Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ - LA TOUR EIFFEL









Ο πύργος του Άιφελ είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. Με ύψος 325 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.100 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.
Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 300 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Και το πρώτο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.

Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί και για πολλές σκηνές ταινιών.




Ιστορία

Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1887 και 1889 ως είσοδος για την διεθνή έκθεση Universell αλλά και επ`ευκαιρία της εκατονταετούς επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Συνολικά 300 εργάτες ένωσαν 18.038 κομμάτια σφυρήλατου σιδήρου παρασκευασμένου σε φούρνους puddling με 2,5 εκατομμύρια πριτσίνια, με μια στατική μελέτη του Maurice Koechlin. Ο Άιφελ βοήθησε τους μηχανικούς Émile Nouguier και Maurice Koechlin και τον αρχιτέκτονα Stephen Sauvestre. Ο κίνδυνος ατυχήματος ήταν μεγάλος καθώς, σε αντίθεση με σύγχρονους ουρανοξύστες, ο πύργος ήταν σε ανοιχτό πλαίσιο, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο όροφο εκτός από δύο πλατφόρμες. Ωστόσο επειδή ο Άιφελ είχε λάβει προληπτικά μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των κινητών ικριωμάτων, προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και διαχωριστικών πλεγμάτων, μόνο ένας άνθρωπος πέθανε.

 Ο πύργος εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 1889 και άνοιξε για το κοινό στις 6 Μαΐου 1889.
Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από το κοινό όταν κατασκευάστηκε, καθώς πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι καθημερινές εφημερίδες γέμισαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού.

Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέγεται ότι έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, από όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τον πύργο. Σήμερα, ο Πύργος ευρέως θεωρείται ότι είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι της διαρθρωτικής τέχνης.
Ένα από τα μεγάλα κλισέ των Χολιγουντιανών ταινιών είναι ότι η θέα από κάθε παριζιάνικο παράθυρο περιλαμβάνει τον πύργο.

Ο Άιφελ είχε πάρει άδεια για να σταθεί ο πύργος επί 20 έτη· προοριζόταν για να διαλυθεί το 1909, όταν η ιδιοκτησία του θα είχε επανέλθει στον Δήμο Παρισιού. Η πόλη είχε προγραμματίσει να τoν γκρεμίσει (μέρος των αρχικών κανόνων του διαγωνισμού για ένα πύργο ήταν πως μπορούσε εύκολα να κατεδαφιστεί) αλλά επειδή ο πύργος αποδείχτηκε χρήσιμος για σκοπούς επικοινωνίας, επετράπη η παραμονή του και μετά τη λήξη της άδειας.

Τέσσερα στιγμιότυπα από την κατασκευή του πύργου, μεταξύ των ετών 1887 και 1889


Υλικά κατασκευής του πύργου

Η μεταλλική κατασκευή του Πύργου του Άιφελ ζυγίζει 7.300 τόνους, ενώ η όλη δομή, συμπεριλαμβανομένων των μη μεταλλικών στοιχείων, ζυγίζει περίπου 10.100 τόνους. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, η κορυφή του πύργου μπορεί να στραφεί μακριά από τον ήλιο μέχρι 18 cm (7,1 in), λόγω της θερμικής διαστολής του μετάλλου στην πλευρά που βρίσκεται ο ήλιος.




Εκτιμήσεις του ανέμου

Κατά την στιγμή που χτίστηκε πολλοί έμειναν άναυδοι από το τολμηρό σχήμα του. Ο Άιφελ και οι μηχανικοί του σαν έμπειροι κατασκευαστές γεφυρών, κατάλαβαν πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε ο άνεμος, και ήξεραν πως αφού ήθελαν να φτιάξουν την μεγαλύτερη δομή στον κόσμο έπρεπε να είναι σίγουροι πως θα αντέχει στον άνεμο.


el.wikipedia.org/wiki/Πύργος_του_Άιφελ




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------


O πύργος του Άιφελ, το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού, έχει σήμερα την τιμητική του, αφού η Google του αφιερώνει το σημερινό της doodle, με αφορμή τα 126 χρόνια από τα εγκαίνια του.




Nαυτεμπορικη 


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Χρόνια πολλά, monsieur Eiffel !

Αρκετές δεκαετίες πριν η καλλιτεχνική κοινωνία του Παρισιού ξεσηκωθεί για το Κέντρο Πομπιντού και την Πυραμίδα του Λούβρου, ζωγράφοι, γλύπτες, αρχιτέκτονες και συγγραφείς έβαζαν την υπογραφή τους κάτω από ένα οργισμένο γράμμα προς την εφημερίδα «Les Temps», διαμαρτυρόμενοι «γι' αυτόν τον άχρηστο, τερατώδη πύργο στην καρδιά της πόλης που απειλεί τη γαλλική τέχνη και ιστορία».
Και αναρωτιούνταν: «Αλήθεια, θα αφήσουμε έναν μηχανουργό με νοσηρή φαντασία να συνδέσει το όνομά του με το Παρίσι, φέρνοντας μια ασχήμια που ποτέ δεν θα μπορέσει να διορθωθεί και θα ανεχόμαστε να βλέπουμε μια γιγαντιαία καμινάδα να κατεδαφίζει με τον βάρβαρο όγκο της τη Νοτρ Νταμ και το Λούβρο ταπεινώνοντας όλα τα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής;» Κι όμως, τον άφησαν. Και σήμερα ο Πύργος του Άϊφελ γιορτάζει τα 120 χρόνια του με έναν νέο σχεδιασμό της κορφής του, αλλά και με το καθιερωμένο φρεσκάρισμα, το οποίο έχει αναλάβει, μάλιστα, μια ελληνική εταιρεία!
Οι αντιδράσεις που συνόδευσαν την ανακοίνωση της κατασκευής του δεν κατάφεραν να λυγίσουν τους 7.300 τόνους σίδερου. Βρισκόμαστε στο 1887 και η Γαλλία αποφασίζει να εδραιώσει δυναμικά τη θέση της στο διεθνές στερέωμα του νέου αιώνα.

Σύμβολο ισχύος

Η Διεθνής Εκθεση που συνέπιπτε με τα 100χρονα της Γαλλικής Επανάστασης αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Και ο Πύργος που θα χτιζόταν στην είσοδό της, ένα σύμβολο δύναμης, καθώς δεν θα ήταν μόνο ένας άθλος της μηχανικής αλλά και το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο.
Ενας από τους πενήντα μηχανικούς που καταθέτουν τα σχέδια τους είναι και ο 57χρονος Γκουστάβ Αϊφελ, γνωστός μέχρι τότε για την κατασκευή τραπεζών, γεφυρών και σιδηροδρομικών σταθμών σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και για την εσωτερική δομή του Αγάλματος της Ελευθερίας στην Αμερική. Δεν δίνει μεγάλη σημασία στο έργο, καθώς το ίδιο διάστημα ξεκινά να κατασκευάζει έναν πύργο ύψους 300 μέτρων στη διώρυγα του Παναμά, έργο που θα τον οδηγήσει στα δικαστήρια, καθώς το όνομά του θα εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς, με αίσιο όμως τέλος για τον ίδιο, αφού απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία.
Έτσι, αφήνει ελεύθερους τους μηχανικούς Μορίς Κεσλέν και Εμίλ Νουγκέρ και τον αρχιτέκτονα Στεφάν Σοβέστρ να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούσαν.
Όμως, βλέποντας τα σχέδια, και αφού έχει κερδίσει την ανάθεση του έργου, ο Αϊφελ αποφασίζει να κατοχυρώσει την πατέντα στο όνομά του. Αγοράζει από τους δύο συνεργάτες του την αποκλειστικότητα και τα διεθνή δικαιώματα, δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα το 1% του συνολικού κόστους κατασκευής.

Στο συμβόλαιο μεταξύ του Αϊφελ και του γαλλικού κράτους, ο Αϊφελ αποκτά τα δικαιώματα διαχείρισης για τα επόμενα 20 χρόνια και λαμβάνει το ποσό των 1,5 εκατ. φράγκων, το οποίο δεν επαρκούσε ούτε για το 1/4 των εξόδων.
Διχασμένος ανάμεσα στην ανάγκη να σώσει την εταιρεία του από τη χρεοκοπία αλλά και να διατηρήσει το έργο στο όνομά του, βάζει τα μισά έξοδα από την προσωπική του περιουσία και συμπληρώνει τα υπόλοιπα από τις χρηματοδοτήσεις τριών τραπεζών, εκτοξεύοντας το κόστος στα 7,8 εκατ. φράγκα.
Το έργο κατασκευάζεται σε χρόνο ρεκόρ. Εξι μήνες για τα θεμέλια και 21 για την ανέγερση της μεταλλικής κατασκευής. Οι 117 εργάτες σύντομα εξοικειώνονται με το ύψος, τους δυνατούς ανέμους και την παγωνιά και δουλεύουν εννιά ώρες την ημέρα το χειμώνα και 12 ώρες το καλοκαίρι, με μοναδική ανθρώπινη απώλεια το θάνατο ενός εργάτη.

Ο Πύργος ολοκληρώνεται στις 31 Μαρτίου του 1889 και την ημέρα εκείνη ο Γκουστάβ Αϊφελ ανεβαίνει τα 1.710 σκαλιά μέχρι την κορφή όπου και τοποθετεί τη γαλλική σημαία. Ηταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο μέχρι και το 1929, οπότε το κτίριο της Κράισλερ στη Νέα Υόρκη πήρε την πρωτιά μόλις για... επτά πόντους.
Οι κεραίες, όμως, που τοποθετήθηκαν αργότερα για τηλεπικοινωνιακούς και μετεωρολογικούς σκοπούς αλλά και για αστρονομικές παρατηρήσεις όχι μόνο του έδωσαν ξανά ύψος, φτάνοντας τα 324 μέτρα, αλλά τον έσωσαν και από την κατεδάφιση, καθώς πλέον η πρακτική του χρησιμότητα ξεπερνούσε τους αρχικούς στόχους. Ο ίδιος ο Αϊφελ μάλιστα έφτιαξε ένα γραφείο στον τρίτο όροφο για τα αεροδυναμικά του πειράματα, επιστήμη με την οποία παθιάστηκε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Οι Ελληνες συντηρητές

Ο Πύργος του Αϊφελ έχει να διηγηθεί πολλά. Το 1898 η εφημερίδα «Φιγκαρό» τοποθετεί ένα πιεστήριο στον δεύτερο όροφο και τυπώνει εκεί το ημερήσιο φύλλο της. Οσοι επισκέπτες, μάλιστα, την αγοράζουν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο στην πρώτη σελίδα, και, έτσι, γυρνούν στην πατρίδα τους με το πιστοποιητικό της επίσκεψής τους στη «Σιδηρά Κυρία».

Στις 11 Σεπτεμβρίου ο Αϊφελ καλωσορίζει τον Έντισον και τρώνε μαζί σε ένα από τα εστιατόρια του Πύργου, ενώ το 1905 διοργανώνεται αγώνας ανάβασης και ο πρώτος που φτάνει στην κορυφή του κερδίζει ένα ποδήλατο. Στις 24 Αυγούστου του 1944 η τρίχρωμη σημαία, φτιαγμένη από τρία σεντόνια ραμμένα μεταξύ τους και σύμβολο της απελευθερωμένης πια Γαλλίας, υψώνεται στην κορυφή του. Το 2002 ο Πύργος καλοσωρίζει τον διακοσιοστό εκατομμυριοστό επισκέπτη.
Δεν αποτελούσε, όμως, άθλο μόνο η κατασκευή του αλλά και η ίδια η συντήρησή του. Η ελληνική εταιρεία ΣΤΕΛΜΑ που ανέλαβε το 20ό βάψιμο του Πύργου, το πιστοποιεί. Οπως μας είπε ο πρόεδρος της εταιρείας Ελευθέριος Μαματζής, οι εργασίες έχουν ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα και θα διαρκέσουν ακόμα δύο χρόνια.

Οι 25 εργαζόμενοι, κυρίως Έλληνες αλλά και Γάλλοι, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για όλο τον υποστηρικτικό μηχανισμό (σχοινιά, δίχτυα κ.λπ.) αιωρούνται και έχοντας στο χέρι σφυριά και αερόβουρτσες αφαιρούν τη σκουριά και τη φθορά που σε κάποια σημεία είναι πολύ μεγάλη και κομμάτι κομμάτι προσθέτουν το νέο χρώμα. Ποιο θα είναι αυτό;
Στο 30% του Πύργου και ξεκινώντας από τη βάση του, ένα σκούρο μπρονζέ που θα γίνεται όλο και πιο ανοιχτό ανεβαίνοντας προς την κορυφή προκειμένου να διακρίνεται από μακριά.
Η αλλαγή του χρώματος γίνεται κάθε επτά χρόνια και απαιτούνται 60 τόνοι μπογιάς σε ένα έργο που το συνολικό του κόστος αγγίζει τα 6 εκατ. ευρώ.

Η όψη του, όμως, δεν αλλάζει μόνο από το χρώμα αλλά και από το φωτισμό που διαφοροποιείται ανάλογα με την περίσταση: Το 2004 έγινε κόκκινος για να γιορτάσει το Πολιτιστικό Πρόγραμμα Ανταλλαγής με την Κίνα, το 2006 γίνεται μπλε για τα 20χρονα της Ημέρας της Ευρώπης όπως και το 2000 όπου οι 20.000 λαμπτήρες του υποδέχονται τη νέα χιλιετία, ενώ το 1934 λειτούργησε ως διαφημιστικός χώρος όταν το όνομα του Αντρέ Σιτροέν εμφανίζεται φωτισμένο κατά μήκος του Πύργου.

Ο Αϊφελ στην αρχή σκόπευε να χτίσει τον Πύργο στη Βαρκελώνη για τη Διεθνή Εκθεση του 1888, αλλά οι υπεύθυνοι θεώρησαν την κατασκευή όχι μόνο ακριβή και περίεργη, αλλά και τελείως αταίριαστη με την πόλη, και έτσι το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα, 120 χρόνια μετά, η κορυφή του Πύργου ξανασχεδιάζεται. Το γραφείο του αρχιτέκτονα Ντέιβιντ Σερέρο επανασχεδιάζει την πλατφόρμα της πανοραμικής θέας, διπλασιάζοντας τη χωρητικότητα στον τελευταίο όροφο. Και πάλι οι αντιδικίες δεν λείπουν, καθώς οι Παριζιάνοι αντιτίθενται στην αλλαγή της διάσημης σιλουέτας, αλλά και στην δαπάνη για ένα τουριστικό μέρος που συγκεντρώνει έτσι κι αλλιώς 6,9 εκατ. επισκέπτες το χρόνο.

Και όμως... ο πύργος κινείται

Όσοι δεν αισθάνονται άνετα στην ιδέα ότι βρίσκονται εκτεθειμένοι σε ύψος 300 μέτρων πάνω από το έδαφος, καλύτερα να μην γνωρίζουν ότι ο Πύργος κινείται ελαφρά από τον άνεμο και κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας το 1999 μετακινήθηκε περίπου 13 εκατ. από την αρχική του θέση, ενώ όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, το κομμάτι που είναι εκτεθειμένο στον ήλιο διαστέλλεται περισσότερο από αυτό που βρίσκεται στη σκιά.

ΥΓ. Μια από τις δεκάδες οργισμένες υπογραφές κατά του Πύργου του Αϊφελ ανήκε στον Γκι ντε Μοπασάν. Οταν, χρόνια αργότερα, ένας δημοσιογράφος τον είδε να γευματίζει σε ένα από τα εστιατόρια του πύργου και τον ρώτησε, εκείνος απάντησε: «Είναι το μοναδικό μέρος από το οποίο δεν είμαι υποχρεωμένος... να τον βλέπω». *






Δημοσίευση σχολίου