Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

KEEP CALM AND LOVE THEOLOGY !






Τώρα στον ΑΣΤΡΟΛΑΒΟ μια νέα θεματική ενότητα !

KEEP CALM AND LOVE THEOLOGY !

Συγκριτική Ανάλυση των Θρησκειών !

Τι είναι Θεολογία ;

Τι είναι Θρησκεία ;

Τι είναι Θρησκειολογία ; 

Δόγματα, Κλάδοι, Αιρέσεις

Η στήλη θα εμπλουτίζεται συνεχώς και θα δημοσιεύεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Τα σχόλια των φίλων της σελίδας για λάθη,παραλείψεις ή προσθήκες πέρα από ευπρόσδεκτα είναι και απαραίτητα.

Με τη γνωστή ποιότητα του ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ, με καλαίσθητες και πλούσιες ως προς το περιεχόμενο αναρτήσεις, με πλήθος αναφορών και παράθεση πηγών.

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ




        -------------------------------------------------------------------------------------------------


Εσχατολογία





Εσχατολογία είναι ο τομέας της Θεολογίας που ασχολείται με τα έσχατα γεγονότα της ιστορίας του κόσμου ή την κατάληξη του ανθρώπινου γένους, που διατυπώνεται συνήθως ως «συντέλεια του κόσμου», και των προσδοκιών που σχετίζονται με αυτά. Ευρύτερα, η εσχατολογία καλύπτει επίσης έννοιες που αφορούν την τελική κατάσταση του κάθε ατόμου, όπως η Μεσσιανική εποχή και η Ημέρα της Κρίσης, η μετά θάνατον ζωή, ο Παράδεισος, η Κόλαση, το Καθαρτήριο, η ανάσταση των νεκρών και η ψυχή.


Η διάκριση μεταξύ «Τέλους των Αιώνων» και «Συντέλειας του Κόσμου» έχει ιδιαίτερη θεολογική σημασία, γιατί σε πολλές θρησκείες οι τελευταίες μέρες μπορούν να περιλαμβάνουν την καταστροφή του πλανήτη (ή όλων των έμβιων όντων), αλλά με την ανθρώπινη φυλή να επιζεί σε κάποια νέα μορφή, τελειώνοντας την τρέχουσα "εποχή" υπάρξεως και αρχίζοντας μία νέα.



Οι περισσότερες θρησκείες έχουν δόγματα που υποστηρίζουν ότι τα "επιλεγμένα" ή "άξια" μέλη της μιας και αληθινής πίστης θα σωθούν από την επερχόμενη κρίση και την οργή του Θεού. Θα εισέλθουν στον παράδεισο πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από την κρίση ανάλογα με το εσχατολογικό πλαίσιο της κάθε θρησκείας.


Βουδιστική Εσχατολογία

Στην εποχή του ο Βούδας είχε προβλέψει ότι οι διδασκαλίες του θα εξαφανίζονταν μετά από 500 έτη. Σύμφωνα με το Σούττα Πιτάκα (Sutta Pitaka), οι "δέκα ηθικές πορείες της συμπεριφοράς" θα εξαφανιστούν και οι άνθρωποι θα ακολουθήσουν τις δέκα ανήθικες έννοιες της κλοπής, της βίας, της δολοφονίας, του ψεύδους, της κακής ομιλίας, της μοιχείας, της προσβλητικής και ανόητης συζήτησης, της έντονης και αρρωστημένης επιθυμίας, της αχαλίνωτης πλεονεξίας με συνέπεια να κυριαρχήσει η ένδεια και το τέλος των κοσμικών νόμων του αληθινού Ντάρμα.



Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ο χρόνος της απώλειας των διδασκαλιών επεκτάθηκε σε 5.000 έτη. Σχολιαστές όπως ο Βουδαγκόσα προέβλεψαν βαθμιαία εξαφάνιση των διδασκαλιών του Βούδα. Κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου, το αραχάτς (arahats) δεν θα εμφανιζόταν πλέον στον κόσμο. Αργότερα, το περιεχόμενο των αληθινών διδασκαλιών του Βούδα θα εξαφανιζόταν και μόνο η μορφή τους θα συντηρούνταν. Τέλος, ακόμη και η μορφή του Ντάρμα θα ξεχνιόταν. Κατά τη διάρκεια του τελικού σταδίου, ο ίδιος ο Βούδας θα λησμονούσε τη μορφή του και το τελευταίο των λειψάνων του θα μαζευόταν στη Μποντ Γκάγια και θα αποτεφρωνόταν. Έπειτα από κάποιο διάστημα ένας νέος Βούδας με το όνομα Μαιτρέγια θα παρουσιαζόταν για να ανακαινίσει τις διδασκαλίες του Βουδισμού και να ανακαλύψει πάλι την πορεία προς το νιρβάνα. Ο Μαιτρέγια θεωρείται ότι κατοικεί αυτήν την περίοδο στον ουρανό Τουσίτα, όπου αναμένει την τελική αναγέννησή του στον κόσμο.


Η πτώση του Βουδισμού στον κόσμο και η ενδεχόμενη αποκατάστασή του από τον Μαιτρέγια είναι σύμφωνη με τη γενική μορφή της βουδιστικής κοσμολογίας. Όπως και οι Ινδουιστές έτσι και οι Βουδιστές πιστεύουν γενικά σε έναν κύκλο δημιουργίας και καταστροφής, του οποίου η τρέχουσα εποχή αντιπροσωπεύει μόνο το τελευταίο βήμα. Ο ιστορικός Βούδας Σακυγιαμούνι (563 – 422 π.Χ.) είναι μόνο ο τελευταίος σε μία σειρά από Βούδες που ξετυλίγεται στο παρελθόν.

Η πίστη στην πτώση και την εξαφάνιση του Βουδισμού στον κόσμο έχει ασκήσει σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη του Βουδισμού από την εποχή του Βούδα. Στο βουδισμό Βατζραγιάννα και διάφορες άλλες μορφές εσωτερικού βουδισμού, η χρήση του τάντρα δικαιολογείται από την εκφυλισμένη κατάσταση του παρόντος κόσμου. Η ανατολική ασιατική πίστη για την πτώση του Ντάρμα (αποκαλούμενου μάππο στα ιαπωνικά) συνέβαλε στην εμφάνιση του Βουδισμού του Αγνού Βασιλείου. Μέσα στην παράδοση Θεραβάντα, η συζήτηση για το εάν το νιρβάνα ήταν ακόμα εφικτό στη σημερινή εποχή βοήθησε στη δημιουργία του Τάγματος Νταμαγιούτ στην Ταϊλάνδη.



Χριστιανική Εσχατολογία

Οι μαθητές του Χριστού είχαν πιστέψει εσφαλμένα ότι ήταν πολύ κοντά χρονικά το τέλος του κόσμου νομίζοντας ότι θα ερχόταν κατά τη διάρκεια ζωής τους. Ο Ιησούς στο Μαρκ. 13.8 σύγκρινε το τέλος του κόσμου με τον πόνο της γέννας μιας μητέρας και η εικόνα υπονοούσε ότι ο κόσμος ήδη εγκυμονούσε την καταστροφή του αλλά κανένας πέρα από το Θεό δεν ξέρει πότε ακριβώς θα συμβεί. Όταν οι νεοφώτιστοι του Παύλου στη Θεσσαλονίκη διώχτηκαν από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, θεώρησαν ότι το τέλος είχε έρθει. Στα 130 ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας δήλωσε ότι ο Θεός καθυστερούσε το τέλος του κόσμου επειδή επιθυμούσε για το Χριστιανισμό να γίνει μια παγκόσμια θρησκεία. Το 250 ο Κυπριανός έγραψε ότι οι χριστιανικές αμαρτίες εκείνου του καιρού ήταν ένα προοίμιο και μια απόδειξη ότι το τέλος ήταν κοντά. Ταυτόχρονα, ψευδόχριστοι (ψευδομεσσίες) και ψευδοπροφήτες προωθούσαν και έτρεφαν ανυπόστατες προσδοκίες όσον αφορά το επικείμενο τέλος.
Εκκλησιαστικοί ηγέτες αλλά και διάφορες χριστιανικές ομάδες προσπαθούσαν να προσδιορίσουν το τέλος του κόσμου με βάση τις πληροφορίες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Ως αποτέλεσμα, ένας από τους υπολογισμούς υπεδείκνυε ότι το τέλος θα συνέβαινε το 202. Τον 3ο αιώνα ως ημερομηνία της "συντέλειας του κόσμου" προτάθηκε το 500. Σε αυτή την ημερομηνία κατέληξε ο επίσκοπος Ρώμης Ιππόλυτος στην ερμηνεία της προφητείας του Δανιήλ, υπολογίζοντας ότι το τέλος θα έρθει στη συμπλήρωση των 6.000 ετών από καταβολής κόσμου, η οποία είχε λάβει χώρα 5.500 έτη προ Χριστού. Εκείνη την περίοδο αρχίζει να εμφανίζεται μια σαφή πολεμική κατά αυτής της μορφής εσχατολογίας.


Ερμηνεύοντας τις Γραφές, οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων τοποθετούσαν το τέλος του κόσμου μέσα στη διάρκεια ζωής τους ή σύντομα μετά από αυτή. Στους πρόσφατους αιώνες μέχρι και σήμερα χριστιανικές ομολογίες και προσωπικότητες έχουν ερμηνεύσει παρόμοια Βιβλικές προφητείες, οι οποίες εδράζονται σε ένα συνδυασμό των τραγωδιών που συμβαίνουν παγκόσμια και της ερμηνείας χωρίων της Βίβλου.

Το ζήτημα εάν οι πραγματικοί πιστοί θα δουν το τέλος προκαλεί διαμάχες σε προτεσταντικούς κύκλους. Επίσης, σε κύκλους της Ορθόδοξης Εκκλησίας γίνονται κατά καιρούς προσπάθειες προσδιορισμού των «εσχάτων ημερών» με σημείο αναφοράς το χρόνο εμφάνισης του Αντιχρίστου.
"Αποκατάσταση των πάντων"
Η θεολογική αυτή φράση χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους Πατέρες και Εκκλησιαστικούς συγγραφείς, στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν το μυστήριο των εσχάτων (εσχατολογία) και ειδικότερα, τον τρόπο, με τον οποίο θα ολοκληρωθή το θείο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου και της αποκαταστάσεως της Δημιουργίας στο "αρχαίο της κάλλος". Πρόκειται για μια θεολογική διδασκαλία που την εκπροσωπούν κυρίως οι Ωριγένης,Γρηγόριος Νύσσης και Μάξιμος Ομολογητής (αλλά και οι Άγ. Γρηγόριος ο ΘεολόγοςΔίδυμος ο ΤυφλόςΕυάγριος ο ΠοντικόςΔιόδωρος Ταρσού,Θεόδωρος Μοψουεστίας κ.ά.).

Κατά τον Ωριγένη το πυρ της κολάσεως δεν είναι τιμωρό, αλλά "καθάρσιο" και ιαματικό. Επομένως υπάρχει η κόλαση ως θεραπευτήριο, δεν είναι όμως αιώνια και το Σχέδιο του Θεού θα ολοκληρωθεί τελικά με την αποκατάσταση όλων των δημιουργημάτων, ακόμη και των αμαρτωλών ανθρώπων και των δαιμόνων.

Ο Γρηγόριος Νύσσης, στηριζόμενος σε χωρία όπως τα Ματθ. 18:34 (ο κύριος αυτού παρέδωκεν αυτόν τοίς βασανισταίς έως ού αποδώ πάν το οφειλόμενον αυτώ) και Α' Κορ. 15:28 (όταν δε υποταγή αυτώ τα πάντα, τότε και αυτός ο υιός υποταγήσεται τώ υποτάξαντι αυτώ τα πάντα, ίνα ή ο Θεός τα πάντα εν πάσιν), αποδέχεται ότι το πυρ της κολάσεως καίει τις ψυχές μαζί με την κακία. Η κακία θα δαπανηθεί, θα εκλείψει, ενώ η ψυχή θα καθαρθεί.

Ο Μάξιμος Ομολογητής δέχεται την αποκατάσταση, αλλά διευκρινίζει τη θεωρία του Ωριγένη και του Νύσσης: ο αφανισμός του κακού και η σιγή της κόλασης σημαίνει αποβολή της μνήμης του κακού και αποκατάσταση των δυνάμεων της ψυχής που έχουν διαβρωθεί. Όλες οι ψυχές που έχουν ξεστρατίσει, και είναι υπό το κράτος της κακίας, με την παράταση των αιώνων θα αποβάλουν τις μνήμες της κακίας και το κακό, ως μη ον, δεν θα έχει καμιά δύναμη ούτε και μνήμη. Η λήθη του κακού είναι ο αφανισμός του. Έτσι ο Θεός θα φανεί, κατά τον Μάξιμο Ομολογητή, πως είναι αναίτιος του κακού.

Η συγκεκριμένη διδασκαλία παρουσιάζει προβλήματα δογματικής ακρίβειας σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία και περισσότερο αποτελεί θεολογούμενο δηλ. διδασκαλία με πιθανότητα αληθείας (που διατυπώνεται στα πλαίσια της υποκειμενικής ελευθερίας ως προς την ενασχόληση με τα θεία), σε αντίθεση με το δόγμα που παρέχει βεβαιότητα αληθείας. Η διδασκαλία αυτή δεν γίνεται επίσημα αποδεκτή από την Εκκλησία διότι θεωρείται πως δεν στηρίζεται στην Αγία Γραφή και πως δεν κηρύσσεται ομόφωνα από όλους τους Πατέρες ώστε να υπάρχει "Συμφωνία Πατέρων".

Ινδουϊστική Εσχατολογία

Οι ινδουϊστικές προφητείες διακηρύσσουν ότι ο κόσμος θα περιέλθει στο χάος και την εξαθλίωση. Θα υπάρξει έπειτα μια στροφή του κόσμου προς τη διαστροφή, την πλεονεξία και τη διαπάλη.
Αυτή η κατάσταση θα ακολουθηθεί από την εμφάνιση μίας ενσαρκωμένης εκδήλωσης της θεότητας, "ο Κύριος θα φανερωθεί ως αβατάρα Kalki...Θα καθιερώσει την ευθύτητα επάνω στη γη και οι διάνοιες των ανθρώπων θα γίνουν τόσο καθαρές όσο το κρύσταλλο...Ως επακόλουθο θα έρθει η Sat ή το Krta Yuga (χρυσή εποχή)."

Ισλαμική Εσχατολογία

Η ισλαμική εσχατολογία άπτεται θεμάτων όπως το τέλος του κόσμου και η έσχατη κρίση της ανθρωπότητας. Η εσχατολογία είναι μια από τις τρεις κύριες δοξασίες του Ισλάμ, σε παραβολή με τη μοναδικότητα του Αλλάχ και την προφητεία. Όπως και οι άλλες θρησκείες της αρχαίας σημιτικής παράδοσης, το Ισλάμ διδάσκει τη σωματική ανάσταση των νεκρών, την εκπλήρωση ενός θείου σχεδίου για τη δημιουργία, και την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής. Ο δίκαιος ανταμείβεται με τις απολαύσεις του Παραδείσου ενώ ο φαύλος τιμωρείται στην Κόλαση. Αυτές οι αρχές εξετάζονται σε μεγάλο μέρος του Κορανίου καθώς επίσης και στην ισλαμική προφητική παράδοση.

Ιουδαϊκή Εσχατολογία

Στον Ιουδαϊσμό, το τέλος του κόσμου καλείται acharit hayamim (τέλος των ημερών). Τα ταραχώδη γεγονότα θα ανατρέψουν την παλαιά παγκόσμια τάξη, δημιουργώντας μια νέα τάξη στην οποία ο Θεός θα αναγνωρίζεται ως απόλυτος κυρίαρχος σε όλη την οργανική και ανόργανη κτίση. Ένας από τους σοφούς συγγραφείς του Ταλμούδ λέει: "ας έρθει το τέλος των ημερών, αλλά μακάρι εγώ να μη ζω για να το δω", επειδή θα επιφέρει πολλές συγκρούσεις και πόνο.

Το Ταλμούδ, στην πραγματεία Avodah Zarah, δηλώνει ότι αυτός ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα υπάρξει μόνο για έξι χιλιάδες έτη. Το εβραϊκό ημερολόγιο (luach) λειτουργεί υποθέτοντας ότι ο χρόνος αρχίζει με τη δημιουργία του κόσμου από το Θεό στη Γένεση. Πολλοί άνθρωποι (ειδικότερα Εβραίοι συντηρητικοί και μεταρρυθμιστές και οι περισσότερες Χριστιανικές ομολογίες) πιστεύουν ότι τα έτη της Τορά, της εβραϊκής Βίβλου, είναι συμβολικά. Σύμφωνα με τις αρχαίες εβραϊκές διδασκαλίες που εξακολουθούν να διδάσκονται από τους σημερινούς ορθόδοξους Εβραίους, τα έτη είναι κυριολεκτικά και πέρα για πέρα σύμφωνα σε όλο το χρόνο, με 24 ώρες ανά ημέρα και μέσο όρο 365 ημερών ετησίως. Ο υπολογισμός των ετών, φυσικά, γίνεται με δίσεκτα έτη, για να ισοσκελίσουν τη διαφορά μεταξύ του σεληνιακού και του ηλιακού ημερολογίου, δεδομένου ότι το εβραϊκό ημερολόγιο είναι βασισμένο και στα δύο. Κατά συνέπεια το έτος 2005 είναι ίσο με 5765 έτη από τη δημιουργία στο εβραϊκό ημερολόγιο. Σύμφωνα με αυτόν τον υπολογισμό, το τέλος των ημερών θα πραγματοποιηθεί το έτος 2240.

Κατά την ιουδαϊκή παράδοση το τέλος του κόσμου θα σημάνει:

Σύναξη όλων των Εβραίων της διασποράς στο γεωγραφικό Ισραήλ.

Κατατρόπωση όλων των εχθρών του Ισραήλ.

Οικοδόμηση του τρίτου εβραϊκού ναού στην Ιερουσαλήμ και επανάληψη των θυσιών και των τελετών σε αυτόν.

Ανάσταση των νεκρών

Ο Εβραίος Μεσσίας θα γίνει ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ. Θα διαιρέσει τους Εβραίους του Ισραήλ στις πρότερες φυλετικές ομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Γωγ, βασιλιάς της Μαγώγ, θα επιτεθεί στο Ισραήλ. Η ταυτότητα του Γωγ και του έθνους της Μαγώγ είναι άγνωστη. Η Μαγώγ θα διεξάγει μια μεγάλη μάχη, στην οποία θα αφανιστούν πολλοί και από τις δύο πλευρές, αλλά ο Θεός θα επέμβει και θα σώσει τους Εβραίους. Αυτή είναι η αποκαλούμενη μάχη του Αρμαγεδώνα. Ο Θεός, που θα έχει συντρίψει αυτόν τον τελικό εχθρό μια για πάντα, θα εξοβελίσει όλο το κακό από την ανθρώπινη ύπαρξη. Μετά το έτος 6000 (κατά το εβραϊκό ημερολόγιο), η έβδομη χιλιετία θα είναι μια εποχή αγιότητας, γαλήνης, πνευματικής ζωής και παγκόσμιας ειρήνης, αποκαλούμενης Olam Haba ("μελλοντικός κόσμος"), όπου όλοι οι άνθρωποι θα γνωρίζουν το Θεό άμεσα.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------



Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και τα 7 σημάδια

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και τα 7 σημάδια

Η καταστροφολογία υπήρξε ανέκαθεν αγαπημένη ασχολία των απανταχού λαών και πολιτισμών. Το περίφημο «τέλος του κόσμου» είναι προ των πυλών εδώ και χιλιάδες χρόνια και τόνοι μελάνης έχουν χυθεί από συγγραφείς, ερευνητές, «προφήτες» και κερδοσκόπους, που προσπαθούν να προετοιμάσουν τον κόσμο για τον επερχόμενο Αρμαγεδδώνα, γεμίζοντας παράλληλα τις τσέπες τους με αξιοσέβαστα ποσά.

Ως ένα βαθμό, δεν θα ήταν λανθασμένο να υποστηρίξουμε ότι η καταστροφολαγνεία υποκινείται και συντηρείται από τα ίδια θρησκευτικά ιερατεία. Δεν είναι τυχαίο ότι η εσχατολογία αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο όλων των θρησκειών του κόσμου, με τα ιερά βιβλία τής εκάστοτε θρησκείας να αφιερώνουν ολόκληρα κεφάλαια στο Τέλος των Ημερών και τον τρόπο που αυτό θα έρθει.

Στο Χριστιανισμό, η εσχατολογία βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα βιβλία που έχουν γραφτεί ποτέ και σήμερα αποτελεί το τελευταίο (27ο) βιβλίο της Καινής Διαθήκης: την Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Κατά τη χριστιανική παράδοση, η Αποκάλυψη του Ιωάννη γράφτηκε περί το 96 μ.Χ. από τον ευαγγελιστή Ιωάννη. Το κείμενο περιλαμβάνει 22 κεφάλαια και αποτελεί το μοναδικό προφητικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης.
Το τέταρτο κεφάλαιο σηματοδοτεί και την αρχή του κυρίως κειμένου. Ο Ιωάννης στέκεται μπροστά στο θρόνο του Θεού και παρατηρεί το «αρνίον» να ανοίγει επτά σφραγίδες, καθεμιά από τις οποίες σηματοδοτεί και μία καταστροφή στον κόσμο.

Εντύπωση, πάντως, προκαλεί στον αναγνώστη το άνοιγμα της πέμπτης σφραγίδας της Αποκάλυψη του Ιωάννη:
καὶ ὅτε ἤνοιξεν τὴν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν ἣν εἶχον.
καὶ ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες, ἕως πότε, ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός, οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γῆσ (6:9-10)

Κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το όραμά του, οι μάρτυρες του Χριστιανισμού ζητούν εκδίκηση για το θάνατό τους, διαμαρτυρόμενοι έντονα προς το Θεό, κάτι που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη χριστιανική διδασκαλία των Ευαγγελίων περί συγχώρεσης.
Με το άνοιγμα της τελευταίας σφραγίδας, εμφανίζονται επτά άγγελοι στους οποίους δίνονται ισάριθμες σάλπιγγες. Κάθε φορά που σαλπίζουν, μία τρομερή καταστροφή χτυπά τη Γη, ενώ, έπειτα από αναρίθμητα δεινά, ακολουθούν οι επτά φιάλες που περιέχουν την οργή του Θεού, ο ερχομός του Αντίχριστου και το περίφημο «χάραγμα» (13:16-17).

Ακολουθούν η τελική μάχη μεταξύ Καλού και Κακού και η ήττα του Αντιχρίστου. Ο Χριστός έρχεται στη Γη για δεύτερη φορά και η Δευτέρα Παρουσία σηματοδοτεί τη Μέρα της Κρίσης. Ζωντανοί και νεκροί κρίνονται για τα έργα τους («καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ἑστῶτας ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ βιβλία ἠνοίχθησαν: καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὅ ἐστιν τῆς ζωῆς: καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν» – 20:12) και οι άδικοι ρίχνονται στη «λίμνη του πυρός» (20:15).

Φυσικά, τους δίκαιους περιμένει μια καλύτερη μοίρα στη «Νέα Ιερουσαλήμ», την οποία η Αποκάλυψη του Ιωάννη φροντίζει να περιγράψει λεπτομερώς στα τελευταία δύο κεφάλαια του κειμένου.

Όλα αυτά τα χωρία, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, οδήγησαν πολλούς από τους πρώτους χριστιανούς σε αμφισβήτηση της θεοπνευστίας του κειμένου. Το ζήτημα απασχόλησε για πολλά χρόνια τους χριστιανούς και θεωρήθηκε τμήμα του ζητήματος κανονικότητας των βιβλίων της Αγίας Γραφής.

Ως γνωστόν, αρχικά δεν υπήρχε κανένας «οδηγός» από την Εκκλησία σχετικά με το ποια κείμενα θεωρούνται ιερά και ποια όχι. Στην πορεία των χρόνων, όμως, η εμφάνιση δεκάδων «θεόπνευστων» κειμένων αμφιβόλου αυθεντικότητας και η γέννηση αιρέσεων ανέδειξαν το ζήτημα και υποχρέωσαν τους χριστιανούς στο να θεσπίσουν ένα ενιαίο δόγμα αποδοχής συγκεκριμένων κειμένων ως αυθεντικές πηγές για τη χριστιανική θρησκεία.

Η πρώτη σχετική προσπάθεια έγινε με τη Σύνοδο της Λαοδικείας (363 μ.Χ.), όπου αναγνωρίστηκαν ως θεόπνευστα τα 26 από τα 27 βιβλία που συμπεριλαμβάνονται σήμερα στην Καινή Διαθήκη.
Ποιο βιβλίο λείπει;

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη!
Μερικά χρόνια αργότερα (367 μ.Χ.), ο Άγιος Αθανάσιος εξέδωσε το δικό του Κανόνα, στον οποίο συμπεριέλαβε την «Αποκάλυψη» ως βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Το ζήτημα όμως φαίνεται ότι δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα, αφού σε κανόνα που εξέδωσε ο πατέρας της Εκκλησίας, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, δεν τη συμπεριέλαβε, σημειώνοντας μάλιστα ότι «Ει τι δε τούτων εκτός, ουκ εν γνησίας», δηλαδή αν κάποιο βιβλίο είναι εκτός αυτής της λίστας, δεν είναι γνήσιο. Αποκαλυπτικός είναι και ο Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, που στο δικό του Κανόνα σημειώνει: «Την δ’ Αποκάλυψιν του Ιωάννου πάλιν, Τινές μεν εγκρίνουσιν. οι πλείους δε γε Νόθον λέγουσιν» («Τη δε Αποκάλυψη του Ιωάννη μερικοί την εγκρίνουν, οι περισσότεροι όμως λένε ότι είναι νόθος»).

Τελικά, το ζήτημα έληξε με την Τρίτη Σύνοδο της Καρθαγένης (397 μ.Χ.), στην οποία αναγνωρίστηκαν ως «Κανονικά» και τα 27 βιβλία που σήμερα αποτελούν την Καινή Διαθήκη.

Αποκάλυψη του Ιωάννη.. αλλά ποιου Ιωάννη;

Όπως προαναφέραμε, ο συγγραφέας του κειμένου της «Αποκάλυψης» ονομάζεται Ιωάννης και κατά τη χριστιανική παράδοση δεν είναι άλλος από τον ευαγγελιστή Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού.
Όμως, σήμερα η πατρότητα του βιβλίου αμφισβητείται από πολλούς μελετητές.

Το πρώτο πρόβλημα στην ταύτιση του Ιωάννη της «Αποκάλυψης» με τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή είναι ότι ο πρώτος σε κανένα σημείο του κειμένου δεν ταυτίζεται με το δεύτερο! Το μόνο που έχουν κοινό είναι το όνομα, ενώ ο Ιωάννης της «Αποκάλυψης», περιγράφοντας τη «Νέα Ιερουσαλήμ», μας πληροφορεί ότι στα θεμέλια της πόλης ήταν γραμμένα τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Χριστού, χωρίς να αναφέρει το παραμικρό για τον εαυτό του (21:14)

Το δεύτερο πρόβλημα, που θεωρείται από πολλούς ως απόδειξη για το ότι η «Αποκάλυψη» δεν γράφηκε από τον ευαγγελιστή Ιωάννη, είναι η παρουσία συντακτικών και γραμματικών λαθών στο πρωτότυπο κείμενο, κάτι που δεν συναντάται στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Με την άποψη αυτή ταυτίστηκαν και αρκετοί πατέρες της Εκκλησίας.

Ερμηνείες και προφητείες

Από τη συγγραφή της μέχρι σήμερα, η αποκάλυψη του Ιωάννη απασχολεί τους μελετητές της Αγίας Γραφής, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν προτείνει πιθανές ερμηνείες που επιβεβαιώνουν τις προφητείες του κειμένου. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πλήθος τέτοιων ερμηνειών, όπως το πώς η «Αποκάλυψη» προφήτευσε επιτυχημένα (;) την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Τσέρνομπιλ και πολλά άλλα κοσμοϊστορικά γεγονότα. Η ουσία όμως είναι μία: όλες αυτές οι ερμηνείες αποδίδονται στο κείμενο αφότου συμβούν τα γεγονότα. Συνεπώς, πρόκειται για μια κλασική περίπτωση «προφητείας του παρελθόντος» κατά την οποία ένα αόριστο, πιθανώς συμβολικό, κείμενο -που αφήνει περιθώρια για πλήθος ερμηνειών- χρησιμεύει ανά τους αιώνες στην «κατασκευή» προβλέψεων για γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί!

Το ζήτημα δεν είναι κατά πόσον η «Αποκάλυψη» μπορεί να χρησιμεύσει ως προφητικό κείμενο. Αυτό ουσιαστικά μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνο μετά το τέλος του κόσμου (όταν αυτό έρθει) και συνεπώς δεν το μάθουμε ποτέ.

Το ζήτημα, κατά την άποψη του συγγραφέως, είναι γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να επιδοθούν στην καταστροφολογία και την εσχατολογία, ανεξαρτήτως πολιτισμού ή εποχής. Γιατί άραγε δεν υπάρχουν προφητείες που μιλούν για ανθρώπινη ευημερία και άνθηση του πολιτισμού στο μέλλον; Ή μήπως υπάρχουν αλλά δεν γίνονται ευρέως γνωστές γιατί, ως γνωστόν, η καταστροφή «πουλάει» περισσότερο από τη δημιουργία;

Πρέπει, επιτέλους, ως ανθρωπότητα, να αποτινάξουμε τα δεσμά της καταστροφολογίας και να στραφούμε στο πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο, κλείνοντας τα αφτιά μας σε όλους εκείνους που «υπόσχονται» σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς με αντάλλαγμα το χρήμα, τη δόξα ή τον έλεγχο μιας φοβισμένης μάζας.

Φυσικά δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα στην «Αποκάλυψη» αλλά στη γενικότερη ενασχόληση με την καταστροφολογία πχ. 2012, Millennium κ.ά.

Ο Ιησούς μπορεί να έρθει, όπως έχει προφητευθεί, μπορεί και όχι. Το αν και το πότε κανείς δεν το γνωρίζει και μάλλον δεν έχει σημασία. Σημασία έχει αντί να αναλωνόμαστε σε ανούσιες προβλέψεις και απόπειρες ερμηνείας ενός βαρύτατα συμβολικού κειμένου που γράφηκε 2.000 χρόνια πριν, να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας σήμερα, ειδικά σε αυτή την τόσο δύσκολη οικονομικά περίοδο. Άλλωστε, βάση της χριστιανικής διδασκαλίας δεν είναι το σχέδιο του Θεού για την καταστροφή του ανθρώπου, αλλά για τη Σωτηρία του..


 ΠΗΓΕΣ


el.wikipedia.org/wiki/Εσχατολογία




 --------------------------------------------------------------------------------------------------------



Ισλάμ


Το Ισλάμ είναι μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ (Μουχάμαντ) στις αρχές του 7ου αιώνα.

Η λέξη "Αλλάχ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

Η λέξη "Αλλάχ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

Η προϊσλαμική θρησκεία στην Αραβική Χερσόνησο

Η επικρατούσα θρησκεία στην Αραβία πριν την εμφάνιση του Ισλάμ ήταν ένας συνδυασμός ανιμισμού και πολυθεϊσμού. Ευρέως διαδεδομένη ήταν η λατρεία πνευμάτων που κατοικούσαν στα δέντρα και στις πηγές των οάσεων. Ανώτερος μεταξύ των θεοτήτων ήταν ο Αλλάχ, ο δημιουργός του κόσμου. Επιπλέον, διαδεδομένη ήταν και η λατρεία των ιερών λίθων, για τους οποίους πίστευαν ότι περιέχουν κάποια δύναμη που μπορούσε να μεταδοθεί στον πιστό με την επαφή. Σημαντικό ιερό στο οποίο γίνονταν ετήσια προσκυνήματα ήταν η Καάμπα στη Μέκκα, ένα μεγάλο οικοδόμημα κυβικού σχήματος, χτισμένο πάνω σε έναν από αυτούς τους ιερούς λίθους, το οποίο στέγαζε, επίσης, αγάλματα πολλών άλλων θεοτήτων. Υπήρχαν, τέλος, ιουδαϊκές και χριστιανικές κοινότητες.

Ένα από τα σύμβολα του Ισλάμ: Η λέξη «Ο Θεός» (Αλλάχου) γραμμένη σε αραβική καλλιγραφική γραφή, στην Αγία Σοφία,Κωνσταντινούπολη


Βασικές αρχές

Ονομασία

Η αραβική λέξη «ισλάμ» (Αραβικάإسلام‎ ​) σημαίνει «υποταγή»,και χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους ως «υποταγή στον Θεό» και εκείνοι που αποδέχονται την θρησκεία του ισλάμ (τη στάση υπακοής, εξάρτησης και αφοσίωσης στον Θεό) ονομάζονται μουσλίμ (muslim), που σημαίνει «υποταγμένος» δηλαδή:«υποταγμένος στον Ύψιστο».

Το Ισλάμ δεν έχει μόνο θρησκευτική αλλά και πολιτική υπόσταση, όπως και άλλες θρησκείες. Έχουν χρησιμοποιηθεί στην ελληνική γλώσσα διάφορες ονομασίες για να το προσδιορίσουν, όπως «Ισλαμισμός», «Μουσουλμανισμός» και «Μωαμεθανισμός». Ο τελευταίος όρος θεωρείται απορριπτέος από τους μουσουλμάνους μιας και θεωρούν εαυτούς όχι λάτρεις του Μωάμεθ αλλά απλώς ακόλουθους της διδασκαλίας του.

Ο όρος ισλαμιστής προήλθε από τη μετατροπή του επιθέτου ισλάμι (ισλαμικός) σε ουσιαστικό, για να χαρακτηριστούν οι μουσουλμάνοι που αντιλαμβάνονταν το Ισλάμ όχι απλά ως μια θρησκεία, αλλά ως ένα "πλήρες σύστημα", ικανό να ρυθμίζει κάθε πτυχή του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Η σύγχυση μεταξύ μουσουλμάνου και ισλαμιστή αποτελεί σοβαρό ζήτημα αφού προσδίδει ιδεολογική χροιά σε οποιονδήποτε τυγχάνει μέλος της συγκεκριμένης μονοθεϊστικής πίστης.

Επικράτεια

Το Ισλάμ έχει επικρατήσει σε ολόκληρη τη ζώνη που εκτείνεται από τον Βόλγα προς βορρά, μέχρι τη Μαδαγασκάρη προς νότο, και από το Καράτσι του Πακιστάν ανατολικά, μέχρι το Ντακάρ της Σενεγάλης δυτικά. Ανατολικότερα, αποτελεί κύρια θρησκεία στο Μπανγκλαντές, στη Μαλαισία και την Ινδονησία. Σήμερα, το Ισλάμ έχει περισσότερους από 1 δισεκατομμύριο πιστούς και είναι η πιο γρήγορα αυξανόμενη πίστη στον κόσμο.Η σύγχρονη μεγάλη μετανάστευση πληθυσμών-κυρίως προς τον Δυτικό κόσμο-έχει ως αποτέλεσμα την παρουσία μουσουλμάνων σε περισσότερες από 184 χώρες. Το ετήσιο προσκύνημα του Χατζ, γίνεται στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας.

Επιδράσεις

Το Ισλάμ έχει λάβει επιδράσεις από τρεις βασικές ρίζες: την προϊσλαμική αραβική θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Από φιλοσοφικής πλευράς επηρεάστηκε τόσο από την Πλατωνική όσο και από την Αριστοτελική σκέψη. Σε νομικά θέματα, εκτός από την αραβική κληρονομιά, δέχθηκε επιδράσεις και από την ρωμαϊκή και βυζαντινή παράδοση.

Διδασκαλία

Το Κοράνι

Το Κοράνι είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται το Ισλάμ και, κατά τους Μωαμεθανούς, είναι το αντίγραφο ενός "ουράνιου" πρωτότυπου. Στους ανθρώπους κυκλοφορεί απλά ένα αντίγραφό του. Το πρωτότυπο αυτό βρίσκεται πάντοτε μπροστά στον Θεό. Έχει την ίδια θέση που έχει στον χριστιανισμό ο Ιησούς ως προαιώνιος Λόγος του Θεού.

Είναι βιβλίο που διαιρείται σε 114 κεφάλαια που εκτείνονται σε 6.200 στίχους. Κάθε κεφάλαιο ονομάζεται «σούρα» Αραβικάسورة ‎ ​ και μπορεί να απαρτίζεται από λίγους μόνο στίχους ή να περιέχει πάνω από 200. Τα δύο μεγαλύτερα (Η Βούς, 2ο και Οι Ποιηταί, 3ο) έχουν αντιστοίχως 286 και 227 στίχους, ενώ τα μικρότερα (Η Δείλη, 103ο, Το Κάουθερ, 108ο, Η Επικουρία, 110ο) μόνο τρεις. Αλλά και οι στίχοι δεν έχουν ορισμένη έκταση· μερικοί αποτελούνται από δύο μόνο λέξεις, άλλοι από πολλές δεκάδες. Η κατάταξη των κεφαλαίων δεν γίνεται με βάση τη λογική ή χρονολογική σειρά. Προηγούνται κατά κανόνα τα εκτενέστερα και έπονται τα συντομότερα. Εξαίρεση αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο, «Η Έναρξις»: είναι μία σύντομη σούρα που έχει τη μορφή προλόγου. Αυτή επαναλαμβάνεται από τους πιστούς μουσουλμάνους τουλάχιστον δύο φορές σε κάθε προσευχή. Στο αραβικό πρωτότυπο οι σούρες, είναι γνωστές με τα ονόματα που φέρουν π.χ. αλ-Φατίχα (Η Έναρξη), αλ-Μπάκαρα (Η Aγελάδα), κ.λ.π.

Τα Χαντίθ

Τα Χαντίθ είναι η παράδοση γύρω από την συμπεριφορά και τη σοφία του Μωάμεθ, που καθορίστηκαν μεταδιδόμενα από στόμα σε στόμα από αυτόπτες μάρτυρες κυρίως της πρώτης αλλά και της δεύτερης και της τρίτης Ισλαμικής γενιάς.

Δεν θεωρούνται όλα τα Χαντίθ έγκυρα από τους θεολόγους-νομοδιδάσκαλους του Ισλάμ. Υπάρχουν πολλές συλλογές Χαντίθ και έχει αναπτυχθεί ολόκληρη επιστήμη ώστε να εξακριβωθεί ποια Χαντίθ θεωρούνται αυθεντικά. Οι δύο κλασικές συλλογές είναι οι «Σαχίχ» του al-Bukhari και του Muslim. Οι συλλογές αυτές ονομάζονται «οι δυο γνήσιες» (al-sahihan) και περιέχουν αφηγήσεις δογματικού, ηθικού και ιστορικού ενδιαφέροντος . Οι Σιίτες έχουν τα δικά τους Χαντίθ τά οποία αποδίδουν στην οικογένεια του Αλή.

Ενώ το Κοράνιο είναι ο λόγος του Θεού, τα Χαντίθ θεωρούνται «ο λόγος του Μωάμεθ». Οι Σουνίτες και οι Σιίτες αποτελούν τα δύο μεγάλα μουσουλμανικά δόγματα.

Τα θεμέλια της πίστης

Απόλυτη μοναδικότητα, υπερβατικότητα και απρόσωπο του Αλλάχ. Στην Ισλαμική θεολογία χρησιμοποιούνται για τον Θεό 99 ονόματα, τα οποία εκφράζουν διάφορες όψεις του μεγαλείου της υπάρξεώς του. Για παράδειγμα, αποκαλείται ο Άγιος, ο Πρώτος, ο Έσχατος, ο Δημιουργός, ο Ακούων, ο Βλέπων, ο Ισχυρός, ο Πλούσιος, ο Σοφός, ο Ελεήμων, ο Συγχωρών, ο Αγαπητός, η Δικαιοσύνη, η Αλήθεια κ.λ.π.

Η γνώση για τον Θεό δεν μπορεί να είναι ποτέ πλήρης και έτσι το εκατοστό θείο όνομα του Θεού το αγνοούμε. Το Κοράνιο επιμένει με πάθος στη μοναδικότητα του Αλλάχ, την παντοδυναμία του και την παντοκρατορία του. «Είς εστίν ο Θεός ημών και ουδείς έτερος υπάρχει. Είναι οικτίρμων και ελεήμων» (2:158). Αυτός δημιούργησε τον κόσμο (2:27, 41:9-12) και προνοεί συνεχώς για το σύμπαν. Έπλασε τον άνθρωπο, εμφύσησε στον Αδάμ το πνεύμα του (32:9) και τον δίδαξε με τα ονόματα των ζώων και των πραγμάτων .(32:13,29).

Η πίστη στη ύπαρξη των αγγέλων. Αυτοί δημιουργήθηκαν από το φως και είναι εκτελεστές των διαταγών του Θεού. Με θεϊκή εντολή, οάγγελος Γαβριήλ μετέφερε από τον ουρανό στη γη το Κοράνιο και το υπαγόρευσε στον Μωάμεθ.

Στο Ισλάμ υπάρχει έντονη η παρουσία και η δράση του Διαβόλου. Ονομάζεται Ιμπλίς (Iblıs) ή Σαϊτάν (Shaıtan) και σκοπός του είναι η ακύρωση του λόγου του Θεού. Στην κατηγορία των πνευμάτων ανήκουν και τα Τζίν (Jinn). Υπάρχουν τα καλά τζιν, που πιστεύουν στο Κοράνιο αλλά υπάρχουν και τα κακά Τζιν, «που έκλεψαν τα μυστικά του ουρανού γι αυτό λιθοβολήθηκαν με θραύσματα αστέρων και κύλησαν στην άβυσσο».

Η πίστη στα βιβλία που αποκάλυψε ο Θεός στην ανθρωπότητα, ορισμένα από τα οποία είναι ο Νόμος, ή αλλιώς Τορά, οι Ψαλμοί και τα Ευαγγέλια. Τελευταίο βιβλίο που αποκαλύφθηκε είναι το Ιερό Κοράνιο. Γενικά οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι τα αρχικά βιβλία που αποκάλυψε ο Θεός αλλοιώθηκαν με την πάροδο των χρόνων. Μόνο το Κοράνιο έμεινε αναλλοίωτο.

Η πίστη στους προφήτες. Στο Κοράνιο αναφέρονται 26 ονόματα προφητών. Στη Χαντίθ αναφέρεται ότι ο αριθμός των προφητών είναι περίπου 124.000. Σαν προφήτες αναφέρονται ο Νώε, ο Αβραάμ που σημαίνει «φίλος του Θεού»,[3] ο Μωυσής, ο Μεσσίας Ιησούς, «απόστολος του Θεού και λόγος αυτού (4:169) και τέλος ο Μωάμεθ, «απόστολος του Θεού και η σφραγίς πάντων των προφητών» (33:40). Σαν προφήτης επίσης θεωρείται από ορισμένους και ο Δούλ Καρνέιν (στο Κοράνιο δεν γίνεται ξεκάθαρη αναφορά αν πρόκειται για προφήτη), ο οποίος κατά την επικρατέστερη άποψη είναι ο Μέγας Αλέξανδρος (18:82).

Τα βιβλία των προφητών. Ανάμεσα στα βιβλία των προφητών αναγνωρίζονται η Πεντάτευχος η οποία αποκαλύφθηκε στον Μωυσή, οι Ψαλμοί στον Δαυίδ και τα Ευαγγέλια στον Ιησού (5:50). Η Αγία Γραφή θεωρείται αλλοιωμένη.

Η πίστη στην ανάσταση των νεκρών. Είναι η τελική, η έσχατη κρίση, όπου οι δίκαιοι θα κριθούν και θα ανταμειφθούν με τον αιώνιο παράδεισο και οι άδικοι θα σταλούν στην κόλαση. Να αντιγραφούν κείμενα από (47:16-17), (37:47, 78:33), (52:24).
Η πίστη στο πεπρωμένο (qadar), το οποίο μόνο ο Θεός γνωρίζει.

Ο Ιησούς στο Κοράνιο

Στο Κοράνιο γίνεται λόγος για τον Ιησού, (4:154-156), (5:79), (111) αλλά απορρίπτεται η Θεότητά του (4:169), (5:19), (9:30).Αποκαλείται «Μεσσίας» και «λόγος Θεού» και θεωρείται δεύτερος Αδάμ. Σύμφωνα με το Κοράνιο, ήρθε στον κόσμο με τρόπο υπερφυσικό από την «παρθένο Μαρία», προφήτεψε από την βρεφική ηλικία (19:31-34) και έκανε πολλά θαύματα (3:43), (5:109-115). Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο Ιησούς δεν σταυρώθηκε και δεν αναστήθηκε, αλλά οι αντίπαλοί του σκότωσαν τον Ιούδα τον οποίο ο Θεός έκανε να μοιάζει στον Ιησού ενώ ο Ιησούς επέστρεψε στον Θεό. Το Κοράνιο αναφέρεται με σεβασμό στην παρθένο Μαρία (21:91), (5:99), (3:37). Δεν την δέχονται όμως ως Θεοτόκο, αλλά ως μητέρα του Μεσσία. Την προσφωνούν «Δέσποινά μας, κυρία μας Μαριάμ». .

Οι Πέντε Στύλοι της Τήρησης

Κάθε μουσουλμάνος έχει 5 υποχρεώσεις στην ζωή του, τους Πέντε Στύλους της Τήρησης. Αυτοί είναι οι εξής, όπως περιγράφονται στο Κοράνιο:

Η ομολογία της πίστης, σαχάντα, ότι δηλαδή «Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από τον Θεό (αραβικά Αλλάχ)· ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης (ή αγγελιοφόρος) του Θεού». (Σούρα 33:40)

Η προσευχή, σαλάτ (ή σαλάχ), η οποία πρέπει να γίνεται πέντε φορές την ημέρα κατά προτίμηση στο τζαμί κοιτάζοντας προς τη Μέκκα (κίμπλα) (η δεύτερη προσευχή της Παρασκευής πρέπει να γίνεται στο τζαμί) .(Σούρα 2:144). Επαναλαμβάνεται πέντε φορές την ημέρα με τρόπο τελετουργικό. Το πρωί μεταξύ χαραυγής και ανατολής του ήλιου, το μεσημέρι, γύρω στις 3 το απόγευμα, μετά την δύση του ήλιου, και το βράδυ όταν είναι σκοτάδι. Το Κοράνιο αναφέρει μόνο τρεις υποχρεωτικές προσευχές τονίζοντας κυρίως την μεσημβρινή προσευχή. Στη Χαντίθ όμως ξεκαθαρίζεται ο αριθμός των προσευχών και η χρονική στιγμή που πραγματοποιούνται.

Η ελεημοσύνη, ζακάτ, υποχρέωση δηλαδή να δίνει κανείς ένα ποσοστό του εισοδήματός του και της αξίας κάποιας ιδιοκτησίας στους φτωχούς. Δίνοντάς το, συμβάλλει στον εξαγνισμό της υπόλοιπης περιουσίας του. (Σούρα 24:56)

Η νηστεία, σάουμ. Kατά τη διάρκεια του Ραμαντάν (Ραμαζανιού), του 9ου μήνα του ισλαμικού ημερολογίου, απαγορεύεται το φαγητό, το ποτό και το κάπνισμα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. (Σούρα 2:180-182)

Η ιερή αποδημία ή προσκύνημα, Χατζ, στη Μέκκα, Κάθε πιστός τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του θα πρέπει να επισκεφθεί τους ιερούς τόπους του Ισλάμ «αν μπορεί να αντεπεξέλθει στα έξοδα», τον 12ο μήνα του ισλαμικού ημερολογίου και αν μπορεί να εξασφαλίστει την διαβίωση της οικογένειάς του κατά την απουσία του. (Σούρα 3:87)

Κλάδοι του Ισλάμ



               Η Κάαμπα στη ΜέκκαΧετζάζΣαουδική Αραβία.

    
     -------------------------------------------------------------------------------------------


Σουνιτικό Ισλάμ


Σουνίτες
Η λέξη "Αλλάχ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή



Οι Σουνίτες είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Δίνουν έμφαση στην σούνα (παράδοση) του προφήτη Μωάμεθ. Ορισμένες φορές οι σουνίτες μουσουλμάνοι αναφέρονται ως «ορθόδοξοι». Πάντως είναι το πολυπληθέστερο από τα δύο κύρια ισλαμικά «δόγματα».
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σουνιτών είναι η επιμονή στην πιστή τήρηση των γραφών του Κορανίου, που θεωρείται θεμέλιο του Ισλάμ, και της ισλαμικής παράδοσης, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους.[1] Οι Σουνίτες θεωρούν ότι παραμένουν πιστοί στην παράδοση (σούνα), η οποία κατ' αυτούς αποτελείται από τις έξι Χαντίθ (Αναφορές) που συντάχθηκαν τον 3ο αιώνα μετά το Μωάμεθ (τον 9ο μ.Χ.). Αντίθετα οι Σιίτες αποδέχονται τη δική τους Χαντίθ.


Οι αποφάσεις παίρνονται με βάση την ομοφωνία της Ούμα (κοινότητας). Τα δυο αυτά σημεία προσφέρουν στερεότητα και συνοχή στο μουσουλμανικό δόγμα. Επίσης, θεωρούν ότι η διαδοχή του Μωάμεθ δεν χρειάζεται να είναι κληρονομική, γεγονός που αποτελεί την κύρια αιτία τριβών και συγκρούσεων με τους Σιίτες Μουσουλμάνους.

Ιστορία

Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι που αποδέχθηκαν τον Αμπού Μπακρ ως πρώτο χαλίφη, έγιναν γνωστοί ως Αχλ αλ-Σούνα ουα αλ-Τζαμά'αχ (άνθρωποι της παράδοσης και της ενοποίησης), έτσι ώστε να ξεχωρίζουν από τους Σιίτες, οι οποίοι απέρριψαν τον Αμπού Μπακρ ως διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ, υπέρ του Αλή.

Οι πρώτοι τέσσερις χαλίφηδες είναι γνωστοί στους Σουνίτες, ως Ρασιντούν (Ορθώς Καθοδηγούμενοι).

 Οι Σουνίτες αναγνωρίζουν 

-  ως πρώτο Χαλίφη τον προαναφερθέντα Αμπού Μπακρ, 

ως δεύτερο τον Ομάρ,

 ως τρίτο τον Ουθμάν

 και ως τέταρτο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, τον Αλή.

Μετά τους τέσσερις πρώτους χαλίφηδες, το Χαλιφάτο έγινε δεκτό ως πολιτικό σύστημα από δυναστείες όπως αυτές των Αββασιδών, των Οθωμανών και της αυτοκρατορικής δυναστείας Μουγκάλ της Νότιας Ασίας. Ήταν επίσης δεκτό για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, από άλλες ανταγωνιστικές δυναστείες στην Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο.

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατήργησε το σύστημα του οθωμανικού χαλιφάτου μετά την έξωση του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ από την μέχρι τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδρύοντας την Τουρκική Δημοκρατία ως ένα κοσμικό κράτος.

Σχολές του Νόμου

Σήμερα οι Σουνίτες διακρίνονται σε 4 επιμέρους κλάδους διδαχής του ισλαμικού νόμου, τους Χαναφίτες που εκπροσωπούν το λόγο, τους Μαλικίτες, τους Σαφιίτες και τους Χανμπαλίτες. Υπάρχουν και οι Ζαχιρίτες που αντιπροσωπεύουν την παράδοση, όπως και άλλες σχολές οι οποίες έχουν εκλείψει.

Τα ονόματα αυτών των κλάδων λήφθηκαν από τα ονόματα που έφεραν οι ισάριθμοι ιμάμηδες, δάσκαλοι του ισλαμικού νόμου, δηλαδή ο Χανίφα της Κούφας, ο Μαλίκ της Μεδίνας, ο Σάφι του Καΐρου και ο Χανμπάλ της Βαγδάτης.


Το Μουσουλμανικό ιερό Πράσινος Θόλος χτισμένο δίπλα στο Μαυσολείο του Προφήτη Μωάμεθ, Μεδίνα, Σαουδική Αραβία.



Το Μεγαλοπρεπές Τέμενος Ούκμπα, σημαντικό κέντρο της σχολής των Μαλικιτών, Καϊρουάν, Τυνησία.


    -------------------------------------------------------------------------



Σιιτικό Ισλάμ

Σιίτες
Χαντίθ του Μωάμεθ, προφήτη του Ισλάμ, για τον Αλί


Ο Σιιτισμός είναι ένας από τους δυο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Η λέξη προέρχεται από το αραβικόσι’α που σημαίνει "μερίδιο". Η Σι'ατ Αλί (Αραβικάشيعة علي‎ ​, που σημαίνει "παράταξη του Αλή" ή "ομάδα του Αλή") είναι μια από τις τρεις παλαιότερες υποδιαιρέσεις του Ισλάμ. Οι οπαδοί της, οι Σιίτες, θεωρούν τον Αλή, τον γαμπρό του Προφήτη Μωάμεθ, ως διάδοχό του στην ηγεσία της μουσουλμανικής κοινότητας.

Η Ονομασία

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ οι μουσουλμάνοι διχάστηκαν εξ αιτίας του ζητήματος της διαδοχής του. Η βασική αντίρρηση προήλθε από όσους πίστευαν ότι χαλίφης μπορεί να γίνει μόνο κάποιος άνθρωπος που κατάγεται από την οικογένεια του προφήτη. Οι υποστηριχτές αυτής της άποψης ονομάστηκαν σιίτες, (σι'ατ Αλή, «παράταξη του Αλή»• ο Αλή ήταν εξάδελφος του Μωάμεθ και είχε παντρευτεί την κόρη εκείνου, τη Φάτιμα). Οι υποστηρικτές της άλλης άποψης, που αναγνωρίζουν ως πρώτο διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ τον χαλίφη Αμπού Μπακρ, ονομάζονται Σουνίτες.

Η Πίστη

Οι Σιίτες έχουν ως αγίους μεγαλομάρτυρες, τον Αλή και τον γιό του Χουσεΐν ιμπν Αλί, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τον Μωαβία, τον ιδρυτή της δυναστείας των Ομαγιάδων χαλιφών. Μια φορά το χρόνο οι πιστοί του Σιισμού, σε ανάμνηση των μαρτυρίων του Χουσεΐν, αυτομαστιγώνονται και αυτοβασανίζονται σε λατρευτικές εκδηλώσεις που κρατούν 10 μέρες .



Το Ζουλφικάρ με και χωρίς την ασπίδα. Φατιμιδική απεικόνιση του σπαθιού του Αλί χαραγμένη στις Πύλες της Παλιάς πόλης του Καΐρου, της ονομαζόμενης Μπαμπ αλ-Νασρ. Δύο σπαθιά πάρθηκαν ως λάφυρα από το ναό της ειδωλολατρικής θεότητας Μανάτ, κατά τη διάρκεια της επιδρομής του Σα'ντ ιμπν Ζαΐντ αλ-Ασαλί. Ο Μωάμεθ το έδωσε στον Αλί, λέγοντας του ότι το ένα από αυτά ήταν το Ζουλφικάρ, το οποίο έγινε το διάσημο σπαθί του Αλί και αργότερα το σύμβολο του Σιιτισμoύ.

Τέμενος του Μάχντι, Τζαμκαράν, Κομ, Ιράν.

Το Ισλαμικό Κέντρο της Αμερικής (Islamic Center of America), Ντίαρμπορν, Μίσιγκαν, ΗΠΑ


Πρόσοψη του ιερού σιιτικού τεμένους του Ιμάμη Αλί, Νατζάφ, Ιράκ


Τέμενος Ιμάμ Χουσεΐν των Ιμάμη Χουσεΐν, Αλί Ακμπάρ, Αλί Ασγκάρ, Χαμπίμπ ιμπν Μανταχίρ, μαρτύρων της Καρμπάλα, και Ιμπραήμ ιμπν Ιμάμ Μούσα αλ-Καντίμ, Καρμπάλα, Ιράκ.

         ---------------------------------------------------------------------------------


Η λέξη "Χαντίθ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

Η λέξη "Χαντίθ" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

Χαντίθ

Με τον όρο χαντίθ (αραβικά: حديث) αναφερόμαστε στην ισλαμική παράδοση που παραδίδει τα λόγια και τις πράξεις του προφήτη Μωάμεθ ή ακόμα την έγκρισή του για ό,τι ειπώθηκε ή τελέστηκε ενώπιόν του. Η λογοτεχνία των χαντίθ αναγνωρίζεται σήμερα ως βασικό θεμέλιο του Ισλάμ, δεύτερη σε αξία μετά το Κοράνιο. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, το Κοράνιο παρέμενε η κύρια πηγή καθοδήγησης των πιστών, ωστόσο σταδιακά, και καθώς νέα προβλήματα παρουσιάζονταν, δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξης μιας δευτερεύουσας επικουρικής πηγής.

Με τη συστηματοποίηση της καταγραφής των παραδόσεων και τη δημιουργία των πρώτων γραπτών συλλογών, τα χαντίθ αποτελούνταν από δύο διακριτά μέρη: την αλυσίδα των ανθρώπων που μετέδωσαν κάθε καταγεγραμμένη παράδοση (ισνάντ ή σανάντ) και το κείμενο της παράδοσης (ματν). Αρχικά, οι πρώτες συλλογές συγκέντρωναν τις παραδόσεις που παρέδιδε κάθε ακόλουθος του Μωάμεθ. Σύντομα διαπιστώθηκε πως αυτή η ταξινόμηση δημιουργούσε πρακτικά προβλήματα, καθώς υπήρχε συχνά η ανάγκη αναζήτησης μιας παράδοσης με βάση το θέμα που διαπραγματευόταν, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη ανάλογων συλλογών.

Η μελέτη των χαντίθ ονομάζεται «ουλούμ αλ-χαντίθ» (αραβ. علم الحديث, ulūm al-ḥadīth, μτφρ. «επιστήμη των χαντίθ») και συνίσταται στη διερεύνηση της αυθεντικότητας των παραδόσεων. Έξι συλλογές θεωρούνται εγκυρότερες. Μεγαλύτερο κύρος έχουν εκείνες του ιμάμη αλ-Μπουχαρί (θαν. 870) και του Μουσλίμ (θαν. 271/875), ενώ ακολουθούν τα χαντίθ των Αμπού Νταούντ (θαν. 888), αλ-Τιρμίντι (θαν. 279/892), αλ Νασάι (θαν. 303/915) και ιμπν Ματζάχ (θαν. 273/886). Οι συλλογές αυτές αναγνωρίζονται από τους Σουνίτες. Οι Σιίτες αναγνωρίζουν χαντίθ που με αναδρομή στο παρελθόν μπορούν να αποδοθούν στην οικογένεια του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ. Οι μελετητές των χαντίθ διακρίνουν τρεις κατηγορίες σύμφωνα με την αξιοπιστία τους: τα Σαχίχ (ṣaḥīḥ), δηλ. γνήσιες συλλογές για τις οποίες επαληθεύεται η αλυσίδα διάδοσης των παραδόσεων και το κείμενό τους, τα Χασάν (ḥasan) που θεωρούνται αξιόπιστα όσον αφορά στις παραδόσεις που παραδίδουν, αλλά αμφισβητείται η αλυσίδα διάδοσής τους και τα Νταΐφ (ḍaˤīf) των οποίων αμφισβητείται τόσο το περιεχόμενο όσο και η πορεία διάδοσης των παραδόσεων.

                             --------------------------------------------------------------------


Σαρία

Με τον όρο σαρία (Shari'a) ο δρόμος προς την πηγή ύδατος από το ρήμα "shara'a" (شرع), που σύμφωνα με το Λεξικό του Ιερού Κορανίου του Αμπντούλ Μανάν Ομάρ σχετίζεται με την ιδέα ενός συστήματος θείου νόμου, μιας ατραπού πίστης και πρακτικής, εννοείται ο ισλαμικός θρησκευτικόςκώδικας διαβίωσης. Είναι εμπνευσμένη από το Κοράνιο και χρησιμοποιείται ως αναφορά στο ισλαμικό δίκαιο, αλλά και τον ισλαμικό τρόπο ζωής γενικότερα.

Ιστορική προοπτική

Η Σαρία θεμελιώνεται καταρχήν στον 7ο αι. στο Κοράνιο και τη Σουνά, δηλαδή τις ρήσεις, τις πρακτικές και τις διδασκαλίες του προφήτη Μωάμεθ. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι σε κανένα δίκαιο δεν υφίσταται η έννοια της παρθενογένεσης η Σαρία φέρεται ενίοτε ως σύστημα που έχει δεχθεί επιρροές από το ρωμαϊκό δίκαιο, δεδομένου ότι αναπτύχθηκε κυρίως τον 8ο αι. σε περιοχές της άλλοτε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και σε χριστιανικές περιοχές του Ιράκ, στις οποίες οι μουσουλμανικές κοινότητες χρειάστηκε να διαμορφώσουν το δικό τους δίκαιο, πολύ πριν επηρεάσει η αρχαιοελληνική φιλοσοφίατην ισλαμική θεολογία. Άλλωστε σχολές δικαίου με την αυστηρή έννοια του όρου ξεπήδησαν στη Συρίακαι το Ιράκ πριν το τέλος του Χαλιφάτου των Ομαγιαδών, περίπου το 750. Σε όλες τις περιόδους τηςιστορίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η συναίνεση της μουσουλμανικής κοινότητας στον καθορισμό και τη χρήση αυτού του θεολογικού ουσιαστικά εγχειριδίου.

Αναπτυσσόμενη σχεδόν δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, η Σαρία ακολούθησε την ανάπτυξη της ισλαμικής αυτοκρατορίας στη βόρεια Αφρική δυτικά και την Κίνα ανατολικά. Λαμβανομένου υπ' όψιν ότι ο προφήτης Μωάμεθ θεωρείτο ο ευσεβέστερος των πιστών, η ζωή του και οι τρόποι του έγιναν πρότυπο για τους μουσουλμάνους και καταγράφηκαν από λογίους στο Χαντίθ. Δεδομένου ότι κάθε διακριτή κοινότητα προσπάθησε να συμφιλιώσει τα τοπικά ήθη με το Ισλάμ, η χαντίθ λογοτεχνία αναπτύχθηκε σε ξεχωριστές σχολές ισλαμικής σκέψης: Από αυτές ξεχωρίζουν οισουνιτικές σχολές, Χανμπαλί, Μαλίκι, Σαφί'ι και Χαναφί και οι σιιτική σχολή Τζα'φαρί.
Σημαντική για την ανάπτυξη της Σαρία υπήρξε η διαφωνία ανάμεσα σε δύο από τους ιδρυτές της, τον Μαλίκ ιμπν Ανάς και τον μαθητή του Ιμπν αλ-Σαφ'ί στο ζήτημα της αξιοπιστίας των διάφορων Χαντίθ. Ο Μαλίκ ιμπν Ανάς χρησιμοποίησε επιπλέον πηγές για τη διαμόρφωση της σαρία, όπως ο πρακτικός βίος των Μεδινέζων, καθώς δυνητικά οδηγούσε πίσω στον βίο του Προφήτη. Η πηγή του αμφισβητήθηκε από πολλούς λογίους, καθώς η συναίνεση δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στις εθιμικές πρακτικές των κατοίκων της Μεδίνας, αποκλείοντας τους υπόλοιπους μουσουλμάνους. Ο Ιμπν αλ-Σαφ'ί θεώρησε πως ήταν αναγκαίο να διερευνήσει κάθε «χαντίθ» ξεχωριστά, από την εποχή του Μωάμεθ και πέρα. Επί μακρόν οι ισλαμιστές λόγιοι ασχολήθηκαν με το ποιο «χαντίθ» είναι αληθές και ποιο όχι, γεγονός που οδήγησε σε συγκρούσεις για την ορθή εφαρμογή του νόμου της σαρία. Οι πρωτοποριακές τεχνικές που εισήγαγε ο Αλ-Σαφ'ί ήταν:

Η αναλογική αιτιολόγηση για την ανάπτυξη νέων νόμων από τους ήδη υπάρχοντες.

Η τεχνική της αποδοχής της συναίνεσης μια μουσουλμανικής κοινότητας, με αιτιολογία ότι ο Αλλάχ δε θα επέτρεπε να είναι μια ολόκληρη μουσουλμανική κοινότητα λανθασμένη σε ζητήματα βασικών ισλαμικών αρχών.

Πρωτοπόρα μορφή της διαμόρφωσης του ισλαμικού νόμου υπήρξε ο ιμάμης Αμπού Χανίφα, ιδρυτής της σχολής Χαναφί. Η σχολή Χαναφί και η σχολή Μαλίκι είναι οι πρώτες που καταγράφονται σε διαφορετικά νομικά συμπιλήματα, με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους εξαιτίας κυρίως του γεγονότος ότι αναπτύχθηκαν σε διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Σαρία δεν εφαρμόζεται παρά μόνο στην Ελληνική Θράκη όπου οι Μουσουλμάνοι Έλληνες προσφεύγουν στο ιεροδικείο(Μουφτής ) Κομοτηνής, Ξάνθης ή Διδυμοτείχου σε υποθέσεις γάμου, διαζυγίου, διατροφών, επιτροπειών, κηδεμονιών, επιτροπείας, χειραφεσίας ανηλίκων, ισλαμικών διαθηκών και της εξ αδιαθέτου διαδοχής. Απόφαση του Αρείου Πάγου του 2013 ή μη τι άλλο επεκτείνει την εφαρμογή της Σαρίας.

                                      ---------------------------------------------

Τζιχάντ

Ο διεθνής σήμερα όρος Τζιχάντ (αραβικά:جهاد, IPA: /ʤɪhæːd/) είναι αραβική λέξη που σημαίνει γενικά αγώνας, προσπάθεια, το να μοχθεί κανείς με όλες του τις δυνάμεις ή να αντιμάχεται οποιoδήποτε αντικείμενο αποδοκιμασίας, το κίνημα του αγώνα αυτού ονομάζεται Τζιχαντισμός. Όταν συνοδεύεται από τη φράση "φι σαμπίλ Αλλά[χ]", ( في سبيل الله), η οποία αποδίδεται "για το δρόμο του Θεού", αποκτά ιδιαίτερο νόημα και σημαίνει τον αγώνα για το Θεό. Αποτελεί ένα από τα κεντρικά δόγματα του Ισλάμ και αναφέρεται ορισμένες φορές ως ο έκτος πυλώνας του, χωρίς όμως να κατέχει πραγματικά μία τέτοια θέση. Ως θρησκευτικό καθήκον, η τζιχάντ θεωρείται πως ενισχύει την πίστη και αποτελεί ανάλογο της αφοσίωσης τουμοναχού στην υπηρεσία του Θεού, όπως ισχύει στον χριστιανισμό. Σε ορισμένα χαντίθ αναφέρεται ως «μοναχισμός του Ισλάμ», «πράξη αγνής αφοσίωσης», καθώς και μία από τις «πύλες του παραδείσου».

Στο Κοράνιο αναφέρονται τέσσερις βασικές κατηγορίες τζιχάντ με την έννοια του αγώνα, η "τζιχάντ αλ-ναφς" (του ίδιου του εαυτού, - επί της ηθικής ζωής), η "τζιχάντ αλ-λισάν" (της γλώσσας, - επί της θεολογίας), η "τζιχάντ αλ-γιαντ" (του χεριού, - επί των πράξεων) και η "τζιχάντ αλ-σάιφ" (του ξίφους - η δια του πολέμου επβολή). Σύμφωνα με ένα χαντίθ, ο Μωάμεθ επιστρέφοντας από μία μάχη είπε στους συντρόφους του πως "Επιστρέψαμε από μία μικρή τζιχάντ (του ξίφους) στη μεγάλη τζιχάντ (του εαυτού)". Παρομοίως, η παράδοση των Σούφι αναγνώρισε ως υπέρτατη μορφή τζιχάντ τον πνευματικό αγώνα για επιβολή στα κατώτερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, αν και συγχρόνως, βιογραφίες ασκητών της κοινότητας των Σούφι μαρτυρούν πως συμμετείχαν επίσης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, χωρίς να υποβαθμίζουν ή να αγνοούν τη μικρή τζιχάντ. Άτομο που εμπλέκεται σε τζιχάντ καλείται μουτζάχιντ (αν και στην καθημερινή χρήση συνήθως παρατονίζεται ως "μουτζαχίντ"), με τον πληθυντικό να είναιμουτζαχεντίν.

Παλαιότερα στον όρο τζιχάντ αποδίδονταν ο πόλεμος προσηλυτισμού για την εξάπλωση του Ισλαμισμού αν και η πλειονότητα των ερμηνευτών του Κορανίου δεν ασπάζονται την συναφή ερμηνεία ότι δηλαδή οι (ορθόδοξοι) μουσουλμάνοι θα πρέπει να διάγουν ολόκληρο το βίο τους διεξάγοντας συνεχείς ιερούς πολέμους. Ο όρος τζιχάντ αποδίδεται συχνά ως "ιερός πόλεμος", ωστόσο υποστηρίζεται ότι η απόδοση αυτή είναι λανθασμένη. Ο όρος ιερός πόλεμος δεν απαντάται στο Κοράνιο, ενώ κατά την ισλαμική θεώρηση, κανένας πόλεμος δεν είναι ιερός. Η αναγκαιότητα ένοπλης συμπλοκής αναφέρεται σε αρκετούς στίχους του Κορανίου. Ως ιδιαιτέρως ενδεικτικά αναφέρονται τα εδάφια 2:190-193 και 9:5. Σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία, οι στίχοι αυτοί πρέπει να συσχετίζονται με το μήνυμα του Κορανίου στην ολότητά του. Στο Κοράνιο δεν απουσιάζουν αναφορές σε μια βίαιη μορφή τζιχάντ, ωστόσο με τον όρο αυτό δεν εννοείται πάντα η εχθροπραξία, ενώ χρησιμοποιείται αυτούσιος σχετικά λίγες φορές για να περιγράψει τη μάχη με το σώμα. Ορισμένοι στίχοι περιγράφουν έναν αμιγώς πνευματικό αγώνα (βλ. ενδεικτικά Κοράνιο 22:78), ωστόσο άλλοι τοποθετούν πνευματικά υψηλότερα όσους πολεμούν (βλ. ενδεικτικά Κοράνιο 4:95).

Από την εποχή του Μωάμεθ, οι λόγιοι του Ισλάμ διέκριναν συνολικά περισσότερες από 14 κατηγορίες τζιχάντ, με αποτέλεσμα η έννοιά της να μην ταυτίζεται απλοϊκά με εκείνη του πολέμου, όπως συχνά πιστεύεται σήμερα. Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές η εχθροπραξία αποτελεί μόνο μία από τους διαφορετικούς τύπους τζιχάντ. Στη σύγχρονη εποχή, η τζιχάντ γίνεται αντιληπτή μέσα από ένα ευρύ φάσμα απόψεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται συντηρητικές θεωρήσεις με βάση τον κλασικό ισλαμικό νόμο, καθώς και ακραίες τοποθετήσεις που προωθούν τη βία. H έννοια της τζιχάντ χρησιμοποιήθηκε τόσο για να προάγει την αφοσίωση των πιστών όσο και για τη διεξαγωγή πολέμου προς υπεράσπιση της θρησκείας ή τον προσυλητισμό. Το σύγχρονο Ισλάμ αποδίδει έμφαση στον εσωτερικό πόλεμο του ανθρώπου και εγκρίνει τη σύρραξη με άλλα έθνη μόνο ως αμυντικό μέσο στην περίπτωση που κινδυνεύει η πίστη. Στη διάρκεια της ισλαμικής ιστορίας, πόλεμοι εναντίον μη Μουσουλμάνων ονομάζονταν τζιχάντ ώστε να αποκτήσουν θρησκευτική χροιά, αν και προωθούνταν για πολιτικούς σκοπούς.

Αρκετοί είναι οι στίχοι του Κορανίου και των παραδόσεων του Ισλάμ σύμφωνα με τους οποίους ο παράδεισος προσφέρεται σε όσους χάνουν τη ζωή του σε τζιχάντ. Πολλές ισλαμικές οργανώσεις έχουν επιλέξει ως τίτλο τη λέξη τζιχάντ. Γνωστότερες είναι το Κίνημα της Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη, η Αιγυπτιακή Ισλαμική Τζιχάντ, η Αλ Τζιχάντ της Υεμένης, η Αλ Τζιχάντ του Μπαγκλαντές και η Χαρακάτουλ Τζιχάντ του Πακιστάν.

                          -----------------------------------------------------


Η λέξη "Κοράνιο" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

 Η λέξη "Κοράνιο" σε αραβική καλλιγραφική γραφή

Το Κοράνιο ή Κοράνι (στα Αραβικάأَلْقُرآن‎ ​, al-qur'ān αλ Κουράν) είναι το ιερό βιβλίο του Ισλάμ. Το όνομά του σημαίνει κυριολεκτικά "Απαγγελία" και ονομάζεται συχνά "αλ Κουράν αλ Καρίμ", δηλαδή το "Ευγενές Ανάγνωσμα". Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι το Κοράνιο είναι ο λόγος του Θεού, η καταγραφή της αποκαλυψης του στο ανθρώπινο γένος, έτσι όπως μεταδόθηκε στον προφήτη Μωάμεθ σε μια περίοδο 23 ετών από τον άγγελο Τζιμπριήλ (Γαβριήλ).

Η δομή του έργου

Το Κοράνιο συντίθεται από 114 σούρας (σουράτ = κεφάλαια) που αναπτύσσονται σε ένα σύνολο 6.236 αγιάτ (αγιάτ=στίχους). Κάθε σούρα περιλαμβάνει από 3 μέχρι 286 στίχους. Οι πρώτες σούρες είναι οι πλέον σύντομες που χαρακτηρίζονται από ποιητικό λόγο σε ρυθμική μορφή. Οι επόμενες δεν παρουσιάζουν παρόμοια χαρακτηριστικά πλην όμως έχουν έκδηλες επιδράσεις από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό με πολλές επαναλήψεις, όπως παρατηρείται ομοίως και στα λεγόμενα εξ αποκαλύψεως βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης π.χ. στους Ψαλμούς.

Ο ακριβής αριθμός των στίχων του Κορανίου, αποτελεί θέμα συζήτησης, καθώς υφίστανται διαφορετικές μέθοδοι αρίθμησης. Για παράδειγμα η σέκταπου ιδρύθηκε από τον χαλίφη Ρασάντ ισχυρίζεται ότι ο ακριβής αριθμός των στίχων είναι 6.346. Οι Μουσουλμάνοι συνήθως αναφέρονται στα σούρα όχι με τον αριθμό τους, αλλά με την επικεφαλίδα τους. Η διάταξη των σούρα δεν είναι χρονολογική —σύμφωνα δηλαδή με την περίοδο που αποκαλύφθηκαν κατά τους μουσουλμάνους λογίους— αλλά σύμφωνα με το πως μεταδόθηκε στον προφήτη Μωάμεθ από τον άγγελο Τζιμπριήλ (Γαβριήλ). Μετά από μια σύντομη εισαγωγή ακολουθεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο και το Κοράνιο κλείνει με τα μικρότερα σε έκταση.

Η γλώσσα

Το Κοράνιο είναι ένα από τα πρώτα κείμενα που γράφτηκαν σε μια πρώιμη μορφή της αραβικής γλώσσας, τη λεγόμενη Κορανική που είναι η καθαρότερη (καθαρεύουσα) γλώσσα της Χετζάζης (σημερινής Σαουδικής Αραβίας). Στην πραγματικότητα επιβιώνουν ως σήμερα μόνον πέντε προϊσλαμικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη γραπτή μορφή της γλώσσας σε εκείνη την εποχή και ένα κείμενο, του οποίου όμως η χρονολόγηση αμφισβητείται, το Μουαλλακάτ, δηλαδή οι Απαγορευμένες Ωδές.

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, το 632, το Ισλάμ ξέφυγε από τα σύνορα της Αραβίας και κατέκτησε ένα μεγάλο μέρος του αποκαλούμενου τότε "πολιτισμένου κόσμου". Συνεπώς οι Άραβες ως κατακτητές, αντιμέτωποι με εκατομμύρια αλλόγλωσσων υπηκόων, απέκτησαν ένα σημαντικό πρόβλημα επικοινωνίας. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα ήταν που ώθησε τη γλώσσα σε μια σημαντική αλλαγή και κυρίως στην απώλεια της πολυπλοκότητάς της και του δυσνόητου λεξιλογίου. Αρκετές γενιές μετά το θάνατο του Μωάμεθ, πολλά εδάφια του Κορανίου έγιναν δυσνόητα για τον μέσο αραβόφωνο πληθυσμό.

Οι μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι το Κοράνιο διαθέτει τα χαρακτηριστικά της πνευματικής ποίησης και χάρης και είναι η ίδια η λογοτεχνική του τελειότητα μια απόδειξη της θείας προέλευσής του. Εφόσον αυτή η τελειότητα είναι εμφανής μόνον σε εκείνους που μιλούν Αραβικά, μόνον το αρχικό κείμενο θεωρείται το πραγματικό Κοράνιο. Όλες οι άλλες μεταφράσεις έχουν απλά σχολιαστικό χαρακτήρα. Σύμφωνα μάλιστα με την παράδοση στη μετάφρασή του το ιερό βιβλίο δεν πρέπει ποτέ να λέγεται απλά Κοράνιο, για να μη συγχέεται με άλλες "απαγγελίες" και πρέπει να συνοδεύεται από επιθετικούς προσδιορισμούς όπως το Ένδοξο, το Ευγενές κ.α.

Ο μουσουλμάνος λόγιος θα πρέπει να είναι ικανός να διαβάσει και να καταλάβει το Κοράνιο στην αρχική του μορφή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αρκετοί πιστοί που δε γνωρίζουν την Αραβική, αποστηθίζουν το αρχικό κείμενο, θεωρώντας ότι με αυτή την πράξη τους πλησιάζουν περισσότερο τον Θεό.


Διακοσμητική σελίδα του Κορανίου, Ιράκ


Η ιστορία του Κορανίου

Ο Μωάμεθ δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει. Απλώς απήγγειλε ό,τι του αποκαλυπτόταν, προκειμένου να το αποστηθίσουν και να το καταγράψουν οι σύντροφοί του. Οι Μουσουλμάνοι λόγιοι πιστεύουν ότι το κορανικό κείμενο αντιστοιχεί ακριβώς σε αυτά που αποκαλύφθηκαν στον Μωάμεθ μέσω του αγγέλου Τζιμπριήλ (Γαβριήλ). Οι αποκαλύψεις δόθηκαν σε μια περίοδο 20 με 23 χρόνων περίπου, από το 610ως το θάνατό του το 632.

Τον καιρό του θανάτου του Προφήτη Μωάμεθ, πολλές απο τις αποκαλύψεις του Θεού προς το πρόσωπό του βρίσκονταν ήδη καταγεγραμμένες. Οι αποκαλύψεις γράφονταν σε διάφορα υλικά, που βρίσκονταν πρόχειρα εκεί γύρω, κυρίως σε φοινικόφυλλα, σε δέρματα, και σε κόκκαλα. Επί χαλιφείας του Αμπού Μπακρ και κατά τη διάρκεια των πολέμων κατά των Αποστατών, η μάχη στους Κήπους του Θανάτου στη κοιλάδα Γιαμαμάχ ανάμεσα σε μουσουλμάνους και αποστάτες απο το Ισλάμ -κόστισε τη ζωή των περισσοτέρων από τους πιστούς του Μωάμεθ, που είχαν ακούσει τις αποκαλύψεις του Θεού και τη διδασκαλία του Προφήτη τους. Ο κίνδυνος να χαθεί για πάντα ο Λόγος του Θεού ήταν άμεσος. Ο πρώτος που συνειδητοποίησε τον κίνδυνο ήταν ο επόμενος μετά τον Αμπού Μπακρ, χαλίφης, ο Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ.

Ο Αμπού Μπακρ, τότε, επιφόρτισε τον 21χρονο Ζαγίντ ιμπν Θααμπίτ, έναν από τους ανσάρ, και έναν από τους τέσσερεις που κατέγραφαν τα λεγόμενα του προφήτη κατά τη διάρκεια της ζωής του, να καταγράψει και να συγκεντρώσει αυτά που θυμόντουσαν οι Κουράα (έτσι λέγονταν αυτοί που είχαν απομνημονεύσει ολόκληρο το Κοράνι) και οτιδήποτε είχε γραφεί αποσπασματικά, σε ένα βιβλίο. Ο Ζαγίντ αναφέρει: «… έτσι άρχισα να ψάχνω να βρω τα διάφορα κομμάτια του Κορανίου που ήταν γραμμένα σε φοινικόφυλλα, στην επιφάνεια επίπεδων πετρών, σε κομμάτια δέρματος, στις καρδιές των ανθρώπων, και στα κόκκαλα (συνήθιζαν να γράφουν στα κόκκαλα της ωμοπλάτης των καμήλων και των προβάτων). Συνέχισα να ψάχνω μέχρι που ανακάλυψα και το τελευταίο κομμάτι (κεφάλαιο) του Κορανίου που ήταν τελείως εξαφανισμένο.» Μετά κατέγραψε τις διηγήσεις των ανθρώπων που είχαν απομνημονεύσει κομμάτια ή και ολόκληρο το Κοράνι. Όπως γράφει ο Πέρσης θεολόγους Al Baghawee στο βιβλίο του Sharh as –Sunnah (4/522) οι άνθρωποι που τα υπαγόρευαν ήταν τόσο έντιμοι και τόσο θρήσκοι που δεν τόλμησαν να αλλάξουν ή να ξεχάσουν ούτε τελεία από το Λόγο του Θεού.
Οι κύλινδροι του Κορανίου που μαζεύτηκαν έμειναν στη φύλαξη του Αμπού Μπακρ μέχρι που πέθανε, μετά πέρασαν στη φύλαξη του Ομάρ μέχρι που πέθανε και αυτός και μετά στη φύλαξη της κόρης του, Χάφσα μπιντ Ομάρ.

Ο Ζαγίντ έκανε πολλά αντίγραφα από το κείμενο που τελικά έφτιαξε, αλλά συν τω χρόνω, καινούρια, διαφορετικά και μερικές φορές αλληλοσυγκρουόμενα αποσπάσματα μπήκαν στα αντίγραφα που κυκλοφορούσαν σε μια ευρεία επικράτεια πια. Τελικά, διαφορετικά κείμενα διάβαζαν οι μουσουλμάνοι της Μεδίνας, διαφορετικά της Συρίας και διαφορετικά του Ιράκ.

Έτσι κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του Οθμάν ιμπν Αφφάν, το αυθεντικό κείμενο που ήταν στη φύλαξη της Χάφσα, διασταυρώθηκε με τα κείμενα που επικρατούσαν σε όλη την μουσουλμανική επικράτεια. Αυτά, τα αντίγραφα που ετοιμάστηκαν πάλι από την Ζαγίντ και με τη βοήθεια ενός συμβουλίου στη Μεδίνα, μοιράστηκαν πάλι σε όλες τις πόλεις, φέρνοντας τη σφραγίδα της αυθεντικότητας και της έγκρισης των αρχών και τα άλλα κείμενα διαταχτηκε να καταστραφούν.
Από το τότε αυτό το κείμενο διαφυλάχτηκε απολύτως, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι ακόμα και σήμερα έχουμε μπροστά μας, το κείμενο της εποχής του Οθμάν.


ΠΗΓΗ



    ------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θεολογία

Ανθρωπομορφική παράσταση της Θεολογίας (Raffaelo Sanzio, Stanza della Segnatura, 1509 - 1511,

 Palazzi Pontifici ,Βατικανό)


Θεολογία (σύνθετη από τις λέξεις θεός και λόγος) είναι η επιστήμη της μελέτης 
της θρησκευτικής πίστης, πρακτικής και εμπειρίας αλλά και της μερικής κατανόησης των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Ειδικότερα χαρακτηρίζεται ως η λογική και συστηματική μελέτη του Θεού και της σχέσης του με τον κόσμο και η επιστήμη που διαπραγματεύεται την ύπαρξη, τη φύση και τις ιδιότητες του Θεού, τις αρχές και την εξουσία του, τα δόγματα που ορίζουν την ορθότητα της πίστης και τα λατρευτικά καθήκοντα προς το Θεό. 

Επιπλέον μπορεί ως όρος να εκφράζει μια θεολογική θεωρία ή σύστημα ή μία ειδική κατηγορία θεολογικού δόγματος. Ακόμη θεολογία, από τις χαλκηδόνιες εκκλησίες, χαρακτηρίζεται η ιδιαίτερη κατάσταση του ανθρώπου, ο οποίος δεχόμενος την αγιαστική χάρη (φωτισμό) του Αγίου Πνεύματος, εκφράζει με τη μαρτυρία του το λόγο, την επιθυμία ή τη γνώση των ενεργειών (τη δυνατή δηλαδή από τον άνθρωπο κατανόηση) του Θεού.

Θεολόγος μπορεί να χαρακτηριστεί ακαδημαϊκά ο ειδικός στη θεολογία και τη μελέτη των θρησκειών και των θρησκευτικών διδασκαλιών, ο κάτοχος πτυχίου θεολογικής σχολής ή ο μελετητής κλάδων της θεολογίας. Εκκλησιολογικά θεολόγος αποκαλείται αυτός που μεταφέρει το λόγο του Θεού στον κόσμο, όπως για παράδειγμα η Εκκλησία έχει αποδώσει τον τίτλο του Θεολόγου στον Ευαγγελιστή Ιωάννη.

Ιστορία του όρου

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στα έργα του Πλάτωνα και άλλων Ελλήνων φιλοσόφων με αναφορά στη διδασκαλία του μύθου. Υπήρξαν πολλές μορφές και απόψεις θεολογίας στον προχριστιανικό κόσμο, από την ορφική θεολογία έως την Ελεατική σχολή, το Δημόκριτο, τους Σοφιστές και τονΑριστοτέλη. Πάντα όμως η θεολογία εξελισσόταν παράλληλα και εντός της φιλοσοφίας στον αρχαιοελληνικό κόσμο και όχι συστηματικοποιημένα.

Στο δέκατο βιβλίο των Νόμων ο Πλάτωνας πραγματεύεται το θέμα της θεολογίας. Η συζήτηση αυτού του θέματος ανοίγει όταν ένας από τους τρεις συνομιλητές του διαλόγου, ο Αθηναίος ξένος, που μπορεί να είναι ο Πλάτωνας, θίγει το πολιτικό πρόβλημα των εγκλημάτων ενάντια στους Θεούς, ειδικότερα της βλασφημίας και της ασεβούς δράσης των νέων. Σύμφωνα με τον Αθηναίο, η βλασφημία και οι ασεβείς ενέργειες τους οφείλονται στο ότι έχουν τρεις λανθασμένες αντιλήψεις για τους θεούς : θεωρούν είτε ότι οι Θεοί δεν υπάρχουν, είτε ότι οι Θεοί υπάρχουν αλλά δεν ενδιαφέρονται για τις ανθρώπινες υποθέσεις, ή ότι οι Θεοί μπορούν να πειστούν εύκολα από τον άδικο εάν τους δίνονται προσφορές υπό μορφή θυσιών και προσευχών. Η θεολογία των Νόμων είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας του Αθηναίου ξένου να αντικρούσει αυτές τις λανθασμένες απόψεις, ή να παρέχει τα επιχειρήματα που θα διαθέσουν τον ασεβή νέο και άλλους σε μια σωστή κατανόηση του θείου.

Στο Χριστιανισμό και τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες η θεολογία συνίσταται στη χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου, προκειμένου το περιεχόμενο της θείας αποκάλυψης να διατυπωθεί με όρους που είναι αποδεκτοί από την ανθρώπινη διάνοια. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ θεολογίας και φιλοσοφίας είναι ότι στη θεολογία η χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου στοχεύει εκ των προτέρων στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με τη θεία αποκάλυψη, ενώ στη φιλοσοφία καμία αποκάλυψη δεν είναι δεσμευτική για την έκβαση της θεωρητικής αναζήτησης.

Η μονοθεϊστική θεολογία πραγματεύεται όρους όπως η αμαρτία, η πίστη, η συγχώρηση και εξετάζει τα πλαίσια της συμφωνίας του Θεού με την ανθρωπότητα σε θέματα όπως η σωτηρία και η εσχατολογία. Η θεολογία συνήθως θεωρεί δεδομένη την πνευματική εξουσία ενός θρησκευτικού δασκάλου ή την ισχύ μιας θρησκευτικής εμπειρίας. Διακρίνεται από τη φιλοσοφία στο ενδιαφέρον της για τη δικαίωση και την εξήγηση μιας πίστης, παρά στην επερώτηση των ελλοχευουσών υποθέσεων μιας τέτοιας πίστης, αλλά υιοθετεί συχνά φιλοσοφικές μεθόδους.

Χριστιανική θεολογία

Ως χριστιανική θεολογία θα μπορούσε εν μέρει να χαρακτηριστεί η διδασκαλία των χριστιανικών εκκλησιών, αλλά επειδή η σπουδή της θεολογίας έχει μετατοπιστεί και στις σύγχρονες θεολογικές σχολές είναι δόκιμο να επεκταθεί ο όρος στην εξάσκηση της θεολογίας από χριστιανική άποψη ή τη μελέτη του Χριστιανισμού θεολογικά.

Ιστορικά η πορεία της χριστιανικής θεολογίας ταυτίζεται με την πορεία της χριστιανικής Εκκλησίας. Πρώτες θεολογικές μαρτυρίες θεωρούνται τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, τα οποία, λόγω της θεωρούμενης θεοπνευστίας τους, επέχουν ακριβή θέση θεολογικών συγγραμμάτων. Τα Ευαγγέλια όπως και τα άλλα βιβλία του Κανόνα της Καινής Διαθήκης είναι μαρτυρίες πίστης, έκφραση βιώματος, κήρυγμα ιεραποστολής και μετάδοσης του χριστιανικού μηνύματος και θεολογική κατήχηση των μελών της Εκκλησίας. Σύναμα υπό το πρίσμα της χριστιανικής διδασκαλίας απέκτησαν νέο θεολογικό νόημα και τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Τα πρώτα χριστιανικά συγγράμματα που γράφτηκαν μετά τα βιβλία της Κ.Δ. ήταν αυτά των Αποστολικών Πατέρων. Τα περισσότερα εξ αυτών ήταν περιστασιακά και για το λόγο αυτό δεν εξέθεταν συστηματικά τη χριστιανική διδασκαλία ούτε έκαναν ιδιαίτερες θεολογικές αναλύσεις.
Στις αρχές του β’ αιώνα παρουσιάζονται οι πρώτοι Απολογητές Πατέρες. Οι Απολογητές ήταν χριστιανοί φιλόσοφοι και απευθύνονταν κυρίως σε φιλοσόφους και λόγιους. Η προσπάθειά τους έγκειτο στο να ανασκευάσουν τις κατηγορίες των Εθνικών και των Ιουδαίων κατά των Χριστιανών και να καταδείξουν την αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Με τους Απολογητές ο Χριστιανισμός παρέλαβε όρους και έννοιες της ελληνικής φιλοσοφίας και επηρεάστηκε από αυτή σοβαρά στον τρόπο σύλληψης και διατύπωσης της θεολογικής του διδασκαλίας.

Από εκεί και πέρα η χριστιανική θεολογία αναπτύχθηκε κατά τρόπο ώστε να κυριαρχήσει στη σκέψη των στοχαστών και συγγραφέων των επόμενων αιώνων, τιθέμενη στο κέντρο της επιστημονικής και φιλολογικής παραγωγής. Εξ αιτίας της συντριπτικής επικράτησης του Χριστιανισμού στο Δυτικό κόσμο και τη Ρωμαϊκή Ανατολή επηρέασε καταλυτικά τη δυτική διανόηση.

Ιουδαϊκή θεολογία

Η ιουδαϊκή θεολογία μαρτυρεί τη δογματική παρουσίαση του περιεχομένου και της ουσίας της εβραϊκής θρησκείας, τις αρχές στις οποίες στηρίζεται και τα θεμελιώδη δόγματα της.
Ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός θεωρεί την εβραϊκή θρησκεία ως θρησκεία εξ αποκαλύψεως, οι διδασκαλίες της οποίας γνωστοποιήθηκαν από το Θεό στον άνθρωπο με υπερφυσικά μέσα. Αυτές οι θείες αποκαλύψεις συνέβησαν, εντούτοις, μόνο σε ορισμένες χρονικές περιόδους στο παρελθόν και μόνο σε επιλεγμένους ανθρώπους, τους προφήτες, μεταξύ των οποίων εξέχων υπήρξε ο Μωυσής. Με τη διακοπή της προφητείας διακόπηκαν συνολικά. Μέσω αυτών των υπερφυσικών εκδηλώσεων ο Θεός αποκάλυψε στους ανθρώπους όλες τις θρησκευτικές αλήθειες, οι οποίες ήταν απαραίτητες για την καθοδήγησή τους μέσα στη ζωή και την πνευματική ευημερία τους. Αυτές περιλαμβάνονται κυρίως στο Τανάκ, την Εβραϊκή Βίβλο, που θεωρείται ότι γράφτηκε από ανθρώπους καθοδηγούμενους από το Θεό, και εν μέρει βρίσκονται μεταξύ των διδασκαλιών και των εκδηλώσεων που φέρεται να αποκαλύφτηκαν από το Θεό στο Μωυσή και δεν καταγράφηκαν αλλά συντηρήθηκαν στο έθνος από την προφορική παράδοση.

Αν και η πηγή όλων των δογμάτων του Ιουδαϊσμού βρίσκεται στην αποκάλυψη, η εβραϊκή θεολογία δεν είναι απλώς θεολογία εξ αποκαλύψεως. Θεωρείται θεμελιώδες αξίωμα μεταξύ σχεδόν όλων των Εβραίων θεολόγων και των θρησκευτικών φιλοσόφων ότι οι διδασκαλίες και τα δόγματα που περιλαμβάνονται στις Γραφές ως θεόπνευστα δεν μπορούν να είναι σε άμεση αντίφαση με την ανθρώπινη διάνοια, που και αυτή έχει θεία προέλευση. Οι αλήθειες, που γίνονται κατανοητές και αποδεκτές από τον ανθρώπινο νου και αποτελούν το κριτήριο της φυσικής θεολογίας επομένως λαμβάνονται υπόψη στον προσδιορισμό των αποκεκαλυμμένων θρησκευτικών αληθειών. Και, εκτός αυτού, στην ανθρώπινη διάνοια έχει παραχωρηθεί το γενικό δικαίωμα να κρίνει την αξία και τη σπουδαιότητα των θείων διδασκαλιών. Αυτό δύναται να το κάνει μόνο με τη χρήση ως προτύπου των θεμελιωδών αληθειών που αναγνωρίζει η ίδια. Το θεολογικό σύστημα που ακολουθεί κάθε ορθόδοξος Εβραίος, και που περιέχει την ομολογία πίστης του, είναι επομένως μια σύνθεση της φυσικής και αποκαλυφθείσας θεολογίας.

Θεολογία του Ισλάμ

Η Ισλαμική θεολογία έχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς τον όρο "Καλάμ", ο οποίος σημαίνει λόγος, κρίση και δηλώνει την ισλαμική δογματική θεολογία.

Το Καλάμ ξεκινά με την αποκαλυφθείσα παράδοση και χρησιμοποιεί ορθολογιστικές μεθόδους προκειμένου να κατανοηθεί και να λυθούν οι αντιφάσεις. Διά μέσου της φιλοσοφίας προσπαθεί να χτίσει μια συστηματική κοσμοθεωρία με βάση τον λογικό και επιστημονικό συλλογισμό.

Διάφοροι ισλαμιστές φιλόσοφοι ανέπτυξαν πλήρη λογικά συστήματα, βασισμένα κατά μεγάλο μέρος στις διδασκαλίες του Αριστοτέλη.

Αρχικά, η ισλαμική θεολογία εκδηλώθηκε στα πλαίσια των αντιπαραθέσεων με τους Χριστιανούς και τους Εβραίους. Δεδομένου ότι οι διατυπώσεις των βασικών δογμάτων του Ισλάμ έγιναν πιό σύνθετες, οι μουσουλμάνοι θεολόγοι άρχισαν σύντομα τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις για τις διαφορετικές ερμηνείες του Ιερού Κορανίου, αναπτύσσοντας έτσι τα θεμέλια της ισλαμικής θεολογίας.

Οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις μεταξύ των ισλαμιστών μελετητών για τη φύση του Θεού συνέχισαν να εκλεπτύνουν τις έννοιες του ισλαμικού μονοθεϊσμού.

Διάφορες θεολογικές διενέξεις απασχόλησαν τους μουσουλμάνους φιλοσόφους κατά τους πρώτους αιώνες του Ισλάμ, αλλά μέχρι το 10ο αιώνα οι απόψεις του ισλαμιστή θεολόγου Αλ Ασάρι (Al- ashari) και των οπαδών του, γνωστών ως Ασαριτών, επικράτησαν και υιοθετήθηκαν από τους περισσότερους μουσουλμάνους. Ο τρόπος που αυτή η σχολή επίλυσε το θέμα της ελεύθερης βούλησης ήταν να υποστηρίξει ότι καμία ανθρώπινη πράξη δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί εάν ο Θεός δεν το επέτρεπε και ότι η γνώση του Θεού περικλείει όλα αυτά που υπήρξαν, υπάρχουν ή θα υπάρξουν. Αυτή η άποψη επίσης υποστηρίζει ότι είναι θείο θέλημα η νοητική δύναμη του ανθρώπου για ελεύθερες επιλογές. Ο Θεός πρόκειται επομένως να καταστήσει τους ανθρώπους υπεύθυνους για τις ενέργειές τους. Οι απόψεις του Αλ Ασάρι και της σχολής του έγιναν βαθμιαία κυρίαρχες στους Σουνίτες και στο ευρύτερο ορθόδοξο Ισλάμ και επικρατούν ακόμα μεταξύ των περισσότερων μουσουλμάνων. Η τάση των Σουνιτών, εντούτοις, ήταν να ανεχτούν και να διευθετήσουν τις δευτερεύουσες διαφωνίες ώστε να υπογραμμιστεί η συναίνεση της κοινότητας σε θέματα δόγματος.

Η μουσουλμανική θεολογία είναι η θεολογία που προέκυψε από το Κοράνιο και τις προφητικές παραδόσεις (Σούνα Sunnah). Το περιεχόμενο της μπορεί να διαιρεθεί στην καθαυτή θεολογία, τη θεοδικία, την εσχατολογία, την ανθρωπολογία, την αποφατική θεολογία και το θρησκευτικό συγκρητισμό.

Ινδική και Ιαπωνική Θεολογία

Εκτός από τα παραπάνω είδη θεολογίας υπάρχει και η θεολογία των Ινδών, Κινέζων και Ιαπώνων.

 Αυτή ασχολείται με τα θρησκεύματα όπου γεννήθηκαν και ευδοκίμησαν στις περιοχές αυτές. Τα πιο γνωστά είναι:

Ινδουισμός

Βουδισμός

Κομφουκιανισμός

Σιντοϊσμός

Ταοισμός (Θρησκευτικός και Φιλοσοφικός)

Γιόγκα

Κλάδοι της επιστήμης της θεολογίας

Η επιστήμη της θεολογίας μπορεί να διαιρεθεί με πολλούς τρόπους. Πολλά από τα τμήματα της έχουν δημιουργηθεί για τη μελέτη της χριστιανικής θρησκείας, αν και ορισμένα έχουν προσαρμοστεί και επεκταθεί ώστε να ισχύουν και για άλλες θρησκείες ή για τη μελέτη πολλαπλών θρησκειών.

Η θεολογία μπορεί να κατανεμηθεί σε ακαδημαϊκά υποσυστήματα:

Μελέτη της Βιβλικής Γραμματείας - στρέφεται στην έρευνα, την ερμηνεία και την εξήγηση της Αγίας Γραφής

Λειτουργική - αφορά στην έρευνα των κειμένων και των μέσων της Θείας Λατρείας.

Συγκριτική θεολογία - στρέφεται στη σύγκριση των κοινών θεμάτων μεταξύ των διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων

Θεολογία της Ιστορίας - εστιάζει στην πνευματική ιστορία της θρησκείας

Εκκλησιαστική Ιστορία - ερευνά την ιστορία της Εκκλησίας από την εμφάνισή της ως και σήμερα.

Ηθική θεολογία - ερευνά την ηθική και τις ηθικές διαστάσεις της θρησκευτικής ζωής

Πατρολογία - μελετά τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας.

Πρακτική θεολογία - αφιερωμένη στην πρακτική εφαρμογή των θεολογικών ιδεών. Γενικά περιλαμβάνει τις υποκατηγορίες της ποιμαντικής θεολογίας, της ομιλητικής, και της χριστιανικής εκπαίδευσης, μεταξύ των άλλων.

Δογματική θεολογία (συστηματική θεολογία) - στρέφεται στην προσπάθεια να ταξινομηθεί και να ερμηνευθεί το ρεύμα των ιδεών στη θρησκεία.

Κανονικό-Εκκλησιαστικό Δίκαιο - Κλάδος της θεολογίας που εξετάζει επιστημονικά το διαμορφωμένο εντός της Εκκλησίας δίκαιο και τις σχέσεις της Εκκλησίας με το Κράτος.

Η θεολογία μπορεί επίσης να διαιρεθεί ανάλογα με τη θεματική που εξετάζει:

Τριαδική θεολογία - Η Αγία Τριάδα

Αγγελολογία (ελάχιστα διαδεδομένη σε σχέση με παλαιότερα) - οι άγγελοι, ο αόρατος κόσμος

Βιβλολογία - Η Βίβλος, τα βασικά χαρακτηριστικά της, τα μέσα έμπνευσής της κ.λπ. η ερμηνευτική είναι η μελέτη της ορθής βιβλικής ερμηνείας.

Χριστολογία - Ο Ιησούς Χριστός, η φύση Του, η σχέση μεταξύ Θείου και Ανθρώπινου στο πρόσωπο του Χριστού

Τριαδολογία- Το δόγμα περί της Αγίας Τριάδας, των μεταξύ τους σχέσεων, καθώς και της έκφανσής τους στην Ιστορία.

Εξελικτική θεολογία - Διδάσκει μία εξελικτική νεοπλατωνική φιλοσοφία τροποποιημένη από τη θεωρία της σχετικότητας

Διαθηκική θεολογία - Ένα ερμηνευτικό πλέγμα που κατανοεί τις πράξεις του Θεού στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Θεού με τον εκλεκτό του λαό.

Δαιμονολογία (ελάχιστα διαδεδομένη σε σχέση με παλαιότερα) - Ο Σατανάς, οι δαίμονες γενικότερα τα κακά πνεύματα

Θεολογία της Οικονομίας - ένα ερμηνευτικό πλέγμα που βλέπει τη σχέση του Θεού με την κτίση σα να περνά μέσα από διαδοχικές εποχές, σε κάθε μία από τις οποίες οι συμφωνίες της προηγούμενης δεν μπορούν πλέον να ισχύουν.

Εκκλησιολογία – Η Eκκλησία

Εσχατολογία - Η μελέτη των εσχάτων γεγονότων ή στιγμών. Ασχολείται με θέματα όπως ο θάνατος και η μετά θάνατον ζωή, το τέλος της ιστορίας, το τέλος του κόσμου, η ημέρα της κρίσεως κ.α.

Σωτηριολογία - Η φύση και τα μέσα της σωτηρίας

Η θεολογία μπορεί επίσης να κατανεμηθεί με βάση τις μεθόδους, συμπεριλαμβάνοντας τις:

Αποφατική θεολογία - η συζήτηση για το τι δεν είναι Θεός

Καταφατική Θεολογία - η συζήτηση για το ποια γνωρίσματα έχουν αποδοθεί περιγραφικά στο Θεό.

Διαλεκτική θεολογία

Φυσική θεολογία - η συζήτηση εκείνων των πτυχών της θεολογίας που μπορούν να ερευνηθούν χωρίς την αρωγή της αποκάλυψης, των Γραφών ή της παράδοσης.

Εμπειρική θεολογία

Υπερβατική θεολογία

Κηρυγματική θεολογία

Πολιτική θεολογία

Υπαρξιστική θεολογία

Θεολογία του λόγου

Θεολογία του πολιτισμού

Ένας άλλος διαχωρισμός περιλαμβάνει τα θεολογικά κινήματα:

Θεολογία της ελπίδας

Θεολογία του σταυρού

Οικουμενική θεολογία

Ευαγγελική θεολογία

Φεμινιστική θεολογία

Θεολογία του ολοκαυτώματος

Φιλελεύθερη θεολογία

Θεολογία της απελευθέρωσης

Θεολογία του Τρίτου κόσμου

Ορθόδοξη θεολογία

Παλαιο-ορθοδοξη

Αφηγηματική θεολογία

Μεταμοντέρνα θεολογία

Ρεβιζιονιστική θεολογία

Υπερβατική θεολογία

                          ------------------------------------------------------------

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ : ΔΟΓΜΑ, ΚΛΑΔΟΙ, ΑΙΡΕΣΕΙΣ


Οι βασικές διαφορές μεταξύ Χριστιανών Ορθοδόξων και Καθολικών




ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ενωμένη με τους Καθολικούς μέχρι το 1054, οπότε και επήλθε οριστικά ο χωρισμός Της από εκείνους.

Ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος βέβαια (330-379 μ.Χ.), τον οποίο ως γνωστόν, αναγνωρίζουν ως Άγιο και Μέγα και οι Καθολικοί, είχε μιλήσει από τον 4ο ακόμη αιώνα για τα σφάλματα των Καθολικών, λέγοντας χαρακτηριστικά:
« Εάν συνεχισθή η εναντίον μας οργή του Θεού, ποια βοήθεια μπορεί να μας προσφέρει η Δυτική αλαζονεία και υπεροψία;
Αυτοί ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε θέλουν και ανέχονται να την μάθουν, αλλά καθώς είναι προκατειλημμένοι από αστηρίκτους υποψίας... εμάχοντο εκείνους που τους έλεγαν την αλήθειαν και εστήριζαν την αίρεσιν με την στάσιν τους.

Εγώ μάλιστα σκέπτομαι να γράψω προς τον πρώτον (τον Πάπα Ρώμης Δάμασον) και κορυφαίον από αυτούς... ότι ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε καταδέχονται να ακολουθήσουν την οδόν δια της οποίας θα ηδύναντο να την μάθουν... και να μην θεωρούν ως αρετήν την υπερηφάνειαν, η οποία είναι αμάρτημα αρκετόν να δημιουργήση, από μόνον του αυτό, έχθραν προς τον Θεόν » (Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ 1, 304).

Τον 4ο επίσης αιώνα, το 381 μ.Χ., η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος με τον τρίτο Κανόνα της, όρισε ότι ο Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως έχει τα πρωτεία τιμής μετά τον Επίσκοπο Ρώμης, επειδή η Κωνσταντινούπολη ήταν η «νέα Ρώμη». Στον Επίσκοπο Ρώμης ανεγνώριζε «πρεσβεία τιμής», επειδή υπήρξε η αρχαιότερη πρωτεύουσα του Βυζαντινού κράτους.

Τρεις αιώνες αργότερα, το 680 μ.Χ., η Έκτη Οικουμενική Σύνοδος υπέδειξε στους Καθολικούς ορισμένες καινοτομίες τους, αλλά αυτοί δεν έδωσαν σημασία. Η Δύση προχωρούσε για τον χωρισμό.
Ώσπου φτάνουμε στον 9ο αιώνα, κατά τον οποίο, προς έκπληξη όχι μόνο των Ανατολικών αλλά και των Δυτικών ακόμη, ο Πάπας θέλησε να εμφανιστεί «Θείω δικαίω» (!), άρχοντας της Εκκλησίας και όλου του κόσμου, πάνω από όλους τους Πατριάρχες και τις Οικουμενικές Συνόδους (οι Οποίες του αναγνώριζαν το πρωτείο τιμής, το προβάδισμα δηλαδή μεταξύ ίσων, ωστόσο εκείνος αξίωσε υπέρτερη εξουσία)!!! Από φιλοδοξία ανακατεύθηκε στα εσωτερικά ζητήματα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιγνάτιος και ο Φώτιος.
Από εκείνη τη χρονική στιγμή και μετά, επειδή οι Δυτικοί, όλο και περισσότερο απομακρύνονταν από την Ιερή Παράδοση της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας, οι Ανατολικοί τόσο περισσότερο δεν συμφωνούσαν με τις αυθαίρετες καινοτομίες τους. Το Σχίσμα στην Εκκλησία του Χριστού, ήταν πλέον κάτι παραπάνω από ορατό.

Τέλος, το 1054 φτάσαμε στον οριστικό χωρισμό. Συνέβη το εξής γεγονός: Τριμελής αντιπροσωπεία απεσταλμένη δήθεν από τον Πάπα Λέοντα τον 9ο (ο οποίος εν τω μεταξύ είχε πεθάνει), αφού προκάλεσε πολλά επεισόδια στην Κωνσταντινούπολη, όρμησε με βρισιές στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας κατά τη διάρκεια της Θείας Λατρείας, και ο Καρδινάλιος Ουβέρτος άφησε πάνω στην Αγία Τράπεζα έγγραφο, με το οποίο αναθεμάτιζε τον τότε Ορθόδοξο Πατριάρχη Κωνσταντίνο Μιχαήλ Κηρουλάριο και όλους τους Ορθόδοξους σαν αιρετικούς!

Από τότε οι Καθολικοί έπαψαν να έχουν επικοινωνία με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως επίσης και με τα τέσσερα άλλα Πατριαρχεία, γεγονός θλιβερό που έρχεται σε αντίθεση με τον Ευαγγελικό Νόμο, ο Οποίος δεν θέλει να υπάρχει Σχίσμα μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, στο 2012, όπου οι Καθολικοί αντί να αναθεωρήσουν την στάση τους και να επανέλθουν από εκεί που έφυγαν, ζητούν από την Ορθόδοξη Εκκλησία να αρνηθεί την αρχαία Αγία της Πίστη και να υποταχθεί στον Πάπα της Ρώμης!

Ας δούμε όμως παρακάτω τις βασικές δογματικές διαφορές μας με τους Καθολικούς:
1) Στο Σύμβολο της Πίστεως (“Πιστεύω”), πρόσθεσαν αυθαίρετα την φράση «και εκ του Υιού εκπορευόμενο» (filioque), διδασκαλία ξένη που δεν υπάρχει στο Ευαγγέλιο. Αντιθέτως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, Λέει καθαρά ότι το Άγιο Πνεύμα παρά τους Πατρός εκπορεύεται (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 15, Εδάφιο 26), γεγονός που ανεγνώρισαν και επικύρωσαν η Πρώτη και η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος.

2) Οι Καθολικοί υποστηρίζουν πως ο Πάπας έχει το αλάθητο! Η Αίρεση των Καθολικών, το 1870, κατά την πρώτη Βατικάνιο Σύνοδο, ανεγνώρισε το αλάθητο. Δηλαδή, πως όταν μιλάει ο εκάστοτε Πάπας περί πίστεως από καθέδρας, είναι αλάνθαστος!

Αυτή όμως η ιδέα, ότι ο εκάστοτε Πάπας δεν κάνει λάθη, είναι αντίθετη προς την Αγία Γραφή και την Αποστολική Παράδοση, διότι σημαίνει Απόλυτη Θεοπνευστία!
Εμείς γνωρίζουμε, ότι Απόλυτα Θεόπνευστοι και συνεπώς αλάθητοι, ήσαν μόνο οι Άγιοι Απόστολοι, οι οποίοι Φωτίστηκαν ιδιαιτέρως από το Άγιο Πνεύμα, και είπαν και έγραψαν αυτά που είδαν και άκουσαν (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 6, Εδάφιο 10, και, Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 14, Εδάφιο 26, και, Κεφάλαιο 16, Εδάφιο 13).

Εξ άλλου, οι Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ουδέποτε ζήτησαν να γίνει το δικό τους θέλημα, αλλά συζητούσαν αρκετά, όλοι μαζί οι Φωτισμένοι Άγιοι Απόστολοι, και κατόπιν, κατέληγαν με αυτόν τον τρόπο, στα Θεόπνευστα Συμπεράσματά τους, και ουδέποτε με τον δικτατορικό τρόπο που ενεργεί ο Πάπας, ο οποίος έφθασε στο σημείο να ανακηρύξει τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου και αντιπρόσωπο του Χριστού, ορατή κεφαλή της Εκκλησίας (το λεγόμενο «πρωτείο του Πάπα») και αλάνθαστο διδάσκαλο της Χριστιανικής Πίστεως!!! Κι αυτό συμβαίνει, ενώ η Καινή Διαθήκη Αναφέρει σαφέστατα, πως μόνο ο Χριστός είναι η Κεφαλή και ο Αρχηγός της Εκκλησίας, τόσο της Στρατευομένης εδώ στη Γη, όσο και της Θριαμβευούσης Εκκλησίας στον Ουρανό (Προς Εφεσίους Επιστολή, Κεφάλαιο 1, Εδάφια 22-23).

3) Οι Καθολικοί επέβαλαν στους κληρικούς τους την υποχρεωτική αγαμία! Ενώ, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση, ο Κληρικός είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ Γάμου και αγαμίας.

4) Διδάσκουν ότι υπάρχει το καθαρτήριο πυρ, γεγονός που δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση! Δηλαδή, ότι οι ψυχές μετά τον θάνατο, καθαρίζονται από κηλίδες αμαρτιών, που δεν είχαν καθαριστεί όταν ζούσαν με το σώμα στη Γη!
Από την άλλη, η Καινή Διαθήκη μας Διδάσκει με σαφήνεια, πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με την Σταυρική Του Θυσία, Αναδείχθηκε "Ιλασμός περί των αμαρτιών μας", δηλαδή, η Χάρη του Χριστού που Προήλθε από την Σταυρική Του Θυσία, Δίνει την άφεση των αμαρτιών για όσο είμαστε στη Γη και Εξομολογούμαστε (Α' Καθολική Επιστολή Ιωάννου, Κεφάλαιο 2, Εδάφιο 2).
Και ακόμα, πως όταν φύγουμε από την ζωή αυτή, δεν θα υπάρξει καμία κάθαρση των ψυχών μας, παρά μονάχα η Κρίση τους από τον Κύριο.

5) Διδάσκουν τα περί αξιομισθίας των Αγίων, μία ακόμα αυθαίρετη διδασκαλία, η οποία και αυτή δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση!
Αξιομισθία των Αγίων σημαίνει, πως τα καλά έργα της Θεοτόκου και των Αγίων, είναι περισσότερα από όσα χρειάζονται για να σωθούν αυτοί, και επομένως περισσεύουν και για τους άλλους ανθρώπους, που δεν έχουν τέτοια έργα. Τα καλά λοιπόν έργα που περισσεύουν από τους Αγίους, νομίζει ο Πάπας πως μπορεί να τα διαθέτει (!) για την συγχώρηση αμαρτιών άλλων ανθρώπων, που υστέρησαν σε έργα αρετής ή πέθαναν αμαρτάνοντες!

Αντιθέτως, ο Κύριος και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, μας Διαβεβαιώνουν πως η κάθε ψυχή, θα Κριθεί σύμφωνα με τις πράξεις της και μόνο, δηλαδή, πως ο Θεός θα Κρίνει τον καθένα, σύμφωνα με τα έργα του και μόνο.

6) Διδάσκουν ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα (με τη λεγόμενη «άσπιλη σύλληψη»), ενώ η Αλήθεια της Αγίας μας Εκκλησίας μας Υποδεικνύει, ότι το Άγιο Πνεύμα Την Καθάρισε από κάθε μολυσμό της προπατορικής αμαρτίας, όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε κατά τον Ευαγγελισμό Της «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε» (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 1, Εδάφιο 35).

7) Έχουν πέσει στην αίρεση της Μαριολατρείας, αφού πιστεύουν ότι η Θεοτόκος ανελήφθη όπως ο Χριστός και την λατρεύουν σαν θεά! Ενώ όπως μας Διδάσκει η Αγία μας Εκκλησία μέσα από την Ιερή Παράδοση, το Σώμα Της ανελήφθη στους Ουρανούς την τρίτη ημέρα από την Κοίμησή Της, για να μην γνωρίσει φθορά, διότι «δεν ήταν δυνατό να παραμείνει κάτω από τη γη το Σώμα Εκείνης, χάριν της Οποίας ο Θεός έπλασε όλο τον κόσμο» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος).

8) Τέλος, οι Καθολικοί επιδεικνύουν αιρετική συμπεριφορά και στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Δεν Βαπτίζουν όπως Δίδαξε ο Κύριος (Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 16, Εδάφιο 16, και Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 28, Εδάφιο 19), αλλά ραντίζουν!
Βαπτίζω σημαίνει βυθίζω, βουτάω εξ ολοκλήρου στο νερό. Αντιθέτως, εκείνοι κατήργησαν την τριπλή κατάδυση και ραντίζουν απλώς και μόνο τον βαπτιζόμενο.

Εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι ραντίζουμε κατ’εξαίρεση το νήπιο, μόνο σε περίπτωση ύψιστης ανάγκης, μόνο δηλαδή όταν κινδυνεύει να πεθάνει αβάπτιστο (οπότε και του κάνουμε Αεροβάπτισμα),και αργότερα εάν ζήσει κάνουμε μόνο το Χρίσμα.

Οι Καθολικοί το Χρίσμα το τελούν στα αγόρια στην ηλικία των 14ων ετών και στα κορίτσια στην ηλικία των 12 ετών, ενώ εμείς σε νηπιακή ηλικία μαζί με το Βάπτισμα, και κατόπιν τα Κοινωνούμε, κάνοντας έτσι πράξη τα Θεόπνευστα Λόγια των Αγίων Πατέρων μας, οι οποίοι Διδάσκουν πως κατά τον νηπιοβαπτισμό υπάρχει ωφέλεια Πνευματική, την οποία ο άνθρωπος λαμβάνει ακόμα και χωρίς να καταλαβαίνει κάτι. Μιλάνε για την Πνευματική Ωφέλεια, που προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα και που λαμβάνει κάποιος στο Βάπτισμα και στο Χρίσμα, η Οποία εργάζεται μυστικά στο πνεύμα του βαπτιζόμενου, ενώ τονίζουν πως κατά το Μυστήριο του Χρίσματος, ο βαπτιζόμενος δέχεται από νήπιο ακόμη τα Χαρίσματα και τις Δωρεές του Αγίου Πνεύματος.

Όσο για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οι Καθολικοί χρησιμοποιούν άζυμο άρτο και από το 1200 και μετά, έπαψαν να μεταδίδουν στους πιστούς το Σώμα και το Αίμα όπως εμείς, αλλά μεταδίδουν μόνο αγιασμένο άρτο!

Όμως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Είπε καθαρά πως «αλήθεια, αλήθεια σας λέω, αν δεν φάτε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα του, δεν έχετε ζωή μέσα σας. Εκείνος που μου τρώει τη σάρκα και μου πίνει το αίμα έχει ζωή αιώνια, κι εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα» (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 6, Εδάφιο 53-54).

Τέλος, το Ιερό Ευχέλαιο οι Καθολικοί το τελούν μόνο προ του θανάτου ως εφόδιο, ενώ αντιθέτως η Αγία Γραφή μας Διδάσκει πως το Ιερό Ευχέλαιο, τελείται για τους πιστούς προς ίαση όταν αυτοί ασθενούν (Επιστολή Ιακώβου, Κεφάλαιο 5, Εδάφιο 14). Πάνω στο Θέμα αυτό, οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας μας, Διδάσκουν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος πως τα Εφόδια προ του θανάτου για τους Χριστιανούς, είναι η Εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία.



                   --------------------------------------------------------------------------





Οι Προτεστάντες ρωτούν: Γιατί να είμαι Ορθόδοξος;



Οι Προτεστάντες ρωτούν: Γιατί να είμαι Ορθόδοξος;


Ν. Μ. πρώην Προτεστάντη αιρεσιάρχη   


Το ερώτημα αυτό, που ίσως φαίνεται τόσο αφύσικο σε έναν πιστό Ορθόδοξο, έχει μεγάλη σημασία για κάποιον που ΔΕΝ πιστεύει στην Ορθόδοξη πίστη, ή έχει μικρή   σχέση με αυτήν. Ως πρώην ιδρυτής Προτεσταντικής ομάδας, και νυν Ορθόδοξος, πιστεύω ότι αξίζει να δώσω μια απάντηση από την παλιά μου εμπειρία, μέσα από την οπτική γωνία ενός Προτεστάντη, και πρώην ορκισμένου εχθρού της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πώς βλέπει λοιπόν ένας Προτεστάντης την Ορθοδοξία; Και τι μπορεί να τον κάνει να την εκτιμήσει;  

1. Μια αρνητική εικόνα στην Ορθοδοξία

Οι ποιμένες του Προτεσταντισμού εδώ στην Ελλάδα, όταν αναφέρονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σχεδόν πάντοτε το κάνουν με ένα επικριτικό πνεύμα. Και πράγματι, μέσα από την οπτική του Δυτικού ευσεβιστικού ανθρώπου, βρίσκουν πολλά ενοχλητικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας. Ας δούμε λοιπόν πρώτα, ποια είναι μερικά βασικά πράγματα που ενοχλούν έναν Προτεστάντη, από όσα βλέπει στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

A. Η αμάθεια του "όχλου"  

Όταν ένας Προτεστάντης συζητάει με έναν τυχαίο Ορθόδοξο, και αρχίζει να του αραδιάζει επιχειρήματα, (συνήθως από την Αγία Γραφή), στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει μπροστά του έναν άνθρωπο άσχετο, και συνήθως "άγευστο" της Χριστιανικής πίστης, και συχνά φανατικό "οπαδό", και όχι ενσυνείδητο πιστό. Πράγματι, ο μέσος Ορθόδοξος, έχει ασχοληθεί με την Ορθόδοξη Εκκλησία, πολύ λιγότερο από ό,τι έχει ασχοληθεί με την ποδοσφαιρική ομάδα του, με την ξένη λογοτεχνία, με την επιστήμη, ή με τον... Βουδισμό! Έτσι, στα μάτια του Προτεστάντη, ο άνθρωπος αυτός, δεν είναι κάποιος που ΔΕΝ γνωρίζει την Ορθόδοξη πίστη, αλλά φαντάζει ως ένας εκπρόσωπος της... Ορθοδοξίας! Τους βλέπουν κάπως "αφ' υψηλού", σαν τους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού, που έλεγαν: "ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοί εισι!" (Ιωάννης 7/ζ: 49).


B. Η ανεπάρκεια πρεσβυτέρων

Στα μάτια ενός Προτεστάντη, τα σκάνδαλα του Ορθόδοξου κλήρου, αποτελούν "επιβεβαίωση" της ορθότητας της επιλογής του, σε κάτι άλλο εκτός Ορθοδοξίας. Ο κάθε σχεδόν παπάς, στα μάτια τους φαίνεται ως "εχθρός", "μισθοφόρος του εχθρού", "απατεώνας", "λύκος άρπαγας", "ανήθικος" και "εκμεταλλευτής". Κυρίως όμως, ο φανατισμός και η εχθρότητα που διαφαίνεται ή εκδηλώνεται από κάποιους από αυτούς, είναι ο πλέον απωθητικός παράγοντας.


Γ. Έλλειψη ενοριακής συνοχής  

Ενώ οι περισσότεροι Προτεστάντες, στις συναθροίσεις τους, έχουν ζεστές κοινωνικές σχέσεις, στις περισσότερες Ορθόδοξες ενορίες, παρατηρούν το ακριβώς αντίθετο. Οι ενορίτες νιώθουν ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, και αυτό για έναν Προτεστάντη, αποτελεί δείγμα έλλειψης της Χριστιανικής αγάπης, την οποία νιώθει ότι κατέχει στις μειονοτικές συνάξεις της ομάδας του, όπου όλοι γνωρίζονται με όλους, και έχουν στενότερη επαφή, λόγω της κοινής τους ιδιαιτερότητας.


Δ. Ο τρόπος λατρείας  

Οι Προτεστάντες, θεωρούν τον τρόπο της Ορθόδοξης λατρείας, ως "εξω-Βιβλικό". Τους ενοχλούν οι εικόνες, οι ψαλμωδίες, οι ναοί, τα μυστήρια, τα άμφια, οι ακολουθίες, οι ιεροί κανόνες, κλπ. Ο,τιδήποτε έχουν διδαχθεί, ότι δεν ανήκει στο "πρωτοχριστιανικό Βιβλικό" πρότυπο λατρείας, δεν το θεωρούν "έγκυρο" Χριστιανικά, και το αποκαλούν: "ανθρώπινες παραδόσεις". Και ακόμα, τους ενοχλεί η "ασυδοσία" που φαίνεται να επικρατεί στην Ορθόδοξη ζωή και λατρεία, τόσο μεταξύ των λαϊκών, όσο και μεταξύ των κληρικών και των συμπεριφορών τους. Συνηθισμένοι από την πειθαρχημένη ζωή της ομάδας τους, θεωρούν την Ορθόδοξη πίστη "κέντρο διερχομένων".

Από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι οι Προτεστάντες, (αλλά και οι Δυτικο-θρεμμένοι  "ορθόδοξοι" της εποχής μας που προβάλλουν ενστάσεις για την πίστη μας), μένουν κυρίως στο φαινόμενο, στη "συμπτωματολογία". Δεν διεισδύουν σε βάθος, στις αιτίες από τις οποίες προκύπτει το κάθε τι. Στέκονται στην επιφάνεια, και τους διαφεύγει η ουσία. Γενικεύουν το "όλον", και τους διαφεύγει το "επί μέρους". Και αγνοούν σημαντικές παραμέτρους της Χριστιανικής πίστης, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν, "πόσο έγκυρα είναι μερικά πράγματα που διδάχθηκαν ως δεδομένα" στον Προτεσταντισμό;

Εν τέλει, αποτυγχάνουν να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ να δουν τα πράγματα από την οπτική του πιστού Ορθοδόξου. Γιατί μόνο έτσι, θα μπορέσουν να αντιληφθούν, το μεγαλείο της Ορθοδοξίας. Αν δεν προσπαθήσεις να κατανοήσεις τον άλλον, και τον τρόπο που σκέφτεται, ΠΟΤΕ δεν θα καταφέρεις να κατανοήσεις σε βάθος, ούτε τη συμπεριφορά του, ούτε τη "συμπτωματολογία" της πίστης του. Και αυτός είναι ο λόγος, που ΠΡΙΝ απαντήσω στο ερώτημα: "Γιατί να είμαι Ορθόδοξος;", θέλησα να δείξω πρώτα, τι είναι εκείνο που απωθεί έναν Δυτικο-θρεμμένο, από την Ορθοδοξία.

Αφού ανέπτυξα τους λόγους που κάποτε με έκαναν να μισώ την Ορθοδοξία, ας αναπτύξω τώρα, μερικούς λόγους, που έκαναν εμένα τον ίδιο να αγαπήσω την Ορθοδοξία, να διαλύσω  την αιρετική ομάδα που είχα δημιουργήσει μέσα στην άγνοιά μου, και να ενταχθώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου.

2. Η πηγή τής Χριστιανικής πίστεως  

Το πρώτο βασικό πράγμα που αποτελεί επαρκή και σοβαρό λόγο για να είναι κάποιος χριστιανός (με την ευρεία έννοια του όρου), Ορθόδοξος, είναι να κατανοήσει τη σημαντικότητα της πηγής της πίστεως.

Ένας Προτεστάντης, έχει διδαχθεί (και έχει αποδεχθεί χωρίς έλεγχο και τεκμηρίωση), ότι δήθεν η πηγή της Χριστιανικής πίστης, είναι η Αγία Γραφή, και ότι τίποτα δεν πρέπει να δεχόμαστε έξω από αυτή. Μάλιστα, πιστεύει ότι η Αγία Γραφή αποτελείται από 66 βιβλία, χωρίς ποτέ να του έχουν εξηγήσει, για ποιο λόγο αφήνουν έξω από αυτή, τα 10 εκείνα βιβλία, που δέχονται οι Ορθόδοξοι.
Όταν ο άνθρωπος αυτός μάθει ότι η Αγία Γραφή έχει άλλα 10 βιβλία, ότι ΔΕΝ είναι "η πηγή της Χριστιανικής πίστης", αλλά ότι η πηγή της Χριστιανικής πίστης είναι "η εν Αγίω Πνεύματι" εμπειρία της Εκκλησίας διαχρονικά, (αυτό που λέμε: Ιερά Παράδοση), και ότι η Καινή Διαθήκη έχει συλλεχθεί  από την Ορθόδοξη Εκκλησία του 4ου αιώνα μ.Χ., τότε κλονίζεται. Κατανοεί ότι "κάτι δεν πάει καλά" σε όσα του δίδαξε ο Προτεσταντισμός ως "αληθινά" και "αναμφισβήτητα". Η ίδια η βάση της πίστης του, έχει καταστραφεί ανεπανόρθωτα. Κατανοεί, ότι δεν είναι δυνατόν, να απορρίπτει την Ορθόδοξη Εκκλησία που του έδωσε την Αγία Γραφή, και να δέχεται μόνο την Αγία Γραφή, που είναι παράγωγο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και αν ο άνθρωπος είναι λογικός και αγαπάει την αλήθεια, θα θελήσει να δει τα πράγματα μέσα από την Ορθόδοξη προοπτική, και να κατανοήσει τον πραγματικό "στύλο και εδραίωμα της αληθείας", που είναι "η Εκκλησία" (Α΄ Τιμόθεον 3/γ΄ 15), και όχι η Αγία Γραφή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν, είναι εκείνη η Εκκλησία, που ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΠΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΒΑΣΗ για την πηγή της πίστεως, σε αντίθεση με τον Προτεσταντισμό. Στηρίζεται στην εν Αγίω Πνεύματι ζωή των αγίων, και μαρτυρείται ιστορικά, από την αρχή ως σήμερα.

Κατανοώντας το αυτό ένας Προτεστάντης, παύει πλέον να λέει: "πού το λέει η Αγία Γραφή αυτό που κάνετε;" Γιατί πλέον, αντιλαμβάνεται, ότι είτε το λέει η Αγία Γραφή, είτε όχι, αρκεί να το πει η Εκκλησία εν Αγίω Πνεύματι, για να είναι έγκυρο και αποδεκτό, ως τρόπος λατρείας του Θεού.

3. Ιστορική μαρτυρία  

Παράλληλα, έτσι ο άνθρωπος αυτός, μπαίνει σε μια πορεία αναζήτησης της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ Εκκλησίας. Πέραν από τους ισχυρισμούς του καθενός, για τι δήθεν πίστευαν ή έκαναν οι πρώτοι Χριστιανοί στη λατρεία τους, υπάρχουν ιστορικά ντοκουμέντα, πρωτοχριστιανικά κείμενα και αρχαιολογικές ανακαλύψεις, που δείχνουν, ότι οι Χριστιανοί, από την αρχή κιόλας, λάτρευαν τον Θεό με τον Ορθόδοξο τρόπο, και όχι με τον Προτεσταντικό. Υπήρχαν Σύνοδοι , ειδικό ιερατείο, εικόνες, άμφια, τιμή αγίων και ιερών λειψάνων, καθορισμένα δόγματα, Θεία Λειτουργία , εξομολόγηση , ευχέλαιο, χρίσμα, μνημόσυνα , σταυρός , νηστεία , εορτές... Τα πάντα ήταν έτσι απ' αρχής, και μόνο σε ασήμαντες λεπτομέρειες άλλαξε το τυπικό τους. Όλα αυτά, αν ένας Προτεστάντης τα διαβάσει στις αρχαίες ιστορικές πηγές, καταλαβαίνει ότι όλα όσα του έμαθαν οι ηγέτες του, ήταν μια αυθαίρετη και ψευδής εικόνα για την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία. Και αντιλαμβάνεται, ότι αυτό που μισεί στην Ορθόδοξη λατρεία ως "εξωβιβλικό", είναι αυτό ακριβώς που μας παρέδωσε ο Ίδιος ο Κύριος!
Η ιστορική έρευνα, είναι σίγουρο, ότι θα οδηγήσει έναν καλής προαίρεσης άνθρωπο, στην Ορθόδοξη λατρεία, μακριά από Προτεσταντικά εφευρήματα του 16ου αιώνα.


4. Αποστολική Διαδοχή  

Το επόμενο εξ' ίσου σοβαρό ζήτημα, που κάνει κάποιον να κατανοήσει, ότι δεν μπορεί να ισχυρίζεται "χριστιανικότητα" έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι το θέμα της αποστολικής διαδοχής. Καθώς μελετάει τις αρχαίες Χριστιανικές πηγές, κατανοεί εδάφια της Αγίας Γραφής, τα οποία χωρίς αυτή τη γνώση, εύκολα παλιά παρερμήνευε, ή αγνοούσε. Κατανοεί, ότι η Εκκλησία λειτουργεί με το θεόδοτο Συνοδικό σύστημα. Ότι το σύστημα αυτό, είναι η εγγύηση της ενότητας, της συνοχής, και της εν Αγίω Πνεύματι ζωής της Εκκλησίας.

Η μελέτη αυτή, θα τον οδηγήσει στο να αντιληφθεί, ότι εξ αρχής, στην Εκκλησία του Χριστού, κανείς δεν ενεργεί αυθαίρετα, χωρίς εξουσία. Αλλά υπάρχει μια κλιμάκωση εξουσιοδότησης, που ξεκινάει από τον Ίδιο τον Θεό Πατέρα, και καταλήγει μέσω του επισκόπου της κάθε πόλης, στον  τελευταίο Χριστιανό. Τότε ξυπνάει από τον Προτεσταντικό του λήθαργο, και κατανοεί ότι η εξουσία του Επισκόπου, δεν είναι "ανθρωποποίητη", αλλά βασικό Χριστιανικό δόγμα πίστης. Και αρχίζει να αναρωτιέται, για την πηγή της εξουσίας των Προτεσταντών ηγετών του, (ίσως και του ιδίου του εαυτού του, αν παριστάνει τον πρεσβύτερο σε κάποια από τις συνάξεις αυτές). Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να ποιμαίνουν τους άλλους;

Με έκπληξη, αντιλαμβάνεται, ότι η Εκκλησία ποτέ δεν αποστάτησε, (όπως του είπαν κάποιοι), αλλά πορεύεται στην ιστορία πάντοτε σε συνέργεια και ενότητα με τον Κύριο Ιησού Χριστό, εν Αγίω Πνεύματι. Και αυτή την αποστολικότητα, τη βρίσκει ΜΟΝΟ στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν μαθαίνει τους λόγους και τον τρόπο που δημιουργήθηκε το σχίσμα με τους Παπικούς. Τότε ο δρόμος προς την Ορθοδοξία είναι πλέον γι' αυτόν μονόδρομος.

5. Συνεπείς βιωματικές απαντήσεις  

Όλα τα ανωτέρω, του δίνουν πλέον συνεπείς απαντήσεις, για όλα εκείνα για τα οποία κάποτε κατηγορούσε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατανοεί πλέον τους λόγους της "ασυδοσίας" σε πολλούς λαϊκούς και κληρικούς της Ορθοδοξίας. Αντιλαμβάνεται ότι στο Συνοδικό Σύστημα, όπου δεν υπάρχει "πυραμιδοειδής" ιεραρχία με απόλυτες μονολιθικές εξουσίες, είναι φυσικό να υπάρχουν διαφωνίες και συγκρούσεις μεταξύ επισκόπων, σε επουσιώδη ζητήματα. Κατανοεί ότι σε μια λατρεία ελευθερίας, τα ίδια συνέβαιναν πάντοτε στον λαό του Θεού, και ότι το χωράφι του Χριστού είχε, έχει και θα έχει ζιζάνια ! Γνωρίζει πλέον τι, γιατί, και πώς πρέπει να το πιστεύει. Έτσι, κατανοεί, ότι αντί να επικρίνει τη διαγωγή των άλλων, καλύτερα θα ήταν να επικεντρώνεται στη δική του ζωή και διαγωγή, που ξέρει πολύ καλά, ότι ούτε ήταν, ούτε είναι όπως θα όφειλε να είναι ενώπιον του Θεού. Και αντί να περιμένει από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα, θα ήταν καλύτερα ο ίδιος να προσπαθήσει να δημιουργήσει έναν κύκλο πιστών αδελφών του γύρω του, με τους οποίους να έχει τη Χριστιανική κοινωνία που επιθυμεί. Γιατί και ο ίδιος δεν είναι αμέτοχος σε ευθύνες απέναντι στους άλλους.     
                                       
6. Δογματικό ξεκαθάρισμα  

Είτε όμως ήταν κάποιος Προτεστάντης, είτε όχι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκει και κάτι ακόμα, που πουθενά αλλού δεν μπορεί να συναντήσει. Βρίσκει την ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ. Γιατί ακόμα και ως "κοσμοείδωλο" αν θελήσει να δει κάποιος (παρά φύσιν) την Ορθοδοξία, και πάλι η ανωτερότητά της είναι πασιφανής, με κάθε ανθρωποποίητο κοσμοείδωλο, κάθε φιλοσοφίας, θρησκείας ή ιδεολογίας. Γιατί μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Θεού στα ζητήματα της ζωής και της σωτηρίας. είναι φυσικό να υπάρχουν πληθώρα κληρικών και λαϊκών που εκμεταλλεύονται την ελευθερία αυτή κυρίως προς ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ βλάβη. Και ότι σε μια τέτοια πίστη ελευθερίας, είναι φυσικό να υπάρχουν ψευτοχριστιανοί και καιροσκόποι. Άλλωστε, ήδη πλέον ο άνθρωπος αυτός, γνωρίζει ότι μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος, τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ τρόπο που μπορεί να γνωρισθεί ο Θεός ως πρόσωπο, και την έννοια του προσώπου εν Ιησού Χριστώ.

Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος έναν δοκιμασμένο τρόπο ψυχοθεραπείας, με πειραματική επιβεβαίωση στο πρόσωπο των αγίων.

Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει κάποιος, γιατί ο Θεός είναι Τριαδικός, και τι σημαίνει ότι "ο Θεός είναι αγάπη".

Μόνο στην Ορθοδοξία νιώθει κανείς το στοιχείο της ελευθερίας στη λατρεία του, και μαθαίνει το λόγο της θυσίας του Χριστού, μακριά από τον φόβο ενός θεού - εκδικητή .

Μόνο στην Ορθοδοξία μαθαίνει την αλήθεια για την κόλαση και τον παράδεισο, και εκτιμά το μεγαλείο της αγάπης του Θεού.

Μόνο στην Ορθοδοξία μπορεί να βιώσει από τώρα, τον Μέλλοντα Αιώνα της Βασιλείας του Θεού, μακριά από "θα" και ψεύτικες υποσχέσεις για το μέλλον, που δεν έχουν πρακτικό αντίκρισμα στον αληθινό κόσμο.

Όλα αυτά, μαζί με τα επί μέρους στοιχεία της Ορθόδοξης δογματικής, έχουν μια πληρότητα τέτοια και μια συνέπεια, που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει ο άνθρωπος. Γιατί πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει ανόθευτη τη Θεία Αποκάλυψη. Όταν ο άνθρωπος κάνει μέτρο σύγκρισης την Ορθόδοξη πίστη, βρίσκει κάθε ιδεολογία και κάθε ξένο δόγμα ανεπαρκές!

7. Η εν Αγίω Πνεύματι ζωή  

Τέλος, καθώς ο άνθρωπος βιώνει μέσα στην Ορθόδοξη πίστη και ζωή την πραγματική έννοια της Ορθοδοξίας, και καθώς αλλοιώνεται προς την ομοίωση του Θεού του και Κυρίου του Ιησού Χριστού, αρχίζει να αντιμετωπίζει τη ζωή του και τους συνανθρώπους του, με έναν τρόπο διαφορετικό, που πουθενά αλλού δεν συναντιέται.

Μαθαίνει να συγκρίνει τον εαυτό του, όχι με τους "κακούς και επικατάρατους του κόσμου", για να νιώθει εκείνος "καθαρός" και "σκεύος εκλογής", αλλά με τον ΤΕΛΕΙΟ και ΠΑΝΑΓΝΟ Κύριο Ιησού Χριστό. Και κάθε τέτοια σύγκριση αφήνει στην ψυχή του ταπείνωση και μηδαμινότητα. 

Αντιλαμβάνεται πλέον τη Χριστιανική οδό, όχι σαν "αφ' υψηλού κατάκριση" των αδελφών του, αλλά σαν συλλογική πορεία της ανθρωπότητας, προς τον σκοπό της ύπαρξής της. Κάθε φορά που ο πιστός κοιτάζει τον αμαρτωλό αδελφό του, δεν τον κατακρίνει, αλλά λυπάται βαθιά ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, γιατί μετέχει στην ίδια εκείνη ουσία, και τον πονάει. Και γνωρίζει ότι όχι μόνο η αμαρτία εκείνου, αλλά και η δική του αμαρτία, είναι λάδι στη φωτιά της κακίας του κόσμου. Και προσεύχεται και μετανοεί αντί να κατακρίνει. Και νιώθει την πτώση του άλλου σαν δική του πτώση, και αγωνιά για τη σωτηρία του.
Κάθε φορά που αμαρτάνει, δεν απελπίζεται, αλλά κοιτάζει με ελπίδα στην καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, που σταυρώθηκε για τον αμαρτωλό, και όχι για τον δίκαιο. Και ξανασηκώνεται και συνεχίζει τον αγώνα του, με ανανεωμένες δυνάμεις.

Αναζητάει ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επαφή με τον αδελφό του, με τη μοναδικότητα που διακρίνει το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, και δεν απαιτεί την ισοπέδωσή τους σε ένα καθιερωμένο νομικίστικο πρότυπο συμπεριφοράς, ηθικής και ζωής. Γι' αυτό μπορεί να προσεύχεται για ευλογία σε μια πάναγνη αγία όπως η Θεοτόκος, και ταυτόχρονα σε έναν φονιά και βιαστή άγιο. Και μπορεί να χαίρεται για τον άναρχο τρόπο λατρείας σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία, και αντί να δυσανασχετεί, να καμαρώνει για την ελεύθερη και ξεχωριστή έκφραση της πίστης του κάθε μοναδικού προσώπου απέναντι στον Θεό, χωρίς τυποποιημένες αγκυλώσεις.

Προσπερνάει τις ακαθαρσίες του κήπου της Εκκλησίας, και κάθεται στα λουλούδια του, για να απολαύσει τους ζωογόνους χυμούς τους. Και διδάσκεται από τον κάθε έναν, κατά το τάλαντο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Και εκτιμάει τη δύναμη του Θεού, που μπορεί να δημιουργεί άνθη σε έναν κήπο που διαρκώς βανδαλίζεται από κάθε είδους εχθρούς και πολέμιους.
Και καθώς σιγά - σιγά φωτίζεται ο άνθρωπος, ΜΟΝΟ στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου, Τον συναντάει "όπως είναι πραγματικά", και βιώνει μαζί Του την υπέρβαση του χρόνου, μετέχοντας στη Ζωή του Θεού.

Για όποιον γνωρίσει σωστά έστω και λίγο από το μεγαλείο και το βάθος της Ορθόδοξης πίστης, και βάλει τα πόδια του στον δρόμο της σωτηρίας, και βαδίσει έστω και για λίγο με τους αγίους, και γευτεί έστω και λίγο από το νερό της ζωής, δεν υπάρχει επιστροφή!

Ν. Μ. 


                    --------------------------------------------------------------------------------------




Προτεσταντισμός



Christian cross.svg




O Προτεσταντισμός αποτελεί έναν από τους μεγάλους κλάδους του Χριστιανισμού. Ως κίνημα Μεταρρύθμισης εμφανίστηκε το 16ο αιώνα στη Γερμανία, με πρωτεργάτη του το Μαρτίνο Λούθηρο. Το όνομα προέρχεται από την λατινική "Protestantismus" που σημαίνει διαμαρτυρία.

Η γένεση του Προτεσταντισμού

Το 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος άρχισε τη διαμαρτυρία του κατά της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Ύστερα από μελέτη της προς Ρωμαίους επιστολής του αποστόλου Παύλου, πείστηκε πως η σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου ήταν αποτέλεσμα μόνο της Θείας Χάρης και της πίστης, κι όχι των αγαθών ή μη έργων. Για το λόγο αυτό ήρθε σε σύγκρουση με το θεσμό του συγχωροχαρτιού, που έδινε τότε η Καθολική Εκκλησία για την άφεση των αμαρτιών, και πιο συγκεκριμένα με τον Γιόχαν Τέτζελ ο οποίος πωλούσε συγχωροχάρτια την εποχή εκείνη στη Γερμανία ως απεσταλμένος του Πάπα.
Στις 31 Οκτωβρίου 1517 θυροκόλλησε στην εξώπορτα του μητροπολιτικού ναού της Βιτεμβέργης τις 95 Θέσεις του, που αποτελούσαν μια ανοιχτή επίθεση εναντίον του παπισμού. Οι Αντιθέσεις, που κυκλοφόρησε ο Γιόχαν Τέτζελ προσπαθώντας να αντικρούσει τον Λούθηρο, δεν είχαν καμιά απήχηση και μάλιστα οι φοιτητές τις έκαψαν δημόσια.

Ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία ενώπιον της Δίαιτας (Βουλής) της πόλης Βορμς, στη Γερμανία, τον Απρίλιο του 1521. Η απολογία του τελείωσε με τα εξής λόγια:

Εάν δε με πείσουν, με επιχειρήματα από την Αγία Γραφή ή με αδιάσειστη λογική, δεν μπορώ να
αναιρέσω τις θέσεις μου, γιατί δεν πιστεύω στο αλάθητο του πάπα, ούτε στο αλάθητο των συνόδων, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι πολλές φορές και οι πάπες και οι σύνοδοι έχουν σφάλει και έχουν πέσει σε αντιφάσεις. Εγώ έχω πειστεί από τα βιβλικά επιχειρήματα που έχω ήδη αναφέρει, και είμαι απόλυτα ενωμένος με το λόγο του Θεού. Δεν μπορώ και δε θέλω να ανακαλέσω τίποτα, γιατί δεν είναι ορθό, και αντίθετα είναι επικίνδυνο να πράττει κανείς αντίθετα με τη φωνή της συνείδησής
του. Ο Θεός ας με βοηθήσει.

Με τα επόμενα έργα του ο Λούθηρος μεγάλωσε το χάσμα που τον χώριζε με την Καθολική Εκκλησία, ενώ βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας, κυρίως, Ευρώπης.

Ο Πάπας αφόρισε το Λούθηρο, ενώ αυτός έκαψε δημόσια τις παπικές "βούλες" που του είχαν αποσταλεί. Έτσι άρχισε μια διαμάχη, που έμελλε να τελειώσει μόνο με την απόσπαση των Προτεσταντών από την Καθολική Εκκλησία. Ένα από αυτά που κατάγγειλε ο Λούθηρος, ήταν και η ανάμειξη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην κοσμική εξουσία.

Αν και αρχικά δεν σχεδίαζε μια ευρεία μεταρρύθμιση, το πεισματικά ανυποχώρητο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά και η έντονη προσωπικότητα του ίδιου του Λούθηρου εξελίχθηκαν σε μια αντιπαράθεση που οδήγησε στη δημιουργία ενός από τους τρεις μεγάλους κλάδους, του Χριστιανισμού, μαζί με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και την Ορθοδοξία.

Βασικά δόγματα του Προτεσταντισμού

Τα βασικά δόγματα που δίδαξε ο Λούθηρος και δέχτηκαν οι οπαδοί του είναι τα εξής πέντε (οι πέντε αρχές):

Solus Christus: Μόνο ο Χριστός.

Οι Προτεστάντες χαρακτηρίζουν τα δόγματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σχετικά με τον Πάπα ως εκπρόσωπο του Χριστού επί της γης, την αρχή των αγαθών έργων, και την ιδέα για "αξιομισθίες αγίων" οι οποίες αποθηκεύονται και οι πιστοί μπορούν να επωφεληθούν από αυτές, ως άρνηση του ότι ο Χριστός είναι ο μόνος μεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Sola scriptura: Μόνο η Γραφή.

Οι Προτεστάντες δέχονται ως μόνη αυθεντία την Αγία Γραφή, ταυτίζοντάς την με την Αποκάλυψη του Θεού. Πιστεύουν ότι οι διδασκαλίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (και κατ' επέκταση, της Ορθόδοξης) συσκοτίζουν τις διδασκαλίες της Αγίας Γραφής μπερδεύοντάς τις με την εκκλησιαστική ιστορία και δόγματα που προέκυψαν στη συνέχεια.

Sola fide: Μόνο η πίστη.

Οι Προτεστάντες πιστεύουν ότι η πίστη στον Χριστό μονάχα είναι αρκετή για την αιώνια σωτηρία, σε αντίθεση με τους Καθολικούς που θεωρούν ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή, και θεωρούν ότι η διάπραξη καλών έργων επιβεβαιώνει την πίστη στον Χριστό και τη διδασκαλία Του.

Sola gratia: Μόνο η Χάρη.

Η Ρωμαιοκαθολική πίστη για τα μέσα της σωτηρίας θεωρείται από τους Προτεστάντες ως μείγμα εμπιστοσύνης στη Χάρη του Θεού και πεποίθηση στα οφέλη των καλών έργων που κάνει με αγάπη ο άνθρωπος από μόνος του. Οι Μεταρρυθμιστές πήραν τη θέση ότι η σωτηρία εξαρτάται αποκλειστικά από τα δώρα του Θεού, τα οποία διανέμει το Άγιο Πνεύμα σύμφωνα με το απολυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με τον Λούθηρο, η σωτηρία είναι δώρο που οι άνθρωποι δεν το αξίζουν, και χορηγείται από το έλεος του Θεού, ενώ ο άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίσει τη σωτηρία.

Soli Deo gloria: Δόξα μόνο στο Θεό.

Η δόξα οφείλεται αποκλειστικά στο Θεό, αφού η σωτηρία οφείλεται αποκλειστικά στο δικό Του θέλημα και δράση - όχι μόνο στο δώρο της εξιλαστήριας θυσίας του Χριστού στο σταυρό, αλλά επίσης στο δώρο της πίστης σ' αυτή την εξιλέωση, η οποία δημιουργείται στην καρδιά του Χριστού από το Άγιο Πνεύμα. Οι μεταρρυθμιστές πίστευαν ότι τα ανθρώπινα όντα, οι Πάπες, ακόμα και οι άγιοι, δεν αξίζουν τη δόξα που τους αποδίδεται.

Άλλα βασικά δόγματα του Προτεσταντισμού είναι τα εξής:

Η Αγία Γραφή μπορεί να ερμηνεύεται κατά συνείδηση.

Η ιεροσύνη δεν είναι ιδιαίτερο μυστήριο, αλλά κάθε Χριστιανός είναι ιερέας.

Ο γάμος είναι θεμιτός για τους λειτουργούς της εκκλησίας (πράγμα που ήδη ίσχυε από τα αρχαία χρόνια στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά όχι στη Ρωμαιοκαθολική).

Η Θεία Λειτουργία πρέπει να γίνεται, όχι στη λατινική γλώσσα, αλλά στις τοπικές, κατανοητές για τον απλό κόσμο, γλώσσες. (Άρνηση του καθολικού δόγματος για τις "τρεις ιερές γλώσσες". Η θέση αυτή συμπίπτει με τη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας).

Τα μοναδικά μυστήρια που είναι πραγματικά και ολοκληρωμένα είναι το Βάπτισμα και η Θεία Ευχαριστία.

Δύο από τους πρωτεργάτες της Μεταρρύθμισης, ο Έρασμος και ο Λούθηρος, εξέφραζαν διαφορετικές απόψεις από την Καθολική Εκκλησία ως προς το πρωτείο των Γραφών. Η Καθολική αρχή (που είναι κοινή με της Ορθόδοξης Εκκλησίας) δίδασκε την υπεροχή της Εκκλησίας επί της Γραφής, καθώς η Καινή Διαθήκη γράφτηκε για να υπηρετεί την Εκκλησία, η οποία κατά το 2ο μ.Χ. αιώνα, αποδέχτηκε ορισμένα κείμενα της Γραφής και απέρριψε άλλα καθώς συνέτασσε τον Κανόνας της Αγίας Γραφής. Σύμφωνα όμως με την κοινή παράδοση του Έρασμου και του Λούθηρου η Εκκλησία δεν είναι αλάθητη, ενώ πρέπει να είναι διάκονος του λόγου του Θεού, ο οποίος ταυτίζεται με την Αγία Γραφή και θεωρείται ότι υπήρξε πριν από την Εκκλησία και είναι το θεμέλιο της.
Εκεί που ο Έρασμος διαφωνούσε με τον Λούθηρο ήταν η διδασκαλία του τελευταίου ως προς τον προορισμό του ανθρώπου, δηλ. ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και τους πρέπει καταδίκη. Σύμφωνα με τον Λούθηρο, η σωτηρία είναι δώρο που δεν το αξίζουν, και χορηγείται από το έλεος του Θεού, ενώ ο άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίσει τη σωτηρία. Πίστευε ότι οι διδασκαλίες της Εκκλησίας για τα πνευματικά οφέλη από τη νηστεία, οι πωλήσεις αφέσεων, τα προσκυνήματα, έτρεφαν την ανθρώπινη υπερηφάνεια και υπεροψία και έκαναν τον πιστό να νοιώθει σίγουρος για τη σωτηρία του.

Έτσι, ο Λούθηρος με τον Ιωάννη Καλβίνο κήρυξαν ότι η ανθρωπότητα είναι αμαρτωλή και διεφθαρμένη και το χάσμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού είναι πολύ μεγάλο για να υπερνικηθεί από ανθρώπινα έργα. Μόνο ο Θεός μπορεί να σώσει τον άνθρωπο ενώ ούτε και ο πιο χαρισματικός δεν αξίζει μία θέση μεταξύ των εκλεκτών.

Εξέλιξη του Προτεσταντισμού

Σύντομα ο Προτεσταντισμός έπαψε να είναι ενιαίο δόγμα. Δημιουργήθηκαν διάφορες παραλλαγές του, απ' τις οποίες πιο σημαντικές είναι αυτή των Ζβιγγλιανών (από τον ιδρυτή της Ζβίγγλιο) και των Καλβινιστών (από τον Καλβίνο). Οι παραλλαγές αυτές ξεκίνησαν από την Ελβετία, αλλά διαδόθηκαν και σε άλλες χώρες, όπως στη Γερμανία, ΟλλανδίαΓαλλία κλπ.
Μια βασική διαφορά των Ζβιγγλιανών και Καλβινιστών με τους Λουθηρανούς είναι πάνω στο θέμα της σωτηρίας του ατόμου. Οι Λουθηρανοί πιστεύουν ότι ο άνθρωπος σώζεται με την πίστη του, ενώ οι άλλοι λένε πως σώζονται μόνο εκείνοι που εκ των προτέρων έχει καθορίσει ο Θεός (Απόλυτος Προορισμός).

Μια άλλη διαφορά βρίσκεται στη σημασία της Θείας Ευχαριστίας. Ο Λούθηρος έλεγε ότι ο άνθρωπος πραγματικά πίνει το αίμα και το σώμα του Χριστού, ενώ οι Καλβινιστές και Ζβιγγλιανοί πιστεύουν πως αυτό γίνεται μόνο μεταφορικά.

Παράλληλα με αυτά τα μεγάλα (σε αριθμό πιστών) δόγματα, υπάρχουν κι άλλα, μικρότερης σημασίας δόγματα, μέσα στους κόλπους του Προτεσταντισμού. Άλλα είναι παλαιά και άλλα υπάγονται στον Νεοπροτεσταντισμό.

                                     --------------------------------------------------------------







              ( Οί Ευαγγελικοί - Προτεστάντες ) 


Μέ αυτά πού θα πούμε παρακάτω, δεν έχουμε σκοπό να θίξουμε οποιονδήποτε άνθρωπο πού ακολουθεί διαφορετικό δόγμα ή θρήσκευμα. Απώτερος σκοπός μας είναι, μία καθαρή ενημέρωση απέναντι ανθρώπων πολύ καλύτερων, πιθανόν,  από εμάς τούς Ορθοδόξους. 
Οί άνθρωποι αυτοί, όπως κι΄ εμείς, είναι δημιουργήματα και εικόνες Θεού, τούς οποίους και σεβόμαστε, παρ΄ όλες τις όποιες διαφορές θέσεων και απόψεων, πού τυχόν υπάρχουν μεταξύ μας.
Αυτά σαν εισαγωγή, τών όσων θά επακολουθήσουν ...;                                                                                                       
Η αιτία δημιουργίας του δεύτερου Σχίσματος από τήν αρχαία, συμπαγή γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας (μετά τον πρώτο διαχωρισμό μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς ),υπήρξε, η διαμαρτυρία του φημισμένου Γερμανού θεολόγου Μαρτίνου Λούθηρου(1517), ενάντια στην τότε, Παπική ηγεσία.     
     
Ο Πάπας Λέων ο !0ος, για λόγους καθαρά εισπρακτικούς, είχε κυκλοφορήσει τά λεγόμενα συγχωροχάρτια , σε αντίθεση με τά όσα ο Χριστός και οι Αγιοι Απόστολοι είχαν παραδώσει. 
Τά λεγόμενα συγχωροχάρτια  έγραφαν, ότι ο Πάπας, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Ρώμης, είχε εξουσία νά συγχωρεί ζωντανούς και πεθαμένους και μάλιστα, και αυτούς πού βρίσκονταν στην κόλαση ...;Αγοράζοντας λοιπόν ένα τέτοιο χαρτί έπαιρνες συγχώρηση για όσες αμαρτίες θα έκανες μέσα σε 5  χρόνια, ή πληρώνοντας περισσότερα, μπορούσες να αμαρτάνεις και ανάλογα χρόνια ...;

Η εισπρακτική αυτή βουλιμία, κληρικών της τότε εποχής είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο στην ύπαιθρο, ώστε να κυκλοφορούν λιτανεύοντας ένα φτερό χήνας, ισχυριζόμενοι κάποιοι, ότι αυτό, ήταν μέρος των πτερύγων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στήν πτώση τών Αγγέλων κατά τήν μάχη του μέ τόν Εωσφόρο! 
Υπήρξαν όμως και άλλα λάθη.

Ο Λούθηρος, είχε γίνει μοναχός στην Μονή των Αυγουστινιανών τού Ερφουρτ, αλλά παρ΄όλους τους όρκους και τις μοναχικές υποσχέσεις παρθενίας και αγαμίας, απέναντι Θεού και ανθρώπων, παντρεύτηκε μιά άλλη μοναχή  (δεσμευμένη κι΄αυτή με τους ίδιους όρκους), την Αικατερίνη φόν Μπόρα από την οποία απέκτησε και  6  γυιούς!
Τά λάθη δυστυχώς είχαν και συνέχεια ...;


Την αρχική γραμμή αλλαγής και μεταρρύθμισης του Μαρτίνου Λούθηρου την επέκτειναν με νέες αντιδράσεις αργότερα, και άλλοι θεολόγοι της μεταρρύθμισης, όπως ο Ζβίγγλιος, και ο Καλβίνος. 
Δυστυχώς όμως, παρ΄ όλο πού οι διαμαρτυρίες τους υπήρξαν αρχικά δικαιολογημένες, και παρ΄ όλες τις αναφορές τους ότι μόνο η Ορθοδοξία είχε ανόθευτη την αλήθεια κρατώντας την αρχαία γραμμή, εν τούτοις, αντί να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία δημιούργησαν δική τους ομολογία, πού την ονόμασαν «Εκκλησία» ...;

Οι εσωτερικές διαφωνίες τους όμως επεκτάθηκαν με αποτέλεσμα σήμερα, το 2004 , να υπάρχουν πάνω από 450 λεγόμενες «Εκκλησίες», αντιμαχόμενες μεταξύ τους περί «αλήθειας και πίστεως ...;», παρ΄όλο πού ο Χριστός ίδρυσε μία μόνο Εκκλησία, και σ΄αυτήν ακριβώς επαφίεται η σωτηρία των ανθρώπων.

Σήμερα, οί γνωστότερες Προτεσταντικές ομολογίες στήν Ελλάδα είναι :

     Ευαγγελικοί - Πρεσβυτεριανοί

 Λουθηρανοί

 Επισκοπιανοί

 Βαπτιστές

     Μεθοδιστές

 Μορμόνοι

     Χιλιαστές ( Ιεχωβάδες )

 Αντβενιστές της εβδόμης ημέρας.

Χ.Ο.Ε. -;Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης 

«Εκκλησία» του Ιησού»
   Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία «Εκκλησίας» του Θεού 

    «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής»

   Διεθνής «Εκκλησία» του Τετραγωνικού Ευαγγελίου 

   Βιβλική Εκκλησία του Θεού

   Υπόλοιπο της «Εκκλησίας» του Θεού, με έδρα το Μίτσιγκαν 

    Ηνωμένη Πεντηκοστιανή «Εκκλησία»

   Απαραπλάνητη «Εκκλησία» του Θεού

    Χολστέϊν «Εκκλησία» του Θεού, καί 

    Πεντηκοστιανοί ( Ελευθέρα Αποστολική «Εκκλησία» της Πεντηκοστής )

μέ ιδρυτή τον Ευάγγελο Φωτίου κατ΄ αρχάς στην Αθήνα στα 1938, και διάδοχο και αναδιοργανωτή τής ομάδας, τόν Λούη-Λεωνίδα Φέγγο, στα 1965. 
Σχετικά μέ τήν ομολογία αυτή  σημειώνουμε, ότι ή πρώτη εμφάνισή τους έγινε στην Αμερική, στά 1907 από τον Αμβρόσιο Τόμπλισον.
Οί Πεντηκοστιανοί ισχυρίζονται ότι προέρχονται κατ΄ ευθείαν από τούς πρώτους Χριστιανούς τής ημέρας της Πεντηκοστής στην Ιερουσαλήμ, ενώ πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ότι μετά την Πεντηκοστή, υπήρξε και μια ιδιαίτερη ομάδα  με τους τάδε και τάδε Αποστόλους, πού έχοντας χρίσμα διαδοχής και Ιερωσύνης μέχρι σήμερα, ονομάζονταν ...; Πεντηκοστιανοί. 
Προφανώς, με τόν ισχυρισμό αυτό,  θέλουν να δώσουν βαρύτητα στήν κίνησή τους, και στην επικοινωνιακή-προσηλυτιστική πολιτική τους ...;
Στην κοινότητα αυτή, ανήκουν και τα σωματεία «Σύνδεσμος Εκκλησιών της Πεντηκοστής» (1971) και «Αδελφότης μαθητών Ιησού Χριστού». 
Η κίνηση επεκτάθηκε και μεταξύ των αποδήμων Ελλήνων της Αμερικής (Ν. Υόρκη, Οχάιο) και της Αυστραλίας (Greek Christian Church). Η εφημερίδα της «Xριστιανισμός» εκδίδεται και στα αγγλικά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ομάδα αυτή υπολόγιζε πως είχε 150 «ποιμένες» και 20.000 πιστούς.
Συνήθως  καταφέρεται εναντίον των άλλων Πεντηκoστιανών ομάδων, που αναγνωρίζουν τούς «αρχηγούς» τού εξωτερικού και πληρώνονται, χωρίς να σώζουν ποτέ καμία ψυχή. ( Ενώ αυτοί, προφανώς νομίζουν, ότι σώζουν πολλές ψυχές...) Τους ονομάζει μάλιστα και «λύκους» (κασέτα ομιλιών. 2.10.79). 
Σε μία σφοδρή επίθεση εναντίον των άλλων ομάδων ο Λ. Φέγγος ανέφερε: 
«Δεν χρειάζεται καταστατικό. Έχουμε το λόγο του Θεού, τα λέει όλα... Είναι επικατάρατοι αυτοί που κάνουν αυτή τη δουλειά. Δεν μπορούν να έχουν την ευλογία του Θεού» (κασ. 20.11.79) 
Η ομάδα αυτή χαρακτηρίζει τη Γραφή «καταστατικό χάρτη» και απορρίπτει καθετί που δεν συμφωνεί «με το ευαγγέλιο» (Χ 7/86,2),
Λέγοντας όμως «ευαγγέλιο», μή φανταστούμε ότι εννοεί το αρχαίο κείμενο των Ευαγγελίων, όπως το ξέρουμε εμείς οί Ορθόδοξοι, αλλά τις ερμηνείες από μεταφράσεις σύμφωνα πάντα με τό πνεύμα τής κίνησης τού Λ. Φέγγου, ο οποίος δέχεται τήν κατά γράμμα ερμηνεία τής Αγίας Γραφής. 
Έτσι υποστηρίζει  πως  ο θρόνος του Θεού είναι τοπικός, πως ο Θεός οπωσδήποτε έχει χέρια και πόδια, και πως ετοιμάζει για τους πιστούς κατά γράμμα καί  σπίτια !!! (κασ. 18.9.79, 9.11.82, 8.2.83).
Δεν δέχονται ειδική ιεροσύνη, δεν πιστεύουν σε μετουσίωση -; αλλαγή των Τιμίων Δώρων στην Αγία Κοινωνία θεωρώντας τα όλα αυτά συμβολικά,  απορρίπτουν την εξομολόγηση, τά μνημόσυνα, τά άγια λείψανα , τις εικόνες, τον Τίμιο Σταυρό, τις πρεσβείες των αγίων, κλπ. -; κλπ. μη έχοντας αφήσει στην ουσία τίποτα όρθιο από την αρχαία Αποστολική Παράδοση. Μετά από όλες αυτές τίς καταργήσεις δέν μπορούμε νά μιλάμε γιά επάρκεια  ιεροσύνης, μια και δεν έχουν καί ουδεμία αποστολική διαδοχή χειροτονιών, από την αρχαία Εκκλησία μέχρι σήμερα !
  ( Αποσπάσματα ελεύθερης απόδοσης από το βιβλίο  "Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων" τού π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου )


  
Γενικά:

Το θρήσκευμα των Προτεσταντών, είναι μία συρραφή και συνάθροιση αρχαίων Χριστιανικών δογματικών εκτροπών, οι οποίες και έχουν καταδικαστεί από αρχαίες Οικουμενικές  Συνόδους. Θα προσπαθήσουμε εδώ να παραθέσουμε τίς βασικές αυτές διαφορές με την αρχαία Εκκλησιαστική ρίζα, πού είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής, και αυτές εδώ θα εξετάσουμε. 
Ας δούμε τά σχετικά σημεία                                                                                                                                 
1) Λένε, ότι μάς είναι αρκετή η Αγία Γραφή και το ίδιο το Ευαγγέλιο,  γι΄ αυτό καί ονομάζονται Ευαγγελικοί. 
Καί ακόμη, ότι οι ερμηνείες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ( Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Μέγας Αθανάσιος κλπ) δεν είναι απαραίτητες, μιά καί ή κατά γράμμα προσωπική εξήγηση τού Ευαγγελίου από τον κάθε άνθρωπο πού πιστεύει στον Χριστό, είναι αρκετή για την σωτηρία του.
Αποτέλεσμα  αυτής τής θεωρήσεως γιά " προσωπική εξήγηση " τής Αγίας Γραφής, υπήρξε, η δημιουργία εκατοντάδων αυτοδύναμων  «εκκλησιών» και  " Σχολών ερμηνείας " τής Αγίας Γραφής, σύμφωνα με τις προσωπικές σκέψεις και προτιμήσεις τού κάθε ανθρώπου, με καταστρεπτικά για την σωτηρία των ψυχών, αποτελέσματα. 
Αυτός ο παραμερισμός των αρχαίων Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού, πού με τά θαύματα επικύρωναν τήν εν Θεώ ερμηνεία τους, και αυτή η περιφρονητική «ισοτιμία» τους από τον Προτεσταντικό -; Ευαγγελικό κόσμο, με κάθε κοινό άνθρωπο, έφθανε τελικά στον ίδιο τον Θεό και στις ενέργειές του. 
Σήμερα, τά σημεία του λάθους είναι ορατά, και θα λέγαμε θανάσιμα ...;

    2) Ισχυρίζονται, ότι τα καλά έργα δεν είναι απαραίτητα για να σωθεί ο άνθρωπος. Μόνο να πιστεύει κανείς, και σώζεται!               
    Ο ίδιος ο Χριστός όμως παραγγέλνει ότι, «ού πάς ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλά ο ποιών το    θέλημα τού Πατρός μου του εν ουρανοίς ...;»(Ματθ.7, 21-23). 
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη αναφέρει ότι οι άνθρωποι κρίνονται από τά έργα τους (Αποκ.20,12). 
Και ο Απόστολος Παύλος προσθέτει ότι εάν έχω τέτοια πίστη ώστε να μετακινώ και βουνά, αλλά δεν έχω έργα αγάπης, δεν είμαι τίποτα(Α΄Κορινθ.13,2).

3) Λένε, ότι ο Λούθηρος καθάρισε την Εκκλησία από τά πολλά σφάλματα πού είχε.

Ναι, αλλά αυτά αφορούσαν την Παπική εκκλησία, τά συγχωροχάρτια της, και τις Ιερές εξετάσεις πού έκαιγαν και βασάνιζαν τους ανθρώπους.  
Η Ορθόδοξη Εκκλησία  ποτέ δεν διέπραξε τέτοια εγκλήματα. 
Ο Λούθηρος, προερχόμενος από την Παπική Εκκλησία συγκρούσθηκε με αυτά, διαμαρτυρόμενος . Στους λόγους του μάλιστα εκθείαζε την Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί αυτή μόνο κράτησε, έλεγε, την αρχαία Παράδοση. Εν τούτοις, έφτιαξε μία δική του ομολογία, αποφεύγοντας να γυρίσει στην αρχαία ρίζα.
 Η Ορθόδοξος  Εκκλησία, παρέμεινε ανόθευτη σύμφωνα με τά αρχαία, υπό του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων παραδεδομένα πρότυπα, παραμένοντας ως εκ τούτου, και η μόνη αληθινή πού μπορεί να προσφέρει σωτηρία!
 4) Κατακρίνουν την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων,

 Μιλούν για ειδωλολατρία, ξύλα και χρώματα, μή μπορώντας να κατανοήσουν ότι προσκυνώντας ο πιστός τις εικόνες δεν προσκυνά ξύλα και χρώματα ούτε και τά λατρεύει, αλλά η τιμή του διαβαίνει στο πρόσωπο, πού η εικόνα παριστάνει. 
Όπως μια μάνα φιλώντας την φωτογραφία του ξενιτεμένου παιδιού της, φέρνει στο μυαλό της με αγάπη το πρόσωπό του, έτσι και ένας Χριστιανός τιμά την κάθε άγια Εικόνα.
Εικόνες συναντάμε από τους πιο αρχαίους χρόνους των Χριστιανικών διωγμών μέσα στις κατακόμβες, και ορισμένες από αυτές θαυματουργούν  μέχρι σήμερα. 
Γνωστότερες θαυματουργές εικόνες είναι, η Παναγία της Τήνου, η Παναγία 20φοίνισσα στην Μακεδονία, η Παναγία η Μαλεβή στον Αγιο Πέτρο έξω από την Τρίπολη (μέ τό Αγιο Μύρο να τρέχει, τρυπώντας το τζάμι στο κέντρο, και να ευωδιάζει ο τόπος, ή καί τά αυτοκίνητα των προσκυνητών όπως έρχονται, από δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά.
Κι΄ ακόμη, πλαστικές μικρές εικονίτσες  τής Μαλεβή, να ευωδιάζουν αποπνικτικά σε πιστούς στον Καναδά, στην Αυστραλία κλπ. καί νά τρέχουν μύρο, όπως γράφουν πιστοί άνθρωποι σε επώνυμες αναφορές τους καί σέ αρκετά γράμματά τους... 
Οί Άγιες εικόνες, με τά δεκάδες χρυσά αφιερώματα επάνω τους, πού ασφαλώς δεν δόθηκαν έτσι «τσάμπα», αλλά σε ανταπόδοση θαύματος, κρύβουνε πάντα τήν μυστική αλήθεια τής Ορθοδοξίας! 
Γιατί εμείς, είναι αλήθεια κι΄ άς μη κρυβόμαστε, ούτε τον πυρετό μας δεν δίνουμε δωρεάν, εάν δέν πρόκειται κάτι νά πάρουμε...

5) Κατακρίνουν την προσκύνηση και την τιμή των Αγίων λειψάνων.

Όμως, τούς Άγιους αυτούς ανθρώπους, και μάλιστα καί μάλιστα τούς μάρτυρες, πού κάηκαν, γδάρθηκαν, τηγανίσθηκαν, ή και αποκεφαλίσθηκαν, αρνούμενοι ως το τέλος να προδώσουν τον Χριστό και την πίστη τους, αυτούς πού ο ίδιος ο Θεός τούς πιστοποιεί μέχρι σήμερα μέ ευωδία λειψάνων και θαυμάτων θεραπείας, μπορούμε εμείς να τους περιφρονούμε σάν ένα τίποτα, θεωρώντας τους ίσους μας; 
Είμαστε εμείς στα ύψη τους;
Κάναμε εμείς, για τον Χριστό και την πίστη μας αυτά πού έκαναν εκείνοι; 
Ασφαλώς όχι! 
Ας έχουμε τουλάχιστον την ταπεινοφροσύνη και το «γνώθι σ΄αυτόν» νά παραδεχθούμε τά «μείον» μας ...;

6) Απορρίπτουν νηστείες, μνημόσυνα, και αποστολικές παραδόσεις.

Κατ΄ αρχάς η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού αλλά και ή αιτία εκπτώσεως τών πρώτων ανθρώπων από τον Παράδεισο, λόγω της ανυπακοής τους! 
Την εντολή τής νηστείας,( και μάλιστα τής σαρκικής νηστείας ), σάν πράξη προπαρασκευής και προετοιμασίας τού ανθρώπου για να εισακουσθεί από τον Θεό, την συναντάμε τακτικά στήν Αγία Γραφή.
Ενδεικτικά τήν βλέπουμε, στήν εμφάνιση τού Θεού στό γεμάτο καπνούς και βροντές όρος του Σινά (Εξοδος 19,15), στον Ιωάννη τον Πρόδρομο, στην χειροτονία των πρεσβυτέρων (χειροτονήσαντες πρεσβυτέρους κατ΄ εκκλησίαν,  προσευξάμενοι μετά νηστειών  ), Πράξ. Αποστ.ΙΔ΄ 23,
στό " νηστεύσαντες και προσευξάμενοι και επιθέντες αυτοίς τάς χείρας " (Πράξ.Αποστ. ΙΓ¨3), κλπ.
Τά μνημόσυνα για τις ψυχές των πεθαμένων ανήκουν στην αρχαία τάξη, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης.  
Είναι μία τελευταία προσπάθεια παρακλήσεως προς τόν Θεό, αλλά και πράξη αγάπης τών ζωντανών προς τους πεθαμένους, για να τούς λυπηθεί ο Θεός και να τους σώσει από αμαρτήματα πού εμποδίζουν την σωτηρία τους, στον χώρο εκεί πού βρίσκονται, αδυνατούντες προσωπικά πιά, νά πράξουν οτιδήποτε...
Στο Β΄ Μακαβαίων αναφέρεται " Υπέρ νεκρών προσεύχεσθε "(12,44)
 Η Ιερά Παράδοση πού οι Προτεσταντικές ομολογίες απορρίπτουν, (δεχόμενοι μόνο την Αγία Γραφή), είναι ο άγραφος νόμος της Εκκλησίας. 
Ακόμη και τά κείμενα της Καινής Διαθήκης μέχρις ότου καταγραφούν από τους τέσσαρες Ευαγγελιστές ήσαν κι΄ αυτά προφορική Παράδοση.
 Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει " Καθώς παρέδωκα υμίν τάς παραδόσεις κατέχετε " (Α΄Κορινθ.11,2), και αλλού γράφει,
" Αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τάς παραδόσεις, άς εδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι΄ επιστολής ημών " (Β΄Θεσαλον.2,15).

7 ) Αρνούνται, την Παρθενία, αλλά και την Αειπαρθενία,( μετά τήν γέννηση τού Χριστού), αλλά και αγνότητα της Θεοτόκου.

Θεωρούν την Παναγία μας, σάν «μία καλή γυναίκα», πού έκανε όμως και άλλα παιδιά,( επειδή το Ευαγγέλιο αναφέρει  ώς αδελφούς τού Κυρίου  τά παιδιά τού χήρου Ιωσήφ, από τόν γάμο του πρίν. 
Οι ισχυρισμοί όμως αυτοί είναι ανυπόστατοι, γιατί η Μαριάμ αναφέρεται ρητά σαν μνηστή του Ιωσήφ (Ματθ.1,18 και Λουκ.1,27. 2,5), και παρθένος (Λουκ.1,27). 
Βλέπουμε ακόμη τον σκανδαλισμό τού Ιωσήφ σαν αντελήφθη την εγκυμοσύνη τής Μαριάμ, και την θέλησή του να τήν διώξει     ( μιά και δεν είχε μαζί της τέτοια σχέση), ως ότου πληροφορείται από τον άγγελο τον υπερφυσικό τρόπο συλλήψεως του Χριστού (Ματθ.1, 18-20). 
Όμως, πέραν αυτών, θα ήταν ποτέ δυνατόν, και με την ελάχιστη ανθρώπινη  λογική, ένα πρόσωπο πού καθαγιάσθηκε με την γέννηση του ενανθρωπίσαντος Υιού τού Μεγάλου Θεού, θα ήταν ποτέ δυνατόν να ψάχνει για γαμπρό για να παντρευτεί κάποιον άνθρωπο, σαν μια συνηθισμένη γυναικούλα τού κόσμου,  πού σήμερα ξέρουμε, ή τής γειτονιάς πού ζούμε; 
Ας μή είμαστε αφελείς, οπωσδήποτε όχι!
Ακόμη και στην αρχαία ειδωλολατρική εποχή, κάποια ξεχωριστά πρόσωπα διατηρούσαν τήν αγνότητά τους, καί εδώ, στήν ζωντανή μας θρησκεία, μετά από ένα τέτοιο μεγάλο θαύμα τού αληθινού Θεού, θα παντρευόταν ή Παναγία μας;

8) Αρνούνται πέντε από τά επτά μυστήρια της Εκκλησίας.

Ο Προτεσταντικές ομολογίες, γενικά, όσα από τον Χριστιανισμό δέχονται,   τα δέχονται σαν απλές, κοσμικές τελετές συμβολικού, και όχι αγιαστικού χαρακτήρα. 
Δέν δέχονται τήν ιερωσύνη, τήν εξομολόγηση, τήν Αγία Κοινωνία, τό χρίσμα καί τήν εκ τούτου μετάδοση τού Αγίου Πνεύματος, τό σημείο τού Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, τόν Μοναχισμό κλπ , ξεχνώντας τήν παράδοση χιλιάδων ετών, από τόν Αγιο Ιωάννη τόν Πρόδρομο, τόν Αγιο Αντώνιο με τους χιλιάδες μοναχούς στήν Αίγυπτο,  καθώς και άλλα πολλά, πού λόγω χώρου δεν μπορούμε εδώ να μεταφέρουμε. 

Στο βιβλίο " Οι αιρετικοί Προτεστάντες " τού Μητροπολίτου Κορινθίας κ. Παντελεήμονος, γίνεται μία συστηματική καταχώρηση δοξασιών και θέσεων 450 περίπου Προτεσταντικών ομάδων πού υπάρχουν σήμερα, και μία συστηματική αγιογραφική αναίρεση αυτών των δογματικών εκτροπών, βάσει των κειμένων της Αγίας Γραφής και της αρχαίας ερμηνείας τους.

                                        ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ...

" Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά Εθνη, βαπτίζοντες αυτούς είς το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος"(Ματθ.κη΄19).

Γεννάται όμως το ερώτημα, με ποιόν τρόπο εβάπτιζαν οι Απόστολοι, μιά και τα Ευαγγέλια δεν τό διευκρινίζουν;
Απάντηση στο ερώτημα αυτό, μας δίνει η Ιερά Παράδοση μέσα από τά συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων και μάλιστα μέσα από την αδιάκοπη και επίσημη πράξη της Εκκλησίας από την ίδρυσή της έως σήμερα. 

Η Αγία Γραφή μιλάει επίσης περί επιθέσεως χειρών (χειροτονία ιερέων), περί αλείψεως δι΄ελαίου (ευχέλαιον-χρίσμα), κλπ. 

Ερωτάται όμως, πρακτικώς πώς γίνονταν αυτά; Και αν η Ιερά Παράδοση μας πληροφορεί συμπληρωματικώς γι΄αυτά, σε τι αντιφάσκει μη την Αγία Γραφή;
Όταν απορρίπτεται η Παράδοση ως «μύθευμα και εντάλματα ανθρώπων», και το κύρος τής Εκκλησίας ως ανύπαρκτο, το ερώτημα είναι από πού έχουν οι Προτεσταντικές ομολογίες την πληροφορία ότι αυτά τι βιβλία πού κρατάνε και οι ίδιοι στα χέρια τους, ότι είναι η γνησία, αρχαία Καινή Διαθήκη; 
Ασφαλώς από την αρχαία Χριστιανική Παράδοση, τήν οποίαν...αρνούνται.

Και ακόμη.
Από πού παρέλαβαν την αργία της Κυριακής, ενώ η Αγία Γραφή, μιλάει μόνο για αργία Σαββάτου;
Ασφαλώς από τήν Ιερά Παράδοση! 
Και τέλος, σέ ποιό μέρος τής Καινής Διαθήκης αναφέρεται ότι τά βιβλία της είναι 27 (πού και οι ίδιοι παραδέχονται.) 
Πουθενά!
Το αναφέρει όμως η Ιερά Παράδοση, την οποία δυστυχώς, (επιλεκτικά), την έχουνε καταργήσει ...; 
Παραθέσαμε, αυτή την μικρή κατάθεση για τις Προτεσταντικές ομολογίες, με την ελπίδα προβληματισμού και αναθεωρήσεως κάποιων θέσεων, πού μπορούν να φανούν επιζήμιες στην εν Χριστώ σωτηρία μας .


ΠΗΓΕΣ







                    --------------------------------------------------------------------

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ



Μαρτίνος Λούθηρος


Οι 95 Θέσεις του Μαρτίνου Λούθηρου


Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, στην οποία έχει την αρχή της ιστορικά η Ευαγγελική Εκκλησία, ξεκίνησε με αφορμή την αντίδραση του μοναχού και θεολόγου Μαρτίνου Λουθήρου ενάντια στην πώληση συγχωροχαρτιών εκ μέρους της Καθολικής Εκκλησίας. Η τότε Καθολική Εκκλησία δίδασκε ότι ο πιστός, αγοράζοντας συγχωροχάρτια που εκδίδει η Εκκλησία, μπορεί να λάβει συγχώρηση τόσο για τις δικές του αμαρτίες όσο και για αμαρτίες αγαπητών του προσώπων που είχαν αποβιώσει. Στις 31 Οκτωβρίου 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος τοιχοκόλλησε στις θύρες του Καθεδρικού Ναού της Βιττεμβέργης τις 95 θέσεις του, με τις οποίες κατήγγελλε την πρακτική αυτή ως αντιχριστιανική και καλούσε σε δημόσια συζήτηση επί του θέματος. Οι θέσεις του αναπαράχτηκαν και έγιναν γνωστές με απίστευτη ταχύτητα σε όλη τη Γερμανία, σηματοδοτώντας την αρχή της Μεταρρύθμισης.


Παραθέτουμε τις 95 θέσεις σε ελληνική μετάφραση που εκπόνησε ο Δρ. Θεοφάνης Γραμμένος:
Από αγάπη για την αλήθεια και από την επιθυμία να αποσαφηνίσει αυτήν, ο Αιδ. Πατέρας Μαρτίνος Λούθηρος, Μάγιστρος των Τεχνών και της Ιεράς Θεολογίας, και τακτικός καθηγητής αυτών στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης, προτίθεται να υπερασπιστεί τις ακόλουθες θέσεις και να συζητήσει επ' αυτών επί τόπου. Συνεπώς, ζητά από εκείνους που δεν μπορούν να παρίστανται και να συζητήσουν μαζί του, να το πράξουν γραπτώς.

Εν ονόματι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, Αμήν.


1. Όταν ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είπε, «μετανοείτε» (Ματθ. δ17), ήθελε ολόκληρη η ζωή των πιστών να είναι μια ζωή μετάνοιας.

2. Η φράση αυτή δεν μπορεί να κατανοηθεί σαν να αναφέρεται στο μυστήριο της μετάνοιας, δηλαδή, στην εξομολόγηση και την ικανοποίηση, όπως παρέχονται από τον κλήρο.

3. Ωστόσο δεν σημαίνει απλώς και μόνο εσωτερική μετάνοια. Η τελευταία δεν έχει αξία παρά μόνο αν παράγει διάφορες μορφές εξωτερικής ταπείνωσης της σάρκας.

4. Η τιμωρία της αμαρτίας διατηρείται όσο παραμένει το μίσος προς το εγώ (δηλαδή, η πραγματική εσωτερική μετάνοια), άρα μέχρι την είσοδο μας στη Βασιλεία των Ουρανών.

5. Ο Πάπας δεν επιθυμεί ούτε είναι ικανός να συγχωρήσει οποιεσδήποτε τιμωρίες, εκτός από εκείνες που έχει επιβάλλει η δική του εξουσία ή εκείνη των εκκλησιαστικών κανόνων.

6. Ο Πάπας δεν μπορεί να συγχωρήσει οποιαδήποτε ενοχή, παρά μόνο δηλώνοντας και δείχνοντας ότι αυτή η ενοχή έχει συγχωρηθεί από τον Θεό. Ή, ακριβέστερα, συγχωρώντας την ενοχή σε περιπτώσεις που επαφίενται στην κρίση του. Αν κάποιος περιφρονήσει το δικαίωμα του να δώσει άφεση στις περιπτώσεις αυτές, ασφαλώς η ενοχή θα παραμείνει ασυγχώρητη.

7. Ο Θεός δεν δίνει άφεση σε κανέναν εκτός και αν την ίδια στιγμή ο άνθρωπος ταπεινωθεί σε όλα τα ζητήματα και δηλώσει υποταγή στον ιερέα, τον εκπρόσωπο Του.

8. Οι εκκλησιαστικοί κανόνες της μετάνοιας επιβάλλονται μόνο στους ζωντανούς και, σύμφωνα με τους ίδιους τους κανόνες, τίποτε δεν μπορεί να επιβληθεί στους αποθνήσκοντες.

9. Επομένως, το Άγιο Πνεύμα, που δρα μέσω του Πάπα, είναι καλό προς εμάς στο βαθμό που ο Πάπας στις αποφάσεις του πάντοτε εξαιρεί το άρθρο περί θανάτου και ύψιστης αναγκαιότητας.

10. Οι ιερείς δρουν με άγνοια και κακία, στην περίπτωση των αποθνησκόντων, όταν επιφυλάσσουν γι' αυτούς εκκλησιαστικές τιμωρίες για το καθαρτήριο.

11. Τα ζιζάνια της μετατροπής της εκκλησιαστικής ποινής σε ποινή του καθαρτηρίου προφανώς σπάρθηκαν ενόσω οι επίσκοποι κοιμόνταν.

12. Σε παλαιότερες εποχές οι εκκλησιαστικές ποινές επιβάλλονταν όχι μετά, αλλά πριν την άφεση, ως δοκιμές πραγματικής μεταμέλειας.

13. Οι αποθνήσκοντες απελευθερώνονται με τον θάνατο τους από όλες τις ποινές, είναι ήδη νεκροί σε ό, τι αφορά το κανονικό δίκαιο και έχουν δικαίωμα να ελευθερωθούν από αυτό.

14. Η ατελής ευσέβεια ή αγάπη (προς τον Θεό) εκ μέρους του αποθνήσκοντος συνοδεύεται κατ' ανάγκη από μεγάλο φόβο, και όσο μικρότερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος.

15. Αυτός ο φόβος και ο τρόμος επαρκούν, για να μην αναφερθούμε σε άλλα, για να αποτελέσουν την ποινή του καθαρτηρίου, καθώς είναι πολύ κοντά στη φρίκη της απόγνωσης.

16. Η κόλαση, το καθαρτήριο, και ο ουρανός μοιάζουν να διαφέρουν μεταξύ τους όσο η απόγνωση, ο φόβος, και η βεβαιότητα της σωτηρίας.

17. Προφανώς οι ψυχές στο καθαρτήριο έχουν εξίσου ανάγκη την αύξηση της αγάπης όσο την ελάττωση της φρίκης.

18. Προφανώς δεν έχει αποδειχθεί, είτε από τη λογική είτε από τις Γραφές, ότι οι ψυχές στο καθαρτήριο βρίσκονται έξω από την κατάσταση την αξιομισθίας, ή ότι δεν είναι σε θέση να αυξηθούν ως προς την αγάπη.

19. Ούτε φαίνεται να έχει αποδειχθεί ότι οι ψυχές στο καθαρτήριο, τουλάχιστον όχι όλες, είναι βέβαιες και σίγουρες για τη σωτηρία τους, έστω και αν εμείς οι ίδιοι είμαστε απολύτως βέβαιοι γι' αυτό.

20. Επομένως ο Πάπας, όταν χρησιμοποιεί τις λέξεις «απεριόριστη άφεση όλων των ποινών» στην πραγματικότητα δεν εννοεί το σύνολο των ποινών αλλά μόνο εκείνες που έχει επιβάλλει ο ίδιος.

21. Άρα, αυτοί,οι ιεροκήρυκες των συγχωροχαρτιών σφάλλουν όταν λένε πως ένας άνθρωπος έχει συγχωρηθεί για κάθε ποινή και έχει σωθεί μέσω των παπικών συγχωροχαρτίων.

22. Μάλιστα, ο Πάπας δεν δίνει άφεση σε καμία ποινή στις ψυχές στο καθαρτήριο, σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο, την οποία οι ψυχές έπρεπε να έχουν πληρώσει όσο ζούσαν.

23. Αν η άφεση κάθε είδους ποινής μπορούσε να χορηγηθεί σε οποιονδήποτε, ασφαλώς θα χορηγούνταν μόνο στους τελειότερους, δηλαδή σε ελάχιστους.

24. Για τον λόγο αυτό, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εξαπατηθεί από αυτή τη γενικευμένη και εύκολα παρεχόμενη υπόσχεση για απελευθέρωση από την ποινή.

25. Η εξουσία που ο Πάπας έχει εν γένει πάνω στο καθαρτήριο αντιστοιχεί στην εξουσία που έχει οποιοσδήποτε επίσκοπος ή εφημέριος στη δική του επισκοπή ή ενορία...

26. 0 Πάπας κάνει πολύ καλά όταν χορηγεί άφεση σε ψυχές στο καθαρτήριο, όχι με τη δύναμη των κλειδιών, την οποία δεν έχει, αλλά μεσολαβώντας γι' αυτές.

27. Κηρύσσουν μόνο ανθρώπινες διδασκαλίες όσοι λένε πως μόλις τα νομίσματα κουδουνίσουν στο χρηματοκιβώτιο, η ψυχή φεύγει από το καθαρτήριο.

28. Είναι βέβαιο πως μόλις τα νομίσματα κουδουνίσουν στο χρηματοκιβώτιο, ίσως αυξηθεί το κέρδος και η πλεονεξία, αλλά όταν παρεμβαίνει η εκκλησία, το αποτέλεσμα βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στα χέρια του Θεού.

29. Κανείς δεν γνωρίζει αν όλες οι ψυχές στο καθαρτήριο επιθυμούν να λυτρωθούν, καθώς έχουμε τις εξαιρέσεις του Αγ. Σεβερίνου και του Αγ. Πασχάλιου, σύμφωνα με ένα μύθο.

30. Κανείς δεν είναι σίγουρος για τη δική του μεταμέλεια, και ακόμη λιγότερο για το ότι έχει λάβει ολοκληρωτική άφεση.

31. Εκείνος που εξαγοράζει πράγματι την άφεση με συγχωροχάρτια είναι τόσο σπάνιος όσο εκείνος που έχει πράγματι μετανοήσει. Μάλιστα, είναι εξαιρετικά σπάνιος.

32. Όσοι πιστεύουν πως μπορούν να είναι βέβαιοι για τη σωτηρία τους επειδή αγόρασαν συγχωροχάρτια, θα είναι καταραμένοι αιώνια, μαζί με τους δασκάλους τους.

33. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι σε όσους λένε ότι η συγχώρεση του Πάπα είναι το ανεκτίμητο δώρο του Θεού με το οποίο ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με Εκείνον.

34. Διότι η χάρη των συγχωροχαρτιών αφορά μόνο τις ποινές της τελετουργικής ικανοποίησης που καθιέρωσε ο άνθρωπος.

35. Όσοι διδάσκουν ότι η μετάνοια δεν είναι αναγκαία εκ μέρους εκείνων που σκοπεύουν να βγάλουν ψυχές από το καθαρτήριο πληρώνοντας χρήματα ή να αγοράσουν εξομολογητικά προνόμια, διδάσκουν μη χριστιανικές διδασκαλίες.

36. Κάθε πραγματικά μετανοημένος Χριστιανός έχει δικαίωμα στην πλήρη συγχώρεση της ποινής και της ενοχής, ακόμη και χωρίς να κατέχει συγχωροχάρτι.

37. Κάθε αληθινός Χριστιανός, είτε ζωντανός είτε νεκρός, συμμετέχει σε όλες τις ευλογίες του Χριστού και της εκκλησίας, και αυτή η συμμετοχή του χορηγείται από τον Θεό, ακόμη και χωρίς να κατέχει συγχωροχάρτι.

38. Παρ' όλα αυτά, η παπική άφεση και ευλογία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιφρονείται, διότι και τα δύο αποτελούν, όπως είπα (Θέση 6), τη διακήρυξη της θείας συγχώρεσης.

39. Είναι πολύ δύσκολο, ακόμη και για τους καλύτερους θεολόγους, την ίδια στιγμή να επιδοκιμάζουν την απλοχεριά στα συγχωροχάρτια και την ανάγκη για αληθινή μετάνοια.

40. Ο Χριστιανός που μετανοεί ειλικρινά αναζητά και επιδιώκει να πληρώσει ποινές για τις αμαρτίες του. Όμως, τα απλόχερα χορηγούμενα συγχωροχάρτια μετριάζουν τις ποινές και κάνουν τους ανθρώπους να τις μισήσουν, ή τουλάχιστον τους δίνουν ευκαιρία να τις μισήσουν.

41. Τα παπικά συγχωροχάρτια πρέπει να προβάλλονται με προσοχή, μήπως και οι άνθρωποι σκεφτούν εσφαλμένα ότι τα χαρτιά αυτά πρέπει να προτιμηθούν έναντι άλλων καλών έργων αγάπης.

42. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι σκοπός του Πάπα δεν είναι να δείξει πως η αγορά συγχωροχαρτιών πρέπει να συγκρίνεται καθ' οποιονδήποτε τρόπο με έργα ελέους.

43. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι όποιος δίνει στους πτωχούς ή δανείζει στους έχοντες ανάγκη, κάνει καλύτερη πράξη από όποιον αγοράζει συγχωροχάρτια.

44. Επειδή η αγάπη αυξάνεται με έργα αγάπης, ο άνθρωπος γίνεται με αυτά καλύτερος. Όμως, δεν γίνεται καλύτερος με τα συγχωροχάρτια, αλλά απλώς εν μέρει απελευθερώνεται από ποινές.

45. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι όποιος βλέπει κάποιον που έχει ανάγκη και τον προσπερνά, αλλ' ωστόσο δίνει χρήματα για την αγορά συγχωροχαρτιών, δεν εξαγοράζει την παπική άφεση αλλά την οργή του Θεού.

46. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι, εκτός κι αν έχουν περισσότερα από όσα χρειάζονται, οφείλουν να εξοικονομούν αρκετά χρήματα για τις ανάγκες της οικογένειάς τους και σε καμία περίπτωση να μην τα σπαταλούν αγοράζοντας συγχωροχάρτια.

47. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι η αγορά συγχωροχαρτίων είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής και όχι επιβολής.

48. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας, χορηγώντας συγχωροχάρτια, έχει ανάγκη και άρα επιθυμεί τις ευσεβείς προσευχές τους περισσότερο από τα χρήματά τους...

49. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι τα παπικά συγχωροχάρτια είναι χρήσιμα μόνο αν δεν βασίζουν την πίστη τους σε αυτά, αλλά είναι πολύ επιβλαβή αν εξαιτίας τους οι Χριστιανοί χάσουν τον φόβο ενώπιον του Θεού.

50. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αν ο Πάπας γνώριζε την εξαναγκαστική απόσπαση χρημάτων την οποία επιβάλλουν οι ιεροκήρυκες που πωλούν τα συγχωροχάρτια, μάλλον θα προτιμούσε να καεί η Βασιλική του Αγ. Πέτρου παρά να οικοδομηθεί πάνω στο δέρμα, στη σάρκα και τα οστά του ποιμνίου του.

51. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας θα επιθυμούσε και θα έπρεπε να επιθυμεί να δώσει από τα δικά του χρήματα, ακόμα και αν έπρεπε να πωλήσει τη Βασιλική του Αγ. Πέτρου, σε πολλούς από τους οποίους κάποιοι γυρολόγοι αποσπούν χρήματα πωλώντας συγχωροχάρτια.

52. Είναι μάταιο να εμπιστεύεσαι τη σωτηρία μέσω συγχωροχαρτίων, παρ' ότι ο εκπρόσωπος του Πάπα, ή ακόμη και ο ίδιος ο Πάπας, θα πρόσφεραν την ψυχή τους ως ασφάλεια.

53. Αυτοί είναι οι εχθροί του Χριστού και του Πάπα, όσοι απαγορεύουν το κήρυγμα του Λόγου του Θεού σε ορισμένες εκκλησίες προκειμένου σε κάποιες άλλες να κηρυχθούν τα συγχωροχάρτια.

54. Ο Λόγος του Θεού πληγώνεται όταν, στο ίδιο κήρυγμα, αφιερώνεται ίσος ή περισσότερος χρόνος στα συγχωροχάρτια απ' ό,τι στον Λόγο.

55. Ασφαλώς είναι το αίσθημα του Πάπα ότι, αν τα συγχωροχάρτια, τα οποία είναι κάτι το ασήμαντο, εορτασθούν με μία κωδωνοκρουσία, μία λιτανεία, και μία ιεροτελεστία, τότε το Ευαγγέλιο, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα, θα πρέπει να κηρυχθεί με εκατό κωδωνοκρουσίες, εκατό λιτανείες, και εκατό ιεροτελεστίες.

56. Οι αληθινοί θησαυροί της εκκλησίας, από τους οποίους ο Πάπας παίρνει και διανέμει συγχωροχάρτια, δεν έχουν συζητηθεί ούτε είναι γνωστοί επαρκώς στον λαό του Χριστού.

57. Προφανώς οι αληθινοί θησαυροί της εκκλησίας δεν είναι πρόσκαιρα αγαθά, διαφορετικά πολλοί πωλητές συγχωροχαρτίων δεν θα τα διένειμαν τόσο απλόχερα αλλά απλώς θα τα συγκέντρωναν.

58. Ούτε οι αληθινοί θησαυροί (της εκκλησίας) είναι τα ελέη του Χριστού και των αγίων, διότι αυτοί, ακόμη και χωρίς τον Πάπα, πάντα απονέμουν τη θεία χάρη στον εσωτερικό άνθρωπο, όπως παρέχουν και τον Σταυρό, τον θάνατο και την κόλαση στον εξωτερικό άνθρωπο.

59. Ο Αγ. Λαυρέντιος είπε ότι οι πτωχοί της εκκλησίας υπήρξαν οι θησαυροί της εκκλησίας, αλλά μιλούσε σύμφωνα με τη χρήση των λέξεων στην εποχή του.

60. Χωρίς έλλειψη ευαισθησίας λέμε ότι τα κλειδιά της εκκλησίας, τα οποία δόθηκαν μέσω του ελέους του Χριστού, είναι αυτός ο θησαυρός.

61. Είναι ξεκάθαρο ότι η εξουσία του Πάπα επαρκεί μόνο για την συγχώρεση ποινών και την άφεση αμαρτιών σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, που επιφυλάσσονται για εκείνον.

62. Ο πραγματικός θησαυρός της εκκλησίας είναι το ιερότατο ευαγγέλιο της δόξας και της χάρης του Θεού.

63. Όμως ο θησαυρός αυτός είναι φυσικά εξαιρετικά επαχθής, διότι κάνει τον πρώτο έσχατο.

64. Από την άλλη, ο θησαυρός των συγχωροχαρτίων είναι φυσικά απόλυτα αποδεκτός, διότι κάνει τον έσχατο πρώτο.

65. Επομένως οι θησαυροί του ευαγγελίου είναι δίχτυα με τα οποία κάποιος στο παρελθόν ψάρευε ανθρώπους του πλούτου.

66. Οι θησαυροί των συγχωροχαρτίων είναι δίχτυα με τα οποία κάποιος σήμερα ψαρεύει τον πλούτο των ανθρώπων.

67. Τα συγχωροχάρτια, τα οποία οι δημαγωγοί επιδοκιμάζουν ως τις μεγαλύτερες χάρες είναι στην πραγματικότητα τέτοιες μόνο εφόσον αυξάνουν το κέρδος.

68. Παρ' όλα αυτά, στην πραγματικότητα είναι οι πιο ασήμαντες χάρες αν συγκριθούν με τη χάρη του Θεού και το θαυμασμό του Σταυρού.

69. Οι επίσκοποι και οι εφημέριοι είναι υποχρεωμένοι να υποδεχτούν τους απεσταλμένους με τα παπικά συγχωροχάρτια με κάθε σεβασμό.

70. Όμως ακόμη πιο υποχρεωμένοι είναι να ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά τους μήπως και οι άνθρωποι αυτοί κηρύσσουν τα δικά τους όνειρα αντί εκείνων που τους ανέθεσε ο Πάπας.

71. Αναθεματισμένος και καταραμένος ας είναι όποιος μιλήσει κατά της αλήθειας αναφορικά με τα παπικά συγχωροχάρτια.

72. Όμως, ευλογημένος ας είναι όποιος είναι φύλακας κατά της λαγνείας και της ακολασίας των παπικών απεσταλμένων που πωλούν συγχωροχάρτια.

73. Όπως ακριβώς και ο Πάπας δικαίως κατακεραυνώνει όσους με οποιονδήποτε τρόπο αποπειρώνται να βλάψουν τον κόσμο με αφορμή την πώληση των συγχωροχαρτίων,

74. έτσι, ακόμη περισσότερο προτίθεται να κατακεραυνώσει όσους χρησιμοποιούν τα συγχωροχάρτια ως πρόφαση για να βλάψουν την ιερά αγάπη και αλήθεια.

75. Το να θεωρεί κάποιος τα παπικά συγχωροχάρτια τόσο σπουδαία ώστε να δίνουν άφεση αμαρτιών σε κάποιον ακόμη κι αν αυτός έχει διαπράξει το αδύνατον και έχει ασκήσει βία στη μητέρα του Θεού είναι παραφροσύνη.

76. Αντιθέτως, λέμε ότι τα παπικά συγχωροχάρτια δεν μπορούν να αναιρέσουν ούτε την ελάχιστη από τις θανάσιμες αμαρτίες στο βαθμό που αφορά την ενοχή.

77. Το να λέει κάποιος ότι ακόμη και ο Αγ. Πέτρος, αν ήταν σήμερα πάπας, δεν θα μπορούσε να χορηγήσει μεγαλύτερες χάρες, αποτελεί βλασφημία κατά του Αγ. Πέτρου και του Πάπα.

78. Αντιθέτως, λέμε ότι ακόμα και ο σημερινός Πάπας, ή οποιοσδήποτε πάπας, διαθέτει μεγαλύτερες χάρες, δηλαδή το ευαγγέλιο, πνευματικές δυνάμεις, δώρα θεραπείας, κλπ. όπως είναι γραμμένο (Α' Κορ. ιβ' 12).

79. Το να λέει κάποιος ότι ο σταυρός διακοσμημένος με τον παπικό θυρεό και στημένος από τους πωλητές των συγχωροχαρτίων είναι ίσης αξίας με τον Σταυρό του Χριστού αποτελεί βλασφημία.

80. Οι επίσκοποι, οι εφημέριοι, και οι θεολόγοι που επιτρέπουν τη διάδοση τέτοιων πραγμάτων στον λαό θα πρέπει να λογοδοτήσουν γι' αυτό.

81. Αυτό το αχαλίνωτο κήρυγμα υπέρ των συγχωροχαρτίων καθιστά δύσκολο ακόμη και για τους μορφωμένους να διασώσουν τον Πάπα από τον διασυρμό ή τις δαιμόνιες ερωτήσεις των απλών ανθρώπων.

82. Όπως είναι η εξής: «Γιατί ο Πάπας δεν αδειάζει το καθαρτήριο χάριν της ιεράς αγάπης και της τρομερής κατάστασης των εκεί ευρισκόμενων ψυχών, αφού απελευθερώνει άπειρο αριθμό από ψυχές χάριν των άθλιων χρημάτων με τα οποία θέλει να φτιάξει μια εκκλησία;» Ο πρώτος λόγος θα ήταν πολύ δίκαιος, ενώ ο δεύτερος είναι πολύ ασήμαντος.

83. Επίσης, «Γιατί οι νεκρώσιμες λειτουργίες και τα ετήσια μνημόσυνα συνεχίζουν και γιατί δεν επιστρέφει ή δεν επιτρέπει την απόσυρση των δωρεών που δόθηκαν γι'αυτές, αφού είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τους λυτρωμένους;»

84. Επίσης, «Τι είδους ευσέβεια είναι αυτή ενώπιον του Θεού και του Πάπα ώστε με αντάλλαγμα το χρήμα να επιτρέπουν σε κάποιον ασεβή και εχθρό τους, να εξαγοράζει από το καθαρτήριο την ευσεβή ψυχή ενός φίλου του Θεού αντί, λόγω της ανάγκης αυτής της ευσεβούς και αγαπημένης ψυχής, να την απελευθερώσουν χάριν της αγνής αγάπης;»

85. Επίσης, «Γιατί οι εκκλησιαστικοί κανόνες της μετάνοιας, πολύ μετά την κατάργηση τους στην πράξη και λόγω της κατάχρησης τους, σήμερα ικανοποιούνται με τη χορήγηση συγχωροχαρτίων σαν να είναι ακόμη εν ισχύι;»

86. Επίσης, «Γιατί ο Πάπας, του οποίου ο πλούτος είναι σήμερα μεγαλύτερος από εκείνον του πλουσιότατου Κροίσσου, δεν κατασκευάζει αυτήν τη Βασιλική του Αγ. Πέτρου με δικά του χρήματα και όχι με τα χρήματα των πτωχών πιστών;»

87. Επίσης, «Τι είναι αυτό που συγχωρεί ή χορηγεί ο Πάπας σε όσους μέσω τέλειας μετάνοιας έχουν ήδη δικαίωμα σε πλήρη άφεση και ευλογία;»

88. Επίσης, «Ποια μεγαλύτερη ευλογία για την εκκλησία από εκείνη που θα προέκυπτε αν ο Πάπας απένειμε αυτές τις αφέσεις και τις ευλογίες σε κάθε πιστό εκατό φορές την ημέρα, και όχι μία όπως κάνει τώρα;»

89. «Αφού ο πάπας με τα συγχωροχάρτια επιδιώκει τη σωτηρία των ψυχών και όχι τα χρήματα, γιατί αναστέλλει τα συγχωροχάρτια και τις αφέσεις που έχουν χορηγηθεί στο παρελθόν, εφόσον έχουν ίδια αποτελεσματικότητα;»

90. Η βίαιη κατάπνιξη αυτών των πολύ καυτών ερωτήσεων του απλού λαού και όχι η απάντηση τους με λογικά επιχειρήματα εκθέτει την εκκλησία και γελοιοποιεί τον Πάπα στα μάτια των εχθρών τους και καθιστά δυστυχείς τους Χριστιανούς.

91. Εάν, επομένως, τα συγχωροχάρτια προβάλλονταν σύμφωνα με το πνεύμα και την πρόθεση του Πάπα, όλες αυτές οι αμφιβολίες θα διαλύονταν αμέσως. Μάλιστα, δεν θα υπήρχαν καν.

92. Άρα, διώξτε όλους αυτούς τους προφήτες που λένε στους ανθρώπους του Χριστού, «Ειρήνη, ειρήνη» και δεν υπάρχει ειρήνη.

93. Ευλογημένοι ας είναι όλοι εκείνοι οι προφήτες που λένε στους ανθρώπους του Χριστού, «Σταυρός, Σταυρός», και δεν υπάρχει Σταυρός.

94. Οι Χριστιανοί ας είναι επιμελείς στο να ακολουθούν τον Χριστό, την Κεφαλή τους, μέσα από ποινές, τον θάνατο και την κόλαση.

95. Κι έτσι να είναι βέβαιοι για την είσοδο τους στον παράδεισο μέσα από πολλές δοκιμασίες και όχι μέσα από την ψευδή πνευματική ασφάλεια.


Μετάφραση: Θ. Γραμμένος (Περιοδικό: Αστήρ της Ανατολής, τεύχος Οκτωβρίου 2005)


                                                -----------------------------------------------------


Μαρτίνος Λούθηρος

Ο Μαρτίνος Λούθηρος (10 Νοεμβρίου 148318 Φεβρουαρίου 1546) ήταν Γερμανός μοναχόςιερέας, καθηγητής, θεολόγος, ηγέτης της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα στη Γερμανία, και θεμελιωτής των χριστιανικών δογμάτων και πρακτικών του Προτεσταντισμού.



Βιογραφία

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1483 στο Αϊσλέμπεν της Σαξονίας από φτωχή οικογένεια. Μετά τη γέννηση του, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μάνσφελντ, όπου ο πατέρας του εργαζόταν στα εκεί μεταλλεία. Ο Λούθηρος ανατράφηκε μέσα σε ένα ευσεβές και αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον. Η ίδια αυστηρότητα επικρατούσε και στο λατινικό σχολείο, στο οποίο φοιτούσε. Τις βασικές του σπουδές τις έκανε στο Μαγδεβούργο και στο Άϊζεναχ, όπου μια πλούσια αστική οικογένεια, του Κουντς Κόττα, τον πήρε στο σπίτι της. Εκεί, βρήκε δασκάλους, οι οποίοι τον δίδαξαν ανώτερα λατινικά, φιλολογία και ρητορική, ενώ ταυτόχρονα δούλευε ως πλανόδιος τραγουδιστής. Το 1501, με την οικονομική συμπαράσταση μιας πλούσιας χήρας, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης και σπούδασε φιλοσοφία. Κατά επιθυμία του πατέρα του άρχισε, το Μάιο του 1505, να σπουδάζει νομικά. Αλλά δυο μήνες αργότερα, απαρνήθηκε τον κόσμο κι έγινε μοναχός στο μοναστήρι των Αυγουστίνων ερημιτών, στην Έρφουρτ. Στο μοναστήρι ο Λούθηρος παρακολούθησε θεολογικά μαθήματα και, το 1507, χειροτονήθηκε ιερέας. Κατόπι, συνέχισε τις θεολογικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιττεμβέργης.

Το 1512, ονομάστηκε Διδάκτορας της φιλολογίας και ανέλαβε στο ίδιο πανεπιστήμιο την έδρα της Βιβλικής φιλολογίας. Το 1507, χειροτονήθηκε ιερέας σε μια μονή Αυγουστινιανών μοναχών και σπούδασε για δυο χρόνια Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης. Ένα χρόνο αργότερα, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης, από όπου το 1512 πήρε και το διδακτορικό του δίπλωμα στη Θεολογία. Μια επίσκεψή του στη Ρώμη τον ανάγκασε να αναθεωρήσει τις απόψεις του σχετικά με την Παπική εκκλησία, βλέποντας τη διαφθορά που επικρατούσε εκεί σχετικά με τα συγχωροχάρτια και την «ειδική» για ιερωμένους πορνεία.

Ύστερα από μελέτη της Προς Ρωμαίους Επιστολής, πείστηκε πως η σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου ήταν αποτέλεσμα μόνο της Θείας Χάρης και της πίστης, κι όχι των αγαθών ή μη έργων. Για το λόγο αυτό ήρθε σε σύγκρουση με το θεσμό του συγχωροχαρτιού, που έδινε τότε η Καθολική Εκκλησία και με τον τρόπο αυτό δινόταν άφεση των αμαρτιών.

Η μεταρρύθμιση

Στις 31 Οκτωβρίου 1517, και ενώ είχε ήδη εκφράσει την αντίθεσή του σε κάθε σχέση με τις πρακτικές της Καθολικής Εκκλησίας στους φοιτητές του, θυροκόλλησε στην εξώπορτα του Μητροπολιτικού Ναού της Βιτεμβέργης τις 95 Θέσεις του, που αποτέλεσαν μια ανοιχτή πλέον επίθεση εναντίον του Παπισμού. Οι 95 Θέσεις, μεταφράστηκαν στα γερμανικά και διαδόθηκαν από τους φίλους του. Σύντομα ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία στηνΑυγούστα, ενώπιον του επιτετραμμένου του Πάπα στη Γερμανία. Εκεί αρνήθηκε να ανακαλέσει και φυγαδεύτηκε νύχτα από φίλους του. Οι αντι-Θέσειςπου κυκλοφόρησε ο Γιόχαν Τέτσελ δεν είχαν καμιά απήχηση, και μάλιστα οι φοιτητές τις έκαιγαν δημόσια. Με τα επόμενα έργα του ο Λούθηρος μεγάλωσε το χάσμα που τον χώριζε από την Καθολική Εκκλησία, ενώ βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας, κυρίως, Ευρώπης.

Το 1520, ο πάπας Λέων Ι΄ εξέδωσε τη βούλα Exsurge Domine, καταδικάζοντας ως αιρετικές 41 από τις 95 Θέσεις του Λούθηρου, τον οποίο κάλεσε να αποκηρύξει δημόσια τις Θέσεις του μέσα σε 60 μέρες, ενώ οι απανταχού πιστοί διατάχθηκαν να κάψουν όλα τα βιβλία του, ώστε να μην αφοριστούν, συλληφθούν, και τιμωρηθούν ως αμετανόητοι αιρετικοί.[2] Αντιδρώντας στην είδηση, πως στα πανεπιστήμια του Παρισίου και τηςΚολωνίας κάηκαν τα βιβλία του, στις 10 Δεκεμβρίου ο Λούθηρος έκαψε δημόσια την παπική βούλα και απάντησε γράφοντας το βιβλίο Ενάντια στη Βλάσφημη Βούλα του Αντίχριστου. Στις 3 Ιανουαρίου 1521, ο Λέων Ι' εκδίδει δεύτερη Βούλα, με την οποία ο Λούθηρος αφορίζεται.

Τελικά, ο Λούθηρος κλήθηκε σε απολογία ενώπιον της Δίαιτας της Βορμς, τον Απρίλιο του 1521. Εκεί, αρνήθηκε να ανακαλέσει τις θέσεις του. Η απολογία του τελείωσε με τα εξής λόγια:

Εάν δε με πείσουν, με επιχειρήματα από την Αγία Γραφή ή με αδιάσειστη λογική, δεν μπορώ να αναιρέσω τις θέσεις μου, γιατί δεν πιστεύω στο αλάθητο του πάπα, ούτε στο αλάθητο των συνόδων, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι πολλές φορές και οι πάπες και οι σύνοδοι έχουν σφάλει και έχουν πέσει σε αντιφάσεις. Εγώ έχω πειστεί από τα βιβλικά επιχειρήματα που έχω ήδη αναφέρει, και είμαι απόλυτα ενωμένος με το λόγο του Θεού. Δεν μπορώ και δε θέλω να ανακαλέσω τίποτα, γιατί δεν είναι ορθό, και αντίθετα είναι επικίνδυνο να πράττει κανείς αντίθετα με τη φωνή της συνείδησής του. Ο Θεός ας με βοηθήσει. Αμήν

Τελικά, ο Λούθηρος φυγαδεύτηκε με την βοήθεια του Εκλέκτορα της Σαξονίας, και μεταφέρθηκε στον Πύργο του Βάρτμπουργκ κοντά στο Άιζεναχ, όπου παρέμεινε ως Πρίγκιπας Γεώργιος. Εκεί έγραψε αρκετά κείμενα και μετέφρασε στα γερμανικά την Αγία Γραφή.

Πλέον, η διδασκαλία του Λούθηρου κηρύττεται από αρκετές Γερμανικές εκκλησίες. Πολλοί μοναχοί εγκαταλείπουν τις μονές τους προκειμένου να κηρύξουν τις αρχές της Μεταρρύθμισης, ενώ οι φοιτητές, αλλά και μεγάλος αριθμός Πανεπιστημιακών της Γερμανίας τάσσεται, σχεδόν στο σύνολό του, υπέρ της Μεταρρύθμισης. Όμως, κάποιοι από τους μεταρρυθμιστές με ηγέτη τον Αντρέα Κάρλσταντ, ριζοσπαστικοποίησαν τις ιδέες του Λούθηρου, με αποτέλεσμα να σημειωθούν επεισόδια σε εκκλησίες. Ο Λούθηρος πληροφορήθηκε για τις εξελίξεις, και στις 6 Μαρτίου 1522επέστρεψε στην Βιττεμβέργη όπου συντέλεσε στην εξομάλυνση της κατάστασης.

Τον Ιούνιο του 1524, ξέσπασε ο λεγόμενος Πόλεμος των Χωρικών, ο οποίος εξαπλώθηκε ταχύτατα από την νότια Γερμανία μέχρι την Θουριγγία και είχε ως βασικά αιτήματα την κατάργηση της δουλοπαροικίας, την ελάφρυνση των φορολογικών μέτρων και γενικά την αποτίναξη της άρχουσας τάξης και της Παπικής εκκλησίας. Ο Λούθηρος στις 6 Μαΐου 1525 γράφει την Προτροπή προς Ειρήνευση, στην οποία υποστηρίζει την ειρηνική διευθέτηση, ενώ κατηγορεί την άρχουσα τάξη ως υπεύθυνη για την καταπίεση που ασκούσε στους χωρικούς, και συμβουλεύει τους τελευταίους να αποφύγουν τις εκδικητικές πράξεις. Όμως η βιαιότητα των εξεγερμένων, κάνει τον Λούθηρο να γράψει το τετρασέλιδο φυλλάδιο Κατά των ληστρικών και δολοφονικών ορδών των χωρικών, με την οποία ζητά από τους ευγενείς να καταστείλουν το κίνημα των χωρικών. Οι βιαιοπραγίες τελειώνουν το Μάιο του 1525, με την καταστολή και την εκτέλεση των ηγετών του κινήματος.

Στις 13 Ιουνίου 1525, ο Λούθηρος παντρεύεται την πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα, με την οποία αποκτά έξι παιδιά.

Στις 20 Ιουνίου 1530, ο Κάρολος Ε' συγκαλεί νέα Δίαιτα στην Αυγούστα, ζητώντας να κατατεθούν Ομολογίες Πίστεως από τους Καθολικούς και τους εκπροσώπους της Μεταρρύθμισης. Ο Λούθηρος δεν συμμετέχει λόγω της ισχύος της Εδίκτου της Βόρμς, αλλά στην Δίαιτα παραδίδεται η Ομολογία της Αυγούστας που είχε γραφτεί από αυτόν. Η Μεταρρύθμιση καταδικάζεται για ακόμα μία φορά, με αποτέλεσμα οι πρίγκιπες και οι εκπρόσωποι των ελεύθερων πόλεων που ανήκαν στις γραμμές της Μεταρρύθμισης, να συγκροτήσουν την Ένωση του Σμαλκάλντεν.

Ο Λούθηρος πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου του 1546 στην πατρίδα του, το Άισλεμπεν. Εννιά χρόνια αργότερα δόθηκε σχετική ελευθερία για την άσκηση της Αναμορφωμένης πίστης.

Η σωτηριολογία του Λουθήρου

Στη Σχολαστική θεολογία η Σωτηρία γίνεται αντιληπτή σύμφωνα με την Αυγουστίνεια αντίληψη: η περί προπατορικού αμαρτήματος διδασκαλία του βασίζεται στην έννοια της κληρονομικής ενοχής για το αμάρτημα του Αδάμ. Η massa damnata της πεσμένης ανθρωπότητας αποτελεί το αντικείμενο της θείας οργής γιατί είναι ένοχη. Μπορεί να δικαιωθεί με τη χάρη που αρχικά συγχωρεί και αποκαθιστά τη θέα της θείας ουσίας από την ανθρώπινη ψυχή. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μεταθανάτια. Σε συνδυασμό με τη διδασκαλία του Άνσελμου Καντερβουρίας για τη Θεία ικανοποίηση που γνώριζε ευρεία διάδοση, η λυτρωτική θυσία του Χριστού ερμηνεύτηκε με τρόπο διαφορετικό: μέσα από αυτήν είμαστε όλοι δικαιωμένοι μπροστά στο Θεό. Οι καρποί της θυσίας απονέμονται μέσα από τη χάρη, η οποία πρώτα μας δικαιώνει κι έπειτα δημιουργεί μια κατάσταση μέσα μας ώστε οι πράξεις μας να αποκτούν χαρακτήρα αξιών. Η Εκκλησία ως η μόνη διαθέτουσα τη δωρεά της χάρης μέσα στον κόσμο έχει την ισχύ να απονέμει τον χαρακτήρα αξιών στις πράξεις αυτές. έτσι προκύπτουν οι εξουσίες της αναφορικά με την τέλεση των μυστηρίων και την άφεση των αμαρτιών.
Για τον Λούθηρο έχει σημασία η σωτηρία πρώτιστα sola Fide και sola gratia χωρίς οτιδήποτε άλλο παρά μόνο την άμεση εξουσία της αγάπης του Θεού και της ανθρώπινης πίστης που δέχεται τη χάρη του, χωρίς οποιαδήποτε αξιέπαινα έργα, χωρίς όλες εκείνες τις μαγικές πράξεις που συχνά αγοράζονταν με χρήμα που υποτίθεται ότι εξασφάλιζαν τη χάρη,με τρόπο αυτόματο και ατομικό.

Προσφορά και επιρροή

Η διδασκαλία του και ειδικότερα η μετάφραση της Αγία Γραφής στη Γερμανική, τόνωσε το πατριωτικό αίσθημα των Γερμανών, που ήθελαν να κόψουν κάθε εξάρτηση με την Εκκλησία της Ρώμης και τους συχνούς φόρους της, και πιστεύεται ότι σ' αυτό οφείλεται, κατά ένα μέρος, η τεράστια ανάπτυξη της Λουθηρανικής Εκκλησίας στη Γερμανία. Δημοσίευσε πολλά έργα θεολογικού περιεχόμενου και μετέφρασε στα Γερμανικά την Αγία Γραφή, συμβάλλοντας στην περαιτέρω ανάπτυξη της γερμανικής γλώσσας και της τέχνης της μετάφρασης. Επίσης ο Λούθηρος συνέθεσε διάφορους χριστιανικούς ύμνους με πιο γνωστό τον ύμνο Θεός το Φρούριον ημών.

Έργα του Μαρτίνου Λούθηρου στα Ελληνικά

Μαρτίνος Λούθηρος, Για την εγκόσμια εξουσία και μέχρι που εκτείνεται η υπακοή μας σ' αυτήν, μτφρ.Γιώργος Γρηγορίου, εκδ.Πόλις, Αθήνα, 2004



ΠΗΓΕΣ


el.wikipedia.org/wiki/Μαρτίνος_Λούθηρος



                                               ------------------------------------------------



ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΒΙΝΟΣ





Του Δημητρίου Μ.Καλοποθάκη



Στη Γενεύη υπήρχε μία ομάδα Γάλλων Ευαγγελικών, που είχαν καταφύγει εκεί λόγω των διωγμών που γίνονταν στην Γαλλία. Εκεί εμφανιζόταν συχνά ένας περιοδεύων ευαγγελιστής που ονομαζόταν Φαρέλ (Farel), που είχε υποστεί πολλούς διωγμούς, αλλά επιτέλους είχε κατορθώσει να ξεσηκώσει το λαό και τους άρχοντες της Γενεύης προς το μέρος της Αναμορφώσεως, στις δε 21 Μαΐου 1536 (πέντε περίπου χρόνια μετά τον θάνατο του Ζβιγγλίου) το Μέγα Συμβούλιο  του καντονίου της Γενεύης εξέδωσε το «Ψήφισμα της Αναμορφώσεως», με το οποίο καταργείτο η Ρωμαιοκαθολική λειτουργία, και οι εικόνες τα άγια λείψανα κτλ εκβλήθηκαν από τους ναούς. Οι πολίτες πήραν όρκο να ζήσουν σύμφωνα προς το καθαρό και αμιγές Ευαγγέλιο. Ο Ρωμαιοκαθολικός κλήρος, οι μοναχοί και οι μοναχές είχαν προηγουμένως αποσυρθεί από το καντόνι στο γαλλικό έδαφος της Σαβοϊας, και ο επίσκοπος της Γενεύης μετέφερε την έδρα του στην γειτονική πόλη Αννεσύ (Annecy).

Αυτή ήταν η πρώτη πράξη στην ιστορία της Αναμορφώσεως στην Γενεύη. Πρέπει όμως να ομολογήσουμε ότι ο λαός δεν ήταν ακόμα ώριμος για την Αναμόρφωση και είχε πολύ συγκεχυμένη αντίληψη των πνευματικών ζητημάτων. Ηθελε  να απαλλαγεί από εκκλησιαστική άποψη από τον επίσκοπο και τους διεφθαρμένους και τυρρανικούς ιερείς του, ενώ από πολιτική άποψη από το ζυγό των δουκών της Σαβοϊας. Νόμιζε ότι με το Ευαγγέλιο θα είχε ελευθερία σε όλα, έτσι ώστε η ελευθερία που είχε αποκτηθεί κινδύνευε να εκφυλισθεί σε αναρχία. Ευτυχώς για τη Γενεύη και για την Αναμόρφωση γενικά, αμέσως τότε βρέθηκε ένας άνδρας με ψηλή πνευματική αντίληψη, συνδυασμένη με θετικό νου και σιδηρά θέληση, που ανέλαβε τη διεύθυνση του Αναμορφωτικού έργου στη Γενεύη και άναψε και διατήρησε εκεί ένα λαμπερό φάρο, που μετέδωσε το φως του πνευματικού Χριστιανισμού στα πέρατα του κόσμου.

Ο άνδρας αυτός ήταν ο Ιωάννης Καλβίνος, που έφθασε στην Γενεύη δύο μήνες μετά το ψήφισμα της 21ης Μαϊου 1536.
  

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ο Ιωάννης Καλβίνος γεννήθηκε το 1509 στη Νουαγιόν (Noyon) της Βόρειας Γαλλίας. Ηταν επομένως κατά 25 χρόνια νεότερος του Λούθηρου και του Ζβιγγλίου. Ο πατέρας του ήταν αποστολικός γραμματέας του επισκόπου της Νουαγιόν και προόριζε τον νεαρό Ιωάννη για το ιερατείο. Για τούτο του έδωσε άρτια και επιμελημένη μόρφωση όχι μόνο στο Παρίσι στις θεολογικές σπουδές, αλλά και στην κοσμική σοφία στα πανεπιστήμια της Ορλεάνης της Μπουρζ και του Παρισιού. Αργότερα ο πατέρας του άλλαξε τη γνώμη του και θέλησε να κάνει τον γιο του νομικό. Έτσι ο Ιωάννης σπούδασε και τα νομικά. Μετά το θάνατο του πατέρα του
εγκατέλειψε τις νομικές του σπουδές και επιδόθηκε πάλι στη θεολογία και την κλασσική φιλολογία. Τόσο πολύ αφοσιώθηκε στις σπουδές αυτές ώστε κλονίσθηκε η υγεία του και έζησε την υπόλοιπη ζωή του καχεκτικός και φιλάσθενος.

Το έτος 1531πέθανε ο πατέρας του και ο Καλβίνος εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μέχρι εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμα εκδηλώσει καμία εχθρότητα ή διαφωνία προς τον Παπισμό. Αλλά το επόμενο έτος έλαβε χώρα στην ψυχή του μεγάλη μεταστροφή.

Ο άνεμος της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως είχε φτάσει από την Γερμανία και στην Γαλλία. Οταν ο Λούθηρος έδωσε το πρώτο σάλπισμα το 1517, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φραγκίσκος ο Α’ τήρησε απέναντι στο νέο κίνημα ευμενή ουδετερότητα, αλλά η αδελφή του Μαργαρίτα, βασίλισσα της Ναβάρρας, ασπάστηκε φανερά την Αναμόρφωση, ενώ διάφοροι Γάλλοι θεολόγοι άρχισαν να κηρύττουν και να εξηγούν τις Γραφές σύμφωνα προς τις νέες ιδέες. Τούτο όπως ήταν φυσικό ξεσήκωσε την οργή των εκκλησιαστικών κύκλων και αναπτύχθηκε τόσος σάλος, ώστε ο Φραγκίσκος, φοβούμενος πολιτικές ανατροπές, στράφηκε κατά της Αναμορφώσεως, ενώ η νέα θρησκεία άρχισε να καταδιώκεται χωρίς οίκτο στην Γαλλία. Πολλοί θανατώθηκαν και φυλακίστηκαν ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν. Εντούτοις, η Αναμόρφωση εξακολούθησε να κατακτά έδαφος, ούτως ώστε 50 χρόνια αργότερα, μετά την σφαγή της Νύκτας του Αγίου Βαρθολομαίου, οι οπαδοί της Αναμορφώσεως, αν και σφάγηκαν κατά δεκάδες χιλιάδες, πάλι αποτελούσαν ισχυρή μειοψηφία στην Γαλλία και είχαν ως αρχηγό τον βασιλιά της Ναβάρρας Ερρίκο, τον μετέπειτα Ερρίκο τον Δ’ της Γαλλίας.


Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ

Πώς συνέβηκε η μεταστροφή του Καλβίνου προς την Αναμόρφωση δεν γνωρίζουμε ακριβώς. Ο ίδιος ελάχιστα λέει για τον εαυτό του στα συγγράμματά του. Μόνο αυτό είπε για το ζήτημα της μεταστροφής του:«Αυτός ο Θεός ενήργησε τη μεταβολή και σε μία στιγμή υπέταξε την καρδιά μου στην υπακοή».

Βεβαίως από την μελέτη της Αγίας Γραφής και των έργων του Λούθηρου είχε ήδη διακρίνει την αλήθεια, αλλά νόμιζε για κάποιο διάστημα ότι μπορούσε να αναπαύσει τη συνείδησή του με τις μεθόδους του Ρωμαιοκαθολικού συστήματος των καλών έργων. Στο τέλος όμως σαν κάποια λάμψη από τον ουρανό του αποκάλυψε την μεγάλη αλήθεια, όπως λέει, ότι «μόνο ένα λιμάνι σωτηρίας υπάρχει για τις ψυχές μας η χάρις του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Σωζόμαστε δια της πίστεως, όχι δια των έργων ή της δικής μας αξιομισθίας». Και αμέσως σαν τον Παύλο «δεν συνεβουλεύθη σάρκα και αίμα», ουδ’«εγένετο απειθής εις την ουράνιον οπτασίαν», αλλά πήρε αμέσως την απόφαση να αφοσιωθεί στο κήρυγμα της αληθείας. Οι διωγμοί όμως ήταν τόσο ανελέητοι ώστε για τρία χρόνια (1533-36) πλανιόταν από πόλη σε πόλη, κηρύττοντας κρυφά το Ευαγγέλιο. Τον πρώτο χρόνο μετά την μεταστροφή του έμεινε στην Αγγουλέμμη (Angouleme) προστατευόμενος από την βασίλισσα Μαργαρίτα της Ναβάρρας. Εκεί σε σχετική ησυχία, άρχισε να γράφει το μεγάλο έργο του, τους «Θεσμούς της Χριστιανικής Θρησκείας» (Institutiones Religionis Christianae), συνεργάστηκε δε με τον Ολιβέταν στην Γαλλική μετάφραση της Αγίας Γραφής, που δημοσιεύθηκε στο Νεσατέλ το 1535 με πρόλογο που γράφτηκε από τον Καλβίνο.

ΟΙ «ΘΕΣΜΟΙ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ»

Στο τέλος όμως αναγκάστηκε να εκπατριστεί. Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασε στο Στρασβούργο, πόλη όπου κατέφευγαν τότε οι οπαδοί της Αναμορφώσεως, και από εκεί στην Βασιλεία της Ελβετίας, όπου παρέμεινε συγγράφοντας και ησυχάζοντας για ένα έτος. Εκεί αποπεράτωσε και δημοσίευσε το έργο του, τους «Θεσμούς της Χριστιανικής Θρησκείας», που τον έφερε αμέσως στην πρώτη γραμμή των θεολόγων της εποχής του και κάθε εποχής από τότε.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι αμέσως αντιλήφθηκαν  την σπουδαιότητα του έργου, που το ονόμασαν περιπαικτικά «το Κοράνιο και το Ταλμούδ των αιρετικών». Η Σορβόννη του Παρισιού διέταξε να καεί το σύγγραμμα αυτό δημοσίως στο Παρίσι και αλλού.
Ο Ευαγγελικός κόσμος χαιρέτισε το έργο αυτό με ενθουσιασμό, σαν την πιο σαφή, λογική και πειστική έκθεση των Χριστιανικών δογμάτων, που είχε δει το φως από την εποχή των Αποστόλων. Δεν ήταν σύγγραμμα για τον λαό όπως τα συγγράμματα του Λούθηρου, αλλά για τους θεολόγους και τους σπουδαστές κάθε έθνους. Μεταφράστηκε σχεδόν σε όλες τις Ευρωπαϊκές γλώσσες και άσκησε αναμφίβολα μεγαλύτερη επιρροή επάνω τους παρά οποιοδήποτε άλλο έργο των Αναμορφωτών.

ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΗ ΓΕΝΕΥΗ


Από τη Βασιλεία το Μάρτιο του 1536, ο Καλβίνος ταξίδεψε στην Ιταλία όπου έμεινε λίγες εβδομάδες, και από εκεί επανήλθε στην Ελβετία και περί τα τέλη του Ιουλίου 1536 έφτασε στη Γενεύη. Εκεί όπως γράφει ο ίδιος σκόπευε να μείνει μόνο μία νύχτα. Η Θεία Πρόνοια όμως αλλιώς κατεύθυνε την περαιτέρω δράση του. Ο Φαρέλ μαθαίνοντας την άφιξη του Καλβίνου, έσπευσε να τον συναντήσει και με φλογερό ενθουσιασμό τον παρότρυνε να μείνει στη Γενεύη, για να σώσει την Αναμόρφωση εκεί.

Μάταια ο Καλβίνος πρόβαλε τη νεαρή του ηλικία (ήταν τότε μόλις 27 ετών) την επισφαλή του υγεία, την απειρία του, την φυσική του συστολή, που τον καθιστούσαν ακατάλληλο για δημόσια σταδιοδρομία. Αλλά ο Φαρέλ επέμεινε και τον απείλησε με την θεία τιμωρία, εάν έδειχνε δειλία ή δισταγμό στο να θυσιάσει τις σπουδές του την υγεία του και τη συστολή του, τη στιγμή που κινδύνευε το έργο του Ευαγγελίου. Ο Καλβίνος κλονίστηκε και κάμφθηκε από την φλογερή αυτή ευγλωττία του Φαρέλ και δέχθηκε την πρόσκληση να γίνει ο ποιμένας και δάσκαλος της Ευαγγελικής εκκλησίας της Γενεύης.

Τα πρώτα βήματα του Καλβίνου στη Γενεύη φάνηκαν μάλλον σαν αποτυχία. Οι Γενευέζοι καθυστέρησαν να τον εκτιμήσουν, ενώ η αυστηρότητά του τον έκανε αρχικά αντιπαθητικό σε ένα λαό εύθυμο και φίλο των διασκεδάσεων, των απολαύσεων και της κάθε είδους αμαρτίας. Κάτω από το Παπικό καθεστώς, ο λαός είχε περιέλθει στην έσχατη θρησκευτική αμάθεια και είχε ανάγκη να διδαχθεί ακόμα και τα στοιχειώδη του αληθινού Χριστιανισμού.

Ο Καλβίνος, βοηθούμενος από τον πρόθυμο Φαρέλ και τον Βιρέ (Viret), γρήγορα συνέταξε μία Κατήχηση και Ομολογία Πίστεως, που, αν και αργότερα υπέστη επεξεργασία και συμπλήρωση, έμεινε όμως ιστορική για την σαφήνειά της, την πρακτικότητά της και την πειστικότητα του περιεχομένου της.

Εκτός από την κατήχηση ο Καλβίνος και οι συνεργάτες του ετοίμασαν και Οργανισμό της εκκλησίας της Γενεύης. Η κυβέρνηση του καντονίου εξέδωσε διάφορα διατάγματα για τον περιορισμό της ανηθικότητας, της χαρτοπαιξίας, της βεβηλώσεως της Κυριακής κλπ και διόρισε διάφορους ευσεβείς πολίτες σαν επόπτες της δημόσιας τάξεως, των δημοσίων ηθών και της θρησκευτικής πειθαρχίας. Οι ιεροκήρυκες  και ποιμένες διαρκώς κήρυτταν και επισκέπτονταν  όλες τις κοινωνικές τάξεις. Πέντε κηρύγματα κηρύσσονταν την Κυριακή και δύο κάθε εργάσιμη ημέρα, ενώ η φοίτηση σ’αυτά ήταν πολυάριθμη. Συστήθηκαν σχολεία για τον λαό και όλα τα παιδιά υποχρεώθηκαν να φοιτούν σ’αυτά. Απαγορεύθηκε η πολυτέλεια της ενδυμασίας, ιδίως των γυναικών, και η σπατάλη στα γεύματα και στις φιλοξενίες. Η ηθική στάθμη της πόλεως άρχισε βαθμιαία να ανέρχεται, η φήμη του νέου καθεστώτος στη Γενεύη διαδόθηκε ευρύτατα και η πόλη άρχισε να προσελκύει σπουδαστές και πρόσφυγες από τους θρησκευτικούς διωγμούς που γίνονταν αλλού.

Αλλά ο λαός της Γενεύης , γρήγορα κουράστηκε με αυτή την αυστηρότητα, παρά το γεγονός ότι όλοι οι πολίτες είχαν δώσει όρκο πίστεως στη νέα Ομολογία και το νέο καθεστώς, βαθμιαία οι πολιτικές αρχές άρχισαν να συναντούν αντίδραση  κατά των νέων νόμων. Θέλησαν λοιπόν να χαλαρώσουν λίγο την αυστηρότητα των νόμων, για να μην εξωθήσουν τα πράγματα σε ρήξη.

Αλλά οι πνευματικοί αρχηγοί στράφηκαν τότε κατά των αρχών κατηγορώντας τις  για λιποψυχία, χλιαρότητα και αποστασία. Την Κυριακή του Πάσχα του 1538, ο Καλβίνος στον καθεδρικό ναό  του Αγίου Πέτρου και ο Φαρέλ στο ναό του Αγίου Γερβασίου κήρυξαν με δριμύτητα κατά της ασέβειας των πολιτών και της χαλαρότητας των αρχών. Η δριμύτητα των κηρυγμάτων αυτών προκάλεσε σφοδρές οχλαγωγίες στους ναούς και στους δρόμους όλη εκείνη την ημέρα και την επόμενη. Την Τρίτη του Πάσχα συνήλθε το Μέγα Συμβούλιο (η ανώτατη πολιτική αρχή του καντονιού), έπαυσε τον Καλβίνο και τον Φαρέλ από τα αξιώματά τους  και τους διέταξε  να αναχωρήσουν μέσα σε τρεις μέρες από την Γενεύη.

Οι δύο άνδρες υποτάχθηκαν χωρίς συζήτηση. Ο Καλβίνος μόνο είπε:«Είναι καλύτερο να πειθαρχήσει κανείς στο Θεό παρά στους ανθρώπους». Αναχώρησαν λοιπόν στη Βέρνη και από εκεί στη Ζυρίχη, όπου έγιναν αδελφικά δεκτοί και παρέμειναν για λίγο. Έπειτα ο Καλβίνος μετέβη στο Στρασβούργο και άλλες Γερμανικές πόλεις, όπου διέμεινε για τρία χρόνια.
Αν κρίνουμε με ανθρώπινα μέτρα το πράγμα, με πεποίθηση θα λέγαμε (εάν ζούσαμε την εποχή εκείνη) ότι η αναμόρφωση στην Ελβετία είχε ανατραπεί με δύο τρόπους, με το θάνατο του Ζβιγγλίου το 1531 και με την εκδίωξη του Καλβίνου από την Γενεύη το 1538.

Η μετέπειτα εξέλιξη των γεγονότων αποδεικνύει πόσο η ανθρώπινη κρίση είναι πεπερασμένη. Ο Θεός επιφύλασσε στον Καλβίνο τεράστιο ακόμα έργο στην Γενεύη, έργο που θα στερέωνε την Αναμόρφωση στην Ελβετία και θα την διέδιδε στα πέρατα της γης. Πραγματικά τρία χρόνια μετά την απέλαση του Καλβίνου, δηλαδή το έτος 1541, ο λαός και η κυβέρνηση της Γενεύης του έστειλαν πρεσβεία στη Γερμανία, για να του ζητήσουν συγχώρηση για το αδίκημα που έγινε εναντίον του  και να τον παρακαλέσουν να επανέλθει στην Γενεύη και να συνεχίσει το αναμορφωτικό του έργο.

ΣΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ

Πριν όμως επανέλθουμε με τον Καλβίνο στη Γενεύη, είναι ανάγκη να δούμε ποια υπήρξε η δράση του στη Γερμανία (σημερινή Γαλλία) τα τρία εκείνα χρόνια της απομακρύνσεώς του από τη Γενεύη (1538-1541).

Πρώτα πήγε στο Στρασβούργο μετά από θερμή πρόσκληση των σπουδαίων Λουθηρανών κηρύκων και δασκάλων της Αναμορφώσεως Bucer, Capito, Sturm κλπ και διορίστηκε καθηγητής στην εκεί νεοσύστατη Θεολογική σχολή. Συγχρόνως κλήθηκε να αναλάβει καθήκοντα ποιμένος των πολυαρίθμων εκεί Ευαγγελικών προσφύγων από τη Γαλλία, τους οποίους και οργάνωσε σε εκκλησία. Η οργάνωση αυτή αργότερα χρησίμευσε σαν πρότυπο και υπόδειγμα για τις αναμορφωμένες εκκλησίες της Ελβετίας, της Γαλλίας και της Σκωτίας. Το κύριο γνώρισμα του εκκλησιαστικού συστήματος του Καλβίνου ήταν η απλότητα της λατρείας και η αυστηρή τάξη  και πειθαρχία. Συνήθιζε να λέει ότι: «εάν σε κάθε σπίτι και κάθε κοινωνία η τάξη και η πειθαρχία είναι απαραίτητη ακόμα πιο απαραίτητη  είναι στην εκκλησία του Χριστού.» Κήρυττε τέσσερις φορές την εβδομάδα, δίδασκε κατηχητικές τάξεις (το Κυριακό σχολείο όπως θα λέγαμε σήμερα), κατάρτιζε διακόνους  για να τον βοηθούν στην φροντίδα για τους φτωχούς και εκτελούσε με μεγάλη αφοσίωση τα ποιμαντορικά του καθήκοντα, παρακολουθώντας με ενδιαφέρον τα πρόβατα του ποιμνίου του. Κατόρθωσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να οργανώσει μια εκκλησία που ήταν ένθερμη και αύξανε, που θαυμαζόταν από την κοινωνία του Στρασβούργου. Οχι μόνο αυτό, αλλά και η πόλη του Στρασβούργου τον εξέλεξε, μαζί με τον Μπούσερ και τον Στούρμ, σαν αντιπρόσωπό της σε διάφορες θεολογικές συνδιασκέψεις ή δημόσιες  συνομιλίες τα έτη 1539, 1540 και 1541, που συνεκάλεσε στη Γερμανία ο αυτοκράτορας Κάρολος ο Ε’ ώστε από την συνάντηση Ρωμαιοκαθολικών και προτεσταντών θεολόγων να βρεθεί λύση για τη γεφύρωση του θρησκευτικού χάσματος  που είχε δημιουργήσει η Αναμόρφωση. Γιατί ο αυτοκράτορας ήθελε για πολιτικούς λόγους, να συμφιλιώσει τους προτεστάντες ηγεμόνες της Γερμανίας με τον Παπισμό και να επιτύχει την ενωμένη βοήθειά  τους στους πολέμους κατά των Τούρκων. Οι συνδιασκέψεις αυτές απέβλεπαν στην επαναφορά  της ενότητας της Χριστιανικής εκκλησίας με αμοιβαίες υποχωρήσεις στις εκατέρωθεν δογματικές και εκκλησιαστικές διαφορές. Αλλά όπως πάντοτε συμβαίνει με τους συμβιβασμούς στα ζητήματα συνειδήσεως, οι συνδιασκέψεις αυτές σημείωσαν πλήρη αποτυχία.

Αρχηγός της Ευαγγελικής αντιπροσωπείας στις συνδιασκέψεις αυτές ήταν φυσικά ο Μελάγχθων, ο φίλος και συνεργάτης του Λουθήρου. Ο Καλβίνος, σαν αλλοδαπός και αγνοώντας μάλιστα τη Γερμανική γλώσσα, μόνο δευτερεύον μέρος μπορούσε να πάρει. Εντούτοις βοήθησε πολύ τον Μελάγχθωνα στις κατά των Ρωμαιοκαθολικών  θεολογικές συζητήσεις  και συνετέλεσε πολύ στην μη υποχώρηση  της ευαγγελικής μερίδας απέναντι στην Παπική αδιαλλαξία, παρ’όλες τις πολιτικές πιέσεις του αυτοκράτορα. Για τη σημαντική αυτή συμβολή του ο Καλβίνος ονομάσθηκε από τον Μελάγχθονα  και τους Λουθηρανούς αντιπροσώπους «ο κατ’εξοχήν θεολόγος».    
          
Στις συναντήσεις και στις συνεργασίες αυτές γεννήθηκε εγκάρδια και ζωηρή φιλία μεταξύ του Καλβίνου και του Μελάγχθονα , που ήταν ήδη σχεδόν ο αρχηγός του Προτεσταντισμού στη Γερμανία, καθότι ο Λούθηρος ήταν πλέον γέρος και σωματικά καταβεβλημένος, αποβλέποντας μάλλον προς τον θάνατο και την ανάπαυση πέραν του τάφου. Σε όλα σχεδόν τα ζητήματα ο Μελάγχθων συμφωνούσε με τον Καλβίνο, του οποίου θαύμαζε τη σαφήνεια και τον λογικό ειρμό της θεολογικής σκέψεως. Μόνο στο ζήτημα του προορισμού και της ελευθέρας θελήσεως του ανθρώπου ο Μελάγχθων φρονούσε ότι ο Καλβίνος περιέπιπτε σε ακρότητες, που αυτός δεν συμμεριζόταν.
Γενικά ο Μελάγχθων ήταν χαρακτήρας ήπιος και ειρηνικός συμβιβαστικός σε αντίθεση προς τον Καλβίνο, που ήταν εναντίον των συμβιβασμών στα ζητήματα πίστεως και συνειδήσεως. Η φιλία των δύο αυτών φωτεινών ανδρών του προτεσταντισμού διήρκεσε σε όλη τη ζωή τους. Σώζονται αρκετές επιστολές που ανταλλάχθηκαν μεταξύ τους που αποπνέουν υψηλή Χριστιανική αδελφοσύνη, αγάπη και μέριμνα για ολόκληρη την εκκλησία του Χριστού. Ο Καλβίνος μάλιστα παρά τις ελαφρές διαφωνίες του προς τον Μελάγχθωνα, αργότερα αφιέρωσε σ’αυτόν μία πραγματεία του, εκπόνησε δε (με πρόλογο εγκωμιαστικό) Γαλλική μετάφραση μιας πραγματείας του Μελάγχθωνα που σε αρκετά σημεία είναι αντίθετη με τις ιδέες του Καλβίνου.

Για να λάβουμε μία ιδέα της βαθιάς εγκαρδιότητας, που ένωνε τους δύο αυτούς διαπρεπείς χριστιανούς παρά τις λίγες δογματικές διαφορές τους θα παραθέσουμε δύο αποσπάσματα από την τελευταία αλληλογραφία τους. Ο Μελάγχθων το 1543 (2 χρόνια μετά την επιστροφή του Καλβίνου στην Γενεύη) γράφει:

«Πολύ με συγκίνησε η καλοσύνη σου και σε ευχαριστώ, γιατί θέλησες να δείξεις προς όλο τον κόσμο την αγάπη σου για μένα , βάζοντας το όνομά μου στην αρχή του περισπούδαστου έργου σου, όπου  θα το δει όλος ο κόσμος. Σε παρακαλώ να μην πάψεις να χρησιμοποιείς τα μεγάλα σου χαρίσματα για την εποικοδόμηση  και την ενθάρρυνση της εκκλησίας του Χριστού». Ο δε Καλβίνος στην τελευταία του προς τον Μελάγχθονα επιστολή  γράφει:«Χαίρε, ώ άνθρωπε των μεγάλων χαρισμάτων, που θα θυμάμαι και θα τιμώ πάντοτε εν Κυρίω! Ο Κύριος να σε διατηρεί σε ασφάλεια για την δόξα του ονόματός Του και την εποικοδόμηση της εκκλησίας Του! Σε παρακαλώ να προσφέρεις τα σέβη μου στον δόκτορα Μαρτίνο(Λούθηρο). Εχουμε εδώ τον αδελφό Βερναρδίνο από την Ιταλία, του οποίου η αποχώρηση από τον παπισμό έκανε μεγάλο σάλο εκεί κάτω. Με παρακάλεσε να σου διαβιβάσω τους χαιρετισμούς του. Και πάλι χαίρε σύ και η οικογένειά σου και είθε ο Κύριος να σας διαφυλάττει  πάντοτε κάτω από την σκέπη Του!»

Η φιλία αυτή των δύο τούτων κορυφαίων αποστόλων της ευαγγελικής αναμορφώσεως μαρτυρεί ότι, όταν υπάρχει πραγματική χριστιανική αγάπη, μία βαθιά πνευματική ενότητα και αρμονία μπορεί να συνυπάρχει ακόμα και με κάποιες θεολογικές διαφορές.

Ένα ακόμα γεγονός πρέπει να αναφέρουμε από την περίοδο αυτή της ζωής του Καλβίνου στην Γερμανία-τον γάμο του. Λόγω της μοναχικής ζωής και της επισφαλούς υγείας του, οι φίλοι του και οι συνεργάτες του πολλές φορές τον παρότρυναν να παντρευτεί, για να έχει σύντροφο και συμπαραστάτη στη ζωή του και στις φροντίδες του. Ο Καλβίνος καταρχήν απέκρουσε τις συμβουλές αυτές, αλλά στο τέλος πείσθηκε και παντρεύτηκε την κυρία De Bure, χήρα μέλους της εκκλησίας του, που είχε πεθάνει, τον οποίο ο Καλβίνος με την διδαχή του είχε επιστρέψει από τον Αναβαπτισμό. Με την εξαιρετική αυτή σύντροφο και πιστή βοηθό στη διακονία μου», όπως την ονομάζει, έζησε ευτυχής εννέα χρόνια, μέχρι το θάνατό της στη Γενεύη το 1549. Από αυτήν απέκτησε ένα γιο, πού πέθανε στην νηπιότητα. Σχετικά με αυτόν γράφει το 1542 στον φίλο του Βιρέ:«Ο Κύριος μας δοκίμασε βαριά, αφαιρώντας τον μικρό μας. Σε αντάλλαγμα μου έδωσε μυριάδες παιδιών σε όλον τον χριστιανικό κόσμο. Ας είναι ευλογημένο το όνομά Του στους αιώνες!»


Ας επανέλθουμε τώρα στη Γενεύη. Μετά την απέλαση του Καλβίνου και του Φαρέλ, η διακυβέρνηση της πόλεως περιήλθε βαθμιαία σε κατάπτωση ενώ αναβίωσε όλη η ηθική ακολασία, την οποία είχε καταπνίξει η Αναμορφωτική μεταπολίτευση του 1536. Σαν επίμετρο, ο παπισμός που ενθαρρύνθηκε από μία τέτοια κατάρρευση του Αναμορφωτικού έργου, άρχισε να εργάζεται εντατικά για την αναστήλωση της παπικής λατρείας στη πόλη. Μεγάλος αριθμός ιερέων και μοναχών επανήλθε στη Γενεύη, ενώ ο καρδινάλιος Σαδολέτος (Sadolet), κληρικός με μεγάλη μόρφωση και με φιλελεύθερες αντιλήψεις, εξέδωσε μακρά επιστολή προς τους άρχοντες και τον λαό της Γενεύης, τους οποίους ονομάζει «αγαπητούς εν Χριστώ αδελφούς», στην οποία επιστολή με πολλή τέχνη και δικανικότητα παραβάλλει την ησυχία την τάξη και την ειρήνη, που «βασιλεύει μέσα στο χώρο της Μητρός εκκλησίας», με τις «διαιρέσεις και την πνευματική αναρχία» μεταξύ των οπαδών της Αναμορφώσεως, ενώ εκθέτει επιδέξια τα δόγματα του παπισμού με τέτοιο τρόπο, ώστε να παριστάνει ότι καμία ουσιώδης διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των αρχών της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως. Στην επιστολή αυτή του Σαδολέτου κανένας δεν βρέθηκε στη Γενεύη ικανός να απαντήσει. Οι εκεί προσκείμενοι στον Καλβίνο έσπευσαν να διαβιβάσουν την επιστολή σε εκείνον στην Γερμανία. Εκείνος αμέσως απάντησε με μακρά επιστολή, καταρρίπτοντας τα επιχειρήματα του Σαδολέτου, εκθέτοντας με ζοφερά χρώματα την πραγματική δογματική και ηθική κατάσταση του παπισμού ενώ υπεραμυνόταν του έργου της Αναμορφώσεως, που όπως είπε στηρίχτηκε στο γραπτό Λόγο του Θεού. Η απάντηση αυτή του Καλβίνου προς τον καρδινάλιο Σαδολέτο χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από όλους τους οπαδούς  της Αναμορφώσεως στην Ελβετία και στην Γερμανία. Ο Λούθηρος εκφράστηκε γι΄αυτήν με θαυμασμό. Στην Γενεύη η κυβέρνηση διέταξε να εκτυπωθεί το λατινικό πρωτότυπο και Γαλλική μετάφρση και να κυκλοφορήσει ευρύτατα, ενώ ο λαός σαν αφυπνίστηκε από τον εφιάλτη της κακοδιοικήσεως  και της θρησκευτικής καταπτώσεως άρχισε να αισθάνεται  ότι μόνος αυτός ο σθεναρός πρόμαχος του Ευαγγελίου, μπορούσε να τον οδηγήσει στην οδό της πνευματικής και πολιτικής ευημερίας, ευταξίας και ειρήνης.

Για αυτό το σκοπό στάλθηκαν επανειλημμένα προσκλήσεις στον Καλβίνο, για να επανέλθει στη Γενεύη, εκείνος όμως τις αποποιήθηκε, διστάζοντας ακόμα περισσότερο από το 1536 να να λάβει αγώνα τον οποίο με προφητική διορατικότητα προέβλεπε τραχύ και σχεδόν υπεράνθρωπο. Αλλά η Γενεύη επέμεινε και το 1541 έστειλε επίσημη πρεσβεία για να τον προσκαλέσει να επανέλθει. Με την σύμπραξη του Φαρέλ, που είχε στο μεταξύ εγκατασταθεί στο Νεσατέλ σαν ποιμένας, και των φίλων του Καλβίνου που βρίσκονταν στην Βέρνη, στη Ζυρίχη και στη Βασιλεία, αυτός πείσθηκε να αποδεχθεί την πρόσκληση. Οπως ο Φαρέλ το 1536 τον απείλησε με την Θεία τιμωρία, έτσι και τώρα ο Bucer του υπενθύμισε το παράδειγμα του Ιωνά του προφήτη, που δεν συμμορφώθηκε στη Θεία κλήση και αποστολή και που τιμωρήθηκε γι΄αυτό.

Οι αρχηγοί όμως του Προτεσταντισμού στο Στρασβούργο, οι γερουσιαστές και οι ποιμένες, αντιτάχθηκαν ζωηρά στην απομάκρυνση από εκεί του Καλβίνου. Ο Ευαγγελικός κόσμος της Γερμανίας και της Ελβετίας πάλευαν μεταξύ τους ποιος θα κρατήσει τον «θεολόγο» κοντά του. Αλλά στο τέλος οι άνθρωποι από το Στρασβούργο υποχώρησαν και συγκατατέθηκαν να επιστρέψει στη Γενεύη «προσωρινά», μετά το τέλος της Συνδιασκέψεως της Ρατισβόννης όπου βρισκόταν σαν αντιπρόσωπός τους.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΗ ΓΕΝΕΥΗ

Τέλος κατά το μήνα Ιούνιο του 1541, ξεκίνησε ο Καλβίνος από την Γερμανία για την Γενεύη, επιβαίνοντας με τη σύζυγό του σε μία άμαξα που είχε σταλεί επίτηδες από τη Γενεύη για τη μεταφορά του. Ο Μπούσερ, εξ ονόματος των ποιμένων του Στρασβούργου, έγραψε στο μεγάλο Συμβούλιο της Γενεύης: «Ερχεται επιτέλους σε σας ο Καλβίνος, το εκλεκτό και απαράμιλλο όργανο του Θεού». Η Γερουσία του Στρασβούργου ταυτόχρονα έγραψε προς το Συμβούλιο της Γενεύης, παρακαλώντας να επιτραπεί στον Καλβίνο να επιστρέψει στο Στρασβούργο αμέσως όταν δεν θα είναι πλέον αναγκαία η παρουσία του στην Γενεύη, «για το αγαθό της παγκοσμίου εκκλησίας του Χριστού». Και περνώντας ο Καλβίνος από τη Βασιλεία τη Βέρνη και το Νεσατέλ, έφτασε στη Γενεύη μόλις την 13η Σεπτεμβρίου, γιατί παρέμεινε πολλές ημέρες στο Νεσατέλ, για να επιμείνει να επανορθώσει η εκεί κυβέρνηση το αδίκημά της προς τον Φαρέλ, τον οποίο είχε παύσει από την ποιμαντορία του, επειδή κατήγγειλε κάποιον επιφανή άρχοντα για την σκανδαλώδη διαγωγή του.

Στην Γενεύη, του έγινε πάνδημη υποδοχή, με εκδηλώσεις λαϊκού ενθουσιασμού. Το μεγάλο συμβούλιο του όρισε κατοικία κοντά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου και ετήσια επιχορήγηση 500 φιορινίων δώδεκα μέτρων σιταριού και δύο βαρελιών κρασιού. Του προσέφερε  επίσης μία πλήρη  καινούργια ενδυμασία και ένα μανδύα επενδυμένο με γούνα για τον χειμώνα.     
Αυθημερόν ο Καλβίνος εμφανίσθηκε μπροστά στο Μέγα Συμβούλιο και στα μέλη της κυβερνήσεως  στο Δημοτικό Μέγαρο. Ζήτησε συγνώμη για την αργοπορία της αφίξεώς του. Δεν διατύπωσε κανένα παράπονο για την απέλασή του προ τριετίας, το αντίθετο μάλιστα δήλωσε ότι ρίχνει στη λήθη το παρελθόν. Ζήτησε όμως να διορισθεί αμέσως επιτροπή, για να εκπονήσει γραπτό κανονισμό εκκλησιαστικής διοικήσεως και πειθαρχίας. Η αίτηση αυτή έγινε αμέσως δεκτή και η επιτροπή, αποτελούμενη από έξι επιφανείς λαϊκούς και έξι μέλη του Μεγάλου και του Μικρού Συμβουλίου, συνεργαζόμενη με τους ποιμένες και τους ιεροκήρυκες ανέλαβε το έργο  αυτό.
Και έτσι μπήκε ο Καλβίνος σε ηλικία μόλις 32 ετών στο δεύτερο και σπουδαιότερο τμήμα του μεγάλου του έργου, εργάσθηκε δε άοκνα για 23 συναπτά έτη στη Γενεύη μέχρι το θάνατό του.
Τα πρώτα χρόνια της νέας αυτής διακονίας του ήταν γεμάτα με φροντίδες και δοκιμασίες όπως ο ίδιος είχε προβλέψει. Είχε να αναδιοργανώσει την εκκλησία, να καθιερώσει ομολογία πίστεως, διοικητική τάξη, και τάξη δημόσιας λατρείας, να κηρύττει, να διδάσκει, να διακανονίζει διάφορες έριδες, να συνδιαλλάσσει προστριβές, να φροντίζει για την εκπαίδευση της νεολαίας και να δίνει συμβουλές ακόμα και σε κοσμικά ζητήματα. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας αν αισθανόταν συχνά αποθάρρυνση και κούραση. Τον συγκρατούσε όμως και τον υποβάσταζε η πεποίθηση στο Θεό και η αφοσίωση προς το καθήκον.

Συνεργάτες είχε λίγους και δεν ήταν όλοι ικανοί. Ο Βιρέ τον βοήθησε πολύ, αλλά ανακλήθηκε στο ποίμνιό του στη Λωζάννη το 1542. Τα τελευταία χρόνια του είχε ο Καλβίνος πολύτιμο συνεργάτη τον σοφό και ευσεβή Θεόδωρο Μπέζα. Το 1544 η Γενεύη είχε 12 ποιμένες από τους οποίους οι έξι για τις εκκλησίες της υπαίθρου. Ο Καλβίνος βαθμιαία σχημάτισε και διαπαιδαγώγησε σώμα ενθουσιωδών ευαγγελιστών, δηλαδή περιοδευόντων ιεροκηρύκων.

Ένα μήνα περίπου μετά την επιστροφή του Καλβίνου, το Μικρό και το Μεγάλο συμβούλιο του Καντονίου ψήφισαν τον Εκκλησιαστικό κανονισμό, που είχε φτιάξει ο Καλβίνος, τον οποίο έπειτα η Συνέλευση των πολιτών επικύρωσε με μεγάλη πλειοψηφία και έτσι μπήκαν οι βάσεις για το μεγάλο έργο του Καλβίνου.

Δυστυχώς το επόμενο έτος η πανώλης, που πριν είχε ξεσπάσει στη Γερμανία κατά μήκος του Ρήνου, εισχώρησε και στην Ελβετία, έκανε θραύση στην Βέρνη και ση Ζυρίχη και έφθασε μέχρι τη Γενεύη. Στην φοβερή αυτή επιδημία προστέθηκε, όπως συχνά συμβαίνει  και το φάσμα της πείνας. Οι αρχές πήραν όσα μέτρα μπορούσαν μεταφέροντας και απομονώνοντας τους αρρώστους σε ένα λοιμοκαθαρτήριο έξω από τις πύλες της Γενεύης. Εκεί ο Καλβίνος και μερικοί συνεργάτες του θέλησαν να μεταβούν για την περίθαλψη και την ενθάρρυνση των ασθενών, αλλά η κυβέρνηση το απαγόρευσε στον Καλβίνο, του οποίου τη ζωή δεν μπορούσε να ριψοκινδυνεύσει. Κατά το 1545 νέα επιδημία επισκέφθηκε τη Γενεύη και αποδεκάτισε τον πληθυσμό. Αυτές οι επιδημίες δυσκόλεψαν πολύ το έργο του Καλβίνου.

Στην Γενεύη ο Καλβίνος ήτο ποιμήν, κήρυκας, δάσκαλος θεολογίας, επιθεωρητής σχολείων και  αρχηγός της μεγάλης αναμορφωτικής κινήσεως, όχι μόνο στην Ελβετία αλλά και στις άλλες χώρες. Ήταν χαλκέντερος στην εργασία, κοιμώμενος λίγες μόνο ώρες και επί πολλά χρόνια έτρωγε μόνο μία φορά την ημέρα. Υπέφερε διαρκώς από δυσπεψία πυρετούς και κεφαλαλγίες συχνά αναγκαζόταν να μένει στο κρεβάτι. Αλλά και τότε εξακολουθούσε να εργάζεται, υπαγορεύοντας σε νεαρούς γραμματείς επιστολές, απαντήσεις ερμηνείες της Γραφής και άλλα θεολογικά έργα. Κήρυττε όχι μόνο τις Κυριακές αλλά και τρεις φορές την εβδομάδα. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας το ότι πέθανε στην ηλικία των 55 ετών.


ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑ

Θα αρκεστώ στο να εκθέσω με λίγα λόγια το εκκλησιαστικό σύστημα του μεγάλου αναμορφωτή της Γενεύης. Ο Καλβίνος είχε μεγάλη προσκόλληση στην αρχή της καθολικότητας και ενότητας της Χριστιανικής εκκλησίας. Κακώς κατηγορείται αυτός και οι άλλοι αναμορφωτές του 16ου αιώνα ότι διέσπασαν την ενότητα της εκκλησίας.

Αυτοί εξεγέρθηκαν όχι κατά της «μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας», αλλά κατά των καταχρήσεων και ετεροδιδασκαλιών, που διαμέσου των αιώνων είχαν εισχωρήσει στην εκκλησία. Ζήτησαν να επαναφέρουν την όλη εκκλησία στο Αποστολικό καθεστώς. Οπως οι παλαιοί προφήτες του Ισραήλ εξεγέρθηκαν κατά της ειδωλολατρίας και της εξαχρειώσεως του ιερατείου στην παλαιά οικονομία, όπως ο Κύριός μας καυτηρίασε την υποκρισία και τις καταχρήσεις των αρχιερέων και των γραμματέων και των Φαρισαίων της εποχής Του, που κάθονταν στην καθέδρα του Μωυσή, έτσι και οι Αναμορφωτές του 16ου δικαιούνταν να ξεσηκώσουν σταυροφορία κατά των καταχρήσεων και των ετεροδιδασκαλιών του Παπισμού των ημερών τους.

Ο Καλβίνος ακόμα σαφέστερα και από τον Λούθηρο και τον Ζβίγγλιο, διακρίνει την «ορατή» και την «αόρατη» εκκλησία. Η ορατή είναι ο επίγειος ορατός οργανισμός που περιλαμβάνει όλους εκείνους στον κόσμο που φέρουν το όνομα του Ιησού Χριστού. Η αόρατη περιλαμβάνει μόνο τους αληθινούς πιστούς όλων των αιώνων. Δεν είναι δύο εκκλησίες χωριστές μεταξύ τους αλλά η μία συμπεριλαμβάνεται μέσα στην άλλη. Ο Κύριος μας δίδαξε, με την παραβολή των ζιζανίων και την παραβολή του δικτύου (της σαγήνης), ότι στην ορατή επίγεια εκκλησία, μοιραία θα συνυπάρχουν οι αληθινοί και οι μη αληθινοί χριστιανοί και μόνος ο Θεός γνωρίζει ποιοι είναι οι μεν και οι δε, μόνο όμως στην έσχατη ημέρα θα γίνει ο χωρισμός των ζιζανίων από το σιτάρι. Η αόρατη εκκλησία είναι ο πυρήνας μέσα σο φλοιό της ορατής εκκλησίας και περιλαμβάνει όλους εκείνους που από την αρχή του κόσμου ευχαρίστησαν τον Θεό. Και ο Καλβίνος δίδαξε ότι την ορατή εκκλησία οφείλουμε όλοι να τιμούμε και να ανήκουμε σ’αυτήν έστω και αν υπάρχουν σ’αυτήν υποκριτές και ανάξιοι.
Η εκκλησιαστική οργάνωση του Καλβίνου βασίζεται σε ορισμένες κεφαλαιώδεις αρχές Στην οργάνωση αυτή τον συνέδραμαν πολύ και οι νομικές του γνώσεις. Απέδιδε μεγάλη σημασία στην εξωτερική τάξη και οργάνωση υποταγμένη όμως πάντοτε στην υγιή διδασκαλία πάνω στη βάση της Αγίας Γραφής και στην εσωτερική πνευματική ζωή.

Οι κεφαλαιώδεις αρχές τις οποίες πήρε σαν βάσεις ήταν οι εξής:

1.       Η αυτονομία ή αυτοδιοίκηση της εκκλησίας με κεφαλή μόνο τον Χριστό.

2.       Η ισότητα στον κλήρο.

3.       Η συμμετοχή των λαϊκών στη διοίκηση και πειθαρχία της εκκλησίας.

4.       Η σύμπραξη εκκλησίας και πολιτείας που, αμοιβαίως ανεξάρτητες εμφορούνται όμως από το Πνεύμα του Χριστού.

Την ανεξαρτησία της εκκλησίας από την πολιτεία κήρυττε και ο παπισμός και κηρύττει μέχρι σήμερα, αλλά με την αξίωση η εκκλησία, ή μάλλον ο Πάπας, να διευθύνει και να κυβερνά την πολιτεία σαν αλάθητος αντιπρόσωπος του Χριστού. Ο Καλβίνος ήθελε την εκκλησία ανεξάρτητη της πολιτείας στα πνευματικά θέματα όχι όμως επιβαλλόμενη στην πολιτεία στα κοσμικά. Ήθελε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ ».

Αλλά και αρνιόταν ο Καλβίνος την αξίωση πολλών Ευρωπαίων ηγεμόνων της εποχής εκείνης ότι αυτοί είναι ο καθένας κεφαλή της εκκλησίας μέσα στην επικράτειά του. Και έλεγε ότι μία κεφαλή έχει η εκκλησία και αυτή όχι κοσμική, αλλά πνευματική, τον Χριστό.

Ως προς την ισότητα στον κλήρο, ο Καλβίνος επανερχόταν στην Αποστολική οργάνωση της εκκλησίας όπου υπήρχαν μόνον επίσκοποι, που ονομάζονταν και πρεσβύτεροι, και διάκονοι, απέρριπτε δε την ιεραρχία. Δεν καταδίκαζε την ύπαρξη επισκόπων σαν χωριστής βαθμίδας του κλήρου, σε χώρες όπου τούτο  ήταν πατροπαράδοτο ή ενδεικνυόταν από τοπικές, ή εθνικές ανάγκες, όπως στην Αγγλία και στην Πολωνία. Αλλά κήρυττε τον Πρεσβυτερισμό, δηλαδή την διοίκηση δια των πρεσβυτέρων σαν την αληθινή Αποστολική οργάνωση.

Ως προς τη συμμετοχή των λαϊκών, του λαού , στη διοίκηση της εκκλησίας, πρώτος διακήρυξε αυτήν την αρχή ο Λούθηρος, αλλά ο Καλβίνος  την ανέπτυξε και την συστηματοποίησε, σήμερα δε την έχουν ασπασθεί σχεδόν όλες οι Ευαγγελικές αποχρώσεις ακόμα και οι Αγγλικανοί. Ορισε η πειθαρχική εξουσία στην εκκλησία να ασκείται από κοινού με τους κληρικούς και τους λαϊκούς πρεσβυτέρους, με την συγκατάθεση της ολομέλειας της εκκλησίας.

Οσον αφορά την σύμπραξη Εκκλησίας και πολιτείας ο Καλβίνος θεωρούσε και τις δύο σαν τους δύο βραχίονες του Θεού για την διοίκηση της ανθρωπότητας και την ανοικοδόμηση της Βασιλείας του στην γη. Συχνά κατηγορήθηκε ο Καλβίνος και ενώ ζούσε και μετά το θάνατό του ότι δημιούργησε ένα θεοκρατικό σύστημα, ένα σύστημα δηλαδή  στο οποίο η εκκλησία υπερίσχυε της πολιτείας. Και ονομάστηκε από πολλούς και τότε και από τότε «ο Πάπας της Γενεύης». Αυτό είναι παρανόηση της δράσεως και της σκέψεως του Καλβίνου. Ηθελε μεν στενή σχέση και συνεργασία μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, αλλά καθεμία από αυτές κυρίαρχη στις αρμοδιότητές της. Αυτός ο ίδιος ουδέποτε δέχθηκε πολιτική εξουσία ενώ απέκλειε τους κληρικούς από την εκλογή τους σε πολιτικά αξιώματα. Ήθελε η πολιτεία και η εκκλησία να έχουν σαν υπέρτατο γνώμονα της δράσεώς τους το αποκαλυμμένο θέλημα του Θεού, την Αγία Γραφή. Ηθελε την εκκλησία να ενισχύει ηθικά την πολιτεία ενώ την πολιτεία να ενισχύει κοσμικά την εκκλησία. Αυτή ήταν η θεοκρατία του Καλβίνου-θεοκρατία στην οποία επικρατούσε η θρησκεία (όχι η εκκλησία). Εάν λάβουμε υπόψη ότι κατά το Καλβινικό σύστημα στην διοίκηση της εκκλησία συμμετέχει και ο λαός η θεοκρατία του αποδεικνύεται λαοκρατική και όχι ιεροκρατική όπως την ήθελε και την θέλει ο παπισμός.

Η στενή όμως αυτή σχέση Πολιτείας και Εκκλησίας  είχε και κινδύνους γιατί συνεπαγόταν την οικονομική εξάρτησή της Εκκλησίας από την πολιτεία. Η κοσμική εξουσία της Γενεύης όριζε και πλήρωνε τους μισθούς των ποιμένων και αξίωνε να εγκρίνει ή όχι την μετάκληση ή την μετάθεσή τους από την μία ενορία στην άλλη. Η Αναμορφωμένη λοιπόν εκκλησία της Γενεύης  ήταν εκκλησία του κράτους  και οι αναμορφωμένες εκκλησίες στην Σκωτία, στην Γαλλία, στην Ολλανδία και στην Ελβετία, έλαβαν και αυτές τον ίδιο χαρακτήρα, δεχόμενες μαζί με την κρατική επιχορήγηση  και την κρατική επέμβαση στην εσωτερική τους διοίκηση. Με την πάροδο όμως των αιώνων οι εκκλησίες αυτές αισθάνθηκαν το επιζήμιο αυτής της εξαρτήσεως από την πολιτεία και σε όλες τις χώρες έγιναν κινήματα για την απόσειση του πολιτικού αυτού ζυγού. Τρανό παράδειγμα  υπήρξε η επικρατούσα εκκλησία της Σκωτίας, που σχίστηκε σε δύο εκκλησίες για το ζήτημα αυτό.

Ο Καλβίνος ήταν πολύ αυστηρός με το θέμα της εκκλησιαστικής πειθαρχίας πράγμα στο οποίο συνεπικουρούσε και η κοσμική εξουσία που με την έμπνευση του εξέδιδε και εφάρμοζε  αυστηρότατες διατάξεις σχετικές με τα ήθη και την κοινωνική συμπεριφορά των πολιτών. Όχι μόνον απαγορεύονταν και τιμωρούνταν αυστηρά οι παρεκτροπές όπως η μέθη, η χαρτοπαιξία, η βλασφημία, και η ακολασία, αλλά ακόμα και η πολυτέλεια της ενδυμασίας, η σπατάλη σε γιορτές και γεύματα, οι χοροί και τα λαϊκά τραγούδια.

Οι νόμοι όριζαν ακόμα και πόσα φαγητά επιτρεπόταν να παρατεθούν στα ιδιωτικά γεύματα, ενώ η ανάγνωση κοινών βιβλίων και μυθιστορημάτων απαγορευόταν. Στους γονείς συνιστούσαν να μην δίνουν στα παιδιά τους ονόματα Ρωμαιοκαθολικών αγίων, αλλά να προτιμούν τα κύρια ονόματα από τη Βίβλο. Οριζόταν η ποινή του θανάτου για τους μοιχούς τους αιρετικούς, τους ειδωλολάτρες και τους βλάσφημους. Η φοίτηση στην εκκλησία ήταν υποχρεωτική, ενώ η αστυνομία ήταν επιφορτισμένη στον να επιβλέπει για την αυστηρή εφαρμογή της διατάξεως αυτής. Οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας όφειλαν μία φορά τουλάχιστον το χρόνο να ελέγχουν την πίστη και τα ήθη κάθε οικογένειας.

Αυτές ήταν αναμφίβολα υπερβολές όχι σοφές, που έτειναν μάλλον στην δημιουργία λαϊκής αντιπάθειας προς την θρησκεία. Δεν άργησαν να δημιουργηθούν σοβαρά ζητήματα και ταραχές ακόμα και στη Γενεύη, όπου υπήρχε πάντοτε μία όχι ευκαταφρόνητη μειοψηφία εχθρικά διακείμενη προς την αυστηρότητα των ηθών και την αναμόρφωση γενικά. Ο Καλβίνος είχε αγώνα μακρύ και δύσκολο εναντίον διαφόρων κομμάτων και ομάδων τέτοιων εχθρών. Οι κυριότεροι ήταν οι λεγόμενοι Λιβερτίνοι ή Ελευθεριάζοντες, που κήρυτταν μεν την πνευματική ελευθερία αλλά ζούσαν σαν τέλειοι υλιστές. Αυτοί ζητούσαν με κάθε τρόπο να διώξουν τον Καλβίνο και να ανατρέψουν το ισχύον θρησκευτικό και πολιτικό καθεστώς της Γενεύης. Αυτούς τους αντιμετώπισε η πολιτεία και η εκκλησία με μεγάλη αυστηρότητα και μερικοί από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο για έσχατη προδοσία, σε ένα δε από αυτούς τον Γκρουέ, εκτελέστηκε η ποινή δια αποκεφαλισμού, ενώ οι υπόλοιποι καταδικασμένοι απελάθηκαν ή δραπέτευσαν. Για δέκα χρόνια διάρκεσε αυτός ο οξύς αγώνας, έως ότου γύρω στο έτος 1555 καταβλήθηκαν ή εξαφανίστηκαν οι Λιβερτίνοι και οι λοιποί συνωμότες ενώ η Γενεύη βγήκε από αυτήν την διαμάχη φημισμένη σαν η πνευματικότερη  και ηθικότερη  πόλη της Ευρώπης. Απολάμβανε μεγάλη οικονομική ευημερία και έγινε η πόλη καταφυγής για όλους τους καταδυναστευόμενους και διωκόμενος για λόγους συνειδήσεως από ολόκληρη την Ευρώπη. Εγινε επίσης σπουδαίο κέντρο εκδόσεως θρησκευτικών και φιλολογικών συγγραμμάτων, που  η παπική λογοκρισία αλλού τα απαγόρευε.

Μετά το 1555 οι μόνοι αγώνες του Καλβίνου ήταν κατά των αιρετικών ή σκεπτικιστών. Αυτοί ήταν μεταξύ άλλων ο Σωκίνος (Socinus), που απέρριπτε την Τριαδικότητα του Θεού, την θεότητα του Χριστού και την ανάσταση από τους νεκρούς, και ο Ιταλός καλόγερος Οκίνο (Ochino), που αφού απέρριψε το μοναχικό σχήμα άρχισε να κηρύττει τον Χριστό, βαθμιαία όμως περιέπεσε σε διάφορες αιρέσεις και ετεροδιδασκαλίες. Σε όλους αυτούς αντιστάθηκε με δύναμη με κηρύγματα, επιστολές και πραγματείες ο Καλβίνος.
  

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΙΧΑΗΛ ΣΕΡΒΕΤΟΥ

Ερχόμαστε τώρα σε ένα μελανό και αξιοθρήνητο συμβάν της ζωής του Καλβίνου- την θανάτωση του Μιχαήλ Σερβέτου. Αυτός ήταν Ισπανός, άνθρωπος ευρείας μορφώσεως, ιατρός, αλλά και μύστης διαφόρων άλλων επιστημών-νομικής, θεολογίας, φιλοσοφίας, γεωγραφίας και αστρολογίας ακόμη. Νέος ακόμα σπουδαστής, είχε αρχίσει κρυφά την μελέτη της Αγίας Γραφής και γρήγορα πείστηκε ότι ο παπισμός ήταν γεμάτος από ετεροδιδασκαλίες. Αντί όμως να θελήσει να διορθώσει τα κακώς έχοντα στην εκκλησία, προχώρησε στο να αρνηθεί πολλές από τις θεμελιώδεις αρχές του Χριστιανισμού, και για αυτό το λόγο χαρακτηρίστηκε από τους αναμορφωτές σαν βλάσφημος και «αντίχριστος». Εγραψε στον Καλβίνο εκθέτοντάς του τις ιδέες του και αυτός τον έλεγξε αυστηρά  και τον προειδοποίησε να μην πατήσει στη Γενεύη, γιατί θα τον τιμωρούσε απηνώς. Πήγε τότε στη Γερμανία και στην Ζυρίχη, από όπου τον έδιωξαν για τις βλασφημίες του κατά του Χριστού και της Αγίας Τριάδας, που απέρριπτε και χλεύαζε προφορικώς και γραπτώς.

Κατόπι εξαφανίστηκε και εγκαταστάθηκε και έζησε με άλλο όνομα για αρκετά χρόνια  στην Βίεννα της Νότιας Γαλλίας σαν γιατρός, αλλά εξακολούθησε συγγράφοντας και εξέδωσε ανώνυμα το κύριό του έργο «Η αποκατάσταση του Χριστιανισμού», έργο γεμάτο από τόσες ασέβειες και αντιχριστιανικές ιδέες, ώστε κατασχέθηκε και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, παπικές και αναμορφωμένες. Οταν ανακαλύφθηκε η ταυτότητα του συγγραφέα και το παρελθόν του, συνελήφθηκε από την παπική Ιερά Εξέταση στην Βίεννα της Γαλλίας και καταδικάστηκε στον θάνατο επί της πυράς  σαν βλάσφημος και αιρετικός. Αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει από εκεί και να πάει στη Γενεύη, σκοπεύοντας, όπως έλεγε να περάσει απλώς από εκεί πηγαίνοντας στη Ζυρίχη. Δυστυχώς γι’αυτόν, αναγνωρίστηκε εκεί από κάποιον φίλο του Καλβίνου, συνελήφθηκε και δικάστηκε μπροστά στο Μικρό Συμβούλιο πρώτα, και μετά στο Μεγάλο Συμβούλιο, και καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά. Στις 27 Οκτωβρίου 1553 εκτελέστηκε η ποινή αυτή σε κάποιο προάστιο της Γενεύης. Ο Καλβίνος δεν ήταν μεν μεταξύ των δικαστών του αλλά αναφανδόν επιδοκίμασε την καταδίκη του, χωρίς να κινηθεί για να μετατραπεί  η ποινή του θανάτου σε δεσμά ή απέλαση. Τουναντίον αργότερα δημοσίευσε πραγματεία για τον Σερβέτο, στην οποία λέει ότι δίκαια και νόμιμα θανατώθηκε, αφού η βλασφημία κατά τους νόμους της Γενεύης ετιμωρείτο με θάνατο.

Οι περισσότεροι από τους σύγχρονους  του Καλβίνου, μεταξύ των οποίων ο Μελάγχθων ο Μπουσέρ και οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι, επιδοκίμασαν και αυτοί την θανάτωση του Σερβέτου. Το πνεύμα της εποχής εκείνης ήταν πνεύμα φανατισμού και μισαλλοδοξίας, ενώ οι θηριωδίες της παπικής Ιεράς εξετάσεως είχαν συνηθίσει τους ανθρώπους με την ιδέα της αμείλικτης τιμωρίας των αιρετικών ενώ έπρεπε να τους διδάξουν το αντίθετο. Οι νεότεροι όμως Ευαγγελικοί συγγραφείς, ιστορικοί και θεολόγοι καταδίκασαν την θανάτωση του Σερβέτου και κατέκριναν την στάση του Καλβίνου σ’αυτό το θέμα. Η αλήθεια είναι ότι η ανεξιθρησκία είναι αρχή, που μόλις τον 18ο και 19ο αιώνα επικράτησε στον Χριστιανικό κόσμο. Προηγουμένως όλες οι χριστιανικές αποχρώσεις Ορθοδοξία, Παπισμός και Προτεσταντισμός, υπήρξαν ένοχοι μισαλλοδοξίας και διωγμών εναντίον εκείνων που σκέφτονταν διαφορετικά. Ακόμα και οι άγγλοι πουριτανοί, που εκπατρίστηκαν και πήγαν στις άγριες εκτάσεις της Βόρειας Αμερικής, για να βρουν την ελευθερία εκείνη της συνειδήσεως που δεν έβρισκαν στην Αγγλία, όταν βαθμιαία αναπτύχθηκαν σε οργανωμένη πολιτεία, έσυραν και αυτοί ανθρώπους χριστιανούς στην πυρά ή τους υπέβαλλαν σε δεινούς διωγμούς γιατί διαφωνούσαν θρησκευτικά με αυτούς. Πόσο δύσκολο είναι στην ανθρώπινη φύση να αποβάλλει νοοτροπία ασυμβίβαστη με τον αληθινό Χριστιανισμό!

Είναι τουλάχιστον παρήγορο ότι η επικράτηση της αρχής της θρησκευτικής ελευθερίας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στις ευαγγελικές προσπάθειες. Οι Ευαγγελικές χώρες σήμερα δίνουν το παράδειγμα της πλήρους και απόλυτης θρησκευτικής ελευθερίας. Πρώτοι οι ευαγγελικοί κάθε αποχρώσεως και μάλιστα οι Πρεσβυτερικοί που είναι οπαδοί του Καλβινικού συστήματος εκφράζουν την θλίψη τους για την στάση του μεγάλου αναμορφωτή απέναντι στον Σερβέτο. Εκεί στη Γενεύη στο μέρος ακριβώς που το 1553 κάηκε ο Σερβέτος ορθώνεται σήμερα μεγάλη μαρμάρινη πλάκα πάνω στην οποία είναι χαραγμένη η εξής επιγραφή: « Στην μνήμη του Μιχαήλ Σερβέτου , που κάηκε εδώ στην πυρά για τις δοξασίες του, οι απόγονοι των φονέων του, σεβόμενοι την ελευθερία της συνειδήσεως, ανήγειραν το μνημείο τούτο σαν επανόρθωση και εξιλασμό της πράξεως εκείνης των προγόνων  τους.» Μνημείο μοναδικό αλήθεια που τιμά την Ευαγγελική πίστη, που γνωρίζει να ομολογεί τα λάθη των οπαδών της και που έδωσε ένα πολιτισμό στον κόσμο με ακρογωνιαίο λίθο την ελευθερία της συνειδήσεως.


ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ

Τα τελευταία χρόνια του Καλβίνου, υπήρξαν γόνιμα σε εργασία αναμορφωτική. Προς την Γενεύη άρχισαν να στρέφονται τα βλέμματα όλων εκείνων, που σε άλλες χώρες ζητούσαν πνευματικό φως και ενίσχυση στον αναμορφωτικό αγώνα. Στην Γενεύη κατέφευγαν όλοι οι καταδιωγμένοι για την αναμορφωμένη πίστη. Εκεί πήγαιναν όσοι ήθελαν να καθήσουν παρά τους πόδας του σοφού και εμπνευσμένου Αναμορφωτή. Μεταξύ αυτών ήλθε και ο Ιωάννης Νόξ, που διδάχθηκε και μορφώθηκε από τον Καλβίνο, επέστρεψε αργότερα στην πατρίδα του στην Σκωτία και υπήρξε εκεί ο αρχηγός της αναμορφώσεως και ιδρυτής της μεγάλης Πρεσβυτερικής εκκλησίας της Σκωτίας. Από την Γενεύη έφυγαν οι ακτίνες μίας συστηματοποιημένης Αναμορφώσεως που παρήγαγε τις αναμορφωμένες εκκλησίες της Αγγλίας, της Ολλανδίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Βοημίας και εν μέρει της Γερμανίας, αναζωογόνησαν και ενθάρρυναν τους Βαλδένσιους της Ιταλίας και τους Ουγενότους της Γαλλίας, ενώ αργότερα μετέδωσε τα φώτα της αναμορφώσεως στη Βόρεια Αμερική.

Ο Καλβίνος πέθανε στην Γενεύη στις 27 Μαίου 1564 μετά από μακρά ασθένεια, διατηρώντας όμως μέχρι τέλους όλη τη διαύγεια του θαυμάσιου πνεύματός του. Στις 6 Φεβρουαρίου είχε κηρύξει τον τελευταίο του λόγο. Την 2η Απριλίου (Κυριακή του Πάσχα) διέταξε να τον φέρουν με φορείο στον ναό του Αγίου Πέτρου και μετέλαβε με τους άλλους πιστούς της τράπεζας του Κυρίου, ιεροπρακτούντος του Μπέζα. Την 26η Απριλίου συνέταξε τη διαθήκη του, γεμάτη από πνεύμα ταπεινόφρονος πίστεως στην κατά χάρη σωτηρία δια του Ιησού Χριστού και εξομολογήσεως για την δική του αναξιότητα. Στις 27 Απριλίου κάλεσε γύρω από την κλίνη του τα μέλη της κυβερνήσεως και του Μικρού Συμβουλίου, ζήτησε συγχώρηση από όλους που είχε τυχόν αδικήσει ή ψυχράνει, και τους αποχαιρέτισε, αναθέτοντάς και αυτούς και την αγαπητή Γενεύη στην προστασία του Θεού. Την επομένη κάλεσε και αποχαιρέτισε παρομοίως όλους τους ποιμένες των εκκλησιών. Ο ογδοντάχρονος φίλος του Φαρέλ, ήλθε από το Νεσατέλ για να τον δει για τελευταία φορά και στις αγκάλες του και του πιστού Μπέζα, ο Καλβίνος παρέδωσε ήρεμα το πνεύμα. Τάφηκε με όλη την απλότητα  που ο ίδιος είχε καθιερώσει στην εκκλησία. Πάνω στον τάφο του σύμφωνα με ρητή παραγγελία του δεν στήθηκε κανένα μνημείο. Το όνομά του όμως παραμένει λαμπρό σαν αστέρι στο στερέωμα της Χριστιανικής εκκλησίας.

ΠΗΓΗ

www.gec.gr/history/Calvin.htm 

                                                        --------------------------------------------------



Η ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
(Church of England)

 + π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου


Από το βιβλίο:  ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ







1. Ιστορία

Η Αγγλικανική Εκκλησία αποσχίσθηκε από την Ρώμη υπό του βασιλέως Ερρίκου Η' (1547). Αφορμή ήταν η άρνηση του πάπα να δώσει τη συγκατάθεσή του για το διαζύγιο του Ερρίκου από την Κατερίνα της Αραγονίας, προκειμένου να νυμφευθεί και πάλι.

Ο Ερρίκος ανακήρυξε τον εαυτό του κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, αντικατέστησε δηλα­δή τον πάπα με τον εαυτό του και εξέλεξε αρχιε­πίσκοπο Καντερβουρίας τον Thomas Crammer (1489-1556), φίλο της γερμανικής μεταρρύθμι­σης. Όμως ενόσω ζούσε δ Ερρίκος, δεν εισήχ­θησαν μεταρρυθμίσεις στη διδασκαλία και στη θεία λατρεία.

Μετά το θάνατο του Ερρίκου (1547), ο Cram­mer κατήργησε την αγαμία του κλήρουκαι τις εικόνες και επέτρεψε τη θεία κοινωνία του τιμίου αίματος και στους λαϊκούς. Με την αναθεώρηση του ευχολογίου (Common Prayer Book) που έγινε κατά τα έτη 1549 και 1552, οι καλβινικές ιδέες μπήκαν στη θεία λατρεία της Εκκλησίας της Αγγλίας. Το ίδιο έτος (1552) ο Crammer συνέτα­ξε ομολογία πίστης με 42 άρθρα, με τα οποία συμπλήρωσε τη μεταρρύθμιση.

Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από την Ελισάβετ(1558-1603). Το κοινοβούλιο ανέλαβε την ευθύνη της μεταρρύθμισης· ορίσθηκε ο βασιλέας ανώτατη αρχή της Εκκλησίας, τα άρθρα πίστης περιορί­στηκαν σε 39 (1571). Η Αγγλικανική Εκκλησία έλαβε τη μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα. Ο Matthew Parker (1504-1575), που εξελέγη αρχιεπί­σκοπος Καντερβουρίας,χειροτόνησε 9 επισκό­πους (1559), από τους οποίους προέρχεται η ση­μερινή αγγλικανική ίεραρχία.

Στους κόλπους της Αγγλικανικής Εκκλησίας παρουσιάσθηκαν διάφορες τάσεις· ανάλογα με το που έκλινε η ανακτορική υποστήριξη. Τελικά η Αγγλικανική Εκκλησία οργανώθηκε με βάση το επισκοπικό αξίωμα.
Όμως υπάρχουν τρεις κυ­ρίως τάσεις: Η λεγόμενη «Υψηλή Εκκλησία» (High Church), η οποία τάσσεται υπέρ της αρχαίας εκκλησιαστικής παράδοσης, η ονομαζόμενη «Ταπεινή Εκκλησία» (Low Church), η οποίαεκ­δηλώνει καλβινιστικές τάσεις και απορρίπτει το τυπικό της «Υψηλής Εκκλησίας». Μία τρίτη τάση έλαβε το όνομα «Ευρεία Εκκλησία» (Broad Church). Είναι η φιλελεύθερη τάση, που απορρί­πτει τα συντηρητικά στοιχεία και τάσσεται υπέρ της κριτικής της Βίβλου.

Με αφετηρία την Church of England σχηματίσθη­καν διάφορες Εκκλησίες σε διάφορα σημεία της γης. Στην Αμερική σχηματίσθηκε κατά τον ΙΖ' αιώνα η Protestant Episcopal Church. Οι Εκκλησίες αυτές είναι αυτόνομες. Όμως μαζί με τη μητέρα Εκκλησία σχηματίζουν μία ενότητα, που εκφρά­ζεται με τη συμμετοχή τους στα «Συνέδρια του Λάμπεθ» των επισκόπων της Αγγλικανικής Εκ­κλησίας, που γίνονται κάθε δέκα χρόνια, με πρόε­δρο τον επίσκοπο της Καντερβουρίας.

2. Διδασκαλία

Δεν υπάρχει απόλυτη ενότητα διδασκαλίας με­ταξύ των διαφόρων τάσεων στην Αγγλικανική Εκκλησία.

Πρόκειται για εθνική Εκκλησία. Ω ςανωτάτη Αρχή θεωρείται ο αγγλικός θρόνος. Η εκλογή των επισκόπων γίνεται από τουςDekanen(κληρι­κός, προϊστάμενος μιας περιφέρειας) και από το επισκοπικό συμβούλιο. Όμως σ' αυτό το ζήτημα ο θρόνος έχει δικαιώματα. Το πνευματικό λειτούρ­γημα των επισκόπων απορρέει από τη χειροτονία τους. Ασκείται αφού προηγηθεί όρκος αφοσίω­σης στο θρόνο. Η πολιτεία επιβλέπει και τις μορ­φές λατρείας· είναι υπεύθυνη για την αναθεώρηση του ευχολογίου και για την εκκλησιαστική δικαι­οσύνη.

Γίνονται δεκτά τα μυστήρια του βαπτίσματος και της θείας ευχαριστίας και οι τρεις βαθμοί στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Η Αγγλικανική Εκκλησία υπογραμμίζει πως το 1559, κατά τη χειροτονία των πρώτων επισκόπων, ελήφθη ιδιαί­τερη φροντίδα, ώστε να διαφυλαχθεί η αποστολι­κή διαδοχή, χειροτονεί δε και γυναίκες.

3. Θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Το ζήτημα της εγκυρότητας των αγγλικανικών χειροτονιών δεν εξαρτάται μόνο από το αν εκείνοι που χειροτόνησαν τους πρώτους επισκόπους βρί­σκονταν μέσα στην αποστολική διαδοχή, αλλά και από την άποψη που αυτοί είχαν για τη σημασία της ιερωσύνης.

Πρέπει να διευκρινισθεί, όχι μόνο τι πρέσβευε ο Ματθαίος Πάρκερ και οι άλλοι επίσκοποι που χειροτόνησαν τους Αγγλικανούς, αλλά και ποια αντίληψη υπήρχε για την ουσία της ιερωσύνης την εποχή που χειροτονήθηκε και ο ίδιος ο Πάρκερ. Γιατί και αν ακόμη οι αγγλικανοί έχουν σήμερα ορθή αντίληψη για την ιερωσύνη, και μό­νο το γεγονός αυτό, δεν «οικονομεί» το πράγμα της εγκυρότητας της ιερωσύνης στην Εκκλησία της Αγγλίας. Έξαλλου η χειροτονία γυναικών κα­τά τα τελευταία χρόνια απομακρύνει την Εκ­κλησία αυτή ακόμη περισσότερο από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η εξάρτηση της Εκκλησίας από την κοσμική εξουσία δεν γίνεται δεκτή από την Ορθοδοξία. Οι χριστιανοί καλούνται να υπακούουν στους ποι­μένες τους (Εβρ. ιγ' 17) και η Εκκλησία έχει κε­φαλή Της τον Κύριο (Εφεσ. α' 22. ε' 23-24. Κολ. α' 18). Η υπακοή στην πολιτική εξουσία δεν είναι απόλυτη. Στην περίπτωση που η κοσμική εξουσία αντιταχθεί στο θέλημα του θεού, οι πιστοί καλούνται να πειθαρχήσουν στον Κύριο και όχι στους κοσμικούς άρχοντες (Πράξ. ε' 29).
Όμως αυτό δεν εμποδίζει τους χριστιανούς να είναι υποδειγματικοί πολίτες στην περίπτωση που οι κοσμικοί νόμοι δεν είναι αντίθετοι με το νόμο του Θεού. Άλλα αυτό δεν σημαίνει πως η κοσμι­κή εξουσία γίνεται ρυθμιστής των πραγμάτων της Εκκλησίας ή ακόμη πως καθορίζει και τους ποι­μένες της Εκκλησίας.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, απευθυνόμε­νος στον κοσμικό άρχοντα, λέγει:«Άρχεις μαζί με τον Χριστό και διοικείς μαζί με Αυτόν. Από Εκείνον σου έχει δοθεί το ξίφος, όχι για να το χρησιμοποιήσεις, αλλά για να αποτελεί απειλή. Τούτο δε θα πρέπει να το διαφυλάσσεις καθαρό, για να το επιστρέψεις σ' Εκείνον ο οποίος σου το έδωσε... Συντάξου με τον θεό και όχι με τον άρχοντα του κόσμου! Με τον αγαθό Δεσπότη και όχι με τον πικρόχολο τύραννο...»(Γρηγ. Θεολ., Λόγος ιζ' 9).
Συγκρίνοντας ο άγιος Γρηγόριος την πολιτειακή εξουσία με την ιερατική, υπογραμμίζει πωςη εξουσία του επισκόπου είναι ανώτερη από την εξουσία των κοσμικών αρχόντωνκαι πως εκείνοι, σαν χριστιανοί, βρίσκονται κάτω από αυτή την εξουσία: «Και ο νόμος του Χριστού σας θέτει κά­τω από την εξουσία μου και κάτω από αυτό το βήμα. Διότι και εμείς εξουσιάζομε. Θα προσθέσω δε και το ότι η δική μας εξουσία είναι μεγαλύτερη και τελειότερη. Η μήπως θα πρέπει το Πνεύμα να υποχωρήσει στη σάρκα και τα επουράνια στα επί­γεια; Θα δεχθείς την παρρησία μου, διότι γνωρίζω ότι είσαι ιερό πρόβατο από το ιερό ποίμνιο μου και  θρέμμα  του  μεγάλου  Ποιμένος...»  (Γρηγ. Θεολ., Λόγος ιζ'8).
Το «προφητικό χάρισμα» της Εκκλησίας πρέ­πει να λειτουργήσει και απέναντι της πολιτείας. Αυτό εκφράζεται με τον έλεγχο στην περίπτωση που η κοσμική εξουσία νομοθετεί αντίθετα με το ευαγγέλιο:«δήμοι ορμούν με μανία εναντίον δήμων και βασιλιάς δίνει ελευθερίαν ενεργείας στην ασέβεια και νομοθετεί αντίθετα προς την ορθή πίστη- και αυτοί, που άλλοτε δεν ήσαν ούτε άνδρες ούτε γυναίκες, τώρα κοντά σ' αυτόν καταδυναστεύουν»(Γρηγ. Θεολ. Λόγος κε' 9).
                 ---------------------------------------------------------------
                                           

Εκκλησία της Αγγλίας




Εκκλησία της Αγγλίας

Logo of the Church of England.png
Ανεξαρτησία
Υπέρτατος Κυβερνήτης
Προκαθήμενος
Έδρα
Επικράτεια
Πιστοί
1,7 εκατομμύρια
Δικτυακός τόπος


Η Εκκλησία της Αγγλίας (αγγλικά: Church of England) είναι η επίσημα καθιερωμένη χριστιανική Εκκλησία της Αγγλίας.

 Είναι η μητέρα εκκλησία της παγκόσμιας Αγγλικανικής κοινωνίας, και η παλαιότερη από τις 38 ανεξάρτητες εθνικές Αγγλικανικές εκκλησίες

Προκαθήμενος της είναι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι.

Θεωρείται ταυτόχρονα «Καθολική» και «Μεταρρυθμισμένη». Μεταρρυθμισμένη καθώς έχεις πολλές αρχές από την Προτεσταντική μεταρρύθμιση και καθώς επίσης δεν αποδέχεται την Παπική αυθεντία και την καθολική αντιμεταρρύθμιση.

 Καθολική καθώς θεωρεί πως είναι η συνέχεια της αποστολικής και της Καθολικής εκκλησίας και όχι καινούργια οργάνωση και επειδή δίνει έμφαση στην διδασκαλία της αρχαίας Πατέρων της εκκλησίας όπως διατυπώθηκε στα Σύμβολα της Πίστεως. Στις λειτουργίες της έχει κρατήσει περισσότερα στοιχεία του Καθολικού τελετουργικού από οποιαδήποτε άλλη εκκλησία που επηρεάστηκε από την Προτεσταντική μεταρρύθμιση.

Ιστορική αναφορά

Ο εκχριστιανισμός της Αγγλικών Νήσων πραγματοποιήθηκε περίπου τον 3ο αιώνα. Η Εκκλησία της Αγγλίας παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Πάπα της Ρώμης μέχρι 1534 οπότε ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Η΄ αποφάσισε τον διαχωρισμό της. Υπήρχαν προγενέστερα θεολογικά κινήματα που επιθυμούσαν τον διαχωρισμό της Εκκλησίας της Αγγλίας από την Καθολική εκκλησία. Τα κινήματα αυτά όμως απέκτησαν πολιτική υποστήριξη όταν ο Ερρίκος θέλησε να ακυρώσει τον γάμο του με την Αικατερίνη του Άραγκον ώστε να μπορέσει να παντρευτεί την Άννα Μπολέιν. Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄αρνήθηκε να ακυρώσει τον γάμο και έτσι ο Ερρίκος αποφάσισε να αναλάβει την κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας. Αφορίστηκε από τον Πάπα Παύλο Γ΄.

                                     ------------------------------------------------------
                    

Αγγλικανική Εκκλησία

 Canterbury Cathedral - Portal Nave Cross-spire.jpeg


Oργάνωση


Η Αγγλικανική Εκκλησία (αγγλικά: Anglican Communion ή Anglican Church, από τη μεσαιωνική λατινική ecclesia anglicana, δηλαδή «αγγλική εκκλησία») αποκαλείται το σύνολο των αυτόνομων χριστιανικώνεκκλησιών οι οποίες ακολουθούν την τελετουργική παράδοση της Εκκλησίας της Αγγλίας (η οποία θεωρείται η «μητέρα εκκλησία») και βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία μαζί της, μέσω της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Μετά τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Ορθόδοξους, οι Αγγλικανοί είναι η τρίτη σε μέγεθος χριστιανική εκκλησία — αριθμούν πάνω από ογδόντα εκατομμύρια. Πνευματικός ηγέτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας είναι οΑρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ.

Η Αγγλικανική Εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της κομμάτι της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησία ςκαι ότι είναι ταυτόχρονα καθολική και μεταρρυθμισμένη — οι επίσκοποί της διεκδικούν αποστολική διαδοχή. Για μερικούς Αγγλικανούς εκπροσωπεί μια μορφή ρωμαιοκαθολικισμού χωρίς τον Πάπα, για άλλους μια μορφή Προτεσταντισμού, και για άλλους έναν συνδυασμό των δύο. Η Αγγλικανική Εκκλησία βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τις λουθηρανικές εκκλησίες της Σκανδιναβίας και της Βόρειας Αμερικής, και με τους Παλαιοκαθολικούς (Ρωμαιοκαθολικοί οι οποίοι απέσχισαν από τη Ρώμη μετά την Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού επειδή εκεί θεσπίσθηκε επίσημα το αλάθητο του Πάπα).

Ιστορία

Η Αγγλία είχε αρχικά εκχριστιανιστεί από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν αποχώρησαν οι Ρωμαίοι το 410μ.Χ., οι εισβολές Αγγλοσαξώνων εξαφάνισαν τον Χριστιανισμό. Η διαδικασία επαναφοράς του Χριστιανισμού ξεκίνησε το 597 με τους ιεραποστόλους του Αγίου Αυγουστίνου ο οποίος ξεκίνησε το έργο του στοΚαντέρμπουρυ (αγγ.: Canterbury, λατ.: Cantuaria) και έγινε ο πρώτος αρχιεπίσκοπός της. Σημαντικό έργο στον εκχριστιανισμό της Αγγλίας έκανε ο Έλληνας Άγιος Θεόδωρος της Ταρσού ο οποίος έγινε ο όγδοος αρχιεπίσκοπος. Παράλληλα με τους ρωμαϊκούς ιεραποστόλους της Καντουαρίας δρούσαν και οι ανεξάρτητες Κελτικές Εκκλησίες της Ιρλανδίας οι οποίες εκχριστιάνισαν τη Σκωτία. Με τη Σύνοδο του Γουίτμπι (Synod of Whitby) το 664 όλη η Βρετανία άρχισε να υπάγεται στον Πάπα και οι Κελτικές Εκκλησίες σιγά-σιγά εξαφανίστηκαν.

Η μεταρρύθμιση στην Αγγλία ξεκίνησε οριστικά το 1534 όταν ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο ανακοίνωσαν την απόσχιση από τη Ρώμη. Οι αιτίες ήταν πολιτικές. Ο βασιλιάς είχε ανάγκη από διάδοχο και η σύζυγός του, η Αικατερίνη της Αραγωνίας, είχε φτάσει σε ηλικία στην οποία γέννηση διαδόχου φαινόταν απίθανη. Ο βασιλιάς έκανε αίτηση στον Πάπα να ακυρώσει το γάμο του για να μπορέσει να ξαναπαντρευτεί με την Άννα Μπολέυν, αλλά ο Πάπας δεν μπορούσε επειδή ο ανιψιός της Αικατερίνης, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε μόλις καταλάβει τη Ρώμη και δεν το επέτρεπε.


Με την εξάπλωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας σε όλο τον κόσμο, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες σε όλες τις αποικίες.

ΠΗΓΕΣ

www.egolpion.com › Αρχική › Θεματολογία › ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ

el.wikipedia.org/wiki/Εκκλησία_της_Αγγλίας


el.wikipedia.org/wiki/Αγγλικανική_Εκκλησία

                                                --------------------------------------------------


Δημοσίευση σχολίου