγάλει χρήματα είναι να μπει στο χώρο των θεαμάτων.

Ο «Άνθρωπος-Ελέφαντας» γεννιέται

Ο ίδιος ο Μέρικ απευθύνεται στον ιδιοκτήτη ενός κλαμπ στο Λέιτσεστερ, τον Σαμ Τορρ, ο οποίος όταν τον βλέπει καταλαβαίνει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά από αυτόν. Την εποχή της Βικτοριανής Αγγλίας ήταν πολύ συνηθισμένα τα σόου όπου εκτίθονταν άνθρωποι με διάφορες σωματικές ανωμαλίες. Στις 3 Αυγούστου του 1884 ξεκινά η νέα του καριέρα και «βαφτίζεται» από τον Τορρ «Άνθρωπος-Ελέφαντας, μισός άνθρωπος, μισός ελέφαντας». Όταν φτάνουν στο Λονδίνο, τον Μέρικ αναλαμβάνει ο σόουμαν Τομ Νόρμαν, ο οποίος τον εκθέτει σε ένα άδειο μαγαζί. Ο Μέρικ παράλληλα γράφει και την αυτοβιογραφία του, η οποία πωλείται ως μέρος του σόου και ονειρεύεται από τα αρκετά καλά λεφτά που βγάζει, μια μέρα να αγοράσει ένα δικό του σπίτι.

Ανάμεσα στους θεατές που μένουν με ανοιχτό το στόμα είναι και πολλοί γιατροί από το απέναντι νοσοκομείο. Ένας από αυτούς είναι και ο γιατρός Φρέντερικ Τρέβις, ο οποίος βλέπει τον Μέρικ σε μια «ιδιωτική παράσταση» πριν ανοίξει κανονικά το μαγαζί και εντυπωσιασμένος, ζητά να τον εξετάσει στο νοσοκομείο.

Ο Τρέβις στα απομνημονεύματα που θα γράψει το 1923 θα πει ότι όταν τον είδε θεώρησε ότι ήταν το «πιο αηδιαστικό είδος της ανθρωπότητας που είχε δει ποτέ»!

Ο Μέρικ πηγαίνει από το μαγαζί που εκτίθεται στο απέναντι νοσοκομείο φορώντας μια κουκούλα στο πρόσωπο ώστε να μην τρομάζει τον κόσμο. Για πρώτη φορά, ο Μέρικ γίνεται αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Ο Τρέβις μετρά το κεφάλι του Μέρικ το οποίο έχει περίμετρο 91 εκατοστά, το δεξί του χέρι με περίμετρο 30 εκατοστά και το ένα του δάχτυλο με 13! Το σώμα του είναι γεμάτο εξογκώματα, ενώ το δέρμα του είναι χαλαρό και κάποια κόκαλά του παραμορφωμένα. Όμως σύντομα ο «Άνθρωπος - Ελέφαντας» κουράζεται από αυτές του είδους τις επιδείξεις και δεν ξαναπάει στο νοσοκομείο.

Οι επιδείξεις ανθρώπων απαγορεύονται τώρα στο Λονδίνο κι έτσι ο Μέρικ μαζί με τον Νόρμαν φεύγουν για περιοδεία σε όλη την Ευρώπη. Εκεί όμως ο νέος μάνατζερ του Μέρικ του κλέβει όλα τα λεφτά που έχει μαζέψει, 50 λίρες(4.000 σημερινές), και ο Μέρικ μετά από μια μεγάλη οδύσσεια επιστρέφει στην Αγγλία. Τον βρίσκουν σε άθλια κατάσταση και το μόνο που έχει πάνω του είναι η κάρτα του Τρέβις. Του τηλεφωνούν και αυτός αμέσως έρχεται να τον πάρει.

Ο Άνθρωπος Μέρικ

Ο Μέρικ εγκαθίσταται πλέον στο νοσοκομείο σε ένα δωμάτιο, όπου οι νοσοκόμες και ο Τρέβις τον φροντίζουν. Είναι πολύ άρρωστος, όμως σιγά σιγά αρχίζει να καλυτερεύει με τις πολλές φροντίδες. Ο Τρέβις μπορεί πλέον να τον υποβάλλει σε πιο εντατικές εξετάσεις. Αντίθετα με αυτό που νόμιζε αρχικά δεν έχει κάποιο νοητικό πρόβλημα.

Ο Τρέβις και ο Μέρικ έρχονται κοντά και μιλούν πολύ. Αν και το νοσοκομείο αντιδρά αρχικά που φροντίζουν έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να γιατρευτεί, οι δωρεές από τους πολίτες για τον Μέρικ είναι τόσες πολλές που τελικά εγκαθίσταται εκεί επ' αόριστον σε ένα άνετο δωμάτιο χωρίς καθρέπτες.

Ο Μέρικ θέλει να μάθει από τον Τρέβις τα πάντα για την «αληθινή ζωή». Ο Μέρικ του εκμυστηρεύεται ότι το όνειρό του είναι να μείνει σε ένα ίδρυμα για τυφλούς, όπου δεν θα μπορούν να τον δουν και να τρομάξουν. Του ζητά να δει πως είναι ένα αληθινό σπίτι και ο Τρέβις τον πάει στο δικό του, όπου γνωρίζει τη γυναίκα του. Στον ελεύθερο του χρόνο φτιάχνει τρισδιάστατα κτήρια από κάρτες και κάνει βόλτες στους διαδρόμους όταν σκοτεινιάζει.

Ο Μέρικ δεν έχει δει ποτέ από κοντά γυναίκα, εκτός από τη μητέρα του και τις γυναίκες που έρχονταν να τον δουν ως θέαμα. Ο Τρέβις κανονίζει να τον επισκεφτεί μια χήρα, η Λέιλα Ματουρίν. Ο Μέρικ μετά την ολιγόλεπτη συνάντηση είναι ενθουσιασμένος καθώς όπως λέει στον Τρέβις, η Ματουρίν ήταν η πρώτη γυναίκα που του χαμογέλασε και του έσφιξε το χέρι!

Στο νοσοκομείο, ο Μέρικ δεχόταν τις επισκέψεις όλης της «καλής κοινωνίας» που ήταν περίεργη να δει τον «Άνθρωπο - Ελέφαντα». Ανάμεσά τους και η πριγκίπισσα της Αγγλίας, Αλεξάνδρα, η οποία από τότε που τον είδε του έστελνε κάθε χρόνο χριστουγεννιάτικη κάρτα και μια φωτογραφία της!
Μια από τις τελευταίες επιθυμίες του που έμελλε να εκπληρωθεί ήταν να επισκεφθεί το θέατρο! Μια ηθοποιός, η Μάγκντα Κένταλ, που είχε εντυπωσιαστεί από την ιστορία του και χάρη σ' αυτήν είχαν συγκεντρωθεί πολλά χρήματα για τον Μέρικ, κανόνισε να παρακολουθήσει ένα θέατρο παντομίμας. Μετά από αυτό ο Μέρικ δεν σταμάτησε να μιλάει για την εμπειρία του που τόσο πολύ τον είχε εντυπωσιάσει.

Το τέλος

Όμως η επιθυμία του να γίνει και αυτός «φυσιολογικός άνθρωπος» θα ήταν και αυτή που θα του στοίχιζε τη ζωή. Ο Μέρικ βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του στις 11 Απριλίου 1890, σε ηλικία 27 ετών. Ο Μέρικ λόγω του μεγάλου βάρους του κεφαλιού του έπρεπε πάντα να κοιμάται καθιστός ώστε να μην φύγει το κεφάλι του και σπάσει ο λαιμός του. Ωστόσο, όταν βρέθηκε νεκρός ήταν ξαπλωμένος κανονικά και σύμφωνα με τη νεκροψία που διεξήγαγε ο Τρέβις είχε πεθάνει από σπασμένο λαιμό...

Η ασθένεια

Ο ίδιος ο Μέρικ υποστήριζε ότι είχε γεννηθεί έτσι γιατί η μητέρα του όταν ήταν έγκυος σ' αυτόν είχε δει έναν ελέφαντα που την είχε τρομάξει πολύ και την έριξε κάτω. Γι' αυτό το λόγο πίστευε η ίδια, αλλά και ο Μέρικ, ότι είχε αποκτήσει αυτή τη μορφή.

Ωστόσο, οι γιατροί είχαν άλλη άποψη... Ένας δερματολόγος που είδε τον Μέρικ σε μια από τις παρουσιάσεις του Τρέβις υποστήριξε ότι πάσχει από ένα συνδυασμό δερματόλυσης, το οποίο κάνει το δέρμα χαλαρό, και κάποια άγνωστη ασθένεια των οστών.

Αργότερα, το 1909, ο γιατρός Φρέντερικ Πάρκες Γουέμπερ υποστηρίζει ότι ο Μέρικ έπασχε από νευροϊνωμάτωση τύπου 1, η οποία δημιουργεί όγκους στο δέρμα και στα κόκαλα. Όμως το γεγονός ότι ο Μέρικ δεν είχε το βασικό χαρακτηριστικό της ασθένειας αυτής, κιλίδες στο δέρμα, οδήγησε το 1986 το γιατρό Μάικλ Κόχεν να υποστηρίξει ότι στην πραγματικότητα ο Μέρικ έπασχε από το Σύνδρομο του Πρωτέα.

Τελικά, το 2001 προτάθηκε η άποψη ότι ο Μέρικ έπασχε και από τις δυο ασθένειες μαζί. Ωστόσο η ανάλυση του DNA του Μέρικ από τα μαλλιά του και τα κόκαλά του δεν οδήγησε σε κάποιο σίγουρο συμπέρασμα.

Σύγχρονοι «Άνθρωποι-Ελέφαντες»

Δυστυχώς, η περίπτωση του Μέρικ δεν είναι η μοναδική καταγεγραμμένη στην ιστορία. Στην επαρχία Χουνάν της Κίνας, ζει σήμερα, ο Huang Chuncai, ο οποίος στα τέσσερά του χρόνια άρχισε να αναπτύσσει εξογκώματα στο πρόσωπο του και αυτή τη στιγμή στα 35 του χρόνια οι γιατροί προσπαθούν να βελτιώσουν την κατάστασή του. Ήδη το 2007 και το 2008 υποβλήθηκε σε δυο εγχειρίσεις και του αφαιρέθηκαν συνολικά 20 κιλά όγκου από το πρόσωπο!
Ακόμα ένας άντρας από την Κίνα, ο 30χρονος Yang Huiming, έχει έναν τεράστιο όγκο που ξεκινά από το πίσω μέρος του κρανίου και εκτείνεται ως το σαγόνι.

Επίλογος

Η ζωή του «Ανθρώπου - Ελέφαντα» ενέπνευσε από την πρώτη στιγμή πολλούς, από τους ανθρώπους που τον συνάντησαν μέχρι και σήμερα. Η ζωή του έχει γίνει θεατρικό έργο, από τον Μπέρναρτν Πόμερανς, όνομα μουσικού, μια εξαιρετική ταινία από τον Ντέιβιντ Λιντς και φυσικά πολλά ντοκιμαντέρ.

Ο Τζόζεφ Μέρικ έζησε τη μισή του ζωή μέσα σε ένα τσίρκο και την άλλη μισή σε ένα νοσοκομείο. Οι άνθρωποι πάντα τον έβλεπαν είτε σαν θέαμα είτε σαν αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Κι όμως ο ίδιος έδειχνε ευτυχισμένος και έκανε όνειρα για τη ζωή του όπως κάθε «φυσιολογικός άνθρωπος». Όνειρα απλά που τα σταμάτησαν σκληρά. Και στην προσπάθειά του να γίνει κι αυτός σαν τους άλλους, ευτυχώς δεν τα κατάφερε, πληρώνοντας το όμως αυτό με τη ζωή του...


The Elephant Man - Trailer



Ο «Άνθρωπος-Ελέφαντας»

Μια ταινία που με συγκλονίζει κάθε φορά που τη βλέπω. Μια ταινία σταθμός, μια ταινία ύμνος κατά του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, του φαρισαϊσμού και υπέρ της ανθρωπιάς και της ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα.

 Ογκόλιθος ο Anthony Hopkins, συγκλονιστικός ο John Hurt στο ρόλο του John Merrick, υπέροχοι οι Ann Bankroft, Sir John Gielgud, Freddie Jones. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.


Τρύφωνας


   --------------------------------------------------------------------------------------

Δημοσίευση σχολίου